บทที่ 91 ฉันจะไม่หมั้นกับคุณ

ลู่ชิงชิงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหลุดขำออกมาโดยไม่ทันตั้งตัว เขาจะน่ารักเกินไปแล้วมั้ง! ดูไปดูมาเหมือนแมวที่เธอเคยเลี้ยงไว้ไม่มีผิด

ทุกครั้งที่เธอเล่นกับแมว เจ้าเหมียวก็จะยื่นหัวมาให้ลูบ ไม่นึกเลยว่าเฉียวอวี้จะทำแบบนี้เหมือนกัน ในชั่วพริบตา หัวใจของลู่ชิงชิงก็อ่อนยวบยาบไปหมด

ในเมื่อเขายอมลดตัวลงมาขนาดนี้แล้ว เธอจะปฏิเสธความปรารถนาดีได้ที่ไหน เลยถือโอกาสเนียนลูบหัวเขาไปสองสามที ถึงค่อยถอนมือกลับมาด้วยความพอใจ

พอเธอวางมือลง เฉียวอวี้ก็ยืนตัวตรงอีกครั้ง แววตาที่เขามองมาเปลี่ยนไปจากเดิม ตาคมสีเข้มดูเป็นประกาย เสียงของเขานุ่มนวลขึ้น “ให้ผมไปเป็นเพื่อนคุณซื้อของนะครับ คุณอยากได้อะไรหรือเปล่า?”

“อ้อ… เดี๋ยวขอดูไปก่อนค่ะ” ลู่ชิงชิงอยากซื้อของใช้ส่วนตัว คิดดูแล้วผู้ชายยุคนี้ความคิดค่อนข้างหัวโบราณ งั้นอย่าให้เขาตามไปเลยดีกว่า “งั้นคุณรอฉันตรงนี้ก่อนได้ไหมคะ เดี๋ยวฉันไปดูเอง”

“ไม่ได้ครับ คนเยอะ แล้วนี่ก็เป็นครั้งแรกที่คุณมาที่นี่ด้วย ผมไม่วางใจหรอก” เฉียวอวี้ปฏิเสธทันที “หรือว่าเป็นของที่ผมดูไม่ได้เหรอครับ? ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวผมเรียกชิงหวยมาเป็นเพื่อนคุณก็ได้นะ”

ตอนนี้ทั้งคู่เดินเคียงข้างกันไปตามถนนแล้ว ลู่ชิงชิงชำเลืองมองเขา เธอไม่ต้องเงยหน้าก็เห็นแค่ไหล่ของเขาเท่านั้น “ไม่มีอะไรหรอกค่ะ ก็แค่ของใช้ผู้หญิงน่ะ ถ้าคุณตามไปด้วย ฉันกลัวคุณจะอึดอัดเอา”

ลู่ชิงชิงพูดออกมาอย่างเปิดเผยตรงไปตรงมา ไม่มีท่าทีเขินอายแม้แต่น้อย เฉียวอวี้เข้าใจทันที ใบหูเขาเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่อ แต่ก็ไม่ได้ประหลาดใจอะไรนัก “ไม่เป็นไรครับ ผมพอนึกออกแล้วว่าอยู่ตรงไหน เดี๋ยวผมพาไปเอง”

“อื้ม” มีคนนำทางย่อมดีกว่า เพราะลู่ชิงชิงก็กลัวอยู่พอดีว่าจะหลงทาง เดินไปได้สักพัก เธอก็พลันนึกถึงปัญหาสำคัญขึ้นมาได้ “เฉียวอวี้ เรื่องของเราสองคน คุณจะคุยกับพี่ชายฉันยังไงคะ? ฉันกลัวว่าพ่อก็คงไม่เห็นด้วยเหมือนกัน แล้วจะทำยังไงดีล่ะ”

เฉียวอวี้มองตรงไปข้างหน้า สีหน้าเรียบเฉย ดูเย็นชาและเงียบขรึมลงเล็กน้อย

“เมื่อคืนตอนนอนไม่หลับ ผมลองคิดดูแล้ว… ผมจะไม่หมั้นกับคุณ”

เขาพูดออกมาอย่างสบายๆ ลู่ชิงชิงก็ปรี๊ดแตกขึ้นมาทันควัน “อะไรนะ! นี่คุณจะทำอะไรน่ะ? เมื่อกี้แกล้งล้อฉันเล่นเหรอ! ฉันขอบอกไว้ก่อนนะ ถ้าจะคบกับฉัน ก็ต้องแต่งงานกันอย่างเปิดเผยและถูกต้องตามทำนองคลองธรรม! ฉันไม่ใช่ผู้หญิงใจง่ายนะ

คิดว่าฉันไม่ประสีประสาอะไรหรือไง? การคบกันโดยไม่คิดจะแต่งงาน มันก็ไม่ต่างอะไรกับพวกอันธพาลที่คอยหลอกฟันชาวบ้านหรอกนะ! เฉียวอวี้ ฉันนึกไม่ถึงเลยว่าคุณจะเป็นคนแบบนี้…”

“ชิงชิง! ชิงชิง…” เฉียวอวี้รีบหยุดฝีเท้าแล้วเรียกเธอเพื่อขัดจังหวะที่เธอกำลังบ่นไม่หยุดปาก “ผมไม่ได้คิดแบบนั้นสักหน่อย ในสายตาคุณ ผมเป็นคนประเภทนั้นเหรอครับ?”

“…” จริงด้วยสิ เมื่อกี้เธอตื่นเต้นเกินไปหน่อย ปฏิกิริยาเลยรุนแรงไปนิด “แล้วที่คุณพูด… หมายความว่ายังไงล่ะ?”

เฉียวอวี้มีสีหน้าสลดลง “เดิมทีผมเคยมีคู่หมั้นสามคน แต่พวกเธอล้วนเสียชีวิตจากอุบัติเหตุไปหมด… ผมเลยกลัวว่าเรื่องดวงกินเมียจะเป็นจริง ผมเห็นแก่ตัวมากที่ทำให้คุณต้องมาเสี่ยงอยู่กับผม ยังไงก็ต้องหาวิธีแก้ไขให้ได้

สิ่งที่ผมอยากจะบอกก็คือ… ให้ผมกลับไปกับพวกคุณ ไปบอกอาของคุณตรงๆ แล้วเราแต่งงานกันเลยดีไหมครับ? ไม่ต้องหมั้น ข้ามขั้นตอนนี้ไปเลย ถ้าแต่งงานกันแล้ว ข่าวลือพวกนั้นก็จะถูกทำลายไปเอง ทั้งคุณและผมจะได้สบายใจขึ้น”

“ห๊ะ?” ลู่ชิงชิงคาดไม่ถึงจริงๆ ว่าเขาจะพูดแบบนี้ เธออึ้งไปครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยขึ้น “แต่ฉันยังอยากคบหาดูใจกับคุณอยู่เลยนะ…”

เฉียวอวี้มองเธอด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรักใคร่ทะนุถนอม “ผมคิดดูแล้ว แต่งงานกันก่อนแล้วค่อยคบหากันก็ได้ครับ คุณวางใจเถอะ ก่อนที่คุณจะยอมรับผมอย่างเต็มใจ ผมจะไม่ล่วงเกินคุณเด็ดขาด

ถ้าวันข้างหน้าคุณรู้สึกว่าผมทำตัวไม่ดี หรืออยากจะถอยไป คุณก็ไปได้เลย ถึงตอนนั้นคุณก็ยังเป็นคุณคนเดิม และผมจะไม่กลายเป็นภาระให้คุณอย่างแน่นอน”

คำพูดของเขาชัดเจนขนาดนี้แล้ว ลู่ชิงชิงลังเลเพียงครู่เดียวก็พยักหน้ารับ

กลัวอะไรกันล่ะ เธอรู้สึกว่าผู้ชายคนนี้ดีมาก ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาดพวกเขาก็คงไม่หย่ากัน อีกอย่างเขาก็คิดรอบคอบดี ต่อให้หย่าจริงๆ เธอก็ไม่ได้เสียหายอะไร

ในเมื่อเขาพูดแบบนี้แล้ว ย่อมต้องพยายามประคับประคองความสัมพันธ์นี้อย่างแน่นอน เธอก็เช่นกัน ทะเบียนสมรสไม่ได้สลักสำคัญอะไรมากมาย แต่ถือเป็นการให้เกียรติซึ่งกันและกันอย่างที่สุด

ลู่ชิงชิงก้มหน้า น้ำเสียงสดใสไพเราะน่าฟัง “ตกลงกันไว้ก่อนนะ ฉันไม่ยอมหย่าง่ายๆ แน่ แล้วคุณก็ห้ามหย่าด้วย แต่ถ้าคุณรังแกฉันขึ้นมาจริงๆ ฉันจะทุบให้ตายไม่ไว้หน้าเลยคอยดู”

ยังไม่ทันที่เฉียวอวี้จะได้ตอบ เธอก็นึกเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้ “จริงสิ คราวก่อนโจวยวิ่นเหวินเคยไปหาคุณให้ช่วยออกหน้า ดูท่าทางคุณก็น่าจะมีฝีมืออยู่บ้าง ฉันจะสู้แรงคุณไม่ไหวหรือเปล่าเนี่ย? วันหลังถ้าว่างต้องมาประลองกันสักหน่อยแล้วนะ!”

เฉียวอวี้กลั้นไม่อยู่จนหลุดหัวเราะ การได้อยู่กับเธอมักทำให้เขามีความสุขแทบตลอดเวลา “ผมสู้คุณไม่ได้แน่นอนอยู่แล้ว ต่อไปคงต้องหวังพึ่งให้คุณคอยปกป้องผมแล้วล่ะครับ!”

ลู่ชิงชิงโบกมืออย่างใจถึง “ไม่มีปัญหา! เฉียวอวี้…”

“เอ๊ะ? เดี๋ยวก่อนสิครับ!” เฉียวอวี้ก้าวขายาวๆ สองก้าวแซงหน้าเธอไป ก่อนจะยืนขวางทางไว้ “คุณเรียกผมว่าอะไรนะ?”

“เฉียวอวี้ไง!” ลู่ชิงชิงกลอกตาไปมา แวบเดียวก็รู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ “อ๋อ คุณหมายถึงสรรพนามเหรอ? ในเมื่อมีคนเรียกคุณว่าพี่อวี้แล้ว ฉันก็ไม่เรียกซ้ำหรอกนะ

คนอย่างฉันเนี่ยไม่มีข้อดีอะไรเท่าไหร่ ใจแคบด้วย ต่อให้เป็นแค่ชื่อ ฉันก็ไม่อยากเรียกคุณซ้ำกับหล่อนหรอก”

เฉียวอวี้จนใจอย่างยิ่ง “ปากอยู่บนตัวเขา ผมไปห้ามไม่ได้นี่ครับ แต่ผมรู้สึกว่าคุณเรียกชื่อผมตรงๆ แบบนี้มันดูห่างเหินเกินไปหน่อย หรือว่า…จะเปลี่ยนเป็นอย่างอื่นดี?”

เขามองมาอย่างระมัดระวัง แววตาเปี่ยมล้นไปด้วยความตื่นเต้นและคาดหวัง

ลู่ชิงชิงหลุดขำพรืด “เปลี่ยนเป็นอย่างอื่นเหรอ? ได้สิ ขอลองคิดดูก่อนนะ”

ถ้าเป็นยุคอนาคต เรียกคำเดียวว่า ‘สามี’ ก็จบเรื่องแล้ว นอกจากแฟนสาวแล้ว คนอื่นไม่มีทางเรียกแบบนี้แน่

แต่ตอนนี้ค่อนข้างยุ่งยาก จะเรียกสามีก็ไม่ค่อยเหมาะ เรียกอย่างอื่นก็ไม่เข้าท่า เธอคิดไตร่ตรองอยู่ครู่หนึ่ง ลู่ชิงชิงจึงพูดขึ้นว่า “เอาอย่างนี้ไหม ฉันเรียกคุณว่าเฉียวเฉียวแล้วกัน!”

“หา?” เฉียวอวี้ประหลาดใจอยู่บ้าง ทั้งยังรู้สึกขัดเขิน “ฟังดูเหมือนชื่อผู้หญิงไปหน่อยหรือเปล่าครับ?”

ลู่ชิงชิงไม่สนใจเรื่องหยุมหยิมพวกนั้น “คนที่บอกอยากให้สนิทสนมขึ้นก็คือคุณ คนที่บ่นไม่ชอบใจยังเป็นคุณอีก เอาเป็นว่าชื่อนี้ไม่มีใครเรียกซ้ำกับฉันแน่ๆ คุณตัดสินใจเอาเองแล้วกัน จะให้เรียกหรือไม่ให้เรียกก็ตามใจ”

“เฮ้อ…ก็ได้ครับ! เอาตามที่คุณว่า คุณมีความสุขก็พอแล้ว” ก็แค่สรรพนามเรียกขานไม่ใช่หรือไง เฉียวอวี้ตัดสินใจยอมตามใจเธอ เรียกแบบนี้ก็ดูสนิทสนมกันดีออก

ลูกผู้ชายตัวจริงต้องรู้จักยืดได้หดได้ ยอมอ่อนข้อต่อหน้าคนที่รักย่อมดีที่สุดอยู่แล้ว หน้าตาเหรอ? มันคืออะไรกัน? แลกเมียได้ไหมล่ะ? ก็ไม่ได้นี่ เพราะฉะนั้นอยู่ต่อหน้าเธอ เขาก็ไม่จำเป็นต้องรักษาหน้าตาอะไรทั้งนั้น

ลู่ชิงชิงพอใจ “อืม ค่อยเข้าท่าหน่อย วางใจเถอะ ต่อหน้าคนนอกฉันไม่เรียกคุณแบบนี้หรอก”

ทั้งสองคนเดินคุยกันไปเรื่อยๆ โดยมีเฉียวอวี้เป็นผู้นำทาง จนกระทั่งมาถึงห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่ง ยุคนี้ทุกสิ่งล้วนเป็นของรัฐ ห้างสรรพสินค้าก็เช่นกัน เพียงแต่ในเมืองเอกมีของขายมากกว่า ดีกว่า และครบครันกว่า

เฉียวอวี้พาลู่ชิงชิงเดินตรงไปจนถึงหน้าเคาน์เตอร์แห่งหนึ่ง “ตรงนี้น่าจะมีของที่คุณต้องการครับ”

ลู่ชิงชิงรู้สึกสงสัย ด้านในเคาน์เตอร์มีพนักงานขายหญิงคนหนึ่งยืนอยู่ ผมสั้นดูคล่องแคล่วกระฉับกระเฉง สวมชุดเครื่องแบบทำงานของห้างสรรพสินค้า ใบหน้าเปื้อนยิ้ม

เมื่อมองผ่านตู้กระจกเข้าไป ข้างในล้วนเป็นของใช้ในชีวิตประจำวัน มีทั้งกระดาษชำระ ครีมหิมะ น้ำมันหอยกาบ และอื่นๆ ตรงมุมในสุดมีกระปุกแถวหนึ่งวางเรียงไว้ บนนั้นเขียนตัวอักษรไว้สามคำ สายคาดประจำเดือน

แม้ในใจจะไม่ได้เขินอายอะไร ทว่าลู่ชิงชิงก็ยังอดหน้าแดงขึ้นมาไม่ได้ นึกไม่ถึงเลยว่าเฉียวอวี้จะพาเธอมาที่นี่ ผู้ชายคนนี้ก็ไม่ได้ซื่อขนาดนั้นนี่นา