บทที่ 99 งานเลี้ยงฉลองชัยชนะ

พิธีมอบรางวัลเลิกดึกมากแล้ว ทว่าพ่อแม่ของซากิก็ยังคงรออยู่

กระดิ่งลมตรงกรอบประตูดังกรุ๊งกริ๊ง แสงสีเหลืองนวลส่องลอดผ่านช่องว่างของม่านหน้าร้าน

"พ่อคะ! แม่คะ!" ซากิพุ่งเข้าไปกอดพวกท่าน แล้วหันกลับมาโบกมือเรียกเพื่อนร่วมวง "รีบเข้ามาเร็วค่ะ ข้างนอกหนาวจะตายอยู่แล้ว"

วันนี้ที่ร้านมีป้ายผ้าเขียนด้วยลายมือแขวนไว้ว่า 'ยินดีด้วยกับ DUAL ที่คว้ารางวัลเพลงแห่งปี'

ตัวหนังสือโย้เย้ไปมา เห็นได้ชัดว่าเพิ่งเขียนเสร็จสดๆ ร้อนๆ แถมยังมีสองสามตัวที่เขียนผิดแล้วใช้น้ำยาลบคำผิดป้ายทับไว้อีกด้วย

โต๊ะโคทัตสึในห้องส่วนตัวถูกจัดเตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว โดยมีเบาะรองนั่งห้าใบวางเรียงล้อมเป็นวงกลม

บนโต๊ะเต็มไปด้วยอาหารละลานตา ทั้งซาชิมิ เทมปุระ ปลากะพงแดงย่าง ข้าวอบหม้อดิน รวมถึงเหล้าบ๊วยขวดใหญ่ที่แม่ของซากิหมักเอง ซึ่งของเหลวสีอำพันนั้นกำลังกระเพื่อมไหวอยู่ในแก้ว

"แม่เริ่มเตรียมตั้งแต่บ่ายแล้วค่ะ" ซากิเอ่ยขณะรินเครื่องดื่มให้ทุกคน "แม่บอกว่าต่อให้พวกเราไม่ได้รางวัล อย่างน้อยก็ต้องได้กินของอร่อยๆ ให้อิ่มหนำสำราญ"

เผยเซี่ยอันยกแก้วขึ้นมาดม กลิ่นหอมหวานของบ๊วยผสานเข้ากับกลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ

เธอถามระบบในใจ "ฉันดื่มเหล้าได้ไหม"

"จิบนิดหน่อยพอได้ แต่ห้ามเมา เดี๋ยวต้องเข้าไปฝึกในมิติอีกนะ"

เผยเซี่ยอัน: "ฉันเพิ่งได้รางวัลเพลงแห่งปีมาเชียวนะ!"

ระบบ: "เรื่องไหนก็เรื่องนั้น"

เผยเซี่ยอันไม่สนใจมันแล้วยกแก้วขึ้นชนกับเพื่อนร่วมวง

"ชนแก้ว!" แก้วทั้งห้าใบกระทบกันเกิดเสียงใสกังวาน

พัคอึนซองกระดกไปครึ่งแก้วรวดเดียวจนสำลักไอค่อกแค่ก ฮันจียุนจึงช่วยลูบหลังให้ "ค่อยๆ กินสิ ไม่มีใครแย่งเธอหรอก"

"ก็ฉันดีใจนี่นา!" ขอบตาของพัคอึนซองแดงก่ำเพราะสำลัก แต่เธอก็ยังกระดกที่เหลืออีกครึ่งแก้วจนหมด "ถ้าไม่ดื่มวันนี้แล้วจะดื่มวันไหน มันคือเพลงแห่งปีเลยนะ! เพลงเดบิวต์ของพวกเราได้รางวัลเพลงแห่งปีเชียวนะ!"

เผยเซี่ยอันยิ้มแล้วจิบเหล้าบ๊วย รสชาติเปรี้ยวอมหวานไหลผ่านลิ้น ก่อนความอบอุ่นจะแผ่ซ่านลงไปถึงท้อง

ฮันจียุนวางแก้วลงแล้วมองเผยเซี่ยอันอย่างจริงจัง "สิ่งที่เธอพูดบนเวทีวันนี้ ฉันเองก็อยากพูดเหมือนกัน แต่ฉันคงไม่กล้าแน่ๆ เธอเป็นคนที่กล้าหาญที่สุดในพวกเราเลย"

ตอนนั้นเอง พ่อของซากิก็พูดอะไรบางอย่างขึ้นมา ซากิจึงช่วยแปลให้ "พี่เซี่ยอันคะ พ่อบอกว่าวันนี้พี่เท่มากเลย ถึงพ่อจะฟังไม่รู้เรื่องและอ่านได้แค่คำแปล แต่พ่อบอกว่าท่อนแร็ปของพี่สุดยอดจริงๆ ค่ะ!"

เผยเซี่ยอันเขินเล็กน้อยจึงเอ่ยขอบคุณพ่อของซากิ "อาริกาโตะ"

แววตาของพ่อซากิเป็นประกาย เขายื่นมือมาตบไหล่เผยเซี่ยอันแล้วตอบกลับเป็นภาษาญี่ปุ่น

ซากิแปลต่อ "พ่อบอกว่าภาษาญี่ปุ่นของพี่เก่งมากเลยค่ะ!"

"จริงๆ แล้วฉันพูดได้แค่ไม่กี่ประโยคนี้แหละ" เผยเซี่ยอันสารภาพตามตรง

แม่ของซากิยกพุดดิ้งมัทฉะเข้ามาเพิ่มให้อีกคนละถ้วย ฮันจียุนก้มมองพุดดิ้งตรงหน้าแล้วรอยยิ้มก็ผุดขึ้นที่มุมปาก

คราวที่แล้วที่มา เธอแค่เปรยขึ้นมาลอยๆ ว่าอันนี้อร่อย ไม่คิดเลยว่าแม่ของซากิจะจำได้

ฮันจียุนกระซิบกับซากิ "คุณแม่ความจำดีจังเลยนะ"

"ไม่ใช่ว่าความจำดีหรอกค่ะ" ซากิส่ายหน้า "แม่แค่ใส่ใจพวกพี่ทุกคนต่างหาก ครั้งก่อนหลังจากพวกพี่กลับไป แม่ก็ถามฉันว่าแต่ละคนชอบกินหรือไม่ชอบกินอะไรบ้าง"

"ฉันเลยบอกแม่ไปว่า พี่จียุนชอบกินพุดดิ้งที่สุด พี่อึนซองชอบกินไก่ทอดแบบเค็มน้อย พี่ฮานาชอบกินฟักทองเทมปุระ ส่วนพี่เซี่ยอัน… ชอบกินทุกอย่างค่ะ"

เผยเซี่ยอัน: "…ฉันแสดงออกชัดเจนขนาดนั้นเลยเหรอ"

พัคอึนซองหัวเราะร่า "ก็ใช่น่ะสิ!"

"หุบปากไปเลย เธอก็กินเยอะพอๆ กับฉันนั่นแหละ"

พ่อของซากิหยิบกล้องโพลารอยด์ออกมา ชี้ไปที่พวกเธอ แล้วชี้ไปที่กล้องในมือ

"จะถ่ายรูปอีกแล้วเหรอคะ" พัคอึนซองทัก "คราวที่แล้วที่มาก็ถ่ายไปตั้งเยอะแล้วนะ"

"คราวที่แล้วยังไม่มีถ้วยรางวัลเพลงแห่งปีนี่นา" ซากิช่วยแปลคำพูดของพ่อ

เด็กสาวทั้งห้าคนเบียดเสียดเข้าหากัน โดยไม่ต้องเอ่ยปากปรึกษากัน ถ้วยรางวัลเพลงแห่งปีก็ถูกวางไว้ในมือของเผยเซี่ยอันอย่างเป็นธรรมชาติตามความเคยชิน เธอนั่งอยู่ตรงกลาง วางถ้วยรางวัลไว้บนตัก โดยมีเพื่อนร่วมวงเบียดเข้ามาประกบทั้งสองข้าง

ซากิเอียงศีรษะซบบนไหล่ซ้ายของเผยเซี่ยอัน พัคอึนซองชูสองนิ้วจากทางขวา ส่วนฮันจียุนและคังฮานานั่งยองๆ อยู่แถวหน้า คนหนึ่งส่งยิ้มสง่างาม ส่วนอีกคนเม้มปากเบาๆ

จังหวะที่ชัตเตอร์ลั่น ซากิก็ตะโกนขึ้นมาทันทีว่า "DUAL! ไฟต์โตะ!"

พวกเธอทั้งห้าคนระเบิดเสียงหัวเราะออกมาพร้อมกัน รอยยิ้มที่แม้จะดูชุลมุนแต่ก็เปี่ยมไปด้วยความจริงใจถูกบันทึกหยุดเวลาเอาไว้

หลังมื้ออาหาร พ่อแม่ของซากิเดินมาส่งพวกเธอจนถึงปากซอย

พ่อของซากิหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกมาจากกระเป๋าแล้วยื่นให้เธอ เมื่อเปิดออกดูก็เห็นรูปวาดด้วยมือ เป็นรูปเด็กตัวเล็กๆ ห้าคนยืนอยู่บนเวทีกำลังถือถ้วยรางวัล ฝีมือวาดรูปดีกว่าเด็กอนุบาลแค่นิดหน่อยเท่านั้น แต่เหนือศีรษะของเด็กแต่ละคนมีชื่อเขียนเอาไว้ พร้อมกับมีเสียงอ่านภาษาเกาหลีที่เขียนด้วยตัวอักษรญี่ปุ่นกำกับไว้ข้างๆ

เผยเซี่ยอันพลิกกระดาษไปด้านหลัง พบว่ามีประโยคหนึ่งเขียนเอาไว้

เธอยื่นมันให้ซากิ

ซากิกวาดสายตามอง นิ่งเงียบไปสองวินาที แล้วหันหน้าหนีไปอีกทาง

"เขียนว่าอะไรกันแน่น่ะ" พัคอึนซองถามอย่างร้อนใจ

"…ฝากดูแลซากิด้วยนะ"

ฮันจียุนโค้งคำนับให้พ่อแม่ของซากิ โดยไม่ได้พูดอะไรทำนองว่า 'พวกเราจะดูแลซากิเป็นอย่างดีค่ะ' อีก คราวที่แล้วที่มาเธอก็พูดไปแล้ว เรื่องบางเรื่องพูดแค่ครั้งเดียวก็พอ สิ่งสำคัญคือทำให้เห็น

ระหว่างทางกลับโรงแรม พัคอึนซองหลับพิงหน้าต่างรถไปแล้ว เมื่อครู่นี้เธอดื่มไปเยอะที่สุด

คังฮานาและฮันจียุนที่นั่งอยู่เบาะหลังยังไม่หลับ

คังฮานามองออกไปนอกหน้าต่าง ส่วนฮันจียุนกำลังพิมพ์อะไรบางอย่างลงในแอปโน้ตบนมือถือ น่าจะกำลังร่างคำกล่าวสำหรับงาน MMA ในฐานะลีดเดอร์ เธอจำเป็นต้องเตรียมทุกอย่างไว้ล่วงหน้า

ถ้วยรางวัลแห่งปีวางอยู่บนตักเผยเซี่ยอัน ถูกห่อด้วยเสื้อโค้ตของซากิ น้ำหนักของมันกดทับจนรู้สึกเจ็บนิดๆ เธอก้มมองดูมัน เห็นเงาสะท้อนเลือนรางของตัวเองบนพื้นผิวโลหะ

โทรศัพท์ของเธอสั่น มีข้อความส่งมาจากยูซูบิน—

'ยินดีด้วยนะกับรางวัลเพลงแห่งปี เธอคู่ควรกับมันแล้วล่ะ เรื่องรางวัลรุกกี้ขอโทษด้วยนะ ฉันรู้ว่าพูดไปก็ไม่มีประโยชน์ แต่ก็ยังอยากบอกอยู่ดี'

เผยเซี่ยอันพิมพ์ข้อความตอบกลับไป

'ไม่ใช่ความผิดของเธอสักหน่อย คัมแบ็กคราวหน้าก็พยายามเข้าล่ะ อย่าปล่อยให้ฉันทิ้งห่างเธอไปไกลเกินไปนะ'

ไม่กี่วินาทีต่อมา อีกฝ่ายก็ตอบกลับมาด้วยสติกเกอร์อิโมจิ รูปแมวยกกำปั้น พร้อมข้อความกำกับว่า 'คอยดูเถอะ'

เผยเซี่ยอันยิ้มพลางเก็บโทรศัพท์ แล้วจู่ๆ ก็นึกอะไรขึ้นมาได้

"ถงจื่อ ตอนที่ทีมเปิดเพลงผิดเมื่อกี้ นายพูดอะไรหรือเปล่า ตอนนั้นฉันลนลานไปหมดเลยฟังไม่ค่อยถนัดน่ะ"

"ฉันถามเธอว่าอยากใช้ไอเทมการ์ดไหม"

เผยเซี่ยอันถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่ามีเรื่องนี้อยู่ ก่อนขึ้นเวทีระบบบอกไว้จริงๆ ว่าหากเกิดเหตุฉุกเฉินจะช่วยเธอเปิดใช้งานไอเทมการ์ด

"งั้นการ์ดใบนั้นถูกใช้ไปหรือยัง"

"ยัง ตอนแรกกะว่าจะใช้ แต่พวกเธอรับมือกันได้ดีมาก ก็เลยเก็บการ์ดใบนั้นไว้ใช้กับเวทีที่ใหญ่กว่านี้ดีกว่า"