บทที่ 89 การจุติของเทพธิดา

งานประกาศรางวัล MAMA จะเริ่มขึ้นในเวลา 15:40 น.

ห้องสวีทของโรงแรมตกอยู่ในความโกลาหลขั้นสุด

ชเวมีซุกถือตารางงานไว้ในมือข้างหนึ่ง อีกข้างถือเตารีดไอน้ำ เดินกึ่งวิ่งวนไปมาระหว่างสองห้องไม่หยุดหย่อน

ทีมสไตลิสต์มีทั้งหมดห้าคน แบ่งเป็นช่างแต่งหน้าสามคน ช่างทำผมสองคน รวมกับสมาชิกทั้งห้าของ DUAL และผู้ช่วยอีกสองคน ทำให้มีคนกว่าสิบชีวิตเบียดเสียดกันอยู่ในห้องสวีทพร้อมๆ กัน

สายโซ่คาดเอวของซากิดันมาขาดเอาตอนใกล้จะออกเดินทางพอดี

มันเป็นสายโซ่เงินเส้นบางที่มาพร้อมกับชุด ทอดเฉียงลงมาจากช่วงเอวด้านข้าง ปลายสายห้อยคริสตัลรูปทรงหยดน้ำเอาไว้

ตอนที่โซ่ขาดเลื่อนหลุดออกจากเอว ซากิก้มลงคว้าแต่พลาด คริสตัลกระดอนบนพรมสองทีก่อนกลิ้งหายเข้าไปใต้เตียง ซากิต้องนอนราบไปกับพื้นอยู่นานครึ่งนาทีกว่าที่จะเขี่ยมันออกมาได้ และพอหยิบขึ้นมาดู คริสตัลก็เปรอะไปด้วยฝุ่นก้อนกลม

"นี่ไม่ใช่ลางร้ายใช่ไหมคะเนี่ย" ซากิกำโซ่ที่ขาดไว้ สีหน้าก้ำกึ่งระหว่างหวาดผวาเหมือนจะร้องไห้

พัคอึนซองเดินเข้ามา ดึงโซ่ออกจากมือเธอแล้วก้มมองอยู่ครู่หนึ่ง "เดี๋ยวฉันช่วยเอง"

"พี่ซ่อมได้เหรอคะ"

"ไม่หรอก แต่ฉันทำให้ดูไม่ออกได้ว่ามันขาด"

เธอผูกปมเล็กๆ ตรงจุดที่โซ่ขาด จากนั้นก็เกี่ยวกับตัวคริสตัลกลับเข้าไปในปมนั้น

ซากิลองสวมมันใหม่อีกครั้งแล้วก้มดู ตำแหน่งคริสตัลเขยื้อนไปจากเดิมสองเซนติเมตร แต่ก็ดูไม่ออกจริงๆ ว่ามันเคยขาดมาก่อน

"เรียบร้อย" พัคอึนซองตบไหล่ซากิเบาๆ ก่อนจะหันกลับไปสู้รบปรบมือกับขนตาปลอมของตัวเองต่อ

ฮันจียุนแต่งหน้าเสร็จแล้ว เธอนั่งหลังตรงแน่วอยู่บนที่วางแขนของเก้าอี้ริมหน้าต่าง เพราะด้านหลังของชุดเป็นดีไซน์แบบผูกเชือกจึงไม่สามารถเอนหลังพิงได้

คังฮานานั่งอยู่หน้ากระจกแต่งหน้า ขณะที่ช่างทำผมกำลังต่อช่อผมตรงปลายผมให้เธอ

เธอหลับตาตลอดเวลา สีหน้าเรียบเฉยไม่ยอมเอ่ยปากพูดอะไรเลย พอช่างทำผมถามว่าเจ็บไหม เธอก็แค่กระดิกนิ้วปฏิเสธ ส่วนสไตลิสต์ก็ยืนถือรองเท้าส้นสูงแบบสายรัดสีเงินรอเธออยู่อย่างน้อยห้านาทีแล้ว

เผยเซี่ยอันเป็นคนสุดท้ายที่แต่งหน้าเสร็จ ช่างทำผมรวบผมของเธอทั้งหมดไปเกล้าเป็นมวยต่ำ เผยให้เห็นดวงหน้าหมดจดและลำคอยาวระหงอย่างชัดเจน

เดิมทีช่างทำผมอยากจะปล่อยปอยผมดัดลอนเล็กน้อยตรงขมับเพื่อเพิ่มความอ่อนหวานละมุนละไม แต่เผยเซี่ยอันมองกระจกแล้วบอกว่าไม่ต้อง หวีเก็บขึ้นไปให้หมด ลำพังแค่เครื่องหน้าของเธอก็เพียงพอแล้ว

เมื่อสไตลิสต์ปลดชุดสุดท้ายลงมาจากราวแขวน ทุกสายตาในห้องก็จับจ้องมาที่เธอเป็นจุดเดียว

คืนนี้ สมาชิกทั้งห้าคนของ DUAL สวมชุดเดรสโทนสีเงินที่เข้าชุดกันเพื่อเดินพรมแดง

ตั้งแต่สีขาวนวลประกายจันทร์ไปจนถึงสีเทาเงินเข้ม ทั้งห้าเฉดสีที่ไล่ระดับกัน เมื่อมายืนเคียงข้างกัน ก็ดูคล้ายกับแถบสีที่ค่อยๆ ทอประกายไล่เฉดจากแสงจันทร์ไปสู่โลหะอันเงางาม

บริษัทเพิ่งเริ่มต้น จึงยังไม่สามารถติดต่อขอยืมชุดโอตกูตูร์จากแบรนด์หรูระดับท็อปได้ แต่ชเวมีซุกไปเจอสตูดิโอดีไซเนอร์อิสระแห่งหนึ่งในโซล พอทางนั้นได้ยินว่า DUAL จะใส่ชุดไปงาน MAMA ก็ยินดีคิดแค่ค่าผ้าโดยไม่คิดค่าออกแบบ ภายใต้เงื่อนไขว่าจะต้องแท็กชื่อพวกเขาลงในอินสตาแกรมหลังจบงานพรมแดง

ชุดของเผยเซี่ยอันมีสีอ่อนที่สุด เป็นเดรสยาวผ้าซาตินสีขาวนวล ด้านหลังเปิดเว้าลึกตั้งแต่กระดูกสะบักลงมาถึงเอว เชื่อมต่อกันด้วยสายโซ่เงินเส้นบางเฉียบ

ตรงจุดตัดของสายโซ่แต่ละจุดมีคริสตัลเม็ดจิ๋วขนาดเท่าเมล็ดข้าวห้อยอยู่—เป็นเพียงเพชรรัสเซียธรรมดาๆ

ดีไซเนอร์เอ่ยขอโทษว่างบประมาณไม่พอสำหรับเพชรแท้ แต่รับรองว่าพอกระทบแสงไฟแล้ว ผลลัพธ์ที่ได้แทบไม่ต่างกันเลย

ทีมงานทุกคนต่างเงียบกริบขณะช่วยเธอสวมชุด แค่การรูดซิปขึ้นจากเอวก็ใช้เวลานานกว่าคนอื่นไปอย่างน้อยสิบวินาที ในที่สุด สไตลิสต์ก็ถอยหลังไปสามก้าว ยืนอ้าปากค้างมองอยู่นานสองนาน จนทำได้เพียงส่งเสียง "โอโม โอโม" ออกมาไม่หยุด

เผยเซี่ยอันเหลือบมองกระจก ผ้าซาตินสีขาวนวลทอประกายมุกเหลือบจางๆ บนเรือนร่างของเธอ สายโซ่เงินที่พาดไขว้ระหว่างสะบักส่องประกายระยิบระยับด้วยเพชรเทียมตามแนวโค้งของกระดูกสันหลังยามต้องแสงไฟ

เธอหันไปมองเพื่อนร่วมวงอีกครั้ง ทั้งห้าคนยืนอยู่ด้วยกัน โทนสีเงินของพวกเธอไล่เรียงเฉดจากอ่อนไปเข้ม ราวกับท่วงทำนองของคอร์ดดนตรี

ชเวมีซุกรีบวิ่งออกมาจากห้องด้านใน ข้อมือของเธอคล้องถุงน่องสำรองไว้ห้าคู่ ในอ้อมแขนหนีบเตารีดไอน้ำ เธอกวาดสายตามองใบหน้าของเด็กๆ ทีละคนก่อนจะเอ่ยขึ้น

"ฟังให้ดีนะ ลำดับการเดินพรมแดงคือ จียุนคนแรก อึนซองคนที่สอง ซากิคนที่สาม ฮานาคนที่สี่ และเซี่ยอันคนสุดท้าย พรมแดงยาวประมาณสี่สิบเมตร มีจุดถ่ายรูปที่กำหนดไว้สองจุด ฝั่งสื่อมวลชนอยู่ทางขวา ฝั่งแฟนคลับอยู่ทางซ้าย เวลาที่นักข่าวเรียกชื่อพวกเธอ ให้หันข้างแล้วโพสค้างไว้อย่างน้อยสามวินาที ย้ำนะว่าอย่างน้อย คราวที่แล้วมีวงหนึ่งหันกลับหลังผ่านไปแค่สองวินาที รูปข่าววันรุ่งขึ้นเลยเบลอหมด"

"โดยเฉพาะเธอ" เธอหันไปหาเผยเซี่ยอัน "ด้วยใบหน้านี้ของเธอ วันนี้ทุกย่างก้าวที่เดินต้องเป๊ะตามจังหวะเท่านั้น"

ซากิหลุดหัวเราะพรืดอยู่ข้างๆ

ชเวมีซุกก้มดูเวลาในโทรศัพท์ สีหน้าของเธอเปลี่ยนเข้าสู่โหมดเตรียมพร้อมรบทันที "รถตู้อีกห้านาทีจะถึงข้างล่าง เช็กครั้งสุดท้าย ต่างหูยังอยู่ครบไหม รองเท้าติดตะขอเรียบร้อยดีหรือยัง"

เด็กสาวทั้งห้าคนพยักหน้ารับอย่างกระตือรือร้น

รถตู้จอดอยู่ห่างจากทางเข้าพรมแดงด้านนอกไทเปอารีน่าราวห้าสิบเมตร แม้จะมองผ่านกระจกหน้าต่างรถ ก็ยังได้ยินเสียงรัวชัตเตอร์ดังคลิกๆ เป็นจังหวะจากด้านนอก

DUAL เป็นลำดับที่เจ็ดที่จะเข้างาน ชเวมีซุกหันกลับมาจากที่นั่งข้างคนขับเพื่อตรวจเช็กหน้าผมของทุกคนเป็นครั้งสุดท้าย

ฮันจียุนคว้ามือของคนที่นั่งข้างๆ เอาไว้ เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเป็นมือของใคร แต่ก็ยังจับไว้แน่น

"ถึงตาพวกเราแล้ว ไปกันเถอะ"

ประตูรถเปิดออก

เสียงอึกทึกทั้งหมดจากโลกภายนอกพรั่งพรูเข้ามาในห้องโดยสารพร้อมกัน

แสงแฟลชสาดส่องรุนแรงเสียจนกลบแสงแดดให้กลายเป็นเพียงไฟกะพริบถี่ๆ เสียงชัตเตอร์จากฝั่งสื่อมวลชนดังระงมปะปนไปกับเสียงตะโกนเรียกชื่อของเหล่านักข่าว

ฮันจียุนก้าวลงจากรถเป็นคนแรก ชุดเดรสสูทสีเทาเงินเข้มของเธอทอประกายแวววาวราวกับโลหะยามต้องแสงแฟลช เข็มกลัดเงินบนปกเสื้อสะท้อนแสงไฟซ้ำแล้วซ้ำเล่าคล้ายสัญญาณไฟขนาดจิ๋ว เมื่อยืนทรงตัวได้อย่างมั่นคง เธอก็เอี้ยวตัวเล็กน้อย ส่งยิ้มและพยักหน้าให้ฝั่งสื่อมวลชน ก่อนจะก้าวไปข้างหน้าอย่างมาดมั่น

ถัดมาคือพัคอึนซอง กระโปรงผ้าทูลล์ซ้อนชั้นสีเทาควันบุหรี่ของเธอสะท้อนแสงเงาอย่างประณีตล้อไปกับแสงอาทิตย์ ทุกย่างก้าวที่เดิน ชายกระโปรงพลิ้วไหวราวกับระลอกคลื่นสีเงิน

คนที่สามคือซากิ เธอสวมเสื้อตัวสั้นสีขาวเงินอวดแนวเอว ประกายกลิตเตอร์ตรงช่วงเอวทอแสงระยิบระยับละเอียดอ่อนใต้แสงแดด

ก่อนจะก้าวเข้าสู่ทางเดิน เธอได้ยินเสียงใครบางคนตะโกนเรียกชื่อด้วยสำเนียงโอซาก้า จึงหันไปโบกมือให้ทิศทางนั้นพร้อมรอยยิ้มเจิดจ้าเป็นธรรมชาติ

คังฮานาตามลงมาเป็นคนที่สี่ ชุดซาตินสีเงินเทาโทนเย็นยิ่งขับเน้นให้เธอดูสุขุมเย็นชาและสูงส่ง

และเผยเซี่ยอันคือคนสุดท้าย

ทันทีที่เธอก้มตัวเอี้ยวกายก้าวพ้นประตูรถ เสียงลั่นชัตเตอร์ก็รัวขึ้นด้วยความเร็วชวนระทึก

ผ้าซาตินสีขาวนวลทอประกายมุกจางๆ พลันที่เธอเหยียดตัวตรง แสงสว่างก็สาดกระทบสายโซ่เงินด้านหลัง เม็ดเพชรเทียมและเพทายสว่างวาบเรียงรายไปตามแนวโค้งของกระดูกสันหลัง

กระโปรงหน้าสั้นหลังยาวทิ้งตัวลงมาเหนือเข่า เผยให้เห็นเรียวขาตรงสวยกับรองเท้าส้นสูงสายรัดสีเงิน

ผมของเธอถูกหวีเสยไปข้างหลังทั้งหมดอย่างเรียบกริบไร้ปอยผมหลุดรุ่ย เปิดเปลือยทั้งใบหน้าให้ปรากฏแก่สายตากล้อง รองพื้นบางเบาเสียจนมองเห็นเส้นเลือดสีฟ้าจางๆ ตรงขมับได้ชัดเจน

เธอยืนนิ่งอยู่หน้าประตูรถยังไม่ก้าวเดินในทันที สายตากวาดมองไปทั่วพรมแดงตั้งแต่ซ้ายจรดขวา

ช่องแชตการถ่ายทอดสดแทบคลั่งในพริบตา

【กรี๊ดดดดดดดดด!!!】

【เทพีแห่งความงามจุติแล้ว!】

【ใบหน้านี่มันอะไรกันเนี่ย! พี่สาวสวยจนฉันพูดไม่ออกแล้ว!】

【เกิดมาเพื่อพรมแดงจริงๆ!】

เผยเซี่ยอันหยุดยืนตรงจุดถ่ายภาพจุดแรกครู่หนึ่ง โดยไม่ต้องจงใจหามุมกล้อง ใบหน้าของเธอก็ไร้ที่ติไม่ว่าจะมองจากองศาใด

แสงแฟลชสาดซัดจนเธอแสบตาแทบมีน้ำตาคลอ ทว่ายังคงสะกดกลั้นไม่ยอมกะพริบตา

ฮันจียุนนำทั้งวงโค้งคำนับอย่างสง่างามไปยังทิศทางของสื่อมวลชน ก่อนที่ทั้งห้าคนจะหันตัวเดินมุ่งหน้าต่อไป

พิธีมอบรางวัลจะเริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการในอีกหนึ่งชั่วโมงข้างหน้า