บทที่ 97 ปรึกษาหารือ

ลู่กั๋วเฉียงลังเลอยู่บ้าง “เร็วเกินไปมั้ง แถวบ้านเราอย่างน้อยก็ต้องคบหากันสักปีสองปีกว่าจะแต่งงานได้ ตอนนั้นอีอีกับซุนหย่งก็คบกันตั้งปีครึ่งถึงค่อยแต่ง”

ลู่ชิงหวยกลอกตา “โธ่ พ่อ ช่างเถอะน่า แบบนั้นเรียกว่าคบหากันที่ไหนล่ะ สองคนเจอกันแค่ช่วงเทศกาล พูดกันไม่กี่ประโยคด้วยซ้ำ อย่างน้อยที่สุด นิสัยใจคอยังดูไม่ออกเลยก็แต่งซะแล้ว ขืนเป็นแบบนั้นต่อให้คบกันสิบปีก็ไม่มีประโยชน์หรอก!”

หยางซิ่วอิงถึงได้เอ่ยขึ้น “ฉันคิดว่านะพ่อ ถ้าแกตกลงเรื่องของสองคนนี้จริงๆ สู้รีบแต่งไปเลยดีกว่า จะได้ไม่ต้องกังวลจนนอนไม่หลับ ช่วงเวลาสั้นๆ พวกเราคอยดูชิงชิงไว้หน่อย คงไม่มีเรื่องอะไรหรอก”

“ซี๊ด…” ลู่กั๋วเฉียงยังคงหวาดระแวงเรื่องข่าวลือพวกนั้นอยู่ไม่น้อย สองจิตสองใจตัดสินใจไม่ตกเสียที

พวกผู้ชายในบ้านตระกูลลู่ต่างผลัดกันพูดคนละคำสองคำ ถกเถียงเรื่องนี้กันไม่หยุด

ลู่ชิงชิงไม่ได้คิดอะไรมาก ในเมื่อเรื่องส่วนใหญ่ลงเอยแล้ว เธอก็ไม่จำเป็นต้องคิดอะไรให้วุ่นวาย ส่วนเรื่องจะแต่งงานเมื่อไร ขอแค่คนในครอบครัวเห็นพ้องก็จัดการง่าย จะช้าหรือเร็วก็ไม่ต่างกัน

คิดๆ ดูแล้ว ตอนแรกที่ตัวเองคิดจะให้เฉียวอวี้กินดวงจนตายก็น่าขำดีชะมัด เรื่องแบบนั้นไม่มีทางเป็นไปได้เลยสักนิด!

ข้อแรก เธอว่ายน้ำเป็น ตราบใดที่ไม่ใช่การดำน้ำลงไปใต้ทะเลลึก ยังไงก็ไม่มีทางจมน้ำตายอยู่แล้ว ข้อสอง เธอมีวิชาการต่อสู้นี่นา ถ้าเกิดมีเรื่องอะไรขึ้นมาจริงๆ คนที่จะตกอยู่ในอันตรายน่าจะเป็นคนอื่นมากกว่า ไม่ใช่เธอแน่นอน

มาอยู่ที่นี่นานขนาดนี้แล้ว คงกลับไปไม่ได้แล้วล่ะ ลู่ชิงชิงรู้สึกว่าตนเองเริ่มกลมกลืนเข้ากับยุคสมัยนี้มากขึ้นเรื่อยๆ ความจริงแล้วอยู่ที่ไหนก็ใช้ชีวิตเหมือนกันทั้งนั้น สิ่งเดียวที่ยังตัดใจไม่ลงก็คือครอบครัวในยุคเดิม

การได้อยู่ที่นี่ เธอไม่ได้มีความฝันยิ่งใหญ่อะไร แค่อยากใช้ชีวิตของตัวเองให้ดี มีความสุขร่วมกับคนในครอบครัว เท่านี้ก็ดีมากแล้ว

ลู่ชิงชิงคอยสังเกตเฉียวอวี้อยู่เรื่อยๆ เพราะกลัวว่าเขาจะเกรงใจ พอเห็นว่าแป้งทอดของเขาหมดแล้ว จึงคีบให้อีกชิ้น “กินเยอะๆ สิ ยังมีอีกนะ รสชาติเป็นยังไงบ้าง”

“อร่อยมากครับ” เฉียวอวี้เอ่ยชมครึ่งหนึ่ง อีกครึ่งหนึ่งพูดจากใจจริง ถ้าเป็นไปตามที่ว่าที่แม่ยายบอก นี่คงเป็นครั้งแรกที่ชิงชิงทำอาหารประเภทแป้ง ทว่าดูไม่ออกเลยจริงๆ รสชาติดีมาก ดีกว่าที่แม่ของเขาทำเสียอีก

มื้ออาหารผ่านไปอย่างรวดเร็ว ลู่ชิงชิงช่วยเก็บโต๊ะ จากนั้นทุกคนในครอบครัวก็ล้อมวงกันในห้องเพื่อปรึกษาหารือเรื่องการแต่งงาน เมื่อเทียบกับสภาพการณ์ทั่วไปตามปกติ ตอนนี้การมาคุยเรื่องนี้กันก็นับว่าเร็วไปสักหน่อยจริงๆ

แต่ในเมื่อเป็นสถานการณ์พิเศษก็ต้องรับมือเป็นพิเศษ มันช่วยไม่ได้ ลู่กั๋วเฉียงเมื่อถูกทุกคนเกลี้ยกล่อม ในที่สุดก็ยอมเปิดปาก “เอาเถอะ งั้นก็กำหนดไว้ช่วงต้นฤดูใบไม้ผลิแล้วกัน เวลาครึ่งปีก็ไม่ได้นานอะไร จัดงานแต่งให้เรียบร้อยก่อนถึงช่วงทำไร่ พวกแกคิดว่ายังไงล่ะ”

พูดตามตรง เฉียวอวี้รู้สึกว่าเวลามันนานเกินไป เขาไม่ได้เป็นพวกรีบร้อนอะไรเป็นพิเศษหรอก แต่ที่ร้อนใจก็เป็นเพราะกังวลเรื่องดวงของตัวเอง เขาอยากรีบแต่งงานให้เร็วที่สุด จะได้ไม่เกิดเรื่องร้ายขึ้น

ทว่าพอคิดดูอีกที อยู่ในชนบทก็ไม่ได้มีอันตรายอะไรมากมาย ขอแค่ชิงชิงไม่พาตัวเองไปในที่อันตราย ก็น่าจะไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้น ส่วนเรื่องสุขภาพร่างกาย นั่นไม่ใช่สิ่งที่มนุษย์จะควบคุมได้ เขาคิดในใจว่า วันข้างหน้าถ้ามีเวลาว่าง ควรพาเธอไปตรวจร่างกายที่โรงพยาบาลสักหน่อย จะได้ป้องกันไว้ก่อน

เฉียวอวี้หันไปมองลู่ชิงชิง เมื่อเห็นว่าเธอไม่ได้ออกความเห็นอะไร เขาก็ตอบตกลง

คนอื่นย่อมไม่มีความเห็นต่างอยู่แล้ว จะให้พูดว่าตกลงวันนี้แล้วแต่งพรุ่งนี้เลยก็คงไม่ได้ นั่นจะดูรีบร้อนเกินไปจนทำให้ฝ่ายหญิงดูไร้ราคา

ดวงอาทิตย์คล้อยต่ำทางทิศตะวันตก แม้ฟ้าจะยังไม่มืด แต่ก็เย็นมากแล้ว เฉียวอวี้เห็นว่าตกลงกันเรียบร้อยจึงพูดขึ้น “ลุงครับ ทุกอย่างให้เป็นไปตามที่คุณลุงจัดการเลยครับ แค่คุณลุงยอมตกลงเรื่องนี้ ผมก็ซาบซึ้งใจมากแล้ว

วันนี้ผมมาอย่างกะทันหัน ไม่ได้ซื้ออะไรติดไม้ติดมือมาเลย ไว้คราวหน้าผมค่อยซื้อของมาฝากคุณลุงกับน้านะครับ ในกระเป๋าผมมีเงินอยู่สองร้อยหยวน ถือว่าเป็นเงินค่าสินสอดที่มอบให้ล่วงหน้าเลยแล้วกันครับ ส่วนเรื่องงานแต่งงานทั้งหมด ผมขอรับผิดชอบเอง คุณลุงเห็นว่ายังไงครับ”

“นี่มัน…” ลู่กั๋วเฉียงมองเงินสองร้อยหยวนที่เฉียวอวี้หยิบออกมา แต่ยังไม่ได้รับไว้ “ไม่ต้องให้ตอนนี้หรอก ไว้ให้ก่อนแต่งก็พอ แต่พ่อต้องพูดให้ชัดเจนนะ เงินนี้พวกเราไม่เอาหรอก ทั้งหมดนี้ยกให้ชิงชิง ก็คือให้พวกเธอสองคนนั่นแหละ

พวกเราไม่ได้ขายลูกกิน แต่สินสอดทองหมั้นยังไงก็ขาดไม่ได้ เรื่องนี้เธอเข้าใจใช่ไหม!”

“เข้าใจแน่นอนครับ วันนี้ผมมาด้วยความจริงใจ เงินนี้คุณลุงเก็บไว้เถอะครับ ถือเสียว่าเป็นเงินที่ผมกับชิงชิงกตัญญูต่อคุณลุง ต่อไปพอชิงชิงแต่งเข้าบ้านผมแล้ว ค่าใช้จ่ายของเธอผมจะเป็นคนออกเองทั้งหมดครับ”

เฉียวอวี้พูดอย่างหนักแน่น ดูเหมือนจะคิดเตรียมการทุกอย่างไว้ล่วงหน้าหมดแล้ว

ลู่ชิงชิงไม่ได้คิดอะไรมาก “เอาเถอะน่าพ่อ ในเมื่อเขาให้ พ่อก็รับไว้สิ”

ลู่กั๋วเฉียงเห็นท่าทีเด็ดเดี่ยวของเฉียวอวี้จึงไม่ปฏิเสธอีก เขารับเงินมาเก็บใส่กระเป๋าเสื้อ “เดี๋ยวพ่อเอาไปฝากไว้ให้พวกเธอ เงินก้อนนี้ยังไงก็เป็นของพวกเธออยู่ดี”

เฉียวอวี้มองท้องฟ้า “คุณลุงครับ มืดค่ำแล้ว ผมคงต้องขอตัวกลับก่อน”

ลู่ชิงซงรีบพูดขึ้นทันที “อย่าเพิ่งเลย นอนค้างที่นี่แหละ! มืดป่านนี้แล้ว ไม่มีรถกลับหรอก”

“คืนนี้กลับไม่ได้อยู่แล้วครับ ตอนแรกผมกะว่าจะไปค้างบ้านคุณอาหญิง บ้านท่านอยู่ที่โจวเจียเป่า อยู่ไม่ไกลจากที่นี่เท่าไหร่”

ลู่กั๋วเฉียงเอ่ยปาก “แบบนั้นก็ไม่ได้เหมือนกัน วันนี้เธอมาทำธุระที่บ้านฉัน อย่าไปรบกวนอาของเธอเลย ถ้าเธออยากไปเยี่ยม ค่อยหาเวลาไปเองทีหลัง คืนนี้เธอก็นอนที่นี่แหละ”

เฉียวอวี้ไม่ได้ขัดข้องอะไรอยู่แล้ว จะนอนค้างที่ไหนก็ได้ทั้งนั้น แค่พอนอนได้ก็พอ อีกอย่างคนบ้านชิงชิงก็ดีกันทุกคน อยู่ด้วยแล้วสบายใจ ส่วนเรื่องสภาพแวดล้อม นานๆ ทีเขาถึงจะมาสักครั้ง ไม่จำเป็นต้องคิดมากอะไร

เมื่อเห็นทุกคนช่วยกันรั้งไว้ เฉียวอวี้จึงหันไปมองลู่ชิงชิง ที่นี่คือบ้านของเธอ เธอเป็นคนตัดสินใจ

ลู่ชิงชิงพยักหน้าให้เขา “งั้นก็อยู่เถอะ แต่ที่มันแคบไปหน่อย คุณก็ทนเอาหน่อยแล้วกันนะ”

เฉียวอวี้รีบโบกมือ “ไม่ลำบากเลยครับ ผมไม่ใช่คนใหญ่นายโตอะไร ไม่ถือว่าลำบากหรอก”

ตรงกันข้าม การได้อยู่ใกล้เธอขนาดนี้ เขากลับรู้สึกดีใจมากเสียอีก

ยังอีกพักใหญ่กว่าจะได้เวลานอน พอไม่มีอะไรทำทุกคนก็นั่งคุยเล่นกันไปเรื่อยเปื่อย ลู่กั๋วเฉียงนั่งอยู่ครู่หนึ่ง กลัวว่าการที่ตนอยู่ตรงนี้จะทำให้เฉียวอวี้รู้สึกอึดอัด จึงลุกขึ้นแล้วชวนภรรยาออกไปเดินเล่นในหมู่บ้าน

ไป๋เอี้ยนพาเสี่ยวเยวี่ยเล่นอยู่ในลานบ้าน ในห้องจึงเหลือเพียงสามพี่น้องตระกูลลู่กับเฉียวอวี้

เมื่อพ่อแม่ไม่อยู่ ในฐานะคนหนุ่มสาวรุ่นราวคราวเดียวกันจึงไม่มีอะไรต้องเกรงใจ ลู่ชิงหวยก็พูดขึ้น “ถ้ารู้อย่างนี้ว่าง่ายขนาดนี้ พูดตั้งนานก็ดีแล้ว จะได้ไม่ต้องเปลืองแรง”

ทว่าลู่ชิงซงเข้าใจความคิดของผู้เป็นพ่อมากกว่า “แกจะไปรู้อะไร ถ้าไม่มีเรื่องที่ชิงชิงตกน้ำคราวนั้น พ่อจะยอมตกลงง่ายๆ แบบนี้เหรอ!”

ความคิดหนึ่งผุดวาบขึ้นมาในหัวของลู่ชิงชิง เธอหันไปยิ้มให้เฉียวอวี้พลางพูด “คุณช่วยฉันไว้ นี่ถือเป็นการทำความดี ตอนนี้คุณก็เลยได้รับผลตอบแทนที่ดีไงล่ะ”

เฉียวอวี้ก็ยิ้มตาม “นั่นสิครับ เพราะงั้นคนเราถึงต้องทำความดีเข้าไว้ ไม่แน่วันไหนอาจมีผลตอบแทนกลับมา ต่อให้ไม่มี ก็ถือว่าเป็นการสร้างบุญทำกุศล”

“ใช่แล้ว พ่อคนดี ขอบคุณนะ!” ลู่ชิงชิงอารมณ์ดี รอยยิ้มก็ผุดขึ้นมาไม่ขาด มองอะไรก็ดูเจริญหูเจริญตาไปหมด

นึกไม่ถึงเลยว่า ตัวเองจะตกหลุมรักคนคนหนึ่งได้เร็วขนาดนี้ แถมยังใกล้จะได้แต่งงานกับเขาแล้วด้วย พอลองคิดดูแล้ว โชคชะตานี่ช่างน่าอัศจรรย์จริงๆ

เธอข้ามมิติย้อนเวลามาตั้งหลายสิบปี ไม่แน่ว่าอาจเป็นเพราะเขาคนนี้ก็ได้! หรือว่าพวกเขาสองคนจะเป็นเนื้อคู่ที่ฟ้าลิขิตไว้กันแน่นะ?

ยังโชคดีที่ยุคนี้เรื่องอายุแต่งงานไม่ได้มีข้อจำกัดมากมายขนาดนั้น ร่างนี้อายุเพิ่งจะสิบแปดปีก็แต่งงานได้แล้ว

แต่ก็ไม่ใช่เรื่องแปลก คนยุคนี้แต่งงานกันเร็วมาก บางคู่ถึงขั้นไม่จดทะเบียนด้วยซ้ำ แค่อยู่กินกันเฉยๆ ซึ่งนี่ก็คือต้นเหตุสำคัญที่ทำให้พวกปัญญาชนหนุ่มสาวส่วนใหญ่พอได้กลับเข้าเมืองแล้วก็เบี้ยวไม่ยอมรับผิดชอบ

ตอนที่ฟ้าใกล้จะมืดสนิท เสียงพูดคุยก็ดังแว่วมาจากในลานบ้าน เป็นไป๋เอี้ยนที่เอ่ยถาม “จิ้งเสียนมาแล้วเหรอ? กินข้าวมาหรือยังล่ะ?”

ได้ยินเสียงหลิวจิ้งเสียนตอบกลับมา “กินเรียบร้อยแล้วจ้ะ ชิงชิงกลับมาหรือยัง?”