บทที่ 90 ตกหลุมพรางเข้าแล้ว

“ใช่ ผมรู้ และผมก็เชื่อคุณ” เฉียวอวี้พูดพลางเผยรอยยิ้มยินดีที่หางตาจนซ่อนไว้ไม่อยู่

ลู่ชิงชิงเดาความคิดเขาออกเลาๆ แต่ก็ไม่อยากให้เขาได้ใจเกินไป จึงสะบัดหน้าหนี “ฮึ เชื่อแล้วจะทำไมล่ะ คุณตัดใจจากฉันไปแล้วไม่ใช่เหรอ ถ้าอย่างนั้นฉันจะคบกับใคร มันก็ไม่เกี่ยวกับคุณแล้ว

ไม่ใช่ว่าคุณเอาแต่พูดว่าไม่อยากทำให้ฉันเสียเวลา ไม่อยากทำร้ายฉันหรอกเหรอ งั้นก็ดีเลย วันนี้ฉันก็จะกลับบ้านแล้ว พอกลับไปนะ ฉันจะเชื่อฟังคำพูดคุณเป็นอย่างดี จะไปหาใครสักคนที่อยู่ด้วยแล้วปลอดภัยแล้วแต่งงานกับเขาซะเลย”

พูดจบลู่ชิงชิงก็รีบก้มหน้าลง เพราะกลัวว่าจะเผลอหลุดขำออกมาจนเสียแผน

จู่ๆ เฉียวอวี้ก็ก้าวมาข้างหน้าหนึ่งก้าว ตั้งแต่รู้จักกันมา ทั้งสองคนรักษาระยะห่างที่เหมาะสมมาโดยตลอด แต่วันนี้เขากลับแหกกฎข้อนี้เสียเอง ก้าวเข้ามายืนตรงหน้าเธอ ห่างกันเพียงแค่เอื้อมมือเท่านั้น

“ชิงชิง ผมรู้ว่าผมไม่ควรรั้งคุณไว้ แต่ผมโกหกตัวเองไม่ได้ วันนี้ตอนที่โจวยวิ่นเหวินบอกกับผมว่าคุณเคยคบกับคนอื่น ใจผมมันทรมานมาก ผมนึกภาพนั้นไม่ออกเลย แค่นึกว่าคุณจะไปอยู่กับคนอื่น คุณจะยิ้มให้คนอื่น แล้วคุณจะลืมคนอย่างผมไป ผมก็รู้สึกเจ็บ เจ็บที่หัวใจจริงๆ”

น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำ ทว่าเอ่ยออกมาอย่างชัดถ้อยชัดคำ ทุกคำล้วนแล่นเข้าสู่โสตประสาทของเธออย่างแจ่มชัด คอยเคาะจังหวะลงบนหัวใจเธอ ทีละครั้ง ทีละครั้ง หนักแน่นและมั่นคง

ลู่ชิงชิงเงยหน้าขึ้น มองเขาด้วยความเหม่อลอยไปชั่วขณะ ใบหน้าของเขาอยู่ใกล้มาก ในระยะกระชั้นชิดแบบนี้ การต้องแหงนหน้ามองเขายิ่งเมื่อยคอกว่าเดิม แต่เธอไม่อยากก้มหน้า จึงดื้อดึงทนแหงนมองอยู่อย่างนั้น

เฉียวอวี้ยิ้มเจื่อนออกมาก่อน แล้วจึงค่อยดูผ่อนคลายลงบ้าง “ผมไม่รู้ว่ามันคือพรหมลิขิตหรือความบังเอิญ เรื่องที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ทำให้ผมสับสนวุ่นวายใจไปหมด ตั้งแต่แรกผมถึงได้อธิบายสถานการณ์ให้คุณฟังอย่างชัดเจน จริงๆ ตอนนั้นผมควรจะปฏิเสธไป แต่ก็ตัดใจไม่ลง

ผมไม่อยากตัดใจ ทั้งที่รู้ว่ามันไม่ถูกต้อง แต่ก็ควบคุมตัวเองไม่ได้ จนกระทั่งคุณกับพี่ชายมา ผมถึงได้รู้ว่าเรื่องนี้คงปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไปไม่ได้แล้ว

ผม… เหมือนว่าผมจะกลายเป็นคนเห็นแก่ตัวไปแล้ว เมื่อก่อนผมเคยปฏิเสธคนมาตั้งเยอะ ไม่เคยรู้สึกทรมานขนาดนี้มาก่อนเลย ตั้งแต่ได้พบคุณ ความคิดพวกนั้นมันก็ไม่บริสุทธิ์เหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว

ผมไม่อยากเป็นแบบนี้ต่อไปอีกแล้ว ผมอยากอยู่กับคุณ ผมจะปกป้องคุณ ผมจะมอบสิ่งที่ดีที่สุดให้คุณเท่าที่ผมจะทำได้ ชิงชิง คุณให้โอกาสผมสักครั้งได้ไหม ถ้าคุณไม่กลัวล่ะก็ อย่า… อย่าถอนหมั้นได้ไหมครับ”

น้ำเสียงของเขายังนับว่าสุขุม ทว่าลู่ชิงชิงกลับฟังออกถึงความกระวนกระวาย ความหวาดกลัว ความย้อนแย้งในตัวเอง และความคาดหวัง

ด้วยความต่างของส่วนสูง ตอนนี้เขาจึงก้มหน้ามองเธอ มุมนี้ทำให้ดวงตาของเขาดูมีเสน่ห์ดึงดูดยิ่งขึ้นไปอีก เพียงแต่นัยน์ตาคู่สวยคู่นั้น เวลานี้กลับเต็มไปด้วยการรอคอยอย่างระมัดระวัง

ลู่ชิงชิงหรี่ตาลง เม้มปากยิ้ม “แล้วถ้าฉันไม่ตกลงล่ะคะ”

ลูกกระเดือกของเขาขยับขึ้นลงเล็กน้อย “คุณบอกเองว่ายังไม่มีคนที่ชอบ เพราะงั้นผมไม่ยอมแพ้หรอกครับ เว้นเสียแต่ว่าคุณจะมีคนที่ชอบแล้ว ไม่อย่างนั้นผมก็จะพยายามต่อไป… ผมอยากทำตามใจตัวเองดูสักครั้ง”

ลู่ชิงชิงรู้สึกดีใจจนเนื้อเต้น แต่จะยอมให้เขาจับได้ไม่ได้ ยังแกล้งไม่หนำใจเลย! เธอยังคงยิ้มตาหยี “คุณนี่แปลกคนจังนะ เมื่อวานคนที่ยอมแพ้ถอดใจไปเองก็คือคุณ วันนี้คนที่หน้าหนาไม่ยอมปล่อยมือก็ยังเป็นคุณอีก ขืนทำแบบนี้ฉันก็ลำบากใจแย่สิ พรุ่งนี้จะไม่เปลี่ยนใจอีกเหรอคะ”

เฉียวอวี้แทบจะกระอักเลือด เขานึกอยากจะย้อนเวลากลับไปจัดการตัวเองเมื่อวานนี้เสียเหลือเกิน ทางดีๆ มีไม่ยอมเดิน ดันไปขุดหลุมดักตัวเองไว้ สุดท้ายวันนี้เลยตกลงไปในหลุมที่ขุดเอาไว้เองเสียสนิท

“ชิงชิง ผมไม่รู้ว่าจะทำยังไงคุณถึงจะเชื่อใจผม ได้ยินยวิ่นเหวินบอกว่าคุณเก่งเรื่องชกต่อย งั้นเอาแบบนี้ดีไหม ขอแค่ผมกล้าเปลี่ยนใจ ก็แล้วแต่คุณจะจัดการเลย คุณอยากจะซ้อมผมยังไงก็ตามสบาย ถึงยังไงผมก็สู้แรงคุณไม่ได้อยู่แล้ว แบบนี้ใช้ได้ไหมครับ”

ได้ไหมน่ะเหรอ ได้สิ ทำไมจะไม่ล่ะ! กวางน้อยในใจลู่ชิงชิงเต้นระรัวอย่างร่าเริง แทบจะกระโดดทะลุออกมานอกอกอยู่แล้ว

แต่ถึงในใจจะดีใจแค่ไหน เธอก็ไม่แสดงออกไปหรอก “โธ่ แต่เมื่อวานคุณถอดใจง่ายขนาดนั้น ทำเอาฉันเสียใจมากเลยนะ ทำไมฉันถึงรู้สึกว่า ตัวเองไม่ได้สำคัญกับคุณสักเท่าไหร่เลยล่ะ!”

หลุมที่ขุดไว้เอง ยังไงก็ต้องกลบให้มิด เฉียวอวี้ถอนหายใจ “สิ่งที่คุณเห็นมันแค่ภายนอกเท่านั้น คำพูดบางอย่างผมก็ไม่อยากพูดหรอก พูดไปจะหาว่าผมเสแสร้ง แต่ก็ไม่พูดไม่ได้ ตั้งแต่เมื่อวานจนถึงตอนนี้ผมยังไม่ได้กินข้าว แล้วก็ไม่ได้นอนเลย ผมคิดทบทวนอยู่ทั้งคืน ไม่เคยกระวนกระวายใจขนาดนี้มาก่อนเลยครับ

คุณเองก็รู้สถานการณ์ของผม ตั้งแต่มีข่าวลือพวกนั้นเกิดขึ้น ทุกครั้งที่ไปดูตัว ผมจะบอกเรื่องนี้ชัดเจนเสมอ ไม่กลัวคุณหัวเราะเยาะหรอกนะ เคยมีผู้หญิงสองสามคนที่ไม่ถือสาเรื่องนี้ แต่สุดท้ายก็ถูกคนในครอบครัวห้ามไว้อยู่ดี ถึงอย่างนั้นผมก็ไม่เคยรู้สึกสับสนทรมานใจเหมือนเมื่อคืนนี้เลย

ในทางกลับกัน ผมกลับรู้สึกโล่งอกด้วยซ้ำ ก่อนหน้านี้สิ่งที่คิดมีแค่อย่างเดียวว่าจะทำงานให้ดีได้ยังไง ส่วนเรื่องความรู้สึก ถึงผมจะเคยหมั้นหมาย แต่ก็แค่คิดว่าเงื่อนไขของสองฝ่ายพอๆ กัน เหมาะที่จะแต่งงานใช้ชีวิตคู่ก็เท่านั้น ถ้าพูดถึงความชอบ… ไม่ว่าคุณจะเชื่อหรือไม่ ผมไม่เคยชอบใครจริงๆ เลยสักคน

ในใจผม คุณคือคนพิเศษ ถึงผมจะเกลี้ยกล่อมตัวเองให้ปล่อยมือได้ แต่ผมก็คงไม่มีความสุขหรอก ผมคิดดูแล้ว ถ้าคุณไม่ตกลง ชั่วชีวิตนี้ผมจะไม่แตะต้องเรื่องความรักอีกเลย นี่คือโชคชะตา ชะตาผมคงถูกลิขิตมาให้เป็นแบบนี้”

มองเขามานานขนาดนี้ ลู่ชิงชิงเพิ่งสังเกตเห็นว่า ใต้ตาเขามีรอยคล้ำอยู่บ้าง ในตาก็มีเส้นเลือดฝอยสีแดง เรื่องที่เขาบอกว่าไม่ได้นอนเลยทั้งคืนคงเป็นเรื่องจริง และสิ่งที่ทำให้เธอประหลาดใจก็คือ ถึงจะอดนอน แต่ก็ไม่ได้ทำให้ความหล่อเหลาของเขาลดลงไปเลยสักนิด

สีหน้าเขายังคงเดิม ผิวหน้ายังขาวผ่องสบายตา ราวกับ… แสงจันทร์

โดยเฉพาะคำพูดเหล่านั้นของเขา หากเป็นเมื่อก่อน เธอต้องคิดว่าเป็นประโยคติดปากของพวกผู้ชายกะล่อนแน่ๆ และไม่มีทางเชื่อเด็ดขาด แต่ตอนนี้ เธอกลับเชื่อเขาอย่างหมดใจ รู้สึกว่านั่นคือความในใจที่แท้จริงของเขา

วาสนาของคนเรามันแปลกแบบนี้แหละ มักจะมีใครคนหนึ่งเข้ามาทำลายกฎเกณฑ์เดิมๆ ทั้งหมดของคุณ พลิกผันทุกสิ่งที่คุณเคยมองว่าเป็นเรื่องธรรมดาไปจนหมดสิ้น

บางที เฉียวอวี้อาจจะเป็นด่านเคราะห์ของเธอก็ได้

ลู่ชิงชิงสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วค่อยๆ ผ่อนลมหายใจออก ก่อนจะแย้มยิ้ม “เรื่องอื่นฉันไม่รู้หรอกนะ ฉันรู้แค่ว่า ชะตาคุณถูกลิขิตให้มาเจอฉัน งั้นเอาแบบนี้ไหม… เรามาลองคบกันดู?”

“ลองดูเหรอครับ?” สีหน้าของเฉียวอวี้เปลี่ยนไปเล็กน้อย “ผมไม่อยากแค่ลอง ในเมื่อพูดคำพวกนี้ออกไปแล้ว ผมก็ทุ่มเทให้หมดทั้งใจ ถ้าจะคบกับผม ก็ต้องอยู่ด้วยกันไปชั่วชีวิต

ผมจะดูแลคุณ ปกป้องคุณ มีเรื่องอะไรคุณบอกผมได้ทุกอย่าง ผมจะไม่มีวันให้คุณต้องมีเหตุผลให้จากผมไปเด็ดขาด”

เท่ชะมัดเลย! ลู่ชิงชิงชอบการสารภาพรักที่ตรงไปตรงมาแบบนี้ที่สุด ทั้งเด็ดขาดและอบอุ่น หัวใจดวงน้อยเต้นตึกตักอย่างร่าเริง ศีรษะเล็กๆ พยักหงึกๆ รัวเร็ว

“ตกลงค่ะ งั้นก็ต้องดูฝีมือคุณแล้วล่ะ ถ้าคุณรั้งฉันไว้ได้ ก็อยู่ด้วยกันไปทั้งชีวิต แต่ถ้าคุณทำได้ไม่ดี ฉันไม่ยอมก้มหน้ายอมรับชะตากรรมเหมือนผู้หญิงคนอื่นหรอกนะ ฉันจะหนีไปแน่”

เมื่อได้รับคำตอบที่แน่ชัด หัวใจของเฉียวอวี้ราวกับมีประตูบานหนึ่งเปิดออก อารมณ์ที่เคยหม่นหมองพลันสว่างไสวขึ้นมาทันที “คำสัญญาก็แค่ลมปาก ผมจะทำให้คุณเห็นเอง”

“อื้ม” ลู่ชิงชิงเงยหน้าขึ้น รอยยิ้มพริ้มพราย “วางใจเถอะ คุณดีกับฉัน ฉันก็จะดีกับคุณเหมือนกัน”

เธอยกมือขึ้นลูบผมของเขา เป้าหมายเดิมคือกราดไปบนกลางกระหม่อม แต่น่าเสียดายที่เขาสูงเกินไป เธอเอื้อมไม่ถึง

บางทีอาจเป็นเพราะสีหน้าเสียดายของเธอแสดงออกชัดเกินไป เฉียวอวี้ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนมุมปากจะยกยิ้มขึ้น เขานำมือทั้งสองข้างไพล่หลัง แล้วโน้มศีรษะลงมาตรงหน้าเธอ

นี่มัน…