บทที่ 99 เฝ้าไร่

ในที่สุด เสียงความเคลื่อนไหวด้านนอกหน้าต่างก็ทำลายบรรยากาศอันละเอียดอ่อนระหว่างคนทั้งสองลง

มีคนกลับมาและกำลังจะเข้าบ้าน

ลู่ชิงชิงรีบจัดท่านั่งให้เรียบร้อย ส่วนเฉียวอวี้ก็ถอยไปนั่งบนเก้าอี้ ทั้งสองสบตากันอีกครั้งแล้วก็อดไม่ได้ที่จะหลุดยิ้มออกมา

เป็นสองพี่น้องที่ออกไปเดินเล่นกลับมานั่นเอง พวกเขาตั้งใจเปิดโอกาสให้คนทั้งสองได้อยู่ตามลำพัง แต่ก็ไม่อยากให้รอนานเกินไปเพราะกลัวจะไม่เหมาะไม่ควร

ทุกคนคุยเล่นกันต่ออีกพักหนึ่ง ลู่ชิงชิงก็ยกที่นอนหมอนมุ้งที่เตรียมไว้ไปที่ห้องฝั่งตะวันออก ผ้าผ่อนในบ้านมีไม่มากนัก ปกติถ้าลู่ชิงหวยไปพักในเมืองก็จะมีเหลือหนึ่งชุด แต่วันนี้กลับมากันครบทุกคนจึงไม่พอใช้

สุดท้ายลู่ชิงซงจึงตัดสินใจปูเสื่อนอนเปล่าๆ แล้วสละที่นอนของตัวเองเอามาให้แทน หลังจัดการทุกอย่างเรียบร้อย ลู่กั๋วเฉียงก็กลับมา ทุกคนล้างหน้าแปรงฟันแล้วเข้านอน

ลู่ชิงชิงกับหยางซิ่วอิงไปนอนที่ห้องฝั่งตะวันตก นอกจากจะเบียดและร้อนไปสักหน่อยแล้ว อย่างอื่นก็ถือว่าไม่เลว

ผ่านไปหนึ่งคืนอย่างไร้สุ้มเสียง กระทั่งไก่ขันเตือนรอบที่สอง ภายในบ้านก็เริ่มมีความเคลื่อนไหว ลู่ชิงชิงสวมเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้วเดินออกมา เห็นเฉียวอวี้ตื่นแล้วเช่นกัน เขากำลังช่วยโยกคันโยกปั๊มน้ำอยู่ในลานบ้าน

ลู่ชิงชิงหยิบกะละมังกับผ้าเช็ดหน้าไปให้เขา รอจนเขาใช้น้ำล้างหน้าเสร็จ เธอก็ปั๊มน้ำใหม่ขึ้นมาล้างหน้าตัวเองบ้าง

อาหารเช้าวันนี้ไม่ได้อุดมสมบูรณ์เหมือนเมื่อคืน ลู่ชิงชิงใช้แป้งสาลีขาวที่เหลือจากการทำแผ่นแป้งทอดเมื่อวานเพียงเล็กน้อย ผสมกับแป้งข้าวโพด แล้วนวดเป็นแผ่นแป้งนำไปนาบไว้ข้างกระทะผัดผัก ทำเป็นเมนูข้าวพร้อมกับข้าวในกระทะเดียว

ทุกคนกินมื้อเช้าแบบง่ายๆ เฉียวอวี้ก็เตรียมตัวจะกลับบ้าน ลู่กั๋วเฉียงจึงไปตามหนิวเคอเหลียนมาอีกครั้ง จะให้แขกเดินเท้าไปสถานีรถได้อย่างไรกัน! แม้รถแทรกเตอร์จะกระเด้งกระดอนไปบ้าง แต่ก็ยังดีกว่าเดินเท้า

ก่อนออกเดินทาง เฉียวอวี้กำชับซ้ำแล้วซ้ำเล่า ให้ลู่ชิงชิงระมัดระวังตัวและคำนึงถึงความปลอดภัยให้มาก

คนบ้านลู่ต่างรับปากและสัญญาว่าจะดูแลลู่ชิงชิงให้เป็นอย่างดี

เฉียวอวี้จึงขึ้นรถแทรกเตอร์ไป เขาโบกมือลา และในตอนที่รถส่งเสียงกระหึ่มแล่นออกไป เขาก็ตะโกนพูดอะไรบางอย่างเสียงดัง ทว่าเสียงนั้นกลับถูกเสียงเครื่องยนต์กลบไปจนมิด

ลู่ชิงหวยเดินทางกลับไปพร้อมกับเฉียวอวี้ รอจนรถแทรกเตอร์ลับสายตาไปตรงสุดปลายถนน ทุกคนในครอบครัวจึงละสายตากลับเข้าบ้าน

ไป๋เอี้ยนเอ่ยถาม “เมื่อกี้เฉียวอวี้พูดว่าอะไรเหรอ ฉันฟังไม่ทันเลย”

ลู่ชิงชิงตอบอย่างสบายๆ “เขาบอกว่าจะเขียนจดหมายมาหา แล้วก็อย่าลืมเขียนตอบไปด้วยน่ะค่ะ”

ลู่เสี่ยวเยวี่ยเงยหน้าขึ้น มองเธอด้วยความเลื่อมใส “อาเล็กเก่งจังเลยค่ะ! เสียงดังขนาดนั้นยังได้ยินอีก!”

ลู่ชิงชิงยื่นมือไปลูบหัวเสี่ยวเยวี่ย “เด็กๆ ไม่เข้าใจหรอก นี่เขาเรียกว่าใจตรงกันยังไงล่ะ”

พอหันกลับไปมอง ลู่กั๋วเฉียงก็ออกไปตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ และไม่รู้ว่าไปไหน ลู่ชิงชิงรู้สึกแปลกใจ ปกติถ้าที่กองพลไม่มีงาน ลู่กั๋วเฉียงจะอยู่บ้านตลอด วันนี้ทำไมถึงออกไปได้ล่ะ?

เธอจึงเอ่ยถาม หยางซิ่วอิงถึงได้บอกว่า “พ่อแกไปเฝ้าไร่น่ะ สองวันนี้แกกับพี่ใหญ่ไม่อยู่บ้าน เลยไม่รู้เรื่อง”

“เฝ้าไร่เหรอคะ?” ลู่ชิงชิงพอจะนึกเรื่องนี้ออกอยู่บ้าง เธอเคยได้ยินคนรุ่นก่อนเล่าให้ฟังว่า ช่วงเวลานี้พืชผลในแปลงเริ่มติดดอกออกผลแล้ว แต่อาหารการกินของผู้คนยังมีไม่มาก ในช่วงที่ของเก่าเริ่มหมดและของใหม่ยังเก็บเกี่ยวไม่ได้จึงเกิดเรื่องได้ง่ายที่สุด

โดยทั่วไปมักเป็นพวกครอบครัวที่มีคนเยอะ ขัดสนจนตรอกจริงๆ หรือไม่ก็พวกคนเร่ร่อนเกเรที่คิดจะทำเรื่องแบบนี้ พวกเขาจะแอบขโมยพืชผลที่ยังไม่สุกดีกลับไปกินประทังชีวิต

กองการผลิตย่อมปล่อยปละละเลยไม่ได้ ต่อมาจึงคิดหาวิธีขึ้นมาได้ โดยจัดให้คนในหมู่บ้านที่สุขุมและมีเรี่ยวแรงดีไปเข้าเวรเฝ้าตามท้องทุ่งของหมู่บ้าน

หากพบว่ามีคนมาขโมยผลผลิตก็จะได้เข้าไปขัดขวาง งานนี้ได้แต้มแรงงาน คนที่อยากทำจึงมีไม่น้อยเลย

พอรู้ว่าลู่กั๋วเฉียงไปเฝ้าไร่ ลู่ชิงชิงก็ไม่ได้ถามอะไรต่อ โชคดีที่เขาไม่อยู่ ไม่อย่างนั้นคงหนีไม่พ้นโดนเทศนาสั่งสอนอีกยกใหญ่ หลังจากบอกกล่าวกับคนที่บ้านสองสามคำ ลู่ชิงชิงก็มุ่งหน้าไปหาหลิวจิ้งเสียน ตั้งใจว่าจะไปเปิดหูเปิดตาดูยาทาเล็บของยุคนี้สักหน่อย

พอไปถึงบ้านหลิวจิ้งเสียนก็เห็นว่ามีหลิวจิ้งเสียนอยู่บ้านคนเดียว ยังไม่ทันที่ลู่ชิงชิงจะได้เอ่ยปาก หลิวจิ้งเสียนก็คว้าตัวเธอไว้แล้วเริ่มซักฟอกทันที “มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่เนี่ย ครอบครัวเธอก็ได้ยินเรื่องที่ผู้ชายคนนั้นมีดวงกินเมียแล้วไม่ใช่เหรอ แล้วทำไมดูท่าทางเหมือนจะยอมตกลงไปแล้วล่ะ”

ลู่ชิงชิงนั่งลงบนเตียงเตาด้วยท่าทางผ่อนคลายเป็นพิเศษ “อืม ใช่ พวกเขายอมตกลงกันหมดแล้ว”

“นี่มันแปลกเกินไปแล้วนะ!” หลิวจิ้งเสียนคิดอย่างไรก็ไม่เข้าใจ เธอรู้ดีว่าพ่อแม่ของลู่ชิงชิงก็ถือสาเรื่องพวกนี้ ได้ยินว่าวันที่รู้ความจริง สองสามีภรรยาคู่นั้นก็เสียใจแทบแย่

ไหงพริบตาเดียวถึงกลับมายอมตกลงได้ล่ะ เรื่องนี้มันมีเงื่อนงำอะไรซ่อนอยู่กันแน่?

ลู่ชิงชิงเห็นท่าทางจริงจังปนกระวนกระวายของอีกฝ่ายแล้วก็อดขำไม่ได้ “มีอะไรต้องตกใจกันเล่า ถ้าเธอรู้ความจริงเข้า เธอก็ต้องยอมเหมือนกันนั่นแหละ”

หลิวจิ้งเสียนไม่เข้าใจ “ความจริงอะไร เธอยังมีความลับที่ฉันไม่รู้อีกเหรอ”

“มีสิ!” ลู่ชิงชิงยิ้มอย่างภาคภูมิใจ “ที่แท้…คนที่ช่วยฉันขึ้นมาจากแม่น้ำวันนั้น ก็คือเฉียวอวี้น่ะสิ!”

“อ๋อ…หา?!” ตอนแรกหลิวจิ้งเสียนยังตามไม่ทัน พอคิดได้ก็ตกตะลึงจนตาค้าง “นี่มันจะบังเอิญเกินไปแล้ว!”

“ใช่แล้ว บังเอิญมากเลย และเพราะเรื่องนี้นี่แหละ คนที่บ้านฉันถึงได้ยอมตกลงไงล่ะ!”

หลิวจิ้งเสียนพยักหน้าหงึกหงัก “อืม แบบนี้ก็ดีจริงๆ ชิงชิง คู่หมายคนนี้ของเธอหน้าตาดีมากเลยนะ!”

เมื่อเห็นสีหน้าเพ้อฝันของหลิวจิ้งเสียน ลู่ชิงชิงก็หัวเราะ “มันแน่อยู่แล้ว ถ้าหน้าตาไม่ดี ฉันจะยอมตกลงได้ยังไง!”

หลังจากคุยเรื่องของเฉียวอวี้ไปได้สักพัก ลู่ชิงชิงถึงถามขึ้น “เมื่อวานที่เธอบอกว่าจะทำเล็บน่ะ ทำยังไงเหรอ”

หลิวจิ้งเสียนกะพริบตาปริบๆ “ก็ต้องทำให้สวยขึ้นหน่อยสิ! มาสิ เธอมาช่วยฉัน!”

ลู่ชิงชิงไม่รู้เรื่องพวกนี้เลยสักนิด จึงเดินตามหลังหลิวจิ้งเสียนออกจากบ้านไปตรงโคนกำแพงด้านนอก บริเวณนั้นมีดอกไม้บานสะพรั่งอยู่แถวหนึ่ง มีทั้งสีแดง สีม่วง สีชมพู และสีขาวอมชมพู

ช่วงเวลานี้ดอกไม้กำลังเบ่งบานงดงามเป็นพิเศษ ดอกของมันออกเป็นช่อๆ กลีบดอกมนแต่ไม่เป็นทรง ลู่ชิงชิงมองปราดเดียวก็จำได้ เมื่อก่อนริมทางมักจะมีดอกไม้ชนิดนี้ขึ้นอยู่บ่อยๆ ถึงไม่มีคนปลูกมันก็ขึ้นเองได้ เป็นดอกไม้ธรรมดาๆ พันธุ์หนึ่ง

หลิวจิ้งเสียนหันกลับมาถาม “เธอชอบสีไหนล่ะ”

ลู่ชิงชิงคิดดูครู่หนึ่ง “สีแดงแล้วกัน!”

“เอ๋ ไม่ค่อยดีมั้ง ถ้าใช้สีแดงทำออกมามันจะยิ่งแดงจัดเกินไป ใช้สีชมพูย้อมออกมาก็กลายเป็นสีแดงแล้วล่ะ”

“งั้นก็สีชมพู” ลู่ชิงชิงไม่ได้ติดใจอะไร ดูท่าทางสิ่งนี้คงเป็นกิจกรรมเล่นสนุกยามว่างของพวกเด็กสาวแถวนี้ ไม่เห็นต้องคิดมากขนาดนั้น

ลู่ชิงชิงเด็ดกลีบดอกไม้ที่ตัวเองชอบตามที่หลิวจิ้งเสียนแนะนำ จากนั้นหลิวจิ้งเสียนก็ไปหยิบกระป๋องเหล็กใบหนึ่งกับสากเหล็กอันเล็กมาจากในครัว

“นี่ทำยังไงเหรอ ดูน่าสนุกจัง!” ลู่ชิงชิงเริ่มกระตือรือร้น สากเหล็กอันเล็กกับกระป๋องเหล็กนั่นดูเหมือนอุปกรณ์บดยาของคนโบราณไม่มีผิด

หลิวจิ้งเสียนใส่กลีบดอกไม้ที่ลู่ชิงชิงเด็ดมาลงในกระป๋องเหล็ก “ง่ายกว่านั้นเยอะ ปีก่อนนู้นพวกเรายังเคยทำกันอยู่เลย แค่ตำกลีบดอกไม้ให้แหลกก่อน จากนั้นก็ใส่สารส้มกับกระเทียมลงไป โปะลงบนเล็บแล้วเอาผ้าพันทิ้งไว้คืนหนึ่งก็เสร็จแล้ว ถ้าทำดีๆ มันจะออกมาสวยมากจริงๆ นะ”

อ๋อ นี่คงเป็นวิธีย้อมเล็บแบบโบราณสินะ? ลู่ชิงชิงไม่เคยทำแบบนี้มาก่อนจริงๆ ฟังดูแล้วน่าจะไม่มีสารอันตรายเยอะเหมือนพวกน้ำยาทาเล็บด้วย

“ฉันขอลองหน่อยได้ไหม” เมื่อเห็นหลิวจิ้งเสียนกำลัง ‘บดยา’ อยู่ตรงนั้น ลู่ชิงชิงก็คันไม้คันมืออยากลองทำบ้าง

หลิวจิ้งเสียนส่งสากให้เธอ แล้วนั่งเท้าคางมองอยู่ข้างๆ

ลู่ชิงชิงเหมือนเด็กที่ได้ของเล่นชิ้นใหม่ เธอเริ่มลงมือตำด้วยความอยากรู้อยากเห็น ตำลงไปทีละครั้งๆ จนกลีบดอกไม้พวกนั้นแหลกละเอียดกลายเป็นเนื้อเนียน