บทที่ 93 ไขว่คว้า

เมื่อทราบว่าน้องสาวกลับมาถึงอย่างปลอดภัย ลู่ชิงซงก็ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก ท่าทีที่มีต่อเฉียวอวี้จึงอ่อนลงมาก อย่างน้อยนิสัยใจคอของคนผู้นี้ก็ถือว่าใช้ได้ ไม่ฉวยโอกาสทำเรื่องไม่ดีไม่งามอะไร

เฉียวอวี้พูดเข้าประเด็นทันที “พี่ใหญ่ ชิงหวย พรุ่งนี้ค่อยเดินทางกลับกันเถอะครับ ค่าห้องของวันนี้ผมจัดการให้เรียบร้อยแล้ว พรุ่งนี้ผมจะเดินทางไปกับพวกคุณด้วย”

ลู่ชิงซงชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะทำหน้าขรึม “นายหมายความว่ายังไง”

ยามนี้เฉียวอวี้ไม่มีท่าทีประหม่าเหมือนตอนอยู่ต่อหน้าลู่ชิงชิง เขากล่าวอย่างมั่นใจ “วันนี้ผมบอกชิงชิงไปแล้วว่าเราทั้งคู่ไม่อยากจบความสัมพันธ์ ยังอยากคบหากันต่อ ผมรู้ว่าทางบ้านพวกคุณไม่เห็นด้วย เลยคิดว่าจะตามไปพบพ่อกับแม่ เพื่อปรึกษาหาทางออกร่วมกันครับ”

ลู่ชิงซงทำหน้าดุจ้องเขาอยู่พักหนึ่ง “ยังมีทางออกอยู่อีกหรือ ทางที่ดีที่สุดก็คือให้พวกนายเลิกกัน เฉียวอวี้ นายตัดใจเถอะ ตอนนี้พวกนายยังไม่ได้ลึกซึ้งกันมาก ยังถอนตัวได้ทัน อีกอย่างน้องสาวฉันน่ะสวยก็จริง แต่ก็ไม่ใช่ว่าสวยที่สุดในโลกสักหน่อย นายคงไม่ได้ถึงขั้นต้องแต่งงานกับเธอเพียงคนเดียวหรอกมั้ง ฉันว่าช่างมันเถอะ ต่อให้ฉันเห็นด้วย พ่อของฉันก็ไม่มีทางยอมหรอก”

เขาพูดอย่างจริงจัง เฉียวอวี้ฟังอย่างตั้งใจ ก่อนจะหันไปถามลู่ชิงหวยที่ยืนเงียบอยู่ข้างๆ “แล้วนายล่ะ คิดยังไง”

ลู่ชิงหวยมองซ้ายมองขวาแล้วถอนหายใจ “ความคิดของฉันจะไปมีความหมายอะไร ถ้าฉันเชื่อคำพูดไร้สาระพวกนั้น ก็คงไม่แนะนำชิงชิงให้รู้จักนายหรอก แต่พ่อเชื่อ พี่ใหญ่เองก็เชื่อ นายบอกทีสิว่าจะให้ทำยังไง”

เฉียวอวี้จ้องพื้นอยู่ครู่หนึ่งพลางกำหมัดแน่น “พี่ใหญ่ ผมยังยืนยันว่าเรื่องที่ผ่านมาเป็นแค่อุบัติเหตุ และอุบัติเหตุเหล่านั้นป้องกันได้ ถ้าชิงชิงอยู่แต่ที่บ้าน ก็จะไม่มีอันตรายอะไร อีกอย่างคนที่เคยเกิดเรื่องก่อนหน้านี้ทุกคนล้วนเคยผ่านการหมั้นหมายกับผมมาทั้งนั้น ถ้าข้ามขั้นตอนนี้ไปแล้วแต่งงานเลย ก็น่าจะหลีกเลี่ยงเรื่องพวกนี้ได้ครับ”

ลู่ชิงซงนิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ สำหรับเฉียวอวี้แล้ว เขาไม่มีอะไรจะติจริงๆ ทั้งหน้าตาดี มีความสามารถ ยังรู้จักใส่ใจดูแล แต่ข่าวลือพวกนั้นก็เหมือนคราบสกปรกที่เช็ดไม่ออก คิดยังไงในใจก็รู้สึกตะขิดตะขวงอยู่ดี

“เฉียวอวี้ ก็ยังเป็นคำเดิมนะ เรื่องนี้ฉันตัดสินใจไม่ได้ เอาอย่างนี้ไหม พรุ่งนี้คุณไปกับพวกเรา แล้วรอดูกันว่าพ่อจะว่าอย่างไร ถ้าท่านพยักหน้า ก็ถือว่าไม่มีปัญหาแล้ว”

“ตกลงครับ” เฉียวอวี้คิ้วคลายลงเล็กน้อย อย่างน้อยที่สุดพี่ชายทั้งสองคนตรงหน้าก็ยืนอยู่ข้างเขาแล้ว ซึ่งช่วยเพิ่มโอกาสสำเร็จขึ้นอีกทางหนึ่งโดยไม่รู้ตัว

หลังจากจัดการให้ทุกคนเข้าที่เข้าทางเรียบร้อย เฉียวอวี้ก็กลับไปที่โรงงานเพื่อขอลาหยุด จากนั้นจึงไปซื้อตั๋วรถไฟสำหรับวันรุ่งขึ้น เมื่อเลิกงานกลับถึงบ้าน เขาก็จัดเตรียมข้าวของเล็กน้อย

ทำธุระเสร็จสิ้น เขาก็แวะไปที่ที่พักเพื่อกินข้าวกับพี่น้องตระกูลลู่ทั้งสามคน ก่อนจะกลับบ้านและล้มตัวลงนอนพักผ่อนตั้งแต่หัวค่ำ

เมื่อคืนไม่ได้นอนเลยทั้งคืน ร่างกายคนเราไม่ใช่เหล็กกล้า เฉียวอวี้จึงเริ่มรู้สึกอ่อนเพลีย เขาจำเป็นต้องพักผ่อนให้เต็มที่ เพราะพรุ่งนี้ต้องไปพบว่าที่พ่อตา จะให้ดูโทรมเกินไปไม่ได้

เขาเป็นคนมีแผนการในใจมาโดยตลอด เรื่องนี้จึงไม่ได้บอกคนในครอบครัว เพราะกลัวพ่อแม่จะเป็นห่วง ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ครอบครัวเขาต่างกลัดกลุ้มกับเรื่องแต่งงานของเขาจนเหนื่อยหน่าย เขาไม่อยากให้พ่อแม่ต้องมาปวดหัวอีก

คืนนั้นผ่านไปอย่างราบรื่น วันรุ่งขึ้นเฉียวอวี้ตื่นแต่เช้าตรู่เพื่อเตรียมอาหารเช้า

ก่อนจะออกจากบ้าน เว่ยเป่าจือก็เอ่ยถามขึ้น “ทำไมลูกไม่ชวนชิงชิงมาพักที่บ้านเราล่ะ แม่ให้เจ้าสี่ไปพักที่บ้านเพื่อนก็ได้ ในบ้านเรายังมีที่ว่างอยู่ พักข้างนอกสภาพแวดล้อมมันไม่ค่อยดีหรอกนะ”

เฉียวอวี้ยิ้ม “ผมกลัวเธอจะเขินน่ะครับ นี่เพิ่งมาเป็นครั้งแรก อย่าไปทำให้เธอตกใจเลย อีกอย่างพวกเขาก็จะกลับกันวันนี้แล้ว ผมจะไปส่งพวกเขาให้ถึงบ้าน บางทีอาจจะกลับมาตอนค่ำ หรือไม่ก็อาจจะไปค้างที่บ้านอาหญิงสักคืน แม่ไม่ต้องเป็นห่วงผมหรอกครับ”

เว่ยเป่าจือครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งจึงพูดขึ้น “ทำดีกับแม่หนูคนนั้นให้มากๆ นะ”

เฉียวอวี้เงียบไปชั่วขณะ ก่อนจะพยักหน้า “ผมจะทำครับ”

เพียงแต่กลัวว่าจะไม่มีโอกาสได้ทำดีกับเธอ นี่เป็นครั้งแรกที่เขาอยากขัดขืนโชคชะตา ไม่ว่าผลลัพธ์จะเป็นอย่างไร เขาก็อยากให้เธอปลอดภัย

หากเกิดเรื่องไม่คาดคิด… ไม่มีทาง เขาจะไม่ยอมให้เรื่องแบบนั้นเกิดขึ้นเด็ดขาด แต่หากเกิดขึ้นจริงๆ เขาก็พร้อมจะอยู่เคียงข้างเธอ

ถ้าพลาดลู่ชิงชิงไป เขาคงไม่มีความสุขอีกแล้ว

…

เฉียวอวี้รีบไปที่เรือนรับรอง หลังจากทั้งสี่คนกินข้าวเสร็จก็พากันเดินไปสถานีรถไฟ เดิมทีเรือนรับรองก็อยู่ไม่ไกลจากสถานีรถไฟและโรงงานอยู่แล้ว เดินไปจึงไม่ได้เหนื่อยอะไร

รถไฟขากลับค่อนข้างคึกคัก ดูเหมือนว่าไม่ว่าเมื่อไร สถานีรถไฟก็มักจะเนืองแน่นไปด้วยผู้คนเสมอ มีคนจำนวนมากที่ต้องเดินทางไปมาระหว่างบ้านเกิดกับต่างถิ่น

ลู่ชิงชิงนั่งแถวเดียวกับลู่ชิงหวย ฝั่งตรงข้ามคือลู่ชิงซงและเฉียวอวี้ ทั้งสี่คนออกเดินทางกลับท่ามกลางเสียงขบวนรถไฟที่ดังกึกก้อง

บนรถไฟนอกจากจะเสียงดังไปหน่อย และมีสารพัดกลิ่นตีปนกันจนชวนเวียนหัว นอกนั้นก็ราบรื่นดี ไม่เจอเรื่องวุ่นวายและไม่พบคนพาลหาเรื่อง

รถไฟถึงสถานีตอนเที่ยงวัน เนื่องจากไม่รู้เวลาที่แน่นอน ลู่ชิงซงจึงไม่ได้โทรศัพท์บอกหนิวเคอเหลียนไว้ล่วงหน้า

พอเดินพ้นสถานีรถไฟ ลู่ชิงชิงก็รู้สึกร้อนจนอึดอัด เธอเอามือป้องหน้าผากพลางเอ่ยถาม “พี่ใหญ่ พวกเราต้องเดินกลับเหรอคะ ไกลมากเลยนะ”

“เวลานี้ไม่มีรถกลับหมู่บ้านหรอก คงต้องเดินไปก่อน” ลู่ชิงซงเหลือบมองเฉียวอวี้ สีหน้ายังคงดูไม่ค่อยพอใจ “เฉียวอวี้ ลำบากให้นายต้องเดินไปกับพวกเรา ต้องขอโทษด้วยจริงๆ นะ

นายดูสิ เงื่อนไขของนายกับชิงชิงต่างกันตั้งขนาดนี้ บ้านเราเองก็เป็นชาวไร่ชาวนาแท้ๆ การศึกษาก็ไม่มี เอาเป็นว่าเรื่องนี้ยกเลิกไปเถอะ ฉันจะได้กลับไปบอกพ่อถูก นายเองจะได้ไม่ต้องเสียเวลาด้วย”

เฉียวอวี้ดูไม่ถือสา “ไม่เป็นไรครับ เดินแค่นี้ไม่ได้ลำบากอะไร พวกเราออกเดินทางกันเถอะ”

“เอ่อ…” ลู่ชิงซงคิดจะพูดอะไรต่อ ทว่าเฉียวอวี้เริ่มก้าวเท้าเดินนำไปแล้ว เขาจึงจำต้องกลืนคำพูดลงคอ

เดินไปได้ไม่ไกลนัก มีเกวียนม้าคันหนึ่งแล่นตามหลังมา ลู่ชิงซงหันไปมองแล้วก็ยิ้มออกมา “นี่อาสี่จ้าวไม่ใช่เหรอครับ”

อาสี่จ้าวเห็นพวกเขาก็รีบดึงสายบังเหียนม้า “ยี้… นี่ชิงซงกับชิงหวยนี่หว่า พวกแกเข้ามาทำธุระในอำเภอกันเรอะ”

“อาสี่ พวกเราเพิ่งกลับมาจากเมืองเอกครับ แล้วอามาทำอะไรล่ะครับ”

“ข้าเรอะ หัวหน้ากองพลผลิตให้ข้าขับเกวียนเอาของมาส่งน่ะสิ พอดีเลย พวกแกขึ้นมานั่งบนเกวียนสิ เกวียนม้าก็ไม่ได้ช้าหรอก” อาสี่จ้าวเอ่ยชวน

ลู่ชิงซงหันไปมองเฉียวอวี้ก่อน “ขึ้นเกวียนไหม”

เฉียวอวี้ยิ้มตอบ “ขึ้นเถอะครับ ถ้าเดินผมกลัวว่าชิงชิงจะเหนื่อย”

“เอาสิ งั้นขึ้นเกวียนกัน”

ทั้งสี่คนปีนขึ้นเกวียน อาสี่จ้าวก็สะบัดแส้ม้า “ย่าห์!”

ม้าตัวใหญ่สีน้ำตาลแดงก้าวขาทั้งสี่วิ่งทะยานไปตามถนนสายหลัก

ลู่ชิงชิงรู้จักคนในหมู่บ้านไม่กี่คน พอคอยเงี่ยหูฟังตลอดทาง ในที่สุดก็ปะติดปะต่อได้ว่าอาสี่จ้าวคนนี้เป็นใคร

ที่แท้เขาก็คือจ้าวอ้ายจวิน พ่อของจ้าวหลาน ตระกูลจ้าวถือเป็นหนึ่งในตระกูลใหญ่ของหมู่บ้าน และจ้าวอ้ายจวินคนนี้ก็เป็นคนมีปากมีเสียงในตระกูล ทั้งยังมีหน้ามีตาและบารมีในหมู่บ้านพอสมควร

จากการสังเกต ลู่ชิงชิงพบว่าจ้าวอ้ายจวินเป็นคนเปิดเผยตรงไปตรงมา และรักความถูกต้องมาก จัดเป็นพวกคิดอย่างไรก็พูดอย่างนั้น ถือหลักการและความถูกต้องมากกว่าพวกพ้อง

ข้อดีที่สุดของคนแบบนี้และข้อเสียที่สุดในคราวเดียวกันก็คือความดื้อรั้นหัวแข็ง ไม่อยากจะคิดเลยว่า ถ้าเขารู้เรื่องระยำที่ลูกเขยตัวเองก่อไว้ จะจัดการอย่างไร

มิน่าล่ะ หลิวฉางซุ่นถึงได้ทำตัวลับๆ ล่อๆ ขืนให้พ่อตาจอมโหดคนนี้รู้เข้า มีหวังได้โดนถลกหนังแน่