บทที่ 88 ส่งข้าว

อย่างที่โบราณว่าไว้ ไม่ตีคนหน้ายิ้ม เมื่อเผชิญหน้าน้ำใจอันเปี่ยมล้นของอีกฝ่าย ลู่ชิงซงก็ไม่อาจทำอะไรรุนแรงได้ ซ้ำยังรู้สึกเกรงใจขึ้นมาอีก “ลำบากนายเกินไปแล้ว”

“ไม่ลำบากเลยครับ” เฉียวอวี้จัดของเสร็จก็เหลือบมองลู่ชิงชิงแวบหนึ่ง “ที่หน้า…ดีขึ้นแล้วใช่ไหมครับ”

ลู่ชิงชิงอดไม่ได้ที่จะลูบแก้มตัวเองเบาๆ “อื้ม ดีขึ้นมากแล้วค่ะ”

เมื่อเช้าเธอไปห้องน้ำแล้วส่องกระจกดู รอยแดงกับรอยบวมหายไปหมดแล้ว เดิมทีก็ไม่ได้โดนตบแรงอะไร เพียงแต่ผิวนี้บอบบางไปหน่อยเลยดูเหมือนหนัก พอได้พักฟื้นมาทั้งวันทั้งคืน ตอนนี้ก็แทบมองไม่เห็นรอยแล้ว

“งั้นก็ดีแล้วครับ” เฉียวอวี้คิดว่าเมื่อคืนสามพี่น้องคงคุยกันแล้ว จึงพูดตรงๆ “พวกคุณวางใจเถอะครับ ผมจะอธิบายเรื่องนี้กับที่บ้านเอง จะไม่ทำให้พวกคุณต้องเดือดร้อนแน่นอน”

เขายิ่งพูดแบบนี้ สองพี่น้องตระกูลลู่ก็ยิ่งรู้สึกละอายใจ แม้จะบอกว่าถอนหมั้นเพราะข่าวลือ แต่นี่ก็พิสูจน์ว่าพวกเขาโลเลและยังมีความคิดคร่ำครึอยู่ดี

ลู่ชิงชิงมองของบนโต๊ะ “คุณเอาอะไรมาเหรอคะ”

เทียบกับความอึดอัดของสองคนนั้นแล้ว เธอดูผ่อนคลายกว่ามาก

เฉียวอวี้ช่วยเปิดกล่องข้าวออกทีละใบ “เมื่อเช้ารีบไปหน่อย เลยทำแค่โจ๊กข้าวฟ่างกับหมั่นโถว แล้วก็มีผักดองที่บ้านดองเอง ผัดถั่วงอก กับหมูผัดขิงซอยครับ”

“มื้อเช้าเท่านี้ก็ดีมากแล้วค่ะ” ลู่ชิงชิงมองอาหารในกล่อง รู้สึกว่าหน้าตาน่ากินทีเดียว “นี่คุณแม่ทำหมดเลยเหรอคะ จะลำบากท่านเกินไปหรือเปล่า”

“ไม่หรอกครับ โจ๊กข้าวฟ่างกับหมั่นโถวน่ะแม่ผมทำ ผมทำพวกอาหารแป้งไม่เป็น ส่วนกับข้าวผมทำเองทั้งหมดครับ”

“คุณทำเองเหรอคะ! งั้นฉันต้องขอลองชิมหน่อยแล้ว” ตอนดูตัวคราวนั้น ลู่ชิงชิงก็รู้ว่าเขาทำอาหารเป็น ไม่นึกเลยว่าจะได้ชิมเร็วขนาดนี้

อันที่จริงเรื่องฝีมือปลายจวักของอีกฝ่าย เธอไม่ได้ใส่ใจนัก เพราะตัวเธอเองก็ทำเป็น ขอแค่ไม่ใช่คนซกมก เธอก็รับได้หมดอยู่แล้ว แน่นอนว่าถ้ามีความสามารถติดตัวเยอะหน่อยก็ยิ่งดี

คำพูดคำจาของลู่ชิงชิงดูเป็นธรรมชาติดั่งเรื่องปกติ ราวกับไม่เคยมีเรื่องถอนหมั้นเกิดขึ้น ทำเอาสองหนุ่มบ้านลู่ถึงกับยืนอึ้ง สบตากันไปมาอย่างทำตัวไม่ถูก

โดยเฉพาะลู่ชิงซง ตั้งแต่น้องเล็กจมน้ำแล้วมีคนช่วยขึ้นมา เขาก็รู้สึกว่าเธอเปลี่ยนไปจากเมื่อก่อน มีบางอย่างที่อธิบายไม่ถูก รู้สึกแปลกๆ ไปหมด

คิดแล้วใจเขาก็พลันดิ่งวูบ น้องสาวคิดเล็กคิดน้อย อารมณ์ก็ดื้อรั้น คงไม่ได้ป่วยเป็นอะไรไปหรอกนะ? เคยได้ยินมาว่ามีคนเสียสติเพราะเรื่องความรัก ขั้นเบาก็นิสัยเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ขั้นหนักถึงขนาดไม่ยอมรับพ่อแม่พี่น้อง หากเรื่องของน้องเล็กจัดการได้ไม่ดีล่ะก็ คงเป็นเรื่องใหญ่แน่

ลู่ชิงชิงจะไปรู้ได้อย่างไรว่าตอนนี้พี่ใหญ่กำลังคิดฟุ้งซ่านไปถึงไหน เธอนั่งลงข้างเตียงอย่างสบายอารมณ์ มือซ้ายถือหมั่นโถว มือขวาถือช้อน เริ่มกินโจ๊กข้าวฟ่าง

“อื้ม…อร่อยจัง…” โจ๊กข้าวฟ่างข้นเหนียวกำลังดี ไม่เลี่ยน นุ่มละมุนลิ้น ความเหนียวข้นเต็มร้อย ส่วนหมั่นโถวแป้งขาวก็หมักได้ที่ นุ่มเหนียวเคี้ยวเพลิน อร่อยเป็นพิเศษ

เธอคีบกับข้าวมาชิมอีก เฉียวอวี้ที่ยืนดูอยู่ข้างๆ ท่าทางเกร็งเล็กน้อย “รสชาติเป็นยังไงบ้างครับ”

สีหน้าของเขาดูระมัดระวัง แฝงทั้งความคาดหวังและความกังวล ลู่ชิงชิงจึงอดหัวเราะไม่ได้ “อร่อยมากเลยค่ะ!”

เฉียวอวี้ถึงค่อยผ่อนคลายลง แล้วในที่สุดก็นึกขึ้นได้ว่าควรชวนให้สองพี่น้องบ้านลู่รีบกินข้าวตอนยังร้อนๆ

ทั้งสองคนไม่ปฏิเสธอีกต่อไป ต่างยกชามขึ้นมากินมื้อเช้าอันชวนกระอักกระอ่วนมื้อนี้

ลู่ชิงชิงเงยหน้ายิ้มให้เฉียวอวี้ “คุณกินหรือยังคะ ถ้ายังไม่ได้กินก็มากินด้วยกันสิ”

เฉียวอวี้โบกมือ “ผมกินมาแล้วครับ ไม่เป็นไร พวกคุณไม่ต้องเกรงใจผม กินเสร็จแล้วมีแผนจะไปไหนกันต่อไหมครับ อยากให้ช่วยอะไรก็บอกได้เลยนะ”

ลู่ชิงชิงคิดดูแล้วตอบ “พวกเราว่าจะเดินเล่นเรื่อยเปื่อย ซื้อของนิดหน่อย แล้วตอนเย็นก็กลับบ้านแล้วค่ะ”

เฉียวอวี้พยักหน้า “ได้ครับ งั้นให้ชิงหวยพาพวกคุณไปเถอะ เดี๋ยวผมช่วยลางานให้เขาเอง”

“งั้นก็ขอบคุณนะคะ” ลู่ชิงชิงไม่ได้เกรงใจ ยิ้มพลางกล่าว

พอกินข้าวเสร็จ ลู่ชิงชิงก็ล้างชามกับกล่องข้าวให้จนสะอาด เฉียวอวี้ถือกลับบ้าน ทั้งหมดแยกย้ายกันที่หน้าเรือนรับรอง

“ชิงชิง แกคิดจะทำอะไรกันแน่!” พอไม่มีคนนอกแล้ว ลู่ชิงซงก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป ถามขึ้นด้วยน้ำเสียงกรุ่นโทสะ

ลู่ชิงชิงเอามือไพล่หลัง ท่าทางอารมณ์ดี “ไม่มีอะไรนี่ ฉันบอกพ่อไปแล้ว วันที่ไปดูตัว เฉียวอวี้บอกทุกอย่างกับฉันหมดแล้ว ในเมื่อตอนนั้นฉันตกลง ตอนนี้ก็ไม่มีทางกลับคำหรอก พี่ใหญ่ ฉันจะแต่งงานกับเขา ฉันไม่ถอนหมั้นเด็ดขาด ต่อให้พี่กับพ่อคัดค้านก็ไม่ยอม”

เธอใช้คำว่า “จะ” ไม่ใช่ “อยาก” นั่นหมายความว่าเธอกำลังแจ้งให้ทราบ ไม่ได้คิดจะปรึกษา

ลู่ชิงชิงไม่เคยคิดจะปรับตัวเข้ากับครอบครัวนี้อย่างจริงจัง เธอชอบผู้คนที่นี่ ชอบคนในบ้าน แต่ก็ตระหนักดีว่าตนเองไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของที่นี่ สิ่งที่เธอต้องทำมีเพียงพยายามอย่าให้ประวัติศาสตร์เปลี่ยนแปลง จากนั้นก็ใช้ชีวิตในแบบที่ตัวเองชอบบนพื้นฐานนั้น

ตอนนี้เธอชอบเฉียวอวี้ ย่อมต้องไขว่คว้ามาให้ได้ อีกอย่าง นี่ก็เป็นแผนที่เธอวางไว้ตั้งแต่แรก ความเป็นความตายไม่ได้สำคัญที่สุดสำหรับเธอ บางทียังแอบสงสัยด้วยซ้ำว่าตัวเองกำลังฝันอยู่หรือเปล่า

ไม่ใช่ว่าเธออยากเอาแต่ใจ เธอไม่เคยเป็นคนเอาแต่ใจขนาดนั้นมาก่อน แต่ข้อแม้นั้นใช้กับพ่อแม่ญาติพี่น้องที่แท้จริง ไม่ใช่ครอบครัวนี้ในตอนนี้

“ชิงชิง ต่อให้แกดึงดันไปก็ไม่มีประโยชน์ พ่อไม่มีทางยอมแน่ ถึงตอนนั้นจะทำยังไง อีกอย่าง แกไม่กลัวจริงๆ เหรอ? ไม่อยากมีชีวิตอยู่ดีๆ หรือไง?” ลู่ชิงซงเปลี่ยนกลยุทธ์ จากบังคับขู่เข็ญมาเป็นเกลี้ยกล่อม

“ฉันอยากมีชีวิตอยู่ และอยากอยู่อย่างมีความสุขสบายใจมากกว่า” ลู่ชิงชิงยิ้มแล้วก็เริ่มกลุ้มใจขึ้นมานิดๆ เธอไม่สนเรื่องพวกนั้นก็จริง แต่ก็ไม่อยากหักด้ามพร้าด้วยเข่า

เธอจะหนีตามเฉียวอวี้ไปไม่ได้เด็ดขาด ขืนทำแบบนั้นรังแต่จะทำให้ตัวเองตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบ นอกจากจะทำให้คนที่หวังดีต้องเสียใจแล้ว ยังจะลดทอนคุณค่าของตัวเองในสายตาครอบครัวเฉียวอีกด้วย

ตอนนี้เธอต้องหาวิธีที่คนบ้านลู่ยอมรับได้ และเป็นทางออกที่ราบรื่นไร้ที่ติที่สุด

ลู่ชิงหวยนั้นใจเอียงไปทางเฉียวอวี้อยู่แล้ว จึงพูดอะไรมากไม่ได้ รีบเข้ามาไกล่เกลี่ย “เอาเถอะ นานๆ ทีพวกพี่จะได้เข้าเมืองมา ฉันพาไปเดินเล่นเอง เดือนที่แล้วเพิ่งได้เงินเดือนมา ซื้อเสื้อผ้าสวยๆ ให้ชิงชิงสักสองชุดเถอะนะ!”

พอพูดถึงเรื่องเงินเดือน ลู่ชิงชิงก็เปลี่ยนสีหน้าเป็นจริงจังขึ้นมาทันที “พี่รอง ที่โรงงานไม่มีใครแนะนำคู่ดูตัวให้พี่บ้างเหรอ อายุอานามก็ไม่ใช่น้อยๆ แล้วนะ ต้องรีบหน่อยสิ”

คำว่า ‘ไม่ใช่น้อยๆ’ มีก็แต่ในยุคนี้เท่านั้นแหละ อายุยี่สิบสองปีถ้าเป็นในยุคอนาคต ยังถือว่าเป็นวัยแรกแย้มแท้ๆ!

แต่ลู่ชิงชิงก็จนปัญญา ปู่ของเธอแต่งงานในปีนี้นี่แหละ วันหลังยังเคยเปรยให้ฟังว่า เพราะแต่งงานเร็วไปสองสามปี เลยพลาดนโยบายส่งเสริมการแต่งงานช้ามีลูกช้าในเวลาต่อมา ไม่รู้เหมือนกันว่าเป็นเรื่องดีหรือเรื่องร้ายกันแน่

ลู่ชิงหวยแม้จะเป็นชายอกสามศอก แต่พอเป็นเรื่องใหญ่อย่างการแต่งงานก็ยังขวยเขิน ได้ยินน้องสาวถามเช่นนี้จึงรู้สึกเก้อไปบ้าง “โธ่ พูดเรื่อยเปื่อยน่า ไม่มีหรอก ฉันไม่มีอะไรสักอย่าง สาวในเมืองคนไหนจะมาชอบ”

ลู่ชิงซงเห็นพ้อง “อืม ถึงชอบก็แต่งไม่ได้หรอก ฐานะต่างกันเกินไป ฉันว่านะ แกควรหาคู่ดูตัวแถวบ้านเราสักคน แล้วค่อยพามาอยู่ที่นี่”

“พี่ใหญ่พูดถูก” ลู่ชิงหวยไม่ได้คิดเรื่องอื่นเลยจริงๆ

ลู่ชิงชิงทอดถอนใจพลางคอตก รู้สึกท้อแท้ขึ้นมาบ้าง บางทีเธออาจจะต้องรอคอยไปเงียบๆ ก่อน เรื่องบางเรื่องมันรีบร้อนไม่ได้จริงๆ นั่นแหละ