บทที่ 98 ส่งของ

ลู่ชิงชิงรีบเดินไปต้อนรับที่หน้าประตู “จิ้งเสียน ฉันอยู่นี่ เข้ามาในบ้านสิ”

“อื้อ!” หลิวจิ้งเสียนวิ่งเข้ามาจับมือลู่ชิงชิง “เธอกลับมาเร็วจังนะ เมื่อวานฉันมาหาเธอ อาสะใภ้รองบอกว่าเธอเข้าเมืองไป เธอไปทำอะไรมาเหรอ?”

“เข้ามาเดี๋ยวก็รู้เอง” ลู่ชิงชิงพาหลิวจิ้งเสียนเข้าบ้าน ชี้ไปที่เฉียวอวี้แล้วแนะนำอย่างเปิดเผย “นี่คู่หมายของฉัน เฉียวอวี้”

จากนั้นก็ดึงมือหลิวจิ้งเสียนมาแนะนำต่อ “เฉียวอวี้ นี่คือจิ้งเสียน เพื่อนสนิทที่สุดของฉัน”

เฉียวอวี้ลุกขึ้นยืนอย่างมีมารยาทตั้งแต่ได้ยินเสียงคนมาแล้ว พอเห็นแขกที่หน้าประตูก็ยิ้มให้อย่างสุภาพ “สวัสดีครับ”

“สะ…สวัสดีจ้ะ…” หลิวจิ้งเสียนตะลึงไป นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย?! ไม่ใช่ว่าบอกจะถอนหมั้นหรอกเหรอ? เพราะเรื่องนี้ทำเอาพ่อแม่ของชิงชิงแทบจะเป็นบ้าตายกันหมด แล้วทำไมตอนนี้ดูเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลยล่ะ?

หลิวจิ้งเสียนยังคงมึนงง แต่ก็พอรู้ว่าตอนนี้ไม่ใช่เวลาจะมาซักไซ้ จึงนั่งเบียดลู่ชิงชิงอยู่ที่ขอบเตียงเตาอย่างเกร็งๆ

แน่นอนว่าลู่ชิงชิงไม่เกร็งเลยสักนิด เธอหยิบเสื้อผ้าที่ซื้อมาจากในเมืองยื่นให้หลิวจิ้งเสียน “ชุดนี้ฉันให้เธอนะ ฉันเห็นว่ามันสวยดี ส่วนสูงกับรูปร่างของพวกเราก็พอๆ กัน เธอน่าจะใส่ได้”

หลิวจิ้งเสียนเปิดถุงดูแวบหนึ่งแล้วรีบยื่นคืนให้ “ไม่ได้หรอก ฉันรับไว้ไม่ได้! เธอเก็บไว้ใส่เองเถอะ นี่มันเสื้อผ้าใหม่เอี่ยมทั้งนั้น น่าจะแพงมากเลยนะ!”

ลู่ชิงชิงยัดของใส่มือเธอ “ให้ก็รับไปสิ ไม่ต้องถามราคาหรอก! ก็บอกแล้วไงว่าฉันยังมีอีก! ถ้าเธอเกรงใจ ไว้คราวหน้าเธอมีเงินค่อยซื้อคืนให้ฉันก็แล้วกัน!”

ชุดที่เฉียวอวี้ซื้อให้เธอก็เก็บไว้หมดนั่นแหละ ไม่ว่ามันจะดีหรือไม่ดี จะถูกหรือแพง สิ่งเหล่านั้นคือน้ำใจของเฉียวอวี้ เธอต้องเก็บไว้เองอยู่แล้ว อีกอย่าง อยู่ในหมู่บ้านนี้ก็ไม่ได้มีโอกาสใส่เสื้อผ้าดีๆ มากมาย สู้ยกให้คุณยายใส่ดีกว่า

หลิวจิ้งเสียนลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ถึงยอมรับไว้แบบไม่ค่อยเต็มใจนัก “งั้นก็ได้ ไว้วันหน้าฉันจะซื้อให้เธอแน่นอน!”

ลู่ชิงชิงหันไปพูดกับพี่ชายทั้งสองคน “เรื่องนี้ห้ามบอกพ่อกับแม่นะ!”

ส่วนทางไป๋เอี้ยน เธอแบ่งเก็บไว้ให้อีกชุดหนึ่งแล้ว ไม่มีปัญหาแน่นอน

ลู่ชิงซงพยักหน้า เขาย่อมไม่เอาเรื่องนี้ไปฟ้องอยู่แล้ว ที่สำคัญคือท่าทีของเฉียวอวี้ที่มีต่อเรื่องนี้ต่างหาก เขาจะคิดว่าว่าที่ภรรยาคนนี้ใช้เงินมือเติบเกินไปหรือเปล่านะ!

พอมองดูคนที่อยู่ข้างๆ เห็นเฉียวอวี้ยังคงมีสีหน้าอ่อนโยน เขาก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก

หลิวจิ้งเสียนพอได้สติก็เพิ่งนึกถึงจุดประสงค์ของตัวเองขึ้นมาได้ “จริงสิชิงชิง ฉันตั้งใจจะมาชวนเธอทาเล็บน่ะ ตอนนี้ที่บ้านมีแขกอยู่ งั้นไว้วันหลังก็แล้วกันนะ!”

“ได้สิ!” ลู่ชิงชิงตอบตกลง ในใจก็นึกสงสัย ทาเล็บงั้นเหรอ? ตอนนี้ในหมู่บ้านมีน้ำยาทาเล็บขายแล้วเหรอเนี่ย? เมื่อก่อนเธอก็เคยทำเล็บบ้างเป็นบางครั้ง ทว่าตอนซ้อมต่อสู้เล็บเกือบจะไปข่วนหน้าคนเข้า ก็เลยไม่ได้ทำอีกเลย

สำหรับเรื่องแต่งหน้า บำรุงผิว หรือการแต่งเนื้อแต่งตัวพวกนั้น ลู่ชิงชิงไม่ได้คลั่งไคล้จริงจังอะไร มีทำบ้าง แต่ไม่ถึงกับหมกมุ่น

ในเมื่อมีแขกอยู่ หลิวจิ้งเสียนย่อมไม่ทื่อมะลื่ออยู่ต่อ ปกติแล้วเธอจะคุยกับชิงชิงจนดึก แต่วันนี้พูดคุยเพียงไม่กี่คำก็ขอตัวกลับไป

ลู่ชิงซงกับลู่ชิงหวยอ้างว่ามีธุระแล้วพากันหลบออกไปข้างนอก เพื่อเปิดโอกาสให้ลู่ชิงชิงกับเฉียวอวี้ได้อยู่ด้วยกันตามลำพัง

ในห้องเหลือกันเพียงสองคน ชั่วขณะหนึ่งก็ไม่รู้จะพูดอะไรดี ต่างฝ่ายต่างมองหน้ากันไปมา สุดท้ายก็หลุดยิ้มออกมาพร้อมกัน

ลู่ชิงชิงจึงเอ่ยถาม “ฉันเอาเสื้อผ้าที่ซื้อมายกให้จิ้งเสียนไป คุณคงไม่คิดว่าฉันใช้เงินสุรุ่ยสุร่ายหรอกนะ?”

เฉียวอวี้ยิ้ม “พวกคุณสนิทกัน การให้ของกันไปมามันเป็นเรื่องปกติ แค่เรื่องนี้ผมไม่คิดว่าคุณสิ้นเปลืองหรอก ขอแค่…”

“ขอแค่อะไร?”

“ขอแค่คุณไม่ยกผมให้คนอื่นก็พอ” จู่ๆ เฉียวอวี้ก็จริงจังขึ้นมา

ลู่ชิงชิงชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะออกมาอย่างอารมณ์ดี ไม่นึกเลยว่าเขาจะพูดอะไรแบบนี้ “ทำไมฉันต้องยกคุณให้คนอื่นด้วยล่ะ คุณไม่ใช่สิ่งของสักหน่อย ถึงฉันจะผลักไสคุณไป คุณก็มีมือมีเท้า ไม่รู้จักเดินกลับมาหาฉันเองหรือไง

ฉันเป็นคนไม่สนใจเรื่องพวกนี้หรอกนะ ถ้าใจคุณไม่หวั่นไหว ฉันก็ผลักไสคุณไปไม่ได้ แต่ถ้าใจคุณไม่ได้อยู่ที่ฉัน ต่อให้ไม่มีใครมาแย่ง คุณก็คงเตลิดไปเองอยู่ดี”

เฉียวอวี้พยักหน้า พลางครุ่นคิดตาม

ลู่ชิงชิงนึกถึงซูรั่วอวิ๋นขึ้นมาแล้วก็รู้สึกขัดใจอยู่นิดๆ แม้จะเชื่อมั่นว่าอะไรที่เป็นของตนก็ย่อมเป็นของตน ใครก็แย่งไปไม่ได้ แต่ก็อดคิดไม่ได้ว่า ไม่กลัวโจรปล้น ก็กลัวคนจ้องจะขโมย

ยิ่งไปกว่านั้น เรื่องความรู้สึกมันยากจะคาดเดา ซูรั่วอวิ๋นไม่ใช่คนที่รับมือได้ง่ายๆ แน่ ยิ่งถ้าเกิดอีกฝ่ายเป็นพวกทะลุมิติหรือเกิดใหม่ขึ้นมาจริงๆ

ถึงแม้เธอจะไม่กลัว แต่ก็อดหึงไม่ได้อยู่ดี ทว่าเมื่อมองอีกมุม การที่มีคนมาชอบเขา ก็แปลว่าสายตาของเธอเฉียบแหลมไม่เบา “เฉียวอวี้ คุณซูที่เป็นน้องสาวข้างบ้านคนนั้นของคุณ ตกลงมันยังไงกันแน่คะ?”

พอพูดถึงคนคนนี้ เฉียวอวี้ก็ปวดหัวตุบขึ้นมา เขาอดขมวดคิ้วไม่ได้ “เมื่อก่อนเธอไม่ได้เป็นแบบนี้หรอกครับ บ้านเราสองครอบครัวค่อนข้างสนิทกัน แต่เพราะผมแก่กว่าเธอหลายปีแถมเธอเป็นผู้หญิง เราเลยไม่ได้เล่นด้วยกัน พอโตขึ้นก็ยิ่งห่างเหินกันไป

พ่อของเธอแค่อยากตอบแทนบุญคุณ ตอนนั้นเธอต่อต้านหนักมาก พอนานเข้าทนแรงกดดันจากที่บ้านไม่ไหวเลยกินยาฆ่าตัวตาย ดีที่ส่งโรงพยาบาลช่วยชีวิตไว้ทัน พอกลับมารักษาตัวที่บ้านได้สักพัก พอหายดีแล้วเริ่มไปทำงานอีกครั้ง เธอก็เปลี่ยนไปเป็นอย่างที่คุณเห็นนี่แหละ”

นึกถึงการเปลี่ยนแปลงกะทันหันของซูรั่วอวิ๋นแล้ว เฉียวอวี้ยังรู้สึกตะขิดตะขวงใจไม่หาย “ผมว่าเธอแปลกๆ นะครับ ทำไมจู่ๆ ถึงเปลี่ยนท่าทีไปได้ขนาดนั้น? แต่คุณวางใจเถอะ ผมไม่ได้ชอบเธอเลยสักนิด ตอนนี้มีคุณแล้ว ผมยิ่งต้องปฏิเสธเธอให้ชัดเจนแน่นอน”

ลู่ชิงชิงยังรู้สึกหงุดหงิดจี๊ดๆ อยู่ในใจ มีผู้หญิงคนหนึ่งคอยจ้องมองผู้ชายของเธอตาเป็นมัน แถมผู้หญิงคนนั้นยังมีโปรไฟล์ดีกว่าเธอแทบทุกด้าน อดจะหงุดหงิดไม่ได้จริงๆ

“ซูรั่วอวิ๋น… สวยดีนะ นิสัยก็น่าจะดีด้วยมั้ง ฉันดูแล้วเธอก็อ่อนหวานเรียบร้อยดี ไม่เหมือนฉันหรอกที่ชอบทำตัวเป็นเด็กแบบนี้”

แม้เฉียวอวี้จะไม่เคยมีแฟนจริงจังมาก่อน แต่เขาก็ไม่ได้โง่ ย่อมไม่หลงกลคำพูดนี้แน่ อีกอย่าง ในใจของเขา ลู่ชิงชิงคือคนที่ดีที่สุดเสมอ

“ชิงชิง คุณอย่าคิดมากเลยครับ เธอจะสวยหรือไม่สวยก็ไม่เกี่ยวกับผมสักนิด ผมไม่เคยสังเกตเธอขนาดนั้นด้วยซ้ำ ส่วนเรื่องนิสัยผมยิ่งไม่รู้เข้าไปใหญ่ เมื่อก่อนตอนยังไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้น เจอหน้ากันก็แค่เอ่ยทักทายตามมารยาทเท่านั้น คุณวางใจเถอะ ต่อไปผมจะไม่คุยกับเธออีก ยังไงพวกเราทำงานก็คนละส่วน ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันอยู่แล้ว ผมสัญญาครับ”

พูดจบ เฉียวอวี้ก็ชำเลืองมองไปทางหน้าต่าง เห็นไป๋เอี้ยนกำลังเล่นกับลูกสาวอยู่ที่หน้าประตูใหญ่ เขาก็ขยับก้าวเท้าไปข้างหน้าเบาๆ สองก้าว ลดระยะห่างระหว่างเขากับลู่ชิงชิงลง

ตอนนี้ทั้งคู่ยืนใกล้กันมาก แค่เอื้อมมือออกไปก็สัมผัสตัวกันได้แล้ว เฉียวอวี้ก้มมองลงไปยังศีรษะของเธอ นิ้วมือเขากระตุกไหวเล็กน้อย ทว่าสุดท้ายกลับไม่ได้ยกขึ้น เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ “ผมชอบคนที่ทำตัวเหมือนเด็กต่างหาก”

หัวใจของลู่ชิงชิงเต้นรัวอย่างยินดี วินาทีนี้เธอถึงได้รู้ซึ้งว่า คำสามคำที่ไพเราะที่สุดในโลก ก็คือ ‘ผมชอบคุณ’ นี่เอง… จริงสิ ใครจะมองยังไงก็ช่าง ขอแค่ตัวฉันเองชอบก็พอ

เธอเงยหน้าขึ้น ดวงตาเป็นประกายวับวาวจ้องมองเขา “ทำไมล่ะ?”

“เพราะผมเป็นคนพูดน้อย ผมเลยชอบฟังคุณพูดมากกว่า แบบนั้นเราจะได้ไม่เบื่อกัน แล้วคุณก็จะไม่รู้สึกว่าผมเป็นคนน่าเบื่อไงล่ะ”

เฉียวอวี้ก้มหน้าลงสบตาเธอ ท่ามกลางแสงยามโพล้เพล้ที่เริ่มสลัวราง เขากลับเห็นประกายในดวงตาเธอได้อย่างชัดเจน “ที่จริง… ผมค่อนข้างทื่อ พูดจาไม่ค่อยเป็น จากนี้ไปคงต้องรบกวนให้คุณช่วยอดทนกับผมหน่อยนะครับ”

“อืม… งั้นก็ต้องดูความประพฤติของคุณแล้วล่ะ” ลู่ชิงชิงแสร้งหยอกเย้า

บรรยากาศอบอวลไปด้วยความรู้สึกบางอย่าง ทั้งสองไม่ได้พูดอะไรต่อ และไม่ขยับตัวถอยห่างจากกันแม้แต่น้อย ลู่ชิงชิงรู้สึกได้ว่าหัวใจตัวเองเต้นโครมครามจนก้องอยู่ในอก เธอคิดว่าหากเขายังจ้องมองเธอแบบนี้ต่อไป เธอคงอดใจไม่ไหวแน่ๆ