บทที่ 92 เขาคือผู้ชายของฉัน

ราวกับรู้ว่าลู่ชิงชิงกำลังคิดอะไรอยู่ เฉียวอวี้กระแอมเบาๆ หนึ่งทีแล้วเอ่ยเสียงเรียบ “เมื่อก่อนเคยเห็นแม่ผมมาซื้อ คิดว่าคุณคงตามหาร้านแบบนี้อยู่ คุณเลือกก่อนเถอะ ผมจะรออยู่ข้างๆ”

ลู่ชิงชิงไม่ได้พูดอะไร แต่กวาดสายตาสำรวจของในตู้กระจกอย่างละเอียด

พนักงานขายอัธยาศัยดีทีเดียว เธอยิ้มตาหยีพลางถาม “ต้องการอะไรจ๊ะ ให้ฉันช่วยหาได้นะ นั่นพี่ชายเธอเหรอ ดีกับเธอจังเลยนะ”

ลู่ชิงชิงยิ้มบางๆ บังเอิญเงยหน้าขึ้นไปเห็นพนักงานขายกำลังมองเฉียวอวี้ด้วยสายตาที่ไม่ธรรมดา

เธอรู้สึกไม่สบอารมณ์ขึ้นมานิดหน่อย พอยืนเทียบกันตอนนี้ก็เห็นชัดๆ ว่าเฉียวอวี้ดูเสียเปรียบ ใครเห็นก็คงคิดว่าเธอไม่คู่ควรกับเขา

ไม่ใช่เพราะอะไรอื่น แค่ดูจากการแต่งตัวก็รู้แล้ว ชุดที่เธอใส่อยู่นี่หญิงชาวบ้านแท้ๆ ส่วนเฉียวอวี้ทั้งหนุ่มทั้งหล่อ แต่งตัวก็สะอาดสะอ้าน พอยืนคู่กับเธอเลยดูแปลกตาพิลึก

จะไปโทษคนอื่นก็ไม่ได้ ไม่ว่าจะยุคสมัยไหน คนเราก็ตัดสินกันจากภายนอกทั้งนั้น พูดให้ถูกคือดูจากการแต่งกายเพื่อกะเกณฑ์ฐานะ ถึงเธอจะหน้าตาสวยแค่ไหน แต่ถ้าแต่งตัวเหมือนสาวบ้านนอกก็โดนดูถูกอยู่ดี ในทางกลับกัน ต่อให้หน้าตาขี้ริ้วขี้เหร่ไปหน่อย แต่ถ้าใส่ทองใส่เงินเต็มตัว คนก็คงมองด้วยความนับถือ

เธอจึงไม่ได้ไม่พอใจพนักงานขายคนนั้น สิ่งเดียวที่ทำให้หงุดหงิดคือสายตาที่อีกฝ่ายมองเฉียวอวี้ต่างหาก มันเต็มไปด้วยความหลงใหลแบบไม่คิดจะปิดบังเลยสักนิด

พี่ชายอะไรกันล่ะ คิดว่าสองคนนี้ไม่มีทางเป็นแฟนกันได้งั้นสิ? ลู่ชิงชิงหุบยิ้มลง “อ๋อ เขาเป็นผู้ชายของฉันเองจ้ะ”

เธอแกล้งพูดด้วยสำเนียงบ้านนอกเพื่อหยอกพนักงานขายเล่น พอเห็นผู้หญิงหลังเคาน์เตอร์ตกตะลึงแล้วเปลี่ยนเป็นสีหน้าเสียดาย ลู่ชิงชิงก็รู้สึกสะใจขึ้นมาทันที

แล้วไงล่ะ ถึงเธอจะเป็นสาวบ้านนอกแล้วจะทำไม ก็ยังได้อยู่กับผู้ชายดีๆ แบบนี้อยู่ดี จำเป็นต้องมองคนอื่นต่ำต้อยด้วยเหรอ?

ลู่ชิงชิงไม่สนใจท่าทีของพนักงานขายอีก เธอหันไปดูสินค้าต่อ ในที่สุดก็เลือกซื้อยาสีฟันสองหลอด แปรงสีฟันสองสามด้าม แล้วก็ซื้อครีมหิมะมาขวดหนึ่ง ของชิ้นนี้ค่อนข้างมันไปหน่อย แต่ใช้ตอนหน้าหนาวก็ถือว่าพอไหว

ส่วนสายคาดประจำเดือนนั้น ลู่ชิงชิงไม่ได้ซื้อ เธอไม่เคยใช้และไม่ชอบ กะว่าจะลองไปดูที่อื่นต่ออีกสักหน่อย จากนั้นก็เตรียมจะจ่ายเงิน

เมื่อเห็นเธอเลือกเสร็จแล้ว เฉียวอวี้ก็เดินเข้ามาจากด้านข้าง ล้วงเงินออกจากกระเป๋าเสื้อ ถามราคาจนแน่ชัดแล้วจ่ายเงินให้ทันที

ลู่ชิงชิงมองดูแต่ไม่ได้ห้าม เธอคิดว่าต่อให้ห้าม เขาก็คงจะทำแบบนั้นอยู่ดี ยิ่งมายื้อแย่งกันจ่ายเพราะเงินแค่นี้ มันจะยิ่งดูไม่ดีเอาเปล่าๆ

เฉียวอวี้ถือของที่ห่อเรียบร้อยไว้ในมือ แล้วพาเธอเดินดูต่ออีกสองสามที่ตามที่ลู่ชิงชิงบอก จนกระทั่งเลยเวลาอาหารกลางวันมาแล้ว เขาถึงได้เอ่ยขึ้น “ของที่ขายแถวนี้ก็คล้ายๆ กันหมด คุณอยากซื้ออะไรบอกผมตรงๆ ได้เลย ปกติแล้วผมรู้เกือบหมดนั่นแหละ”

“อืม งั้นเอาเท่านี้แหละ ซื้อพอแล้ว” ลู่ชิงชิงถอนหายใจในใจ ดูเหมือนว่ายุคนี้จะยังไม่มีผ้าอนามัยโผล่มาเลย นั่นเป็นของที่เธอใช้ถนัดมือที่สุดแท้ๆ

ในเมื่อไม่มี ก็ไม่ต้องซื้อเลยแล้วกัน รอไว้มีเมื่อไรค่อยว่ากัน เดินหามาตั้งหลายที่แล้ว ในห้างใหญ่ขนาดนี้ยังไม่มีขาย ก็น่าจะไม่มีจริงๆ นั่นแหละ

แม้จะรู้สึกผิดหวัง แต่ก็เริ่มชินชาแล้วเหมือนกัน เธอเตรียมใจไว้สำหรับเรื่องแบบนี้ตั้งนานแล้ว สถานที่แห่งนี้และยุคสมัยนี้ สำหรับคนที่เคยผ่านชีวิตที่ดีกว่ามาอย่างเธอนั้น ช่างล้าหลังจริงๆ

เมื่อไม่ซื้อของต่อแล้ว เฉียวอวี้จึงชวนไปกินข้าว “ตอนนี้เลยเที่ยงมาแล้ว คุณไม่หิวเหรอ ไปหาอะไรกินกันเถอะ แล้วเดี๋ยวผมไปส่งคุณที่เรือนรับรอง พรุ่งนี้เราค่อยไปบ้านคุณด้วยกัน”

“ได้สิ กินอะไรง่ายๆ ก็ได้ ฉันไม่เลือกกินหรอก”

เฉียวอวี้หรี่ตาหงส์ลงเล็กน้อย ดูท่าทางอารมณ์ดีเป็นพิเศษ “ถ้าอย่างนั้น ผมก็ได้ภรรยาที่เลี้ยงง่ายคนหนึ่งแล้วสิ”

ลู่ชิงชิงถลึงตาใส่เขา “เลี้ยงง่ายอะไรกันล่ะ วันนี้แค่อากาศร้อนเลยไม่ค่อยอยากอาหารต่างหาก”

เฉียวอวี้รีบพยักหน้ารับ “ใช่แล้ว อากาศมันร้อน ไม่ว่าจะตอนไหน ถ้าคุณอยากกินอะไรก็บอกผมได้เสมอนะ”

ทั้งสองคนหาร้านอาหารเล็กๆ แถวนั้น สั่งกับข้าวมาสองอย่าง ลู่ชิงชิงสั่งแต่เมนูเนื้อทั้งนั้น ช่วยไม่ได้นี่นา ไม่ได้กินมาตั้งนาน คิดถึงจะแย่

คนที่ไม่เคยตกระกำลำบาก ย่อมไม่รู้หรอกว่าชีวิตเดิมนั้นสุขสบายเพียงใด

ลู่ชิงชิงกินจนปากมันแผล็บ จู่ๆ เงยหน้าขึ้นมาก็เห็นเฉียวอวี้กำลังมองเธอยิ้มๆ สายตาของเขาจดจ่อเป็นพิเศษจนทำให้เธอเริ่มทำตัวไม่ถูก “คุณมองฉันทำไมเนี่ย ทำไมไม่กินล่ะ ไหนบอกว่าไม่ได้กินข้าวมาตั้งแต่เมื่อคืนไง”

“มองคุณกินผมก็ไม่หิวแล้ว กินเยอะๆ นะ อย่าให้เหลือล่ะ” เฉียวอวี้คีบกับข้าวให้เธอ แล้วก็มองเธอต่อ

ลู่ชิงชิงทำได้เพียงก้มหน้าก้มตากินต่อไป พยายามไม่สนใจคนฝั่งตรงข้าม แต่ความรู้สึกหวานล้ำในใจกลับห้ามไม่อยู่ มันคอยแต่จะผุดพรายออกมาไม่หยุด

ลู่ชิงชิงไม่ได้แกล้งเสแสร้งให้ตัวเองดูเป็นคนเรียบร้อย แม้กิริยาจะไม่ถึงกับมูมมาม แต่เธอก็กินเร็วมาก ไม่คิดจะปิดบังปริมาณอาหารที่ตัวเองกินเลยสักนิด

เรื่องนี้ทำให้เฉียวอวี้ชอบใจมาก รู้สึกว่าเธอเป็นคนเปิดเผยและจริงใจ เขาเคยเห็นคนงานหญิงในโรงงานเวลากินข้าว โดยเฉพาะเวลาที่มีผู้ชายคนอื่นอยู่ด้วย ผู้หญิงพวกนั้นจะกินน้อยมาก กลัวคนอื่นจะมองว่าตัวเองกินจุ แทบอยากจะกลายร่างเป็นลูกแมวเสียให้ได้

แต่ลู่ชิงชิงไม่เหมือนกัน อีกทั้งท่าทางของเธอก็ไม่ได้ดูประดิดประดอยเหมือนคนอื่น เป็นธรรมชาติอย่างยิ่ง คนเราอาจแกล้งทำได้สักครั้งสองครั้ง แต่ไม่มีทางแกล้งทำได้ตลอด จากการลอบสังเกตมาหลายครั้ง เฉียวอวี้ก็พบว่าเนื้อแท้ของเธอเป็นเช่นนี้จริงๆ จึงทำให้เขายิ่งรู้สึกชอบเธอมากขึ้นไปอีก

ลู่ชิงชิงที่เป็นแบบนี้ ทำให้เขารู้สึกว่าไม่เหมือนเด็กสาวชนบทที่ไม่เคยออกไปไหนเลยสักนิด ไม่มีอาการเก้ๆ กังๆ ประหม่าอายให้เห็น กระทั่งยังดูเปิดเผยสง่างามกว่าสาวในเมืองหลายคนเสียด้วยซ้ำ

ยิ่งไปกว่านั้น เวลาที่เธอพูดแทบไม่มีสำเนียงท้องถิ่นปนอยู่เลย น้ำเสียงและถ้อยคำเหมือนคนที่ได้รับการศึกษามาเป็นอย่างดี

ผู้หญิงที่ใช้ภาษามาตรฐานสุภาพ วางตัวสง่าผ่าเผย ซ้ำยังมีฝีมือการต่อสู้อยู่บ้าง ตามหลักแล้ว ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่น่าจะเชื่อมโยงเข้ากับหญิงสาวชนบทที่ไม่เคยออกจากบ้านและไม่เคยติดต่อกับโลกภายนอกได้เลย

เฉียวอวี้ถึงกับสงสัยว่า บางทีอาจเป็นเพราะความขัดแย้งในตัวเธอนี้กระมังที่ทำให้เขาตกหลุมรัก หากจะพูดให้ถูก เขาไม่ได้ชอบแค่รูปร่างหน้าตาตรงหน้านี้ แต่ชอบความรู้สึกที่แผ่ออกมาจากตัวเธอมากกว่า

เขาแกล้งถามเรื่องราวเกี่ยวกับบ้านเกิดของเธอทีละเล็กละน้อยอย่างแนบเนียน เธอก็ตอบได้โดยไม่มีข้อผิดพลาดร้ายแรงอะไร แต่เขากลับรู้สึกว่า เรื่องราวบางอย่างในชนบท เธอยังรู้ไม่มากเท่าเขาเสียด้วยซ้ำ

นี่มันแปลกมากจริงๆ ความคลางแคลงใจในอกของเฉียวอวี้เริ่มขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ ทว่าพอมองใบหน้าอ่อนเยาว์งดงามนั้น เขาก็ไม่ได้ซักไซ้ต่อ

เทียบกับการรู้ความจริงแล้ว เขากลัวจะสูญเสียเธอไปมากกว่า

เรื่องบางเรื่องก็ไม่จำเป็นต้องสืบหาความจริงให้กระจ่างในทันที รอจนถึงเวลาที่สมควร ไม่ต้องไปพยายามค้นหา มันก็จะชัดเจนขึ้นมาเอง เขาตั้งใจว่าจะรอดูไปก่อน

ลู่ชิงชิงไม่รู้ความคิดในใจของเฉียวอวี้เลย เธอไม่ได้จงใจแสร้งทำตัวเป็นชาวบ้านชนบท และไม่ได้คิดจะปิดบังอะไรไปตลอดชีวิต

ยิ่งไม่มีทางเป็นฝ่ายเอ่ยปากพูดอะไรก่อน ปล่อยให้ทุกอย่างเป็นไปตามธรรมชาติดีกว่า เรื่องบางเรื่อง ต่อให้คิดจะปิดบัง ก็ปิดเอาไว้ไม่อยู่หรอก

พอกินข้าวเสร็จ เฉียวอวี้ก็พาเธอกลับมาส่งที่เรือนรับรอง และแอบจ่ายค่าห้องของวันนี้ให้เงียบๆ

รอจนลู่ชิงชิงกลับเข้าห้องไปพักผ่อนเรียบร้อยแล้ว เขาก็เคาะประตูห้องข้างๆ

ลู่ชิงหวยเป็นคนมาเปิดประตู พอเห็นว่าเป็นเฉียวอวี้ก็ถามขึ้น “พวกนายกลับมาแล้วเหรอ ชิงชิงล่ะ”

“เธอกลับเข้าห้องไปพักผ่อนแล้วครับ ผมขอเข้าไปคุยอะไรด้วยสักสองสามคำได้ไหม”

“ได้สิ เข้ามาเลย” ลู่ชิงหวยเบี่ยงตัวเปิดทางให้ พออีกฝ่ายเดินเข้ามาแล้วจึงค่อยหันไปปิดประตู