บทที่ 100 ไปเยี่ยมเยียน

หลิวจิ้งเสียนโรยสารส้มลงไปในกลีบดอกไม้บด ตามด้วยกระเทียมสับอีกเล็กน้อย จากนั้นบอกให้ลู่ชิงชิงล้างมือ แล้วจัดการพอกเนื้อดอกไม้ที่ผสมเสร็จแล้วลงบนเล็บทั้งสิบของเธออย่างตั้งใจ พยายามระวังเป็นพิเศษไม่ให้เลอะออกไปโดนผิวหนัง

พอเสร็จเรียบร้อย หลิวจิ้งเสียนก็หยิบใบหมาทั่วที่เตรียมไว้มาห่อเล็บทั้งสิบของลู่ชิงชิงไว้ แล้วใช้เชือกผูกมัดจนแน่นหนาเพื่อไม่ให้หลุด เธอประกาศชัยชนะ “เสร็จแล้ว!”

จากนั้นเธอก็จัดการห่อเล็บมือตัวเองบ้าง พอเห็นเล็บที่ถูกห่อไว้จนหนาเตอะของกันและกัน สองสาวก็หลุดหัวเราะออกมา สภาพพวกเธอมันดูตลกชะมัด

“ต้องรอให้ถึงตอนค่ำค่อยแกะออกนะ สีจะติดดีกว่า แถมไม่หลุดง่ายด้วย” หลิวจิ้งเสียนกำชับ

ลู่ชิงชิงพยักหน้าหงึกๆ “อืม… แต่แบบนี้กินข้าวลำบากแย่เลยเนี่ย! ไปเข้าห้องน้ำก็ไม่สะดวกอีก”

“โธ่ ไม่เป็นไรหรอกน่า ทนแค่แป๊บเดียวเอง แลกกับเล็บสวยๆ ถือว่าคุ้มจะตายไป อีกอย่าง มือก็ยังหยิบจับทำอะไรได้อยู่ แค่ระวังอย่าไปกระแทกจนหลุดก็พอ”

ลู่ชิงชิงนึกขึ้นได้ “จริงสิ เมื่อก่อนเราไม่เคยทำกันเหรอ? ฉันจำไม่ค่อยได้แล้ว เธอก็รู้นี่ว่าช่วงนี้ฉันความจำเลอะเลือนน่ะ”

หลิวจิ้งเสียนไม่ได้ติดใจสงสัยอะไร เรื่องเล็กน้อยพวกนี้ลืมไปบ้างก็ธรรมดา “ไม่ได้ทำมานานมากแล้วล่ะ ครั้งล่าสุดก็น่าจะตอนสักสิบขวบมั้ง จำไม่ค่อยได้แล้ว เหมือนว่าตอนนั้นแม่ฉันจะเป็นคนทำให้เราสองคนนะ”

หลังจากคุยกันอีกพักหนึ่ง ลู่ชิงชิงก็ยกมือทั้งสองข้างค้างไว้ท่าเดิมแล้วเดินกลับบ้าน

พอถึงบ้าน ลู่เสี่ยวเยวี่ยเห็นเข้าก็ตาโตด้วยความสนใจ รีบขยับเข้ามาดูใกล้ๆ “อาเล็ก นี่อะไรเหรอคะ?”

“นี่คือของย้อมเล็บจ้ะ ไว้วันหลังอาเล็กว่างจะทำให้หนูบ้าง เอาไหม?” ลู่ชิงชิงเป็นคนรักเด็กอยู่แล้ว ตั้งแต่สมัยก่อนเธอก็เข้ากับเด็กๆ ได้ดีเป็นพิเศษ พวกหลานๆ ในบ้านต่างก็ชอบมาเล่นกับเธอทั้งนั้น

ลู่เสี่ยวเยวี่ยดีใจจนเนื้อเต้น “ดีค่ะ! หนูก็รักอาเล็กที่สุดเลย!”

ตอนที่เสี่ยวเยวี่ยเกิด ลู่อีอีก็แต่งงานออกเรือนไปแล้ว เธอเลยอยู่ติดกับลู่ชิงชิงมากกว่า เผลอๆ จะตัวติดกันพอๆ กับอยู่กับแม่ด้วยซ้ำ ความผูกพันของทั้งสองคนจึงค่อนข้างแน่นแฟ้น

เพียงแต่ลู่ชิงชิงคนเดิมนิสัยไม่ได้ร่าเริงขนาดนี้ เสี่ยวเยวี่ยเลยแอบมีแง่งอนอยู่บ้างเป็นธรรมดา แต่ตอนนี้รักอาเล็กเต็มร้อยไปแล้ว

พอตกค่ำ ลู่ชิงชิงก็จัดการแกะสิ่งที่พันนิ้วออก เธอประหลาดใจและดีใจที่พบว่า เล็บเปลี่ยนเป็นสีส้มอมแดง เข้มกว่าสีกลีบดอกไม้เล็กน้อย ดูสวยมากจริงๆ ไม่ได้ดูหลอกตาเหมือนพวกยาทาเล็บ แต่ดูเหมือนเล็บของเธอมีสีนี้เองตามธรรมชาติ

ข้อเสียเพียงอย่างเดียวคือเพนต์ลายไม่ได้ ดูเรียบๆ ไม่มีสีหนาเงาเคลือบเหมือนยาทาเล็บ สรุปโดยรวมก็ถือว่าสวยใช้ได้เลย

ทว่ามีบางจุดที่น้ำดอกไม้เลอะไปโดนผิวหนัง ทำให้ผิวตรงนั้นติดสีไปด้วย ดูไม่ค่อยสะอาดตาเท่าไหร่ เมื่อหักลบกลบหนี้กันแล้ว ข้อดีก็เลยไม่ได้เยอะขนาดนั้น

…

ช่วงฤดูร้อนในหมู่บ้านไม่ค่อยมีงานให้ทำมากนัก นานๆ ทีถึงจะได้ไปถอนหญ้าในแปลง ถ้าไม่มีฝนตกลงมาก็ไปรดน้ำผักกาดขาว ลู่ชิงชิงบางวันก็ไปทำงาน บางวันก็ไม่ไป

นอกเหนือจากเรื่องที่ไม่มีเครื่องทุ่นแรงทันสมัยและสุขอนามัยค่อนข้างแย่แล้ว ลู่ชิงชิงกลับรู้สึกว่าชีวิตชาวนาแบบนี้ก็ชิลดีเหมือนกัน หากเธอยังเป็นตัวเธอคนเดิม ไม่แน่ว่าพอแก่ตัวไป เธออาจจะมาซื้อที่ดินสักแปลงในชนบท แล้วใช้ชีวิตแบบนี้ดูก็ได้

ผ่านไปได้ระยะหนึ่ง หยางซิ่วอิงก็ยังอดเป็นห่วงลู่อีอีไม่ได้ จึงคิดจะไปเยี่ยมดูสักหน่อยว่าอีอีอยู่ดีมีความสุขไหม หรือซุนหย่งยังรังแกเธออยู่อีกหรือเปล่า

ลู่กั๋วเฉียงเองก็คิดถึงลูกเช่นกัน ยังไงนั่นก็ลูกสาวตัวเอง จะไม่ห่วงได้ยังไง แม้เขาจะยังไม่รู้เรื่องที่ลูกสาวถูกซ้อมหนักขนาดนั้น แต่ความกังวลใจก็มีไม่น้อยเลย

ทั้งสองปรึกษากันแล้วเลือกวันที่อากาศแจ่มใสออกเดินทางไปกันแค่สองคน

พวกเขาออกไปตั้งแต่ช่วงเช้า ยังไม่ทันถึงเที่ยงก็กลับมาแล้ว แถมสีหน้าของทั้งคู่ยังดูไม่ดีเอาเสียเลย

ไป๋เอี้ยนจึงเอ่ยถาม “แม่ เป็นอะไรไปคะ ได้เจออีอีไหมจ๊ะ”

ลู่กั๋วเฉียงควักกล้องยาสูบออกมาแล้วเดินไปสูบที่หน้าประตู ชัดเจนว่าไม่อยากพูดถึงเรื่องนี้ หยางซิ่วอิงถอนหายใจ นั่งลงบนม้านั่งไม้ในห้องด้วยสีหน้ากลัดกลุ้ม

แม้จะไม่ค่อยถูกชะตากับพี่สาวคนนี้เท่าไร แต่ยังไงก็คนในครอบครัว ลู่ชิงชิงจึงยังเป็นห่วงอยู่ดี “แม่คะ เกิดอะไรขึ้นกันแน่ พ่อไม่อยู่ในห้องแล้ว แม่บอกพวกเราเถอะ พี่ใหญ่โดนรังแกอีกแล้วใช่ไหม”

“เฮ้อ!” หยางซิ่วอิงถอนหายใจ “แม่กับพ่อแกไปมาแล้ว เจออีอีแล้วด้วย สภาพเธอกับลูกสองคนดูไม่จืดเลย คนบ้านซุนเห็นพวกเราก็ทำท่าทางไม่อยากต้อนรับ อารมณ์พ่อแกน่ะพวกแกรู้ดีอยู่ ตอนนั้นก็ชักสีหน้าไม่พอใจขึ้นมาทันที

ยิ่งพวกเขาใช้ให้พี่ใหญ่แกทำนู่นทำนี่ต่อหน้าต่อตา พ่อแกจะไปทนได้ยังไง เลยมีปากเสียงกับพวกเขาไปสองสามประโยค แต่อีอีเด็กคนนี้ไม่รู้ความเลยจริงๆ อายุจะสามสิบอยู่แล้ว ยังไม่รู้ว่าอะไรหนักอะไรเบา ไม่ยอมอยู่ข้างเดียวกับพวกเรา แถมยังไปช่วยพูดเข้าข้างคนบ้านซุนอีก

พ่อแกโมโหจนไม่อยากสนใจแล้ว เลยพากันกลับมา แม่เองก็ไม่สบายใจเลย พวกเราอุตส่าห์ตั้งใจจะไปเป็นที่พึ่งให้ แต่เจ้าตัวกลับไม่ยอมสู้เพื่อตัวเองสักนิด แล้วจะให้ทำยังไงได้ล่ะ!”

ลู่ชิงชิงเข้าใจดี นี่คือข้อเสียที่ใหญ่ที่สุดของลู่อีอี แยกไม่ออกว่าใครคือคนนอกคนใน เทิดทูนสามีที่ชอบลงไม้ลงมือเป็นดั่งฟ้า และคิดว่าบ้านสามีคือที่พึ่งพิงไปตลอดชีวิต

แต่นี่ก็เป็นผลมาจากยุคสมัยด้วย คนรุ่นเก่ามีค่านิยมเรื่องชีวิตคู่ที่อนุรักษนิยมมาก ขอแค่ยังทนไหวก็ไม่มีทางคิดหย่า อาจเพราะลูก หรืออาจเพราะกลัวเสียชื่อเสียง สรุปคือไม่เคยคิดถึงความสุขของตัวเองเลย

จะว่าความคิดนี้ผิดเสียทีเดียวก็คงไม่ใช่ แต่ก็ไม่ได้ถูกต้องแต่อย่างใด จริงๆ แล้วไม่ว่าจะยุคสมัยไหนมันก็ขึ้นอยู่กับแต่ละบุคคล คนที่ใช้ชีวิตคู่ได้ดีก็มี คนที่ย่ำแย่ก็เยอะ

ลู่ชิงชิงไม่เห็นด้วยกับผู้หญิงที่ยอมจำนนต่อชะตากรรมแบบลู่อีอี และยิ่งไม่ชอบทัศนคติชุ่ยๆ ของสาวๆ ยุคที่เธอจากมา วันนี้แต่ง พรุ่งนี้เลิก ทั้งที่ตัวเองยังเอาชีวิตไม่รอด แต่ก็ชอบปล่อยให้มีลูกกันง่ายๆ

สำหรับความรักและการแต่งงาน ควรมีความรอบคอบและจริงจังมากกว่านี้ หากยังไม่มั่นใจ สู้ใช้ชีวิตตัวคนเดียวอย่างสบายใจเฉิบเสียยังดีกว่า

เมื่อได้ยินหยางซิ่วอิงเล่าเรื่อง ลู่ชิงชิงก็แค่นเสียงออกมา “ไม่ใช่ว่าฉันดูถูกพี่ใหญ่นะคะ ตอนพี่เขากลับบ้านคราวก่อนฉันก็มองออกแล้ว ถ้าเป็นคนอื่น เรื่องแบบนี้ใครจะยอมปล่อยให้ผ่านไปง่ายๆ กัน

ซุนหย่งมาพูดจาขอไปทีไม่กี่คำ พี่ใหญ่ก็ยอมตามเขากลับบ้านไปแล้ว ไม่ช้าก็เร็วต้องเจ็บตัวอีกแน่ คอยดูเถอะ ถ้าไม่ยอมตัดขาดจากบ้านซุน พี่ใหญ่ไม่มีวันมีความสุขหรอก”

ไป๋เยี่ยนพยักหน้าเห็นด้วย “ชิงชิงพูดถูก พี่ว่านะ อีอีบางทียังไม่มีความเด็ดขาดเท่าชิงชิงเลย ถึงพวกแม่จะไม่เห็นด้วยเรื่องชิงชิงกับเฉียวอวี้ แต่พี่กลับรู้สึกว่าสองคนนั้นต้องไปกันได้ดีแน่นอน!”

“เฮ้อ เรื่องบนโลกใบนี้น่ะนะ ใครจะไปรู้แจ้งเห็นจริงได้กันเล่า” หยางซิ่วอิงพึมพำ

ลู่ชิงชิงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “แม่ คอยดูเถอะค่ะ อีกไม่นานพี่ใหญ่ก็ต้องซมซานกลับมาอีก เรื่องลงไม้ลงมือน่ะ ถ้ามีครั้งแรกมันก็ต้องมีครั้งที่สอง ซุนหย่งกับครอบครัวเขาเคยชินกับการทำแบบนี้กับพี่ใหญ่ไปแล้ว

รอให้พี่เขากลับมาอีกรอบ ถ้ายังตัดใจจากซุนหย่งไม่ได้ พวกเราก็อย่าไปยื่นมือช่วยเลยค่ะ อย่าทำคุณบูชาโทษเลย ขืนเข้าไปยุ่ง เดี๋ยวคนเขาตีกันจนขาหักก็ยังเป็นผัวเมียกันอยู่ดี สุดท้ายพวกเรานี่แหละจะกลายเป็นคนเลวในสายตาเขา”

ชีวิตคู่มันก็เป็นแบบนี้ ตอนรักกันดีก็หวานชื่นกว่าใคร พอแตกหักกันก็เกลียดกันปานศัตรู แต่ถึงจะเป็นศัตรูกันก็ยังมีโอกาสกลับมาคืนดีกันได้อีก

นี่แหละที่คนโบราณถึงว่า ‘อย่าไปยุ่งเรื่องผัวเมีย ยุให้ดีกันได้แต่อย่ายุให้เลิกกัน’ เวลาผัวเมียตีกัน หากมีคนนอกไปยุให้เขาแยกทาง พอทั้งคู่กลับมาดีกันเมื่อไหร่ ก็จะพากันรุมโทษคนกลางทันที

ต่อให้ไม่คืนดีกัน ฝ่ายที่ไม่อยากหย่าก็จะแค้นเคืองคนกลางอยู่ดี เรื่องบาดหมางหรือแม้แต่คดีความร้ายแรงที่เกิดจากเหตุการณ์แบบนี้มีให้เห็นอยู่ถมไป

เพราะเหตุนี้ลู่ชิงชิงจึงยึดคติประจำใจไว้ว่า อย่าเข้าไปก้าวก่ายเรื่องผัวเมียของคนอื่นโดยไม่จำเป็นเด็ดขาด