บทที่ 95 ข้อเสียที่ใครๆ ก็มี

พอได้ยินคำเรียกนั้น เฉียวอวี้ยังปรับตัวไม่ค่อยทัน ใบหน้าของเขาเริ่มร้อนผ่าวขึ้นมาเล็กน้อย “ไม่ได้ช่วยคนบ่อยขนาดนั้นหรอกครับ ปกติผมไม่ค่อยได้ไปแถวริมแม่น้ำหรือแหล่งน้ำเท่าไหร่ ที่ผ่านมาช่วยคนไว้แค่สามครั้งเอง”

“งั้น…อีกสองคนเป็นใครเหรอคะ ผู้ชายหรือผู้หญิง อายุเท่าไหร่ หน้าตาดีไหม?” ลู่ชิงชิงยิงคำถามเป็นชุด

เธอรู้ดีว่าตัวเองกำลังทำตัวเหมือนผู้หญิงทั่วไปตอนมีความรัก เธอไม่ควรหมกมุ่นกับเรื่องในอดีตพวกนั้น ถ้ามัวแต่เก็บมาคิดเล็กคิดน้อย กังวลเรื่องคู่หมั้นคนก่อนๆ ของเขาอีก แบบนั้นคงเหนื่อยจนตายพอดีไม่ใช่หรือไง

ทว่าเธอกลับห้ามใจตัวเองไม่ได้ ก็มันอยากรู้นี่นา ทั้งที่รู้อยู่เต็มอกว่าไม่ควร แต่ก็ยังอยากถามออกไป พอถามเสร็จก็เริ่มรู้สึกผิด จึงรีบพูดกลบเกลื่อน “คุณไม่ต้องตอบหรอก ช่างมันเถอะ ถือซะว่าฉันไม่ได้พูดแล้วกันนะ”

เฉียวอวี้เห็นท่าทางแบบนั้นของเธอก็อดขำไม่ได้ “ไม่เป็นไรครับ คุณอยากรู้อะไรก็ถามผมได้หมด ผมจะบอกคุณทุกอย่างอยู่แล้ว ยังไงผมก็ไม่มีความลับอะไรที่บอกใครไม่ได้หรอก”

เขานิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพูดว่า "สองคนที่ผมเคยช่วยไว้ ผมจำรายละเอียดแทบไม่ได้แล้วครับ จำได้แค่ว่าคนหนึ่งเป็นเด็กหนุ่ม อีกคนเป็นผู้หญิงวัยกลางคน"

“เด็กผู้ชายคนนั้นเล่นน้ำอยู่แล้วพลัดตกลงไปครับ ส่วนผู้หญิงคนนั้นได้ยินมาว่าเป็นเพราะปัญหาครอบครัว เธอถูกสามีทุบตีเลยกระโดดน้ำประชดชีวิตครับ”

“นั่นก็เป็นแค่สิ่งที่คนอื่นเขาพูดกันไปเองนั่นแหละครับ พอผมช่วยขึ้นมาได้ ก็แยกตัวออกมาเลย ไม่ได้สนใจเรื่องหลังจากนั้นหรอก”

"อ๋อ เป็นอย่างนี้นี่เอง" ลู่ชิงชิงรับคำ เมื่อได้ยินว่าไม่มีอะไรพิเศษก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก ทว่าพอได้ทราบว่าผู้หญิงคนนั้นกระโดดน้ำเพราะเรื่องความรัก ก็อดไม่ได้ที่จะนึกถึงลู่ชิงชิงคนเดิมขึ้นมา จนรู้สึกใจหวิววูบหนึ่ง

แต่จะกลัวไปทำไมกัน? เรื่องนั้นไม่ใช่สิ่งที่เธอทำเสียหน่อย แล้วเธอก็ไม่ได้โกหกใครด้วย เพราะคนอย่างเธอไม่มีทางฆ่าตัวตายเด็ดขาด!

เฉียวอวี้หันไปมองเธอ แอบเห็นว่าเธอไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่ถึงได้ทำปากยื่นเหมือนไม่พอใจ เขาอยากจะพูดอะไรบางอย่างแต่ก็ไม่รู้จะพูดอย่างไรดี กลัวว่าจะกลายเป็นผลเสียมากกว่าผลดี

ทว่าสายตาเขากลับถูกดึงดูดไปที่ริมฝีปากเล็กที่เผยอออกเล็กน้อยนั่นอย่างรวดเร็ว เขาไม่ได้โกหก ตอนที่ช่วยคน เขาไม่มีเวลามาคิดวอกแวกอะไรเลยจริงๆ ในหัวมีเพียงความคิดที่ว่าต้องช่วยคนให้ได้มากที่สุดเท่านั้น

เมื่อได้รู้ว่าคนที่ช่วยเขาไว้ในวันนั้นคือลู่ชิงชิง ความรู้สึกยามที่เขามองเธออีกครั้งก็เปลี่ยนไป มีความรู้สึกสั่นไหวที่ละเอียดอ่อนก่อตัวขึ้นในใจ

เขาจำได้แม่นว่าวันนั้นหากไม่ได้ผายปอดช่วยชีวิตเธอไว้ เธอคงไม่รอดจากประตูผีแน่ๆ ทว่ายามนี้พอมองไปยังริมฝีปากสีเชอร์รี่คู่นั้น ความรู้สึกร้อนผ่าวก็พลันแล่นพล่านไปทั่วร่าง

เขาเคยอุ้มแถมยังจูบเธอในตอนที่เธอยังไม่ทันรู้ตัวด้วยซ้ำ… แล้วต่อไปเธอก็จะต้องกลายเป็นภรรยาของเขา พอคิดถึงเรื่องนี้ หัวใจเจ้ากรรมก็อดไม่ได้ที่จะเต้นระรัว

"…เฉียวอวี้? เฉียวอวี้!"

เสียงเรียกของลู่ชิงชิงดังอยู่ข้างหู เฉียวอวี้ได้สติ ดึงความคิดที่เตลิดเปิดเปิงของตัวเองกลับมา "มีอะไรเหรอครับ?"

เขามองดูท่าทางยามที่เธอกำลังพูด ริมฝีปากที่ขยับไปมานั่นทำให้ในใจเขาอดคิดไม่ได้ว่า มันคงจะนุ่มและหอมมากแน่ๆ

พอได้สติ เฉียวอวี้ก็รีบหยุดความคิดฟุ้งซ่านของตัวเองทันที ชิงชิงออกจะใสซื่อขนาดนี้ เขาจะมีความคิดอกุศลแบบนี้ได้ยังไง! แถมเธอยังเด็กกว่าเขาตั้งเยอะ จะไปคิดเรื่องพวกนี้ได้ยังไงกัน!

ลู่ชิงชิงไม่รู้หรอกว่าเฉียวอวี้กำลังคิดอะไรอยู่ในใจ เธอชี้มือไปข้างหน้าพลางเอ่ย “จะถึงบ้านแล้ว”

ก่อนที่เฉียวอวี้จะมา เขาซื้อของมาบางอย่างแต่ไม่ได้ถือติดมือไว้ วางไว้บนรถม้า คาดว่าตอนนี้คนทางบ้านคงรู้สถานการณ์และกำลังคิดหาทางรับมืออยู่แล้ว

ลู่ชิงชิงกำลังครุ่นคิดไม่ตก เธอจะพูดอย่างไรให้พ่อเลิกคิดเรื่องถอนหมั้นดีนะ เธอไม่อยากถูกตราหน้าว่าเป็นลูกอกตัญญูจนต้องทะเลาะกับที่บ้าน แต่ก็นั่นแหละ เรื่องที่จะให้วิน-วินได้ทั้งสองฝ่ายน่ะ มันไม่มีจริงหรอก

ในเมื่อยังคิดไม่ออก ก็ได้แต่แก้ปัญหาเฉพาะหน้าไปก่อน ไม่ว่าจะยังไง สิ่งที่เธอต้องการก็ต้องพยายามคว้ามาให้ได้ ชีวิตคนเราผิดพลาดกันได้ แต่จะมานั่งเสียใจภายหลังไม่ได้หรอก

ลู่ชิงหวยยังเป็นหนุ่มเลือดร้อน จึงทั้งไม่ยอมรับและไม่พอใจ “พ่อ อย่ามาปรักปรำผมสิ! ชิงชิงเป็นน้องสาวผมนะ ผมต้องหวังดีกับเธออยู่แล้วถึงได้แนะนำให้ ผมไม่เชื่อหรอกว่าพ่อจะหาลูกเขยที่ไหนดีไปกว่าเฉียวอวี้ได้อีก พวกไอ้หนุ่มตีนเปื้อนโคลนพวกนั้นไม่คู่ควรกับชิงชิงหรอก ผมไม่ยอมเด็ดขาด!”

เขาตะโกนลั่นแล้วก็เหลือบมองลู่ชิงชิง “อีกอย่างนะ ชิงชิงเองก็ไม่มีทางยอมด้วย พ่อยังไม่รู้นิสัยดื้อรั้นของยัยนี่อีกเหรอ? ถ้าไม่ได้ดั่งใจ คิดว่าเธอจะยอมอยู่บ้านเฉยๆ อย่างสงบเสงี่ยมหรือไง ไม่รู้จะก่อเรื่องอะไรขึ้นมาอีก!

ดีไม่ดีนะ เกิดประชดขึ้นมาไม่ยอมแต่งงานจนกลายเป็นสาวทึนทึก คอยดูเถอะว่าพวกพ่อจะเสียใจไหม!”

สีหน้าของลู่กั๋วเฉียงเปลี่ยนไปมาสลับคล้ำสลับสว่าง ในใจคิดทบทวนสะระตะอยู่นาน นิสัยลูกสาวมีหรือที่เขาจะไม่รู้ ตอนนั้นถึงขนาดยอมกระโดดน้ำเพราะเจ้าหลี่เฉิงหย่วนนั่น คนอื่นไม่รู้ แต่คนเป็นพ่ออย่างเขาจะไม่รู้ได้อย่างไร?

ช่วงนั้นชิงชิงปักใจมั่นจะเอาเจ้าหลี่เฉิงหย่วนให้ได้ ต่อมากระโดดน้ำไปแล้วจู่ๆ ก็เหมือนจะคิดได้ขึ้นมา เขากับลูกชายคนโตก็เคยแอบตามดูเธออยู่หลายครั้ง พอเห็นว่าเธอตัดใจจากหลี่เฉิงหย่วนได้เด็ดขาดแล้วจริงๆ ถึงได้เบาใจลง

หรือว่าตอนนี้เฉียวอวี้จะกลายมาเป็นหลี่เฉิงหย่วนคนที่สองเข้าอีก? ถ้าเป็นแบบนั้นคงเรื่องใหญ่แน่ ถึงตอนนั้นไม่ต้องรอให้เฉียวอวี้ดวงกินเมียหรอก ตัวเธอเองนั่นแหละจะวิ่งโร่ไปรนหาที่ตายเอง

อันที่จริงลู่กั๋วเฉียงค่อนข้างชื่นชมตัวเฉียวอวี้ไม่น้อย ไม่ว่าด้านไหนก็ล้วนดีพร้อม พูดกันตามตรง ถ้าไม่มีเรื่องเล่าลือพวกนั้น ลูกสาวตัวเองก็คงไม่มีวาสนาดีขนาดนี้หรอก

เขาสับสนยิ่งนัก ใจหนึ่งก็ห่วงนิสัยดื้อรั้นไม่ลืมหูลืมตาของลูกสาว อีกใจก็กังวลเรื่องที่ชาวบ้านลือกันให้แซ่ด ควรทำอย่างไรดี เขาก็ตื้อไปหมดจนตัดสินใจไม่ถูก

ถ้าชิงชิงไม่ได้ใจร้อนบุ่มบ่ามขนาดนั้น เขาคงไม่พูดพร่ำทำเพลง ไล่เฉียวอวี้กลับไปแล้วตัดขาดไม่ข้องเกี่ยวกันอีกแน่นอน เพราะเมื่อเทียบกับเรื่องคอขาดบาดตายแล้ว เรื่องอื่นก็ไม่สำคัญเลย

ทว่าสถานการณ์ตอนนี้คือ หากไม่ยอมตกลง ลูกสาวก็อาจจะไปกระโดดน้ำอีก แต่ถ้าตกลงล่ะ? วันไหนไม่รู้อาจจะมีอันเป็นไปขึ้นมาจริงๆ เขาไปทำเวรทำกรรมอะไรไว้หนอ ถึงต้องมาเจอเรื่องกลืนไม่เข้าคายไม่ออกแบบนี้!

ลู่ชิงชิงดูออกว่าลู่กั๋วเฉียงกำลังลังเล จึงขยับเข้าไปใกล้พลางดึงแขนเขาไว้ “พ่อ อย่าเพิ่งโกรธเลยน่า พี่รองพูดถูกแล้วนะ ไม่เป็นอะไรหรอกจ้ะ”

ลู่กั๋วเฉียงตวัดสายตามองเธออีกรอบ “แกยังจะพูดอีก! ให้แกไปถอนหมั้น แกนี่มันเก่งจริงๆ พาคนเขากลับมาด้วยเสียได้ มิน่าล่ะวันนั้นถึงยอมรับปากง่ายดายนัก ที่แท้ก็ขุดหลุมดักพ่อตรงนี้นี่เอง!”

พอนึกถึงเรื่องนี้ เขาก็ยิ่งรู้สึกอัดอั้นตันใจ และยิ่งไม่กล้าตัดสินใจสุ่มสี่สุ่มห้า

ลู่ชิงชิงไม่ได้นึกกลัว เธอเขยิบเข้าไปใกล้แล้วพูดเสียงเบา “พ่อไม่รู้อะไร คราวก่อนที่ฉันตกน้ำ ก็เฉียวอวี้คนนี้นี่แหละที่ช่วยฉันขึ้นมา พ่อดูสิ เขาเป็นคนช่วยชีวิตฉันไว้แท้ๆ ฉันอยู่กับเขาจะมีเรื่องร้ายๆ ได้ยังไงกัน!”

พอเธอพูดจบ ชายทั้งสามคนของบ้านตระกูลลู่ก็พากันยืนอึ้ง

เรื่องที่ลู่ชิงชิงกระโดดน้ำเอง พวกเขารู้สาเหตุดี แต่ไม่นึกเลยว่าคนที่ช่วยชีวิตเธอไว้จะเป็นเฉียวอวี้

ผ่านไปครู่หนึ่ง ลู่กั๋วเฉียงถึงได้สติกลับมา เขามองเฉียวอวี้ด้วยสายตาประหลาดใจแกมสงสัย “เธอช่วยชิงชิงเอาไว้เหรอ? ช่างบังเอิญจริงนะ”

เฉียวอวี้เปิดอกพูดเรื่องนี้กับลู่ชิงชิงไปแล้ว จึงยังคงสุขุมนิ่งสงบเช่นเคย “ครับ บังเอิญมากจริงๆ วันที่ไปดูตัวผมก็จำเธอได้ทันที คงมีวาสนาต่อกันอยู่พอสมควรครับ”

“เรื่องนี้มัน…” เมื่อเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นมา ลู่กั๋วเฉียงก็ไม่รู้จะพูดอะไรต่อดี

ถ้าเฉียวอวี้ไม่ได้ช่วยเอาไว้ ลูกสาวของเขาก็คงสิ้นใจไปตั้งแต่หลายวันก่อนแล้ว เรื่องนี้ปฏิเสธไม่ได้เลย แม้หมู่บ้านของพวกเขาจะอยู่ติดกับแม่น้ำชิงสุ่ย แต่คนที่ว่ายน้ำเป็นจริงๆ กลับมีไม่มาก อย่างเก่งก็แค่พอดำผุดดำว่ายท่าหมาตกน้ำได้นิดหน่อยเท่านั้น

ดังนั้นคราวก่อนพอเกิดเรื่องขึ้นมา ทั้งครอบครัวต่างก็รู้สึกอกสั่นขวัญแขวนย้อนหลัง ยังคิดอยากจะตามหาตัวผู้มีพระคุณมาตอบแทนน้ำใจอยู่เลย ทว่าเที่ยวถามไปทั่ว ทุกคนต่างก็บอกว่าไม่รู้ ไม่ทันมองหน้า คนช่วยก็เดินจากไปเสียแล้ว