บทที่ 91 ขึ้นเวที

แสงไฟบนเวทีหรี่ดับลง เสียงอื้ออึงของผู้คนกว่าห้าหมื่นคนในโอซาก้าโดมพลันเงียบสงัดลงในชั่วพริบตา

ท่ามกลางความมืดมิด ได้ยินแม้กระทั่งเสียงหัวใจเต้นของตัวเอง และเสียงสูดหายใจเข้าลึกของแฟนคลับในโซนเชียร์ข้างๆ

จากนั้น สปอตไลต์ลำหนึ่งก็สาดส่องลงมา

ลำแสงสีขาวเงินอันเรียวบางทิ้งตัวลงมาในแนวดิ่งจากเพดานโดม ส่องกระทบลงตรงกึ่งกลางเวทีอย่างแม่นยำ

แกรนด์เปียโนหลังหนึ่งปรากฏขึ้นตรงนั้นตั้งแต่เมื่อไรไม่อาจทราบ ผิวเคลือบเงาสีดำสะท้อนแสงสปอตไลต์ราวกับหินออบซิเดียนที่ถูกตรึงแน่นอยู่บนเวที

เผยเซี่ยอันนั่งอยู่บนเก้าอี้เปียโน

แสงสปอตไลต์ทะลุผ่านม่านบาง เผยให้เห็นประกายแสงระยิบระยับปรากฏขึ้นในความมืด คล้ายเศษเสี้ยวของทางช้างเผือกตกลงมาแตะบนไหล่ของเธอจริงๆ

เธอยกมือทั้งสองข้างขึ้น ค้างอยู่เหนือคีย์เปียโน

ทั่วทั้งฮอลล์ตกอยู่ในความเงียบงัน

ปลายนิ้วจรดลง

เมื่อตัวโน้ตแรกหลุดลอยออกมาจากระหว่างลิ่มคีย์สีขาวดำ แม้แต่ผู้กำกับภาพยังตอบสนองช้าไปหนึ่งจังหวะในการสลับภาพไปยังมุมโคลสอัป

ท่อนอินโทรของเพลง "Fate" เวอร์ชันเรียบเรียงใหม่นั้นช้ากว่าต้นฉบับหนึ่งจังหวะ ท่วงทำนองถูกย่อยออกเป็นโน้ตเดี่ยวๆ ที่กระจัดกระจาย ราวกับหยดน้ำที่หยดกระทบแผ่นหินทีละหยด

ช่วงเว้นวรรคระหว่างแต่ละโน้ตถูกยืดออกอย่างตั้งใจ และช่องว่างระหว่างนั้นก็ถูกเติมเต็มด้วยเสียงสะท้อนก้องกังวานของฮอลล์ จนกลายเป็นส่วนหนึ่งของท่วงทำนองไปโดยปริยาย

นิ้วมือของเผยเซี่ยอันพลิ้วไหวไปตามคีย์เปียโน บทเรียนเปียโนจากระบบถูกหล่อหลอมจนกลายเป็นความจำของกล้ามเนื้อ

ข้อมือผ่อนคลาย ปลายนิ้วตั้งตรง เธอเหยียบแป้นซัสเทนลงจนสุดในคอร์ดที่สาม เธอโน้มศีรษะลงเล็กน้อย แสงสปอตไลต์ที่สาดส่องลงมาจากด้านข้างและด้านบนตัดเส้นแสงเงาบนโครงหน้าด้านข้างของเธออย่างคมกริบงดงาม

ในที่สุดผู้กำกับภาพก็ตัดสลับภาพเป็นโคลสอัป

ใบหน้าด้านข้างของเธอปรากฏขึ้นบนจอยักษ์ เผยให้เห็นเงาทาบทับจากแพขนตา สันจมูกโด่งโค้งได้รูป และมุมปากที่ยกขึ้นเป็นรอยโค้งจางๆ

ข้อความในช่องแชตสดของการถ่ายทอดสดทะลักเข้ามาจนแทบระเบิด

【คุณพระ เธอเล่นเปียโนเป็นด้วยเหรอ?!】

【ผู้กำกับ อย่าเพิ่งตัดภาพไปนะ! ฉันขอประกาศเลยว่านี่คือใบหน้าด้านข้างที่สมบูรณ์แบบที่สุดในโลก!】

【ช็อตนี้สมควรถูกบันทึกไว้ในประวัติศาสตร์ของ MAMA!】

บนโลกนี้จะมีผู้หญิงที่สมบูรณ์แบบขนาดนี้ได้อย่างไรกัน!

ท่อนนำของเปียโนยังคงดำเนินต่อไป และท่วงทำนองก็เริ่มเปลี่ยนคีย์

มือซ้ายของเผยเซี่ยอันกดคอร์ดดิมินิชเซเว่นธ์ในย่านเสียงต่ำ ความตึงเครียดของเสียงประสานอันขัดแย้งทำให้ผู้ชมหลายแถวพากันยืดตัวขึ้นนั่งตรงโดยพร้อมเพรียง

จากนั้น สปอตไลต์สี่ดวงก็สว่างวาบขึ้นพร้อมกันที่มุมทั้งสี่ของเวที

ฮันจียุนก้าวออกมาจากทางเดินฝั่งซ้าย ตามด้วยพัคอึนซองจากฝั่งขวา ซากิค่อยๆ ปรากฏตัวขึ้นมาจากแท่นยกด้านหลังเวที และคังฮานาเดินออกมาจากปลายเวทีส่วนต่อขยายที่ยื่นไปทางผู้ชม ทั้งสี่คนก้าวเข้าสู่ลำแสงสปอตไลต์จากสี่ทิศทางที่แตกต่างกันอย่างพร้อมเพรียง

คอร์ดเปียโนไม่ได้หยุดลง มือขวาของเผยเซี่ยอันเล่นแนวทำนองมินิมอลในย่านเสียงสูง ราวกับเส้นด้ายที่ร้อยผ่านจังหวะก้าวเดินของทั้งสี่คน เชื่อมโยงการเคลื่อนไหวที่กระจัดกระจายให้กลายเป็นหนึ่งเดียวกัน

ทั้งสี่คนเดินมาถึงใจกลางเวทีและยืนเรียงเป็นรูปพัดอยู่ด้านหลังเปียโน ฮันจียุนยืนอยู่ริมซ้ายสุด พัคอึนซองอยู่ค่อนไปทางขวาของจุดกึ่งกลางเล็กน้อย ส่วนซากิและคังฮานาขนาบอยู่ทั้งสองด้าน

คอร์ดสุดท้ายของเปียโนสิ้นสุดลง

เผยเซี่ยอันยกมือทั้งสองข้างออกจากคีย์เปียโน แสงสปอตไลต์ยังคงส่องค้างอยู่ที่ตัวเธออีกสองวินาทีก่อนจะค่อยๆ แคบลง เธอหยัดกายลุกขึ้น หันหลังกลับ และเดินตรงไปยังเพื่อนร่วมวง

เสียงกรีดร้องของผู้ชมพลันดังกึกก้องขึ้น

โซนแฟนคลับของ DUAL อัฒจันทร์ที่เต็มไปด้วย D:US ซึ่งต่างกลั้นหายใจมาตั้งแต่โน้ตแรกของเปียโน ในที่สุดก็สามารถปลดปล่อยเสียงออกมาได้เต็มที่

แท่งไฟถูกระบบควบคุมส่วนกลางเปลี่ยนเป็นสีทองอร่ามในเฉดเดียวกัน และเมื่อถูกโบกสะบัดไปพร้อมๆ กัน ก็แลดูราวกับทะเลสีทองที่กำลังพลิ้วไหวตามแรงลม

ปฏิกิริยาของเหล่าศิลปินในแถวหน้าสุดของฮอลล์ถูกกล้องของแฟนคลับจับภาพไว้ได้อย่างชัดเจน

จีซอยุนมองเผยเซี่ยอันนิ่ง พลางจมดิ่งอยู่ในความคิด

ที่แท้เธอก็เล่นเปียโนเป็นด้วย

แต่ก็จริง เธอแต่งเพลงเองตั้งมากมาย จะเล่นเปียโนเป็นก็ไม่ใช่เรื่องน่าแปลกอะไร

ยูซูบินนั่งอยู่ในโซนที่นั่งของ LUMINA ด้วยสีหน้าซับซ้อน เธอมองดูเผยเซี่ยอันที่กำลังเดินไปหาเพื่อนร่วมวงบนเวทีด้วยแววตาเปี่ยมด้วยความอิจฉา

เพื่อนร่วมวงใช้ข้อศอกสะกิดเธอเบาๆ เธอจึงหันไปยิ้มให้เพื่อสื่อว่าตัวเองไม่เป็นไร

ในเวลานี้ ผู้กำกับได้แสดงความเป็นมืออาชีพด้วยการตัดสลับเป็นภาพมุมกว้าง เผยให้เห็นทั้งห้าคนที่ยืนรวมตัวกันอยู่หน้าแกรนด์เปียโน แสงสปอตไลต์รวมลำแสงกันเป็นวงกว้างขึ้นจนโอบล้อมการจัดแถวรูปพัดเอาไว้ทั้งหมด

พื้นผิวเคลือบเงาสีดำขลับของเปียโนสะท้อนแสงสีเงินระยิบระยับ ชายผ้าประกายดาวบนร่างของเผยเซี่ยอันพลิ้วไหวแผ่วเบาอยู่ด้านหลังเธอ

จำนวนคอมเมนต์บนหน้าจอพุ่งแตะระดับสูงสุดอีกระลอก

【การเปิดตัวนี้สุดยอดไปเลย!】

【ขนลุกซู่เลย!】

【ตั้งแต่เปียโน การจัดตำแหน่งบนเวที ไปจนถึงการจัดแสง มันงดงามสมบูรณ์แบบมาก!】

【นี่น่ะเหรอรุกกี้หน้าใหม่?? นี่มันระดับมือโปรชัดๆ!】

…

โน้ตตัวสุดท้ายของ "Fate" ค่อยๆ เลือนหายไปใต้หลังคาโดมของสเตเดียม

สมาชิกทั้งห้าบนเวทีเปลี่ยนตำแหน่งการยืนแล้ว เผยเซี่ยอันยืนอยู่ตรงกลาง ส่วนอีกสี่คนกระจายตัวออกเป็นรูปสี่เหลี่ยมข้าวหลามตัด

แฟนๆ ในงานต่างเตรียมพร้อมตะโกนแฟนชานต์สำหรับเพลง "Red Flavor" เอาไว้แล้ว โซน D:US เริ่มส่งเสียงเชียร์ล่วงหน้า ตะโกนชื่อวง DUAL ออกมาอย่างพร้อมเพรียงกัน

เผยเซี่ยอันขยับจัดอินเอียร์มอนิเตอร์เล็กน้อย สูดหายใจเข้าลึก และพบว่าในตอนที่เดินจากเปียโนมายังตำแหน่งกึ่งกลาง จังหวะการเต้นของหัวใจเธอกลับสงบนิ่งกว่าตอนที่เล่นเปียโนเสียอีก ระบบไม่ได้พูดอะไร ทว่าเธอรู้ว่ามันกำลังเฝ้าฟังอยู่

แสงไฟช่วงเปลี่ยนผ่านหลังจบเพลง "Fate" กินเวลาเพียงสี่จังหวะ ตามคิวการซ้อม ในช่วงสี่จังหวะที่ไฟหรี่ลงนี้ พวกเธอจะต้องเปลี่ยนตำแหน่ง จากนั้นจึงเข้าสู่ท่าเต้นเปิดเพลง "Red Flavor" ทันทีที่ไฟสว่างเซตแรกของสเตจถัดไปส่องลงมา

นี่คือขั้นตอนที่พวกเธอซ้อมกันมานับครั้งไม่ถ้วน

ไฟบนเวทีหรี่มืดลงตามคาด

สี่จังหวะ

จังหวะแรก เผยเซี่ยอันขยับไปทางขวาหนึ่งก้าว ยืนอยู่ตรงกึ่งกลางพอดิบพอดี

เธอเริ่มนับจังหวะในใจ นึกภาพแนวการใช้แรงของท่าเต้นท่าแรกใน "Red Flavor" เอาไว้ล่วงหน้า ซากิปรับลมหายใจอยู่ทางขวาของเธอ ขณะที่คังฮานาถอยหลังไปครึ่งก้าวเพื่อเปิดพื้นที่จัดรูปขบวน

พัคอึนซองและฮันจียุนเข้าประจำที่ของตนเช่นกัน

ทุกคนพร้อมใจกันโพสท่าเริ่มต้นสำหรับเพลง "Red Flavor"

ทว่าเมื่อไฟสว่างวาบขึ้นมาอีกครั้ง ดนตรีที่ดังขึ้นในอินเอียร์มอนิเตอร์กลับเป็นเพลง "Party"

เกิดความระส่ำระสายขึ้นในแถวหน้าสุดของโซนศิลปินอย่างเห็นได้ชัด

ยูซูบินผุดนั่งตัวตรงทันที นิ้วมือจิกแน่นเข้ากับที่วางแขนของเก้าอี้

จีซอยุนที่กำลังมองเผยเซี่ยอันอย่างเหม่อลอยก็ขมวดคิ้วเช่นกัน แม้ว่าเขาจะไม่ได้ดูการซ้อมของ DUAL แต่ตามกำหนดการแล้ว เพลง "Party" ควรจะเป็นเพลงสุดท้าย

หลังเวที ใบหน้าของชเวมีซุกซีดเผือดราวกับคนตาย เธอคว้าวิทยุสื่อสารขึ้นมาทันที "ทีมเสียงเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นน่ะ?!"

ปลายสายของวิทยุสื่อสารเงียบกริบ ไร้ซึ่งเสียงตอบรับใดๆ

ทันทีที่ไฟช่วงเปลี่ยนผ่านดับลง แสงไฟทั้งหมดจะสลับไปเป็นโทนสีสดใสจัดจ้านของเพลง Party หน้าจอ LED จะเปลี่ยนภาพแสดงผล และกล้องถ่ายทอดสดจะซูมภาพเข้ามาใกล้

ผู้คนห้าหมื่นคนจะได้เห็นเด็กสาวห้าคนยืนเคว้งอยู่กลางเวที… โดยไร้ซึ่งท่าเต้นใดๆ รองรับเลยสักนิด