บทที่ 88 เขาดูไม่ใช่คนดีเลยสักนิด

"คำเตือน! คำเตือน! เป้าหมายเข้ามาในระยะสองเมตรแล้ว!"

เผยเซี่ยอันสะดุ้งสุดตัวกับเสียงสัญญาณเตือนภัยที่แผดลั่นขึ้นมาในหัวกะทันหันจนหูแทบดับ

"เปิดระบบตรวจวัดอัตราการเต้นของหัวใจ! เปิดระบบติดตามรูม่านตา! ระบบตรวจจับการหลั่งโดปามีนแบบเรียลไทม์พร้อมทำงานแล้ว!"

"แกเป็นบ้าไปแล้วหรือไง?!" เผยเซี่ยอันกัดฟันเค้นเสียงตอบโต้ในใจ "ฉันเคยคุยกับเขาไม่ถึงสิบคำด้วยซ้ำในสองครั้งที่เจอกัน แถมคนก็อยู่กันเต็มไปหมด จะแหกปากหาอะไรเนี่ย?!"

"ฉันยังไม่ได้บอกเลยสักคำว่าเป้าหมายคือใคร แล้วเธอรู้ได้ยังไงว่าฉันหมายถึงเขา! ร้อนตัวล่ะสิ! ห้ามยิ้มให้เขานะ ได้ยินไหม!"

เผยเซี่ยอัน: "…ขี้เกียจจะเถียงกับแกละ"

แม้ระบบจะส่งเสียงเตือนไม่หยุด แต่ยังไงจีซอยุนก็เป็นรุ่นพี่ แถมคนก็อยู่กันเยอะแยะขนาดนี้ ถ้าจู่ๆ เธอหันหลังเดินหนีไป มีหวังพรุ่งนี้คงมีข่าวด้านลบเขียนโจมตีกันให้ว่อน

จีซอยุนหยุดยืนห่างจากเธอสองก้าว เขาเพิ่งซ้อมเสร็จ คอเสื้อยืดแขนยาวสีดำจึงชื้นเหงื่อเล็กน้อย ปอยผมสองสามเส้นลู่แนบอยู่กับหน้าผาก

ระบบรีบส่งเสียงสำทับ "ระวังสายตาตัวเองด้วย"

เผยเซี่ยอันจึงจ้องตรงไปที่หน้าผากของจีซอยุนตาแป๋ว "รุ่นพี่ ไม่ได้เจอกันนานเลยนะคะ"

เขาตัวสูงมาก เผยเซี่ยอันที่สูง 170 เซนติเมตร ยังสูงเลยคางเขาขึ้นมาแค่หน่อยเดียว

จีซอยุนก้มลงมองเธอ เดิมทีริมฝีปากของเขายกยิ้มน้อยๆ อยู่แล้ว ทว่าพอได้ยินเธอเรียกเขาว่า "รุ่นพี่" หัวใจเขาก็พลันวูบไหว บอกไม่ถูกเหมือนกันว่าเป็นความผิดหวังหรือความรู้สึกอะไร

ครั้งก่อนๆ ที่เจอกัน เธอยังลอบมองกล้ามอกกับกระดูกไหปลาร้าของเขาอยู่เลย แต่วันนี้กลับสำรวมอย่างน่าประหลาด

เพราะประหม่าเหรอ? หรือว่าแกล้งทำกันแน่นะ?

จีซอยุนคิดว่าน่าจะเป็นอย่างแรกมากกว่า เขาค่อนข้างมั่นใจในรูปลักษณ์ของตัวเองอยู่แล้ว และผู้หญิงก็มักจะสงวนท่าทีกว่าปกติเวลาอยู่ต่อหน้าคนที่ชอบเสมอ

"พวกเราเจอกันตั้งสองครั้งแล้ว ไม่ต้องสุภาพขนาดนั้นก็ได้ครับ"

เผยเซี่ยอันไม่ได้ต่อบทสนทนา เพียงแค่ค้อมตัวลงเล็กน้อยอย่างมีมารยาท

จีซอยุนอยากจะชวนเธอคุยต่ออีกสักสองสามประโยค หรือยิงมุกแซวสักหน่อย จะแสดงความยินดีที่เธอได้เข้าชิงรางวัลโปรดิวเซอร์ก็ได้ เรื่องอะไรก็ดีทั้งนั้น

เสียงอึกทึกรอบข้างคล้ายจะค่อยๆ เลือนหายไป ทีมงานเดินเฉียดผ่านเขาไปตามทางเดิน เสียงฝีเท้า เสียงวิทยุสื่อสาร และเสียงกลองซ้อมจากระยะไกลกลายเป็นเพียงเสียงแว่วในพื้นหลัง

เหมือนกับครั้งก่อนไม่มีผิด ชอนยุนซอกเดินเงียบๆ เข้ามาหาทั้งสองคน เขาไม่ได้พูดอะไร เพียงแต่วางมือลงบนไหล่ของจีซอยุน

เขารู้จักเพื่อนร่วมวงคนนี้ดีเกินไป อีกฝ่ายเคยคบผู้หญิงมานับไม่ถ้วน ทั้งคนในและนอกวงการ แต่เพราะซ่อนได้เนียนและจัดการปัญหาตามหลังได้เด็ดขาดเสมอ ทางค่ายจึงไม่เคยตำหนิอะไร

ทว่าคราวนี้เป้าหมายคือรุกกี้ปีศาจอย่างเผยเซี่ยอัน เขาจึงต้องส่งสัญญาณเตือนอย่างแนบเนียน

ในเมื่อคนเยอะขนาดนี้ ทุกคนก็ไม่ต่างอะไรจากกล้องวงจรปิดเคลื่อนที่

จีซอยุนหงุดหงิดอยู่บ้าง คนเยอะเกินไปจริงๆ จนเขาไม่มีโอกาสได้ขอคอนแทกต์ KakaoTalk ของเธอเลย

"ซอยุน ไปกันเถอะ พีดีรออยู่" ชอนยุนซอกเอ่ยขึ้นในที่สุด

จีซอยุนดึงสติกลับมา ยังไงก็ยังมีโอกาส วันพรุ่งนี้ในงานประกาศรางวัลก็ต้องได้เจอกันอยู่ดี แถมคงมีจังหวะได้อยู่กันตามลำพัง ถึงตอนนั้นเธอคงไม่ประหม่าขนาดนี้แล้ว

จีซอยุนหันไปพยักหน้าให้ชอนยุนซอก "เข้าใจแล้วครับฮยอง"

เขาหันกลับมาและพยักหน้าให้เผยเซี่ยอันเล็กน้อย

"พรุ่งนี้สู้ๆ กับสเตจนะครับ"

"ขอบคุณค่ะรุ่นพี่" เผยเซี่ยอันค้อมตัวอีกครั้ง

เมื่อเห็นจีซอยุนกับชอนยุนซอกเดินลับสายตาไป เผยเซี่ยอันก็ลอบถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

ระบบแค่นเสียงเยาะเย้ยขึ้นในหัวเธอทันที "แค่คำว่า 'สู้ๆ' เนี่ยนะ? เธอรู้ไหมว่าเขาตั้งใจจะพูดอะไรบ้าง? กล้ามเนื้อขากรรไกรของเขากระตุกไป 0.2 วินาที ลูกกระเดือกขยับขึ้นหนึ่งครั้ง ริมฝีปากยังเผยอออกแล้วค่อยหุบลงแบบดีเลย์อีก เขาต้องอยากพูดมากกว่าคำไม่กี่คำนั้นแน่ๆ!"

"แกควรจะดีใจไม่ใช่เหรอ" เผยเซี่ยอันกลอกตาในใจ "เขาก็แค่พูดว่า 'สู้ๆ' แถมรุ่นพี่ชอนยุนซอกก็ยืนเฝ้าอยู่ตลอดเวลา รวมแล้วไม่ถึงยี่สิบวินาทีด้วยซ้ำ นี่ไม่ใช่ระยะห่างทางสังคมที่ปลอดภัยอย่างที่แกต้องการหรอกเหรอ"

"ฉันจะไปดีใจได้ยังไงเล่า! สายตาที่เขามองเธอมันผิดปกติชัดๆ! เธอไม่สังเกตบ้างเลยหรือไง ตั้งแต่ตอนที่อยู่ในห้องพักคอยวันนั้นแล้ว สายตาที่เขามองเธอมันเหมือนมองรุ่นน้องเสียที่ไหน!"

"เบาเสียงลงหน่อยเถอะน่า ครั้งนี้ฉันก็ไม่ได้กวาดสายตามองซี้ซั้วสักหน่อย!" เผยเซี่ยอันส่ายหัวเบาๆ เสียงในหัวยังคงดังอื้ออึงไม่หยุด

"อย่ามาเปลี่ยนเรื่องนะ! ฉันจะบอกให้ว่าหมอนี่อันตรายสุดๆ! วันๆ เอาแต่แต่งตัวจัดจ้านเดินกร่างไปทั่ว ดูยังไงก็ไม่ใช่คนดีเลยสักนิด! เจอหน้าเธอทีไรก็ยิ้มกรุ้มกริ่มให้ตลอด! ทั้งที่เป็นรุ่นพี่แท้ๆ แต่ต้องหาเรื่องหยุดคุยกับเธอสักคำสองคำอยู่เรื่อย!"

"เอาเถอะๆ ที่นี่คนตั้งเยอะแยะ จะให้ฉันเดินสะบัดก้นหนีไปดื้อๆ ได้ยังไง ครั้งนี้ฉันก็ไม่ได้ทำอะไรผิดนี่ ใช่ไหมล่ะ"

ระบบนิ่งเงียบไปชั่วขณะ คล้ายกำลังพยายามหาจุดจับผิด แต่ควานหาอยู่นานก็ไม่พบช่องโหว่เหมือนครั้งก่อนๆ

"ฉลาดพอที่จะรักษาท่าทีได้นี่ งั้นก็ทำให้ได้อย่างนี้ต่อไปแล้วกัน"

เผยเซี่ยอันลอบถอนหายใจ ระบบนี้ถือเรื่องการเว้นระยะห่างระหว่างชายหญิงเคร่งครัดยิ่งกว่าอะไรทั้งหมด

"เอาละ เคลียร์จบแล้วนะ คราวนี้ฉันจะขึ้นเวทีละ"

เพื่อนร่วมวงอีกสี่คนกำลังรอเธออยู่ที่ทางเข้าอุโมงค์ ซากิชะเง้อมองผ่านหลังเธอไป เห็นจีซอยุนเลี้ยวตรงหัวมุมลับตาไปพอดี จึงทันเห็นเพียงแผ่นหลังไวๆ เท่านั้น

"ออนนี่ เมื่อกี้พี่ซอยุนคุยอะไรกับพี่เหรอคะ"

"ก็แค่ทักว่า 'ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ' แล้วก็บอกว่า 'สู้ๆ' แค่นั้นเอง"

"แค่นั้นเองเหรอคะ แต่เห็นเขาหยุดยืนตั้งหลายวินาทีเลยนะ"

"ถ้าเธอสนใจเขาขนาดนั้น คราวหน้าที่เขาเดินมาก็ลองเข้าไปทักดูสิ" เผยเซี่ยอันเอ่ยด้วยสีหน้าเรียบเฉย

ซากิหดคอถอยกรูดทันที "หนูไม่กล้าหรอกค่ะ"

…

การซ้อมดำเนินไปอย่างราบรื่นเกินคาด เวทีของโอซาก้าโดมกว้างขวางมาก พวกเธอจึงต้องปรับกะระยะตำแหน่งบล็อกกิ้งใหม่ทั้งหมด ในรอบแรกพัคอึนซองเกือบจะก้าวเลยมาร์ก โชคดีที่ซากิคว้าคอเสื้อด้านหลังดึงตัวกลับมาได้ทัน

เผยเซี่ยอันซ้อมเล่นท่อนอินโทรเปียโนไปสามรอบ โดยมีชเวมีซุกคอยถ่ายวิดีโอเก็บไว้ตลอดเวลา ท่ามกลางแสงสปอตไลต์ที่สาดส่องลงบนใบหน้าด้านข้างของเธอ

พัคอึนซองร้องโน้ตสูงในท่อนฮุกรอบแรกได้ไม่ค่อยเข้าที่นัก แต่หลังจากปรับระดับเสียงในอินเอียร์มอนิเตอร์แล้ว เธอก็ร้องเก็บโน้ตได้อย่างคมกริบและหมดจดในรอบที่สอง

ผู้กำกับส่งเสียงผ่านวิทยุสื่อสารว่า "การซ้อมของ DUAL ผ่านครับ" จากนั้นทีมงานก็เริ่มเคลียร์พื้นที่บนเวที

เผยเซี่ยอันยืนอยู่ที่ขอบเวที ทอดสายตามองไปยังเก้าอี้ว่างเปล่าเบื้องล่าง ในวันพรุ่งนี้ ที่นั่งเหล่านี้จะเนืองแน่นไปด้วยผู้คน พวกเขาจะโบกแท่งไฟประจำวง กรีดร้อง หลั่งน้ำตา และกดชัตเตอร์กล้องรัวๆ

เธอจะต้องลุกขึ้นจากหน้าเปียโน แล้วก้าวเดินมุ่งหน้าสู่กึ่งกลางเวที

เสียงของระบบดังขึ้นในหัว คราวนี้น้ำเสียงไม่ได้จิกกัดเหมือนเคย มีเพียงคำพูดห้วนสั้นว่า "พรุ่งนี้ขึ้นเวทีก็สู้ๆ แล้วกัน"

"อืม ฉันจะทำให้เต็มที่"

"แล้วก็ ถ้าพรุ่งนี้ฉันเห็นเจ้าจีซอยุนนั่นโผล่มาอีกละก็…"

เผยเซี่ยอันคร้านจะสนใจเสียงบ่นพึมพำของระบบอีกต่อไป เพราะสเตจ MAMA ในวันพรุ่งนี้สำคัญยิ่งกว่าสิ่งอื่นใดทั้งสิ้น