บทที่ 92 ความเข้าขารู้ใจ

ทันทีที่เพลง "Party" ดังขึ้นในอินเอียร์มอนิเตอร์ เผยเซี่ยอันก็รู้สึกราวกับว่าเลือดทั่วร่างแข็งค้างไปในพริบตา

เสียงซินธิไซเซอร์จังหวะสนุกสนานและเสียงกลองคึกคักไม่ใช่เพลง "Red Flavor" มีคนสลับคิวเพลง

จะทำยังไงดี?

ดูเหมือนระบบจะพูดอะไรบางอย่าง แต่เผยเซี่ยอันกลับฟังไม่ถนัด สิ่งเดียวที่ได้ยินมีเพียงเสียงจังหวะกลองของเพลง "Party" และเสียงหัวใจตัวเองเท่านั้น

แสงไฟช่วงเปลี่ยนผ่านสี่จังหวะจบลงแล้ว เวทีสว่างวาบขึ้น เธอยังคงย่อตัวอยู่กลางเวที ปลายนิ้วแตะพื้น งอเข่า ท่าเปิดนี้เป็นของ "Red Flavor" ไม่ใช่ "Party" ท่าเปิดของ "Party" ต้องยืน ความต่างเพียงเสี้ยววินาทีก็มากพอจะเปลี่ยนเวทีนี้ให้กลายเป็นหายนะ

เธอสัมผัสได้ว่าเพื่อนร่วมวงทั้งสี่ชะงักไปพร้อมๆ กัน ลมหายใจของซากิทางขวามือพลันสะดุดกึก

คังฮานานั่งย่อตัวอยู่ทางด้านหลังซ้าย หัวเข่างอในมุมที่ผิดเพี้ยน—นั่นคือตำแหน่งเริ่มต้นของเพลง "Red Flavor" ส่วนพัคอึนซองยืนอยู่หน้าสุดโดยหันหลังให้ผู้ชม รักษารูปแบบท่าเตรียมพร้อม นิ่งสนิทไม่ไหวติง

ดนตรีเล่นไปได้สี่วินาทีแล้ว ไม่มีเวลาพอจะเปลี่ยนกลับ

เผยเซี่ยอันหันไปสบสายตากับฮันจียุน ใบหน้าของอีกฝ่ายยังคงค้างสีหน้าช่วงท้ายของเพลง "Fate" เอาไว้ แต่แววตานั้นไม่อาจซ่อนความตื่นตระหนกได้เลย

ทั้งสองสบตากัน ความตกใจเกิดขึ้นเพียงครู่เดียว ขณะที่เสียงดนตรียังคงดำเนินต่อไป

นี่ไม่ใช่การซ้อมในห้อง แต่คือสเตเดียมที่มีผู้ชมถึงห้าหมื่นคน

ฮันจียุนขยิบตาให้เผยเซี่ยอัน กดคางลงไม่ถึงเซนติเมตร—เป็นการขยับที่เล็กน้อยเสียจนกล้องไม่อาจจับภาพได้ ทว่าเพื่อนร่วมทีมกลับมองเห็นชัดเจน

เผยเซี่ยอันพบที่พึ่งทางใจแล้ว

ฮันจียุนขยับตัว ก้าวไปทางขวาครึ่งก้าวเพื่อเปิดทางให้พัคอึนซอง

การเคลื่อนไหวนี้ไม่ได้เป็นของ "Red Flavor" หรือ "Party" เวอร์ชันดั้งเดิม แต่มันคือการเชื่อมท่าแบบด้นสด

พัคอึนซองจับทางได้ทันที เธอชะลอจังหวะตัวเองลงครึ่งบีต แล้วเปลี่ยนเป็นการสไลด์ตัวไปด้านข้าง

ไลน์เต้นนี้มีอยู่ในเพลง "Party" จริงๆ แต่มันเร็วกว่าตำแหน่งเดิมถึงสิบหกห้องเพลง

ซากิลุกขึ้นยืน ช้ากว่าฮันจียุนไม่ถึงครึ่งจังหวะ

เธอส่งสัญญาณมือให้คังฮานาจากด้านหลัง ชูขึ้นมาสามนิ้ว

แผนบล็อกกิ้งแบบที่สาม คือเวอร์ชันที่ซ้อมกันมานับครั้งไม่ถ้วนในห้องซ้อม แต่ยังไม่เคยนำมาแสดงบนเวทีจริงเลยสักครั้ง

คังฮานาพยักหน้ารับแล้วก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ลงตำแหน่งเบี่ยงไปทางซ้ายจากท่ามาตรฐานยี่สิบเซนติเมตร พอดีกับที่จะเติมเต็มช่องว่างจากการสไลด์ตัวของพัคอึนซอง

ตำแหน่งของทั้งห้าคนถูกจัดขบวนใหม่อย่างเงียบกริบภายในเวลาเพียงสองเซ็ตแปดจังหวะ

เผยเซี่ยอันเป็นคนสุดท้ายที่ขยับตัว เธอนับจังหวะในใจอย่างมีสมาธิ ตั้งใจหน่วงจังหวะไว้หนึ่งบีต

ท่อนแรกของ "Party" เริ่มต้นขึ้นแล้ว ท่อนเปิดควรจะเป็นพาร์ตของฮันจียุน แต่ลีดเดอร์ยังคงต้องเคลื่อนที่จนตามไม่ทัน เผยเซี่ยอันจึงชิงเปล่งเสียงออกมาก่อน

เธอร้องท่อนเปิดแทนฮันจียุน

เสียงที่ดังผ่านไมค์เฮดเซ็ตนิ่งและมั่นคงเสียจนแม้แต่ตัวเธอเองยังแปลกใจ

เมื่อถึงท่อนฮุก ท่าเต้นของสมาชิกทั้งห้าก็เปลี่ยนมาเป็นแผนที่สามของ "Party" โดยสมบูรณ์ บล็อกกิ้งกระชับขึ้น สลับแถวถี่ขึ้น และมีการเคลื่อนที่ตัดแนวทแยงไขว้กันไปมา

ตอนซ้อมช่วงแรกๆ คนออกแบบท่าเต้นเคยบอกว่าแผนนี้ดูไม่พร้อมเพรียงเป็นระเบียบพอ ทว่าในเวลานี้ ความไม่เป๊ะนั้นกลับกลายเป็นข้อได้เปรียบ เพราะตรรกะการเคลื่อนไหวของมันและบล็อกกิ้งปิดท้ายของ "Fate" เชื่อมต่อกันได้อย่างไร้รอยต่อ

ในช่วงแปดจังหวะแรกของท่อนฮุก พัคอึนซองเร่งสปีดไลน์เต้นของตัวเองขึ้นเป็น 1.5 เท่า

ซากิแอดลิบขึ้นเสียงสูงในช่วงครึ่งหลังของท่อนฮุก ทั้งที่ไม่ใช่ท่อนของเธอ ปกติเรนจ์เสียงของเธออยู่ระดับกลาง ทว่าเผยเซี่ยอันกำลังเล่นฟลอร์เวิร์กอยู่ตรงกลาง ขณะที่ฮันจียุนกำลังเคลื่อนที่ตัดแนวทแยง เมนโวคอลทั้งสองคนที่ไต่โน้ตสูงได้ต่างไม่อยู่ในตำแหน่งที่จะร้อง

ยูซูบินเฝ้ามองอยู่ด้านล่างเวที วินาทีที่ได้ยินเพลง "Party" เริ่มขึ้น เหงื่อเย็นเยียบก็ผุดซึมเต็มแผ่นหลัง

แต่เธอไม่ได้ละสายตาไปไหน เธอเฝ้ามองเด็กสาวทั้งห้าบนเวทีสบตากัน ลุกขึ้นยืน สลับบล็อกกิ้ง และร้องท่อนที่ไม่ใช่ของตัวเองได้ภายในเวลาเพียงสองวินาที ไม่มีใครตื่นตระหนก และไม่มีใครลังเลเลยแม้แต่น้อย

หากเธอกับเพื่อนร่วมวงต้องเจอสถานการณ์เดียวกัน จะเข้าขากันได้ถึงขนาดนี้ไหมนะ?

สมาชิกอีกสี่คนเคยเป็นเด็กฝึกหัดร่วมกันมาอย่างน้อยสองปี แต่เผยเซี่ยอันเพิ่งกระโดดเข้ามาร่วมทีมแบบกะทันหันแท้ๆ…

การแสดงเพลง "Party" ส่งต่อไปยังท่อนโซโล่แดนซ์ของคังฮานาได้อย่างแนบเนียน ทุกสายตาจับจ้องไปยังร่างตรงกึ่งกลางเวที ท่วงท่าของเธอยังคงเฉียบคมหมดจดเช่นเคย

เมื่อโซโล่แดนซ์จบลง แสงไฟก็หรี่ดับไปครู่หนึ่ง พอสว่างขึ้นอีกครั้ง อินโทรเพลง "Red Flavor" ก็ดังขึ้นในที่สุด ทั้งห้าคนเต้นเพลงที่ถูกสลับไปไว้ท้ายสุดนี้ด้วยพลังที่ล้นเหลือยิ่งกว่าเดิม ราวกับต้องการตอกย้ำบางสิ่งผ่านทุกท่วงท่า

ดนตรีท่อนสุดท้ายจบลง

หน้าอกของทั้งห้ากระเพื่อมไหวอย่างรุนแรง

เหงื่อหยดจากหน้าผากของพัคอึนซอง ไหลผ่านแนวกรามหยดลงบนเวที เสียงหายใจของซากิยังคงสั่นพร่า เผยเซี่ยอันค่อยๆ ยืดตัวขึ้น ขาของเธอสั่นระริก

พระเจ้าเท่านั้นที่รู้ว่าเมื่อกี้เธอกดดันแค่ไหน

เสียงกรีดร้องของผู้ชมระเบิดกึกก้องตั้งแต่โซนหน้าเวทีไปจนถึงอัฒจันทร์ชั้นสี่ แสงไฟยังคงส่องค้างอยู่นานกว่ากำหนดเดิมถึงห้าวินาทีเต็ม ผู้กำกับเวทีคงจะอึ้งจนลืมคิวไปแล้วเหมือนกัน

ฮันจียุนนำทีมเดินลงจากเวที ทันทีที่เลี้ยวเข้าสู่ทางเดินด้านข้าง พัคอึนซองก็เกาะผนังหอบหายใจอย่างหนัก คังฮานาค้อมตัวเอามือยันเข่า ส่วนซากิถึงกับทรุดลงไปนั่งยองๆ กับพื้น

เผยเซี่ยอันทิ้งตัวพิงผนังแล้วหลับตาลง

มีเพียงฮันจียุนเท่านั้นที่ยังคงยืนนิ่ง ลีดเดอร์มองเพื่อนร่วมทีมทั้งสี่แล้วตบไหล่ทีละคน

"เดี๋ยวมีพิธีมอบรางวัลต่อนะ"

"เมื่อกี้หนูกลัวแทบตายเลยค่ะ ออนนี่"

เสียงของซากิสั่นเครือจนแทบจะร้องไห้

เมื่อเห็นว่าน้ำตากำลังจะเอ่อ ฮันจียุนจึงรีบเบรก "หยุดเลย ห้ามร้องนะ เดี๋ยวต้องขึ้นไปรับรางวัลบนเวทีอีก ถ้าเมคอัพพังจะทำยังไง"

ซากิสูดน้ำมูกเสียงดัง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นแล้วใช้สองมือพัดแก้มรัวๆ

"บ้าเอ๊ย…" พัคอึนซองสบถ "เปิดเพลงผิดได้ยังไงกันวะ"

ชเวมีซุกปรากฏตัวขึ้นที่ทางเข้าอุโมงค์ สีหน้ามืดครึ้มดูเคร่งขรึมราวกับพร้อมจะฆ่าคนได้ทุกเมื่อ

"กลับไปนั่งที่ก่อน พิธีมอบรางวัลใกล้จะเริ่มแล้ว เรื่องเปิดเพลงผิดไม่ต้องกังวล ทางบริษัทจะจัดการสอบสวนเอง"

แม้เธอจะเป็นคนเข้มงวด แต่ก็แทบไม่เคยโมโหขนาดนี้มาก่อน

น้ำเสียงเด็ดขาดนั้นทำให้ซากิต้องฮึบกลั้นน้ำตาเอาไว้

ระหว่างเดินกลับไปยังโซนที่นั่ง ตอนที่ผ่านที่นั่งของ LUMINA ยูซูบินก็ลุกขึ้นสวมกอดเผยเซี่ยอัน พร้อมกับชกเข้าที่ไหล่เบาๆ

เผยเซี่ยอันยิ้มรับแล้วนั่งลง ในที่สุดก็ปลดเปลื้องความตึงเครียดทั้งหมดออกไปได้

เมื่อถึงช่วงประกาศรางวัล "ศิลปินกลุ่มหญิงหน้าใหม่ยอดเยี่ยม" ในหัวของเผยเซี่ยอันคิดเพียงเรื่องเดียว คือเธออยากจะขึ้นไปรับรางวัลบนเวทีด้วยรอยยิ้ม

จอภาพขนาดยักษ์เริ่มฉายรายชื่อผู้เข้าชิงสลับกันไป ทุกครั้งที่โลโก้ของแต่ละวงสว่างขึ้น โซนแฟนคลับของวงนั้นๆ ก็ส่งเสียงกรีดร้องลั่นฮอลล์

เด็กสาวทั้งห้าสบตากัน ทุกคนต่างมุ่งมั่นที่จะคว้าถ้วยรางวัลนี้มาครองให้ได้

ฮันจียุนถึงขั้นขยับเตรียมจะลุกขึ้นก้าวขึ้นเวทีแล้ว

"และผู้ชนะได้แก่…"

ผู้ประกาศรางวัลเปิดซอง ก้มลงมองการ์ดแล้วคลี่ยิ้มออกมา

ทว่ารอยยิ้มนั้นไม่ได้ส่งมาทาง DUAL