บทที่ 89 ความสงสัย

ห้างสรรพสินค้าในเมืองเอกคึกคักอย่างยิ่ง ฝูงชนหลั่งไหล ผู้คนหลากสีหน้าท่าทางพากันเดินขวักไขว่อยู่ตามท้องถนนและร้านรวง ก่อเกิดเป็นภาพชีวิตอันมีชีวิตชีวา

ลู่ชิงชิงรู้ดีว่ายิ่งเป็นห้างใหญ่ ข้าวของก็ยิ่งแพง สภาพความเป็นอยู่ของที่บ้านตอนนี้ยังธรรมดา จะใช้เงินสุรุ่ยสุร่ายไม่ได้ เธอจึงดึงลู่ชิงหวยมุ่งหน้าไปยังตรอกเล็กๆ แทน

แม้จะเพิ่งเคยมาเมืองเอกเป็นครั้งแรก แต่อาศัยความทรงจำจากโลกอนาคต เธอก็พอจะรู้คร่าวๆ ว่าตรงไหนเจริญ ตรงไหนเงียบเหงา และตรงไหนเป็นย่านสินค้าราคาแพงหรือราคาถูก

พวกเขาพากันไปยังย่านจับจ่ายของชาวบ้านที่ค่อนข้างคึกคักแห่งหนึ่งในเมืองเอก ที่นี่ของดีราคาถูก มีขายสารพัดสิ่ง ผู้คนเดินขวักไขว่หนาแน่นยิ่งกว่าห้างหรูเสียอีก

ลู่ชิงชิงเดินวนดูอยู่สามรอบ เปรียบเทียบสินค้าจากหลายๆ ร้านอย่างถี่ถ้วน ในที่สุดก็เลือกซื้อชุดกระโปรงจากแผงที่ถูกใจมาได้หนึ่งตัว แล้วยังซื้อรองเท้าแตะอีกหนึ่งคู่

โตมาจนป่านนี้ เธอไม่เคยเหนื่อยขนาดนี้มาก่อนเลย เมื่อก่อนเวลาไปเดินช็อปปิ้งจะดูแค่เนื้อผ้ากับแบบของเสื้อผ้า ทว่าตอนนี้สิ่งที่ใส่ใจที่สุดกลับเป็นเรื่องราคา

เดินดูไปเรื่อยๆ ตลอดทาง ลู่ชิงซงก็ซื้อของใช้ในบ้านมาบ้าง ทั้งยังซื้อของกุ๊กกิ๊กให้เมียกับลูกสาว แถมยังซื้อยาเส้นไปฝากพ่ออีกหน่อย

อากาศยังคงร้อนอบอ้าว ดวงอาทิตย์ใกล้จะตรงหัวแล้ว ลู่ชิงหวยจึงเอ่ยปากชวนไปหาอะไรกิน “แถวนี้มีร้านขายข้าวอยู่ ไม่แพงด้วย พวกเราไปตรงนั้นกันเถอะ!”

คราวนี้ลู่ชิงซงไม่ได้ปฏิเสธ ทั้งสามคนถือข้าวของ พอเลี้ยวพ้นหัวมุมถนนสายนั้นออกมา ก็เจอเฉียวอวี้เข้าจังๆ

เขาไม่ได้สวมชุดคนงาน ยังคงเป็นเสื้อเชิ้ตขาวกับกางเกงดำ ดูสะอาดสะอ้านหมดจด เข้ากับใบหน้าหล่อเหลาไร้ที่ติจนแลดูโดดเด่นเหนือคนทั่วไป ในมือถือถุงสองใบ ไม่รู้ว่าข้างในใส่อะไรไว้

ลู่ชิงซงขมวดคิ้ว ไม่ได้พูดอะไร เพียงแต่สีหน้าประหลาดใจและกระอักกระอ่วนเผยออกมาอย่างชัดเจน

เฉียวอวี้ยิ้มให้พวกเขา “ผมตามหาพวกคุณตั้งนาน ทำไมมาเดินแถวนี้ล่ะครับ”

ลู่ชิงชิงตอบอย่างตรงไปตรงมา “ของแถวนี้มันถูกดีน่ะสิ!”

รอยยิ้มของเฉียวอวี้ชะงักไป เขามองเธอพลางเอ่ย “กว่าคุณจะได้เข้าเมืองมาสักครั้ง ผมเลยซื้อของมาฝากนิดหน่อยครับ”

ลู่ชิงชิงถึงเพิ่งรู้ว่าที่แท้ของในมือเขาก็ซื้อมาให้เธอนี่เอง เธอไม่ได้เคอะเขิน ยื่นมือออกไปรับมาทันที ก้มเปิดดูแวบหนึ่ง ก่อนจะเงยหน้าส่งยิ้มหวานให้เขา “ขอบคุณนะ”

“ขอบคุณทำไมกัน เรื่องเล็กน้อยทั้งนั้นครับ” เฉียวอวี้เริ่มสงสัยอยู่ในใจ ดูจากท่าทางของเธอแล้ว ไม่เหมือนเด็กสาวที่ไม่เคยเห็นโลกกว้างเลยสักนิด

เสื้อผ้าที่เขาซื้อมา ต่อให้ไม่ดูเนื้อผ้าก็มองออกว่าเป็นของดี อีกอย่าง ต่อให้ดูไม่ออก คนทั่วไปเวลาได้รับของขวัญก็น่าจะดีใจมากสิ โดยเฉพาะพวกผู้หญิงก็น่าจะชอบเสื้อผ้าสวยๆ แบบนี้ไม่ใช่เหรอ ทำไมไม่เห็นเธอจะดูตื่นเต้นดีใจเท่าไรเลย?

ดีใจน่ะก็ดีใจอยู่หรอก แต่กลับไม่เหมือนคนอื่นๆ ที่เขาเคยพบเจอ แม้แต่น้องสาวของเขาแท้ๆ พอได้รับของขวัญยังดีใจออกนอกหน้า เมื่อเทียบกันแล้ว ปฏิกิริยาของเธอกลับแปลกไปจากคนอื่น

ราวกับว่าเธอไม่ได้ใส่ใจของพวกนี้เลยสักนิด สิ่งที่คนอื่นมองว่าเป็นของดีเลิศ ในสายตาเธอกลับดูธรรมดาอย่างยิ่ง นี่คือปฏิกิริยาของเด็กสาวชนบทธรรมดาๆ ที่ไม่เคยออกไปนอกอำเภอจริงๆ หรือ?

เฉียวอวี้ครุ่นคิด ในใจพลันผุดความคิดบางอย่างขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย

รอยยิ้มของเขาแฝงความแน่ใจขึ้นมาอีกนิด “พวกคุณซื้อของกันเสร็จแล้วเหรอครับ ตอนบ่ายยังต้องซื้ออะไรอีกไหม หรือว่าจะกลับบ้านเลย”

ลู่ชิงชิงกับลู่ชิงซงสบตากัน ลู่ชิงซงส่ายหน้า เป็นสัญญาณบอกว่าตนเองไม่มีอะไรจะซื้อแล้ว ลู่ชิงชิงจึงค่อยพูดขึ้น “เกือบเสร็จแล้วล่ะ ฉันยังอยากซื้อของใช้ส่วนตัวของผู้หญิงอีกหน่อย เดี๋ยวกินข้าวเสร็จฉันจะลองเดินดูคนเดียว”

เฉียวอวี้พยักหน้า “อืม เดี๋ยวกินเสร็จผมไปด้วยดีกว่า แถวนี้คนเยอะ คุณเป็นผู้หญิงคนเดียวมันไม่ปลอดภัย”

ลู่ชิงซงได้ยินเข้าก็ไม่สบอารมณ์ ในเมื่อตัดสินใจแล้วว่าจะไม่เกี่ยวข้องกันอีก ยังจำเป็นต้องมาเจอกันอยู่อีกเหรอ? เขาขยับตัว ทำท่าจะพูดอะไรบางอย่าง แต่แล้วก็ยั้งปากเอาไว้

ทั้งสองเดินมาใต้ร่มไม้ ยืนประจันหน้ากัน ลู่ชิงชิงเงยหน้ามองเฉียวอวี้ รอฟังว่าเขาจะพูดอะไร

เฉียวอวี้เงียบไปครู่หนึ่ง “ผมมีเรื่องหนึ่งอยากจะถามคุณ คุณต้องตอบตามความจริงนะ”

“อื้ม ถามมาสิ ฉันจะตอบตามความจริง ส่วนจะเชื่อหรือไม่ก็ขึ้นอยู่กับคุณแล้วล่ะ” ลู่ชิงชิงรู้สึกโล่งใจ ท่าทางจึงเปิดเผยและจริงใจอย่างยิ่ง

เฉียวอวี้กำหมัดเบาๆ แววตาที่มองเธอไร้ความลังเลอีกต่อไป หากแต่มีความรู้สึกบางอย่างที่อธิบายไม่ถูกแฝงอยู่ “อยู่ที่บ้านเกิด คุณมีคนที่ชอบไหม หรือว่าเคยมีมาก่อนหรือเปล่า”

ลู่ชิงชิงชะงักไป คำถามนี้กะทันหันจริงๆ เขาถามเรื่องนี้หมายความว่ายังไงกัน? ทันใดนั้น เธอก็ฉุกคิดขึ้นมาได้

หมู่บ้านเล็กๆ กับตัวอำเภออยู่ห่างกันแค่นี้ ข่าวการดูตัวของพวกเขาเพิ่งแพร่ออกไป ในหมู่บ้านก็มีข่าวลือเสียแล้ว ถ้าอย่างนั้น เรื่องของลู่ชิงชิงคนก่อนจะมีคนแถวนี้รู้เข้าก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร

คงเป็นเรื่องเกี่ยวกับหลี่เฉิงหย่วนสินะที่เขาได้ยินมา! เรื่องนี้แต่เดิมก็ไม่ใช่ความลับอะไรอยู่แล้ว ในโลกนี้ไม่มีความลับหรอก โดยเฉพาะอย่างยิ่งก่อนหน้านี้ก็ไม่มีใครจงใจปิดบังด้วย

ลู่ชิงชิงคนเดิมชอบหลี่เฉิงหย่วนจริงๆ ย่อมไม่คิดจะปิดบังอะไร แม้ทั้งสองคนจะแอบพบกันลับหลังชาวบ้าน แต่ก็ยังมีคนเห็นอยู่ดี

ดังนั้นที่เขาถามตอนนี้ เขาอยากได้คำตอบแบบไหนกันล่ะ? ลู่ชิงชิงไม่รู้เลย สิ่งเดียวที่เธอรู้คือต้องตอบตามความรู้สึกของตัวเอง

ความคิดเหล่านี้แล่นผ่านสมองไปเพียงชั่วพริบตา สายตาของลู่ชิงชิงไม่ละไปจากใบหน้าของเขาแม้แต่น้อย หลังจากใคร่ครวญเล็กน้อย เธอก็ส่ายหน้า “ฉันไม่เคยชอบใครเลยค่ะ”

นี่คือความจริง เป็นความจริงแท้แน่นอน เธอข้ามเวลามาจากอีกหลายสิบปีข้างหน้า จนถึงตอนนี้ยังไม่เคยชอบใครจริงๆ สักคน ถ้าจะบอกว่าชอบจริงๆ ก็มีแค่ตกหลุมรักเฉียวอวี้ตั้งแต่แรกพบนี่แหละ

เฉียวอวี้กลั้นหายใจ ช่วงเวลาไม่กี่วินาทีที่รอคำตอบ ราวกับยาวนานและทรมานเหมือนผ่านไปหลายวันหลายคืน พอได้ยินลู่ชิงชิงตอบแบบนั้น เขาถึงค่อยได้สติ หัวใจเต้นแรงขึ้นมา ใบหูพลันร้อนผ่าว

“ผมเชื่อคุณ” เฉียวอวี้เม้มปาก “ผมเชื่อว่าคุณไม่ได้โกหก และผมก็จะไม่หลอกคุณเหมือนกัน เมื่อเช้าตอนผมกลับบ้าน ผมเจอโจวยวิ่นเหวิน”

“โจวยวิ่นเหวิน?” ลู่ชิงชิงคิดทบทวนดูครู่หนึ่ง ก่อนจะนึกออก “อ้อ… ลูกพี่ลูกน้องของคุณคนนั้น คนที่ชอบใช้กำลังอยู่เรื่อยน่ะเหรอ”

“ใช่ คนนั้นแหละ เขาคงชอบคุณมาก ช่วงนี้เขาถามถึงเรื่องของคุณไม่หยุดเลย เมื่อเช้าตอนเราเจอกัน เขาเล่าเรื่องคุณให้ผมฟังเยอะเลย”

ลู่ชิงชิงยกมือขึ้นห้ามเขาพูดต่อ “เดี๋ยวก่อน! เขามาสืบเรื่องฉันแล้วยังเอามาเล่าให้คุณฟังเนี่ยนะ… เขาไม่รู้เรื่องของเราเหรอ?”

เฉียวอวี้ส่ายหน้าอย่างจนใจ “ถ้าเขารู้ก็ดีสิ คืนก่อนที่ผมจะไปบ้านคุณ ผมพักอยู่ที่บ้านเขานั่นแหละ เพียงแต่ตอนนั้นผมแค่บอกว่ามาดูตัว ไม่ได้บอกที่อยู่หรือชื่อแซ่ของคู่ดูตัวให้ฟัง เขาก็เลยไม่รู้เลยว่าคนที่ดูตัวกับผมคือคุณ”

“อย่างนี้นี่เอง…” ลู่ชิงชิงถึงเพิ่งกระจ่าง ที่แท้เจ้าหมอนี่โจวยวิ่นเหวินชอบเธอเข้าจริงๆ นี่มันเวรกรรมอะไรกัน โชคดีที่เขาไม่ได้บุกมาหาเธอโดยตรง ไม่อย่างนั้นเธอจะสั่งสอนให้รู้ซึ้งเลยว่าทำไมดอกไม้ถึงได้แดงแจ๋ขนาดนี้!

“ที่เขาไปสืบเรื่องคุณ ก็เพราะอยากรู้ว่าคุณหมั้นหมายหรือยัง ถ้ายัง เขาก็อยากจะไหว้วานแม่สื่อไปสู่ขอที่บ้านคุณ แต่ดันไปได้ยินข่าวลือมาว่าคุณ…” เฉียวอวี้ชะงักไปครู่หนึ่ง “เขาบอกว่าคุณกำลังคบหากับปัญญาชนคนหนึ่งอยู่ เขาเลยเสียใจมาก พอดีมีธุระต้องเข้ามาในเมืองเอก เลยวิ่งมาปรับทุกข์กับผมนี่แหละ”

ความจริงกระจ่างแจ้ง ที่แท้วันนี้เขาถามก็เพราะเรื่องนี้นี่เอง ลู่ชิงชิงยิ้มเจื่อน “ฉันไม่ได้คบกับใครทั้งนั้น! มันเป็นเรื่องเข้าใจผิด เราแค่คุยกันไม่กี่ประโยคเอง! ฉันเป็นคนนิสัยตรงไปตรงมา มีอะไรก็พูดกันตรงๆ ถ้าฉันคบกับใครอยู่จริงๆ ฉันไม่มีทางมาดูตัวกับคุณ และไม่มีทางตอบตกลงหรอก”