บทที่ 93 รางวัลแบ่งเค้ก

รอยยิ้มของผู้ประกาศรางวัลหันไปทางฝั่งซ้ายของเวที

เผยเซี่ยอันมองเห็นมัน องศารอยยิ้มนั้นพุ่งตรงไปยังโซนที่นั่งของ Lumina ไม่ใช่ของพวกเธอ

"LUMINA! ขอแสดงความยินดีด้วยครับ!"

สมองของเธอว่างเปล่าไปชั่วขณะ

อะไรกันเนี่ย?! รางวัลศิลปินหน้าใหม่ยอดเยี่ยมไม่ได้เป็นของพวกเธอเนี่ยนะ?!

ฮันจียุนยังคงค้างอยู่ในท่ายืนครึ่งๆ กลางๆ ก้นเพิ่งจะลอยพ้นจากเก้าอี้

"โมยา? ชิ…"

พัคอึนซองกำลังจะสบถออกมา แต่คังฮานารีบหยิกแขนเธอไว้เสียก่อน

ซากิอึ้งจนทำอะไรไม่ถูก

ทว่าความโกรธเกรี้ยวของเหล่าแฟนคลับกลับปะทุขึ้นมาเร็วยิ่งกว่า

"อะไรนะ?!"

"บ้าอะไรวะเนี่ย?!"

"ทำไมกัน?!"

เสียงคำรามลั่นดังมาจากทิศทางเดียวกัน มันดังกึกก้องจนแทบจะเปิดหลังคาโดม

จอภาพขนาดยักษ์ตัดภาพไปยังที่นั่งของ LUMINA ซึ่งยูซูบินนั่งตัวแข็งทื่ออยู่บนเก้าอี้ อ้าปากค้างเล็กน้อย สายตาจับจ้องใบหน้าของตัวเองบนจอ

คิมนายอนหันไปพูดอะไรบางอย่างกับเธอ ขยับปากซ้ำๆ เป็นคำว่า "พวกเราเหรอ?"

จองแชรินถูกมักเน่อย่างอีซออาสะกิดอยู่หลายทีกว่าสติจะกลับมา

พวกเธอไม่เคยคาดคิดมาก่อนเลย นับแต่วันที่ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิง ก็รู้สึกเพียงว่าตัวเองมาเป็นไม้ประดับเท่านั้น ไม่ได้เตรียมแม้กระทั่งบทพูดรับรางวัล

ปฏิกิริยานั้นดูจริงใจเสียจนแม้แต่ D:US ที่กำลังเดือดดาลยังชะงักไปชั่วขณะ

แต่มันก็กินเวลาเพียงพริบตาเดียว

พอยูซูบินลุกขึ้นยืน เสียงตะโกนของคนนับพันใต้เวทีก็ซัดกระหน่ำขึ้นมาอีกระลอก

"DUAL! DUAL! DUAL!"

ครั้งนี้ไม่ใช่การส่งเสียงเชียร์ให้กำลังใจ แต่เป็นการตะโกนทวงถามความยุติธรรมด้วยความเดือดดาล

ยูซูบินดึงคิมนายอนลุกขึ้น ทว่าคิมนายอนกลับสะดุดชายกระโปรงตัวเองจนเกือบจะล้ม จองแชรินช่วยประคองเธอไว้จากด้านหลัง ส่วนอีซออาเป็นคนสุดท้ายที่ลุกขึ้น ขอบตาของเธอแดงก่ำไปหมดแล้ว

การก้าวเดินขึ้นสู่เวทีของคนทั้งสี่ เป็นช่วงเวลาที่ทั้งเงียบงันและอึกทึกที่สุดของงาน MAMA ในปีนี้

พวกเธอเงียบกริบ ไม่มีใครเอ่ยอะไรออกมาแม้แต่คำเดียว

ส่วนเสียงอึกทึกนั้นมาจากฝั่งผู้ชม คลื่นเสียงตะโกนของ D:US ซัดสาดราวกับเกลียวคลื่นกระทบโขดหินยามน้ำหนุน

【DUAL! DUAL! DUAL!】

จองแชรินรับถ้วยรางวัลสีทองมาจากผู้ประกาศรางวัล เธอลองหยั่งน้ำหนักในมือและพบว่ามันหนักกว่าที่คิดไว้มาก

ทั้งสี่คนหยุดยืนหน้าไมโครโฟน แม้จะไม่ได้เตรียมอะไรมา แต่บทพูดรับรางวัลส่วนใหญ่ก็มักจะเป็นแพทเทิร์นเดิมๆ ซ้ำซากอยู่แล้ว

จองแชรินโน้มตัวเข้าไปใกล้ไมโครโฟน "ขอบคุณ…"

ทว่าคำแรกกลับถูกกลืนหายไป

【DUAL! DUAL! DUAL!】

คลื่นเสียงราวกับกำแพงหนาทึบที่กระแทกเสียงของเธอกลับเข้าไปในไมค์ ทำให้สัญญาณที่จับได้มีเพียงท่อนที่ขาดๆ หายๆ เพราะถูกเสียงตะโกนกลบมิด

ผู้ชมที่อยู่อีกฟากหนึ่งของการถ่ายทอดสดไม่ได้ยินเลยด้วยซ้ำว่าเธอพูดอะไร

จองแชรินสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วเอ่ยขึ้นอีกครั้ง "ขอบคุณ…"

ครั้งนี้ยิ่งโกลาหลกว่าเดิม เมื่อเสียงตะโกนอย่างเดือดดาลของ D:US ปะปนกับเสียงเชียร์ของลูมิที่แทรกเข้ามา

จองแชรินถอนหายใจในใจพลางยอมแพ้ไปโดยสิ้นเชิง

เธอพูดขอบคุณค่ายและแฟนคลับไปตามหน้าที่ จากนั้นก็รีบพาเพื่อนร่วมวงเดินลงจากเวทีอย่างเร่งรีบ

"DUAL! DUAL! DUAL!"

เสียงของ D:US ดังลั่นจนได้ยินไปไกลถึงสองช่วงถนนจากสถานที่จัดงาน

ช่องแชตของการถ่ายทอดสดกำลังลุกเป็นไฟ

【？？？？？？？】

【MAMA เอาจริงดิ?!】

【เกิร์ลกรุ๊ปหน้าใหม่ที่มีผลงานโดดเด่นที่สุดในปีนี้คือใครกันแน่? ต้องให้ฉันกางสถิติให้ดูไหม?】

【แจกแบ่งเค้กกระทั่งรางวัลหน้าใหม่ MAMA แกตายแน่】

แม้แต่ระบบก็ยังเดือดดาลสุดขีด

"ไอ้ MAMA บัดซบ! ใครกันที่ออกสตาร์ตช้าแต่ไต่ชาร์ตจากนอกท็อป 80 บน Melon จนทะลุเข้ามาถึงวงในได้?! ใครกันที่กวาดล้างชาร์ตด้วยอัลบั้มฤดูร้อน?! ใครกันที่ชนเบอร์หนึ่งแบบตาต่อตาฟันต่อฟันแล้วยังคว้าอันดับหนึ่งในญี่ปุ่นด้วยซิงเกิลพรีรีลีสได้?! ใครกันที่คว้าอันดับหนึ่งสามครั้งติดต่อกันด้วยสองเพลงไตเติล?! เกิร์ลกรุ๊ปหน้าใหม่ที่ไหนจะมีผลงานระดับนี้ได้อีก?! ทำไมถึงยกรางวัลให้พวกนั้นไปได้วะ?!"

เลือดลมในกายของเผยเซี่ยอันแล่นพล่านขึ้นสู่สมอง

รางวัลรุกกี้ที่เธอเฝ้ารอมาเนิ่นนาน รางวัลรุกกี้ที่เพื่อนร่วมทีมทุกคนหมายมั่นปั้นมือว่าจะต้องคว้ามาให้ได้ กลับไม่ได้ตกเป็นของพวกเธอเนี่ยนะ?!

เธอรู้ซึ้งถึงสันดานการฮั้วรางวัลแบ่งเค้กกันเองของ MAMA ดี และในชาติก่อนเธอก็ด่ามันไปนับครั้งไม่ถ้วน

ไม่นึกเลยว่า MAMA ในโลกนี้จะทำเรื่องบัดซบพรรค์นี้ได้ลงคอ แบ่งเค้กตัดหน้าเธอไปหน้าด้านๆ

แล้วที่เธอทุ่มเทซ้อมแทบตายทุกวันจนแทบจะเป็นบ้ามันมีความหมายอะไรล่ะ?!

เธอก่นด่าในใจด้วยภาษาจีนปนเกาหลี ขุดเอาคำผรุสวาททั้งหมดที่เคยร่ำเรียนมาจากวงการแฟนด้อมตลอดห้าปีในชาติก่อนออกมาสบถไม่ยั้ง

ระบบส่งเสียงสะท้อนขึ้นในหัวเธอพร้อมๆ กัน สองเสียงซ้อนทับกันอึงมี่

"คิมซองจุนต้องตุกติกแน่ๆ! เธอเชื่อฉันไหมล่ะ?! มันอยู่กับ TE มาตั้งสิบกว่าปี หลับตายังท่องเบอร์โทรศัพท์ของพวกผู้จัด MAMA ได้ครบทุกคนเลย!"

"จะเหลือเรอะ! ความผิดพลาดบนเวทีเมื่อกี้ก็ต้องเป็นฝีมือไอ้แก่เวรนั่นแน่ๆ! คิมซองจุน ไอ้ชาติหมา กูจะ…"

"เดี๋ยว หยุดด่าก่อน! ผู้กำกับตัดกล้องจับภาพพวกเธอขึ้นจอใหญ่แล้ว!"

ระบบเหยียบเบรกเอี๊ยดกะทันหัน

เผยเซี่ยอันมองไปที่จอใหญ่ และบนนั้นก็ปรากฏใบหน้าของพวกเธอจริงๆ

เสียงก่นด่าในหัวพลันชะงักลง เธอสวิตช์กลับเข้าสู่โหมดการทำงานในพริบตา ปรบมือพร้อมส่งยิ้มหวาน

เพื่อนร่วมวงคนอื่นๆ รีบจัดการสีหน้าของตัวเองทันที ดวงตาของซากิแดงก่ำ ทว่ายังคงฝืนยิ้มออกมาได้

มีเพียงพัคอึนซองที่ยังคงไร้อารมณ์ เอาแต่ปรบมือแปะๆ อย่างแข็งขัน คงทรมานเธอน่าดู ถ้าไม่มีกล้องอยู่แถวนี้ เธอคงกลอกตามองบนจนตาดำพลิกกลับไปข้างหลังแล้ว

ชเวมีซุกที่อยู่หลังเวทีไม่จำเป็นต้องมานั่งปั้นสีหน้า เธอปาวิทยุสื่อสารกระแทกพื้นพังยับเยินไปเรียบร้อย

ยังไม่หนำใจ เธอตามไปกระทืบซ้ำอีกสองที

ทีมงานแถวนั้นไม่มีใครกล้าเข้าไปห้าม ตกอยู่ในสถานการณ์แบบนี้เป็นใครก็ต้องฟิวส์ขาดทั้งนั้น

ควอนแทโฮโทรเข้ามา เธอจึงรีบกดรับสายทันที "ท่านประธานคะ พวกสารเลวของ MAMA ตั้งใจเล่นงานเราชัดๆ!"

"ฉันรู้แล้ว ใจเย็นๆ ก่อน ข้างหลังยังมีอีกตั้งหลายรางวัลให้ลุ้น เดี๋ยวค่อยกลับมาระเบิดอารมณ์ ตอนนี้ไปสืบเรื่องปัญหาไฟล์เพลงก่อน"

ชเวมีซุกตัดสายแล้วเตะซากวิทยุสื่อสารที่แหลกละเอียดนั่นซ้ำไปอีกที

เธอหันไปสั่งผู้ช่วย "ทีมวิดีโอ ห้องควบคุมการเปิดเพลง ทุกคนที่มีสิทธิ์แตะต้องเพลย์ลิสต์—รายชื่อ รหัสพนักงาน บันทึกการเข้าออก ไปเอามาให้ฉันทั้งหมดก่อนคืนนี้!"

ผู้ช่วยรีบวิ่งแจ้นไปตรวจสอบ ขณะที่ชเวมีซุกยืนกอดอกจ้องมองหน้าจอทีวีหลังเวทีด้วยสายตาเย็นเยียบ

ขั้นตอนบนเวทีไม่เคยรอใคร งานประกาศรางวัลกำลังถ่ายทอดสด เวลากล่องโฆษณาและสัญญาการออกอากาศกำลังถูกไล่กวดด้วยเข็มวินาทีของนาฬิกาจับเวลา

MAMA สลับระหว่างการมอบรางวัลกับการแสดงมาโดยตลอด และตอนนี้ก็ถึงคิวขึ้นโชว์ของ Lumina

ไม่มีใครรู้เลยว่าพวกเธอต้องเต้นอย่างยากลำบากเพียงใด

อินเอียร์มอนิเตอร์เงียบกริบไร้เสียง มีเพียงเสียงก่นด่าด้วยความโกรธแค้นและเสียงกรีดร้องของแฟนคลับที่ดังอื้ออึงเข้ามา

ทั้งสี่คนแทบจะต้องนับจังหวะในใจเพื่อเต้นเพลงนั้นให้จบลงบนเวที

ขณะที่ยูซูบินก้าวลงจากเวทีและกำลังเดินกลับไปที่นั่ง เธอเหลือบมองไปยังตำแหน่งที่เผยเซี่ยอันนั่งอยู่

อีกฝ่ายบังเอิญมองมาพอดี สายตาของทั้งคู่ประสานกันกลางอากาศ เผยเซี่ยอันส่งยิ้มบางๆ ให้เธอ

ยูซูบินรู้สึกกระอักกระอ่วนใจเล็กน้อย แต่ก็ตามมาด้วยความโล่งอก เผยเซี่ยอันดูไม่ได้โกรธเคืองอะไรเธอ

ตอนที่เพิ่งเดบิวต์ใหม่ๆ เธอไม่ค่อยชอบเผยเซี่ยอันเท่าไหร่ มองว่าเป็นแค่คนหน้าตาดีที่จู่ๆ ก็โผล่พรวดเข้ามาในวงการ ทว่ายามนี้ความคิดของเธอเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงแล้ว

เธอไม่อยากให้เรื่องนี้มาทำลายความสัมพันธ์ระหว่างพวกเธอ

อันที่จริงเผยเซี่ยอันกำลังเดือดพล่านจนแทบคลั่ง ทว่ายังเหลือรางวัลอยู่อีกตั้งหลายสาขา เธอไม่เชื่อหรอกว่าเข้าชิงไปถึงสี่รางวัลแล้วจะชวดหมดทุกรางวัล!