บทที่ 96 สำเร็จแล้ว!

ดูจากสีหน้าของลู่กั๋วเฉียง ลู่ชิงชิงก็รู้ทันทีว่ามีหวัง จึงรีบตีเหล็กตอนร้อน “พ่อคะ ถ้าไม่มีเฉียวอวี้ ฉันคงไม่อยู่ตรงนี้แล้ว และคงไม่ต้องมานั่งกลุ้มใจเลยว่าจะแต่งงานกับเขาดีไหม พูดแบบนี้ได้เลยนะว่า นอกจากเขาจะไม่ได้ดวงกินฉันแล้ว เขายังช่วยชีวิตฉันไว้ด้วยซ้ำ! จริงไหมล่ะคะ?”

ลู่กั๋วเฉียงมวนยาเส้นอีกรอบ อัดควันเข้าปอดไปสองสามที พลางคิดหน้าคิดหลังจนไม่รู้จะเอายังไงดี

ฝ่ายเฉียวอวี้ก็โล่งอกราวกับได้รับการอภัยโทษ รู้อย่างนี้ว่าพูดแล้วจะแก้ปัญหาได้ เขาคงบอกไปตั้งแต่วันดูตัวแล้ว เพียงแต่ตอนนั้นยังชั่งใจอยู่ว่าจะเอาอย่างไรดี

เฉียวอวี้ไม่ได้เร่งรัด “คุณอาครับ เรื่องนี้ค่อยๆ คิดก็ได้ ผมรอได้ ยังไงซะ…”

เขายิ้มเจื่อน “ยังไงผมก็อยู่แบบนี้มาตั้งหลายปี ไม่เป็นไรหรอกครับกับอีแค่ไม่กี่วันนี้ ผมคิดไว้แล้ว ถ้าชิงชิงไม่ได้แต่งกับผม ผมก็คงไม่มองหาใครอีก แต่ถ้าคุณอายอมตกลง ผมสัญญาว่าจะทุ่มเทดูแลชิงชิงอย่างสุดหัวใจครับ”

ท่าทีของลู่กั๋วเฉียงตอนนี้เปลี่ยนไปคนละเรื่อง แม้จะยังไม่เปิดใจรับเฉียวอวี้เต็มร้อย แต่เมื่อนึกถึงบุญคุณช่วยชีวิตลูกสาวไว้ ก็พูดจาตัดรอนรุนแรงไม่ลง

ถึงจะรู้สึกว่าในเมื่อลูกสาวรอดชีวิตมาได้เพราะเฉียวอวี้ บางทีเธออาจจะไม่โดนดวงกินจนเป็นอะไรไปอีกก็ได้ แต่ลึกๆ ในใจก็ยังรู้สึกตะขิดตะขวงอยู่ดี

“เสี่ยวเฉียว… พวกเธอเพิ่งรู้จักกันได้ไม่เท่าไหร่เอง ไม่เห็นต้องทำถึงขนาดนี้เลย”

คำว่า “เสี่ยวเฉียว” ทำเอาลู่ชิงชิงแทบหลุดขำ เธอต้องกลั้นไว้สุดชีวิต นึกดูก็สมควรอยู่หรอก คนแก่กว่ามักจะเรียกคนที่เด็กกว่าโดยเติมคำว่า “เสี่ยว” นำหน้าแซ่เป็นธรรมดา

เฉียวอวี้ไม่ได้ถือสากับสรรพนามนั้น เขาตอบกลับเรียบๆ “เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับว่ารู้จักกันนานแค่ไหนหรอกครับ ผมเห็นเธอตั้งแต่แวบแรกก็ปักใจแล้ว ในทางกลับกัน คนบางคนเจอกันทุกวันก็ไม่ได้รู้สึกอะไรขึ้นมาหรอกครับ”

ลู่กั๋วเฉียงไม่ตอบอะไร ในห้องจึงตกอยู่ในความเงียบงัน

ครู่ต่อมา หยางซิ่วอิงก็เปิดม่านประตู ชะโงกหน้ามองเข้ามาในห้องก่อนพูดขึ้น “กับข้าวเสร็จแล้ว มากินข้าวกันเถอะ!”

ลู่กั๋วเฉียงถอนหายใจยาวพลางลุกขึ้นยืน “แม่มัน ที่บ้านเรายังมีแป้งขาวเหลืออยู่ไหม?”

หยางซิ่วอิงประหลาดใจเล็กน้อย “พอมีอยู่นิดหน่อย ไม่มากหรอก แค่ราวๆ ชั่งเดียว”

ลู่กั๋วเฉียงขมวดคิ้ว “น้อยไปหน่อย เธอไปยืมบ้านอาสะใภ้สามมาสักนิดสิ ถ้าเขาไม่มีให้ยืม ก็ไปยืมบ้านอาซุ่นหรือบ้านจิ้งเสียนดูก็ได้ เอามาทำแป้งจี่ให้เสี่ยวเฉียวเขากิน”

หยางซิ่วอิงอึ้งไปชัดเจน พอตั้งสติได้ก็รีบพยักหน้ารับคำ “ได้จ้ะ เดี๋ยวฉันไปดูให้ ถ้าอย่างนั้น… รอจี่แป้งเสร็จแล้วค่อยกินข้าวพร้อมกันนะ”

เธอถอยหลังออกไป แล้วเดินพ้นลานบ้านไปขอยืมแป้ง

หัวใจของลู่ชิงชิงเริ่มเต้นไม่เป็นจังหวะ ในบ้านคนชนบท แป้งขาวถือเป็นของล้ำค่ามาก ปกติจะมีก็ช่วงปีใหม่ที่กองการผลิตจะแจกให้แต่ละบ้านสักเล็กน้อยไว้ห่อเกี๊ยวกินแค่สองมื้อเท่านั้น

วันนี้ทำไมจู่ๆ ถึงจะทำแป้งจี่ล่ะ? ตอนดูตัววันก่อนยังแค่หุงข้าวสวยธรรมดาอยู่เลย เรื่องนี้มันมีความหมายอะไรซ่อนอยู่หรือเปล่า?

หลังจากลู่กั๋วเฉียงสั่งความเสร็จ กำชับอีกหนึ่งประโยคแล้วก็เดินออกไปข้างนอกเช่นกัน

พอเขาพ้นประตูไป ลู่ชิงหวยก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป รีบกระซิบเสียงเบา “สำเร็จแล้ว!”

ลู่ชิงชิงเบิกตากว้าง ยังไม่อยากเชื่อหู “จริงเหรอพี่?”

“อืม น่าจะใช่” ลู่ชิงซงสำทับ “ในเมื่อบอกให้ทำแป้งจี่ ก็แปลว่ายอมรับแล้วล่ะ”

“แป้งนี่มันมีความหมายอะไรด้วยเหรอคะ?” ลู่ชิงชิงถามอย่างสงสัย

ทุกคนคิดว่าเธอแค่ไม่เคยสังเกตธรรมเนียมมาก่อน จึงไม่ได้เอะใจ ลู่ชิงหวยอธิบายว่า “ปกติแล้วพอตกลงเรื่องหมั้นหมายหรือแต่งงานกัน มื้อแรกที่ต้องกินก็คือแป้งจี่ แป้งนี่ทำเป็นชั้นๆ คำว่าชั้นมันพ้องเสียงกับคำว่าสำเร็จไงล่ะ!”

ลู่ชิงชิงเข้าใจกระจ่างแจ้งทันที “ถ้าอย่างนั้น… พ่อก็ยอมตกลงแล้วเหรอคะ?”

ลู่ชิงหวยส่ายหน้าไปมาอย่างอารมณ์ดี “อืม พี่ว่าน่าจะใช่ ไม่อย่างนั้นพ่อจะสั่งให้แม่ทำแป้งจี่ไปทำไมล่ะ!”

ชั่วพริบตานั้น ใบหน้าของทุกคนในห้องต่างก็เปี่ยมไปด้วยรอยยิ้มยินดี

หยางซิ่วอิงออกไปไม่นานก็กลับมา ในมือถืออ่างใบหนึ่ง ข้างในใส่แป้งสาลีขาวมาด้วย

ลู่ชิงชิงรู้สึกโล่งอก เธอให้เฉียวอวี้ไปนั่งคุยกับพวกพี่ใหญ่ในห้อง ส่วนตัวเธอเตรียมจะเข้าไปช่วยทำแป้งจี่ เรื่องอาหารประเภทแป้งเนี่ยเธอค่อนข้างเชี่ยวชาญ แต่ก็นั่นแหละ นั่นมันเมื่อก่อน ตอนนี้วัตถุดิบมีจำกัด ก็คงได้แต่ทำตามมีตามเกิด

ลู่ชิงชิงขันอาสานวดแป้ง แต่พอมองแป้งแล้วก็ถึงกับตาค้าง นี่เรียกแป้งขาวได้ด้วยเหรอ? ไม่เห็นจะขาวตรงไหนเลย ออกจะเหลืองอ๋อย ดูภายนอกเหมือนแป้งบักวีตที่คนยุคนี้กินกันบ่อยๆ มากกว่า แถมเนื้อก็ไม่ละเอียดด้วย

เอาเถอะ ก็เธอคุ้นเคยกับแป้งขาวเนื้อละเอียดที่ผ่านการแปรรูปจากโลกอนาคต ซึ่งใส่สารปรุงแต่งตั้งเยอะแยะ แป้งยุคนี้คงไม่ได้ใส่อะไรเลย เป็นของธรรมชาติล้วนๆ

พอนวดแป้งเสร็จ หลังจากปรึกษากับหยางซิ่วอิงและไป๋เอี้ยน ในที่สุดก็ได้ข้อสรุปว่าจะทำแป้งจี่ไส้น้ำตาลทรายแดง

เมื่อต้องรับมือกับวัตถุดิบที่ไม่คุ้นเคย ลู่ชิงชิงก็ได้แต่ทำสุดความสามารถ พอย่างแป้งจี่เสร็จ เธอก็ทำซุปไข่ใส่แตงกวาชามย่อมๆ เพิ่มอีกอย่าง

ตอนที่ได้เริ่มกินข้าว เวลาก็ไม่เช้าแล้ว กว่าพวกเขาจะถึงบ้านก็บ่ายคล้อย พอต้องมาทำกับข้าวอีก ง่วนอยู่พักใหญ่ กว่าทุกคนจะได้หยิบตะเกียบ เวลาก็ล่วงเลยไปถึงสามสี่โมงเย็นแล้ว

เพราะไม่มีคนนอก หยางซิ่วอิงเลยได้ร่วมโต๊ะด้วย แต่เธอก็ยังเป็นคนสุดท้ายที่นั่งลง ทำทุกอย่างจนเรียบร้อยหมดนั่นแหละ พอเฉียวอวี้คะยั้นคะยออยู่หลายรอบ ถึงยอมมานั่งลงข้างโต๊ะ

ก่อนจะเริ่มลงมือกิน คนทั้งโต๊ะต่างพากันจับจ้องไปที่ลู่กั๋วเฉียง

ลู่กั๋วเฉียงถูกมองจนรู้สึกเก้อกระดาก จึงเลิกคิ้วถาม “พวกแกมองฉันทำไมกัน? เสี่ยวเฉียว ไม่ต้องเกรงใจนะ นี่เป็นแป้งจี่ที่ชิงชิงทำ ยัยหนูนี่ถูกพวกเราตามใจจนเคยตัว เพิ่งจะเคยทำแป้งจี่เป็นครั้งแรก ลองชิมดูสิว่าเป็นยังไงบ้าง?”

ระหว่างที่พูด หยางซิ่วอิงกับไป๋เอี้ยนสบตากันอย่างรู้กัน ครั้งแรกงั้นเหรอ? ดูไม่เหมือนเลยสักนิด เมื่อกี้ชิงชิงทำคล่องแคล่วจะตาย แป้งจี่ที่ทำเสร็จแล้วนอกจากสีสันจะสวยน่ากิน รสชาติยังดีอีกด้วย

พวกเธอเพียงคิดว่าลู่ชิงชิงคงมีพรสวรรค์ ประกอบกับที่ผ่านมาเคยเป็นลูกมือช่วยพวกเธอทำครัวอยู่บ้าง จึงไม่ได้คิดสงสัยไปทางอื่น

เฉียวอวี้ไม่ได้ผลีผลาม เขายกตะเกียบขึ้นมาแต่ยังไม่ลงมือคีบ กลับเอ่ยขึ้นว่า “คุณลุงครับ คุณลุงทานก่อนเลยครับ”

“อืม” ลู่กั๋วเฉียงไม่ลังเล ยื่นตะเกียบออกไป

แต่พอจะคีบ ก็เห็นภรรยาที่นั่งอยู่ตรงข้ามกำลังจ้องเขาอยู่ เขาจึงชะงัก “มองฉันทำไม? มีอะไรก็พูดมาตรงๆ สิ”

หยางซิ่วอิงรวบรวมความกล้าแล้วถาม “พ่อมัน พ่อตกลงเรื่องของยัยหนูกับเฉียวอวี้แล้วใช่ไหม?”

ลู่กั๋วเฉียงหน้าบึ้งตึง แต่สุ้มเสียงยังราบเรียบ “เธอนี่เรื่องเยอะจริง! เออ ตกลงแล้วไงล่ะ? ฉันก็ดูออก ต่อให้ฉันไม่ยอม ชิงชิงเขาก็มีความคิดเป็นของตัวเองอยู่ดี แล้วฉันจะไปทำตัวเป็นคนใจร้ายขัดคอทำไม? แต่ก็นั่นแหละ…”

เขาหันไปมองเฉียวอวี้ “ฉันยอมรับก็เพราะเห็นแก่ความประพฤติของนาย ถ้าวันข้างหน้าชิงชิงต้องเจอเรื่องไม่ดีเข้าจริงๆ ฉันไม่ปล่อยนายไว้แน่”

เฉียวอวี้รีบพยักหน้ารับ “คุณลุงวางใจได้เลยครับ ผมจะดูแลชิงชิงเป็นอย่างดี อีกอย่าง ในช่วงที่พวกเรายังไม่ได้แต่งงานกัน คงต้องรบกวนคุณลุงช่วยดูแลเธอให้มากหน่อยด้วยนะครับ ที่อันตรายอย่างแถวริมแม่น้ำนั่น อย่าปล่อยให้เธอไปเด็ดขาดเลย”

คำพูดนี้สะกิดให้ลู่กั๋วเฉียงนึกถึงเรื่องคราวนั้น หัวใจเขากระตุกวูบ ทว่าสีหน้ายังคงเรียบเฉย “ฉันจะคอยดูไว้ให้ กินข้าวเถอะ”

“ครับ” เฉียวอวี้ขานรับ ทันใดนั้นในชามของเขาก็มีแป้งจี่เพิ่มมาหนึ่งชิ้น ชิ้นไม่ใหญ่นัก ทรงกลม อวบหนา สีเหลืองทองน่ากิน

พอเงยหน้าขึ้น เขาก็เห็นลู่ชิงชิงยิ้มพลางขยิบตาให้ หัวใจพลันอบอุ่นขึ้นมา เขาก้มหน้าลงเริ่มกินข้าว

บนโต๊ะอาหารย่อมหนีไม่พ้นการพูดคุย นี่เป็นธรรมเนียมดั้งเดิม เรื่องราวหลายเรื่องมักจะพูดตกลงกันบนโต๊ะกับข้าวโต๊ะเหล้านี่แหละ

เมื่อเทียบกับเรื่องอื่น ลู่ชิงซงกลับเป็นห่วงเรื่องความปลอดภัยของน้องสาวมากกว่า “พ่อ ผมว่าให้พวกเขารีบแต่งงานกันเร็วๆ ดีกว่าไหมครับ แบบนั้นน่าจะไม่มีเรื่องอะไรแล้วนะ?”

ลู่ชิงหวยรีบพยักหน้าเห็นด้วย “ใช่ๆ! อย่างน้อยถ้าไปอยู่เมืองเอก ผมยังช่วยดูแลน้องเล็กได้ด้วย”