บทที่ 94 คือฉันเอง

ถนนยังคงเป็นเส้นเดิม ขรุขระไม่ราบเรียบ ดีที่ม้าวิ่งไม่เร็วนัก ไม่อย่างนั้นคงเขย่าจนคนนั่งไส้แทบทะลักแน่

ลู่ชิงชิงทนแรงกระแทกกระทั้นแบบนี้ไม่ไหวแล้วจริงๆ เมื่อเช้าก็นั่งรถไฟทนมาตั้งครึ่งค่อนวัน พอเกวียนม้ามาถึงปากทางเข้าหมู่บ้าน เธอจึงรีบลงจากรถทันที ทางที่เหลือตั้งใจจะเดินกลับไปเอง อย่างไรเสียก็อีกไม่ไกลแล้ว

เห็นเธอลงจากเกวียน เฉียวอวี้ก็ก้าวลงมาด้วย ลู่ชิงหวยครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วเอื้อมมือไปรั้งแขนพี่ใหญ่ไว้ “พี่ใหญ่ พวกเราสองคนกลับบ้านไปก่อนเถอะ เดี๋ยวพวกเขาก็เดินตามกลับไปเอง”

เขาขยิบตาให้ ลู่ชิงซงเข้าใจความหมาย แม้จะไม่ค่อยเห็นด้วยนักแต่ก็ไม่ได้คัดค้าน นั่งเกวียนม้าเข้าหมู่บ้านไป ตอนนี้เรื่องสำคัญที่สุดคือต้องรีบกลับไปเล่าเรื่องพวกนี้ให้พ่อฟัง ให้พ่อเป็นคนตัดสินใจว่าจะเอาอย่างไรต่อไป

อีกอย่าง กลางวันแสกๆ แบบนี้ เฉียวอวี้คงไม่ทำเรื่องล้ำเส้นกับน้องสาวของเขาหรอก วางใจได้อยู่เหมือนกัน ยิ่งไปกว่านั้นเขายังมองว่านิสัยใจคอของเฉียวอวี้ไว้ใจได้ทีเดียว

เฉียวอวี้กับลู่ชิงชิงไม่ได้พูดอะไรกัน ทั้งสองเดินเคียงข้างกันไปพักหนึ่ง พอเงยหน้าขึ้นก็เห็นแม่น้ำสายนั้นตรงทางเข้าหมู่บ้าน ในบ่ายวันอันเงียบสงบและร้อนอบอ้าว สายน้ำไหลเอื่อยอย่างสงบ ไร้ระลอกคลื่นใดๆ

เมื่อความคิดแล่นเข้ามา เฉียวอวี้ก็เอ่ยขึ้น “ปกติคนในหมู่บ้านทำอะไรกันบ้างเหรอครับ”

“ปกติเหรอคะ ก็ทำงานในแปลงนั่นแหละ” ลู่ชิงชิงคิดดูแล้วจึงเสริมขึ้นว่า “ฉันทำค่อนข้างน้อยน่ะค่ะ”

“ทำงานในแปลงมีอะไรอันตรายบ้างไหม”

“เอ๊ะ ก็น่าจะ…ไม่มีนะคะ” ลู่ชิงชิงไม่รู้จะตอบอย่างไรดี ตั้งแต่ข้ามมิติมาที่นี่ เธอก็ไม่ได้ทำงานหนักอะไรจริงๆ แค่ช่วงก่อนหน้านี้ตามคนอื่นไปเก็บมันฝรั่ง ปลูกผักกาดขาวแค่นั้น

ส่วนหลังจากนี้จะมีงานอันตรายไหม เธอยังไม่รู้เลย

เฉียวอวี้ทอดสายตามองผืนน้ำพลางเอ่ยเสียงแผ่ว “ผมแค่กลัวว่าจะทำให้คุณบาดเจ็บเข้าจริงๆ ชิงชิง ปกติเวลาทำงานต้องระวังตัวให้มากนะ ต้องดูแลตัวเองให้ดี อย่าไปกังวลเรื่องแต้มแรงงานอะไรนั่นเลย คุณอยากได้อะไรผมซื้อให้เอง”

ลู่ชิงชิงพยักหน้าเข้าใจความหมายในคำพูดของเขา เขากลัวว่าข่าวลือเรื่องดวงกินเมียจะเป็นจริง หากช่วยกันระวังป้องกันไว้ก่อนได้ก็ถือเป็นเรื่องดี

“แล้วก็ ห้ามลงน้ำเด็ดขาดเลยนะ หมู่บ้านคุณมีแม่น้ำสายนี้ อย่าเห็นว่าน้ำนิ่งแล้วชะล่าใจลงไปเชียว มันอันตรายมาก นี่อาจจะเป็นจุดที่เสี่ยงที่สุด ผมเป็นห่วงจนไม่สบายใจเลย”

ลู่ชิงชิงไม่ได้เก็บมาใส่ใจนัก “มีอะไรต้องไม่สบายใจกันคะ ฉันอยู่ที่นี่มาตั้งนาน ยังไม่เห็นรู้เลยว่าแม่น้ำสายนี้จะพิเศษตรงไหน”

เฉียวอวี้ชะงักฝีเท้าลงทันที สีหน้าจริงจังขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด “ชิงชิง คราวก่อนคุณก็เจ็บตัวไปทีหนึ่งแล้วไม่ใช่เหรอ ทำไมยังทำเหมือนไม่ใช่เรื่องใหญ่อยู่อีก คุณเป็นแบบนี้ แล้วผมจะวางใจได้ยังไง!”

“คราวก่อนเหรอคะ” ลู่ชิงชิงชะงักไปครู่หนึ่ง “คุณรู้เรื่องนั้นได้ยังไง”

ดวงตาสีดำขลับของเฉียวอวี้จ้องมองเธอ แววตาแฝงความหม่นหมองล้ำลึกจนยากจะคาดเดา “ชิงชิง คุณตอบผมมาก่อนสิว่า คราวนั้นกระโดดน้ำทำไม เกิดอะไรขึ้นกันแน่ มันเกี่ยวกับผมหรือเปล่า ตอนนั้นคุณก็น่าจะรู้เรื่องที่พวกเราต้องดูตัวกันแล้วใช่ไหม!”

หากเป็นไปตามที่เขาคาดไว้ ลู่ชิงชิงยอมตายแต่ไม่ยอมแต่งงานกับเขา เช่นนั้นทำไมภายหลังถึงยอมตกลงเรื่องดูตัวล่ะ ตอนนี้ก็ยังดูเต็มอกเต็มใจขนาดนี้ มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่

ลู่ชิงชิงคาดไม่ถึงว่าเขาจะถามเรื่องนี้ ฟังจากน้ำเสียงแล้วเหมือนเขารู้ทุกอย่างหมด “คุณ…เดี๋ยวสิ คุณรู้เรื่องที่ฉันตกน้ำได้ยังไง อีกอย่าง ฉันแค่ไม่ระวังจนพลัดตกลงไป ไม่ได้กระโดดน้ำสักหน่อย”

“ชิงชิง อย่าโกหกผมได้ไหมครับ” เฉียวอวี้เน้นเสียงทีละคำ “วันนั้น เป็นผมเองที่ช่วยคุณขึ้นมาจากแม่น้ำ”

“คุณเหรอ?!” ให้ตายสิ เหมือนฟ้าผ่าลงกลางกระบาลชัดๆ หรือว่าตั้งแต่ตอนนั้น พรหมลิขิตของพวกเขาก็ถูกกำหนดไว้แล้วจริงๆ?

เรื่องนี้เหนือความคาดหมายจริงๆ ลู่ชิงชิงอึ้งไปครู่ใหญ่กว่าจะตั้งสติกลับมาได้ เธอมองเขาด้วยความงุนงง “คนที่ช่วยฉันในวันนั้นคือคุณงั้นเหรอ! มันจะบังเอิญเกินไปแล้ว!”

เฉียวอวี้ยังคงมีสีหน้าเคร่งเครียด “งั้นคราวนี้บอกผมได้หรือยังว่าทำไมคุณถึงกระโดดลงน้ำ อย่าได้คิดจะโกหกเชียวล่ะ ผมได้ยินผู้ชายที่อยู่บนฝั่งคนนั้นตะโกน เขาพูดว่ามีคนกระโดดน้ำ”

"ไอ้เจ้าหลิวจิ้งซุ่นบ้าเอ๊ย!" ลู่ชิงชิงก่นด่าในใจ แต่เรื่องนี้ต่อให้ต้องตายยังไง เธอก็ไม่มีวันยอมรับเด็ดขาด "เขาคงตกใจจนมองผิดไปหรือเปล่า? ชีวิตมีค่าจะตายไป ฉันจะไปคิดสั้นทำไมกันล่ะ คนโง่เท่านั้นแหละที่ทำแบบนั้น ตราบใดที่ยังมีชีวิตอยู่ ทุกปัญหาย่อมมีทางออกเสมอ

วันนั้นฉันแค่เดินเล่นอยู่แถวแม่น้ำ ขาเจ้ากรรมดันลื่นตกลงไป ตะเกียกตะกายได้สองสามทีก็หมดสติแล้ว พอมารู้ตัวอีกทีก็อยู่ที่บ้าน ถ้ารู้แต่แรกว่าเป็นคุณที่ช่วยฉันไว้ ฉันคง…"

“คงอะไร?” เฉียวอวี้ถามจี้

คงจะเอาตัวเข้าแลกเพื่อตอบแทนบุญคุณไปแล้วสิ! ลู่ชิงชิงคิดในใจ แต่เธอไม่อาจพูดออกไปตรงๆ จึงได้แต่เฉไฉตอบว่า “ก็คงต้องขอบคุณคุณอย่างดีเลยไงล่ะ คุณนี่เป็นคนดีจริงๆ!”

ไม่แปลกใจเลยที่เขาว่ากันว่า ผู้หญิงสมัยก่อนเวลาถูกช่วยชีวิตไว้จะมีวิธีตอบแทนอยู่สองแบบ หากผู้ชายคนนั้นไม่ใช่สเปกที่ชอบ ก็จะบอกว่า ชาติหน้าค่อยเกิดเป็นวัวเป็นม้ามาตอบแทนบุญคุณอันยิ่งใหญ่ของท่านก็แล้วกัน

แต่ถ้าเกิดถูกตาต้องใจผู้ชายคนนั้นขึ้นมา ก็จะบอกว่า บุญคุณช่วยชีวิตไม่อาจตอบแทนได้หมด หญิงสาวผู้นี้ขอเอาตัวเข้าตอบแทนท่านเอง

ตอนนี้เธอก็รู้สึกเช่นนั้นเหมือนกัน หากตอนนั้นเธอมีสติอยู่สักนิด เธอคงตกหลุมรักเฉียวอวี้ตั้งแต่แรกเห็น และอาจใช้เรื่องนี้เป็นข้ออ้างเพื่อตีสนิทเขาไปแล้ว

มาตอนนี้กลับไม่ต้องลำบากขนาดนั้นแล้ว แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน ดูเป็นธรรมชาติกว่าตั้งเยอะ

สำหรับคำพูดของลู่ชิงชิง เฉียวอวี้ยังคงกึ่งเชื่อกึ่งสงสัย แม้วันนั้นการช่วยเหลือจะเป็นเพียงสัญชาตญาณ แต่เขาก็ได้ยินชายคนที่อยู่บนฝั่งพูดแบบนั้นจริงๆ

แม้สถานการณ์ตอนนั้นจะฉุกละหุก แต่เขาไม่น่าจะหูฝาดหรือจำผิด เว้นเสียแต่ว่าคนคนนั้นจะตื่นตระหนกจนมองผิดไปจริงๆ ไม่อย่างนั้นมันต้องมีเงื่อนงำอะไรบางอย่างแน่

ทว่าลู่ชิงชิงที่เขารู้จักมีนิสัยร่าเริงแจ่มใส ดูไม่เหมือนคนที่คิดสั้นกระโดดน้ำแบบนั้น เฉียวอวี้จึงเก็บความสงสัยนั้นไว้ชั่วคราวแล้วเปลี่ยนเรื่อง

“งั้นอาจจะเป็นเพราะเขาตาฝาดก็ได้ แต่คุณต้องสัญญากับผมนะ ว่าหลังจากนี้ห้ามมาที่ริมแม่น้ำเด็ดขาด ไม่ว่าจะมีคนอยู่ด้วยหรือไม่ก็ห้ามมา จนกว่าเราจะแต่งงานกัน”

“อืม…ก็ได้ ฉันสัญญา” ลู่ชิงชิงตอบรับไปอย่างนั้น แต่ในใจก็คิดคล้อยตามกัน เธอเป็นคนคำไหนคำนั้น ไม่เคยพูดส่งเดช ที่แย่ที่สุดก็แค่ต่อไปนี้ไม่ไปอาบน้ำที่นั่นอีกก็พอ

เห็นได้ชัดว่าเธอยังรู้สึกน้อยใจอยู่บ้าง เฉียวอวี้อดไม่ได้ที่จะทอดถอนใจ “ผมไม่ได้อยากจะเจ้ากี้เจ้าการคุณนะ แต่นี่เพื่อความปลอดภัยในอนาคตของเราเถอะนะ ได้ไหม? ทักษะการว่ายน้ำของคุณมันไม่ค่อยดีจริงๆ ผมได้ยินเสียงคนตะโกนก็รีบมา แป๊บเดียวคุณก็จมลงไปแล้ว จะให้ผมวางใจได้ยังไงล่ะ!”

ลู่ชิงชิงแลบลิ้น “ค่าๆ รู้แล้วน่า! ว่าแต่ วันนั้นคุณไปทำอะไรที่นั่นกันแน่? แล้วยังบังเอิญมาช่วยฉันได้ทันเวลาพอดีอีก?”

“วันนั้นผมแค่ผ่านทางน่ะครับ ตั้งใจว่าจะไปหาคนรู้จักในอำเภอข้างๆ พอผ่านมาถึงหมู่บ้านเสี่ยวหม่านเลยกะว่าจะแวะไปดูที่แม่น้ำสักหน่อย ไม่นึกเลยว่าจะมาเจอเหตุการณ์นั้นเข้า”

ทั้งสองเดินคุยกันไปเรื่อยๆ จนใกล้จะถึงบ้าน เมื่อกวาดสายตามองบ้านดินและบ้านหินเหล่านั้น เห็นกำแพงเตี้ยๆ กับประตูบ้านที่เก่าซอมซ่อ อารมณ์ของลู่ชิงชิงก็ไม่สู้ดีนัก

การที่เธอตกลงจะแต่งงานกับเฉียวอวี้โดยเร็ว อย่างแรกคือเพราะชอบเขาจริงๆ ส่วนอย่างที่สองคืออยากไปจากที่นี่ รอให้ในอนาคตชีวิตเข้าที่เข้าทางแล้ว ค่อยรับคนในครอบครัวไปอยู่ด้วย ที่นี่มันล้าหลังเกินไปจริงๆ

“จริงสิ เฉียวเฉียว คุณว่ายน้ำเก่งจังนะ ช่วยคนบ่อยเหรอ?” ลู่ชิงชิงเอ่ยถามด้วยความสงสัย คงเป็นเพราะเวลาที่ชอบใครสักคน ก็ย่อมอยากรู้จักเขาให้มากขึ้นนั่นแหละ