บทที่ 87 ทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้ว

ลู่ชิงซงมองน้องชายด้วยความรู้สึกขัดใจที่ไม่ได้ดั่งใจ แฝงความกระหยิ่มใจอยู่บ้าง “เขาตกลงแล้ว”

“หา?!” ลู่ชิงหวยผุดลุกขึ้นยืนทันที กำหมัดแน่นแล้วคลายออก สลับกับกำแน่นอีกครั้ง ใบหน้าเกลี้ยงเกลาเดี๋ยวแดงก่ำเดี๋ยวซีดเผือด อารมณ์พลุ่งพล่านสับสนไปหมด

“ชิงหวยเอ๊ย แกไม่ควรจัดการเรื่องแบบนี้ตั้งแต่แรกแล้ว รู้ไหม ฉันชักสงสัยแล้วสิว่าที่คราวก่อนชิงชิง…” ลู่ชิงซงชะงักคำพูดกะทันหัน เขาเหลือบมองน้องสาวคนเล็กที่นั่งเงียบมาตลอด แล้วไม่พูดอะไรต่ออีก

“ชิงชิงทำไมเหรอพี่” ลู่ชิงหวยถาม ตอนนั้นจดหมายจากบ้านบอกแค่ว่าชิงชิงเกิดเรื่อง ไม่ได้ลงรายละเอียด พอเขากลับบ้านไปถาม พ่อก็พูดปัดๆ ตัดบทไป เขาเลยไม่รู้เรื่องอะไรสักอย่าง

จังหวะนั้นลู่ชิงชิงปัดฝุ่นตามตัว ยิ้มหวานพลางพูด “พี่รองยังไม่รู้ล่ะสิ ตอนนั้นฉันมัวแต่คิดมากเรื่องหลี่เฉิงหย่วน เดินออกไปข้างนอกไม่ทันระวังเลยพลัดตกน้ำ เกือบตายแน่ะ”

“ร้ายแรงขนาดนั้นเลยเหรอ?! พ่อไม่ได้บอกให้ชัดเจน ฉันก็นึกว่าไม่มีเรื่องใหญ่อะไร…”

“อื้อ ก็ตอนนี้ไม่เป็นไรแล้วไง” ลู่ชิงชิงลุกขึ้นยืน พลางแตะไหล่ลู่ชิงหวย “นั่งลงคุยเถอะ อย่ายืนเลย”

เธอหันไปมองลู่ชิงซงที่สีหน้าบึ้งตึง “พี่ใหญ่ เรื่องนี้พี่รองพูดถูกนะ เรื่องที่เฉียวอวี้ดวงกินเมียมันก็แค่ข่าวลือ พี่ดูสิ ตอนนี้เขาก็ใช้ชีวิตสุขสบายดีไม่ใช่เหรอ

อีกอย่าง ฉันเองก็นับว่าเป็นคนที่เคยตายมาแล้วหนหนึ่ง คิดว่าตัวเองคงทำลายขีดจำกัดบ้าๆ นั่นไปแล้วล่ะ ยังไงก็ต้องไม่เป็นไรแน่

แล้วก็อย่างที่พี่รองพูดนั่นแหละ ฉันไม่อยากอยู่ชนบทไปตลอดชีวิต ไม่อยากใช้ชีวิตหลังสู้ฟ้าหน้าสู้ดินไปทั้งชาติ วันๆ เอาแต่มองเห็นจุดจบชีวิตตัวเองไปจนแก่ตายแบบนั้น พี่คิดว่ามันน่าสนุกตรงไหนกัน”

ลู่ชิงชิงร่ายบทพูดที่เตรียมไว้ออกมา ขอแค่เกลี้ยกล่อมพี่ใหญ่ได้ เธอก็มั่นใจว่าจะเปลี่ยนใจพ่อได้เหมือนกัน

ก่อนหน้านี้เธอคิดมาตลอดว่าลู่ชิงหวยไม่รู้เรื่องนั้นของเฉียวอวี้ เพราะข่าวลือทำนองนี้จะมองเป็นเรื่องใหญ่หรือเรื่องเล็กก็ได้ คนทั่วไปย่อมไม่กล้าเอาอนาคตมาเสี่ยง

ตอนยังไม่ไปดูตัว เธอยังคิดว่าลู่ชิงหวยคงไม่รู้เรื่องเหมือนกัน แต่ตอนนี้เพิ่งจะฉุกคิดได้ จะเป็นไปได้ยังไงกันเล่า!

ก็อย่างที่ลู่ชิงหวยพูดนั่นแหละ ไม่ว่าตระกูลเฉียวจะมีเบื้องหลังดียังไง ก็ปิดปากชาวบ้านไม่ได้หรอก คนสมัยก่อนหัวโบราณจะตายไปยังแอบด่าฮ่องเต้ลับหลังได้เลย แล้วเฉียวอวี้จะไปวิเศษวิโสมาจากไหน

ที่น่าประหลาดใจคือความคิดของลู่ชิงหวยก้าวหน้าเกินคาด ถึงขนาดไม่เชื่อเรื่องพวกนี้แล้วยังคิดจะส่งน้องสาวแต่งงานไป ถ้าคิดดูดีๆ การที่ร่างเดิมกระโดดน้ำ หากพูดตามความเชื่องมงาย อาจจะโดนดวงของเฉียวอวี้ข่มเข้าจริงๆ ก็ได้

แต่นั่นไม่สำคัญอีกต่อไปแล้ว ตอนนี้เธอไม่ใช่ลู่ชิงชิงคนเดิม ชีวิตนี้ก็เป็นชีวิตใหม่ ทุกอย่างเปลี่ยนไปหมดแล้ว

ลู่ชิงซงเป็นคนดื้อรั้นมาก ต่อให้ทั้งสองคนช่วยกันหว่านล้อม ในใจก็ยังรู้สึกตะขิดตะขวงอยู่ดี “ไม่เข้าท่าหรอก ฉันไม่ยอมเอาความสุขของชิงชิงไปเดิมพันเด็ดขาด อีกอย่าง ต่อให้ฉันยอมตกลง พ่อก็ไม่มีทางยอมหรอก พวกแกคิดว่าจะกล่อมพ่อได้หรือไง”

ลู่ชิงหวยนิ่งเงียบไป ครู่หนึ่งก็ทุบขอบเตียงอย่างแรง “โธ่เว้ย! ใครมันเป็นคนปล่อยข่าววะเนี่ย บ้านเรากับเมืองเอกอยู่ห่างกันตั้งไกล ดันแว่วไปถึงหูจนได้ ฉันคิดไม่ถึงจริงๆ”

“นั่นสิ แต่เรื่องพรรค์นี้ช้าเร็วก็ต้องมีคนรู้อยู่ดี แกปิดได้แค่ชั่วคราว แต่ปิดไปตลอดชีวิตไม่ได้หรอก”

“อย่างน้อย…”

ลู่ชิงหวยยังพูดไม่ทันจบ ลู่ชิงชิงก็เข้าใจความหมายของเขา จึงพูดต่อทันที “อย่างน้อยก็รอให้พวกเราแต่งงานกันก่อน ข่าวจะหลุดออกไปทีหลังก็ไม่เป็นไรแล้วนี่คะ! ถึงเวลานั้นถ้าฉันยังอยู่ดีมีสุข ข่าวลือมันก็พังทลายไปเองแหละ”

ลู่ชิงซงแค่นหัวเราะ “ปัญหาคือ ตอนนี้พวกแกไม่มีโอกาสได้แต่งงานกันเลยด้วยซ้ำ พ่อจะต้องขังเธอไว้แล้วเฝ้าแจแน่ ถ้าพ่อรู้ว่าเธอคิดแบบนี้ แม้แต่ก้าวขาออกจากบ้านเธอยังไม่มีสิทธิ์เลย”

เขาถอนหายใจยาว “น้องเล็ก ที่เธออยู่ที่บ้านแล้วบอกว่ายอมถอนหมั้น คงกะจะหลอกพ่อสินะ! เธอแค่อยากเข้าเมืองมาเจอเขาเพื่อหาทางแก้ใช่ไหมล่ะ”

ลู่ชิงชิงยิ้มจนตาหยี “พี่ใหญ่ทายถูกแล้วล่ะ ฉันคิดแบบนั้นจริงๆ แล้ว…ตกลงพี่ยอมหรือไม่ยอมล่ะ ให้ฉันตัดสินใจเองเถอะ คราวนี้ฉันจะคิดให้รอบคอบแน่ๆ”

“แกเนี่ยนะ? ฉันไม่ค่อยอยากจะเชื่อน้ำหน้าเลย” ลู่ชิงซงไม่ได้ยืนกรานหัวชนฝาเหมือนเมื่อครู่แล้ว เพียงแต่ยังมีสีหน้ากังวล “พูดตามตรงนะ เฉียวอวี้นี่ไม่มีที่ติจริงๆ รูปร่างหน้าตาดีไม่พอยังมีความรู้ แถมจริงจังตั้งใจ ดูแล้วก็เป็นคนเอาใจใส่คนอื่นด้วย เสียอย่างเดียวที่ดวงไม่ดี”

“พี่ใหญ่ ถ้าเขาดวงดี ตอนนี้ลูกคงโตจนวิ่งไปซื้อซีอิ๊วได้แล้วมั้ง จะเหลือมาถึงฉันเหรอ” ลู่ชิงชิงกลอกตา ขาสองข้างแกว่งไปมาอยู่ที่ริมเตียง

“อันนี้ก็เรื่องจริง”

ชั่วขณะนั้นทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ สองพี่น้องตระกูลลู่ต่างจมอยู่ในความลังเลสับสน

สุดท้ายก็ยังไม่ได้ข้อสรุปที่แน่นอน จึงตัดสินใจนอนก่อนแล้วค่อยว่ากันพรุ่งนี้

ความจริงแล้วลู่ชิงชิงรู้ดีว่าพี่ใหญ่เริ่มใจอ่อนแล้ว ตอนนี้เธอต้องคิดหาทางทำให้คนในครอบครัวยอมรับเรื่องนี้อย่างเต็มใจให้ได้

แต่ว่า จะมีวิธีดีๆ อะไรบ้างล่ะ?

คืนนั้นผ่านไปอย่างสงบ เช้าวันรุ่งขึ้นทันทีที่ฟ้าเริ่มสาง ลู่ชิงชิงก็ตื่นขึ้น ต้องขอบคุณนาฬิกาชีวิตตลอดช่วงที่ผ่านมา พอถึงเวลานี้เธอก็ตื่นขึ้นมาเองโดยอัตโนมัติ

นอนหัวค่ำตื่นแต่เช้าขนาดนี้ เธอใช้ชีวิตล่วงหน้าเหมือนคนแก่ไปแล้วจริงๆ ถ้าต้องอยู่ชนบทต่อไปล่ะก็ ไม่ช้าก็เร็วคงกลายเป็นเหมือนพวกแม่บ้านชาวบ้านพวกนั้นแน่

คิดแล้วก็น่ากลัวชะมัด เธอไม่เอาด้วยหรอก! ยอมขึ้นคานไปทั้งชีวิต ดีกว่าต้องมาขุดดินหาข้าวกินแบบนี้

ตื่นมาก็ไม่มีอะไรทำ สู้ล้มตัวลงนอนต่อยังดีกว่า วันนี้คงยังไม่ได้กลับ ตกลงกันไว้แล้วว่าจะไปเดินเล่นในเมืองช่วงกลางวัน แถมเมื่อคืนยังคุยกันไม่ได้ข้อสรุป วันนี้ก็คงต้องปรึกษากันต่อ

แต่ลู่ชิงชิงก็เตรียมใจไว้แล้วว่า วันนี้ก็คงยังไม่ได้เรื่องอะไรอยู่ดี เทียบกับคนบ้านลู่แล้ว เธอเป็นห่วงเฉียวอวี้มากกว่า ผู้ชายคนนั้นภายนอกดูอ่อนโยน แต่ความจริงดื้อรั้นเอาเรื่อง กลัวก็แต่ว่าเขาจะปักใจเชื่อฝังหัวไปแล้ว ถึงตอนนั้นต่อให้เธอเกลี้ยกล่อมคนบ้านลู่จนเข้าใจ ทางฝั่งเขาก็คงถอดใจไปเสียก่อน

ดังนั้นจุดสำคัญจึงอยู่ที่เขา

พอฟ้าสว่างโร่ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งอย่างสม่ำเสมอ

ลู่ชิงชิงขานรับพลางลุกขึ้นสวมเสื้อตัวนอก เมื่อคืนนอนข้างนอก แม้ฝีมือการต่อสู้จะร้ายกาจแค่ไหน แต่เธอก็ไม่ได้ปล่อยตัวเกินไป บนตัวยังพันแถบผ้ารัดอกเอาไว้ เจ้าสิ่งนี้พันเธอแน่นหนาเหมือนดักแด้ ช่วยตัดปัญหาเรื่องคนอื่นจะมาเห็นไปได้เยอะ

พอกลัดกระดุมเสร็จ ลู่ชิงชิงก็เปิดประตู นึกว่าเป็นพี่ชายสองคนมาปลุก ที่ไหนได้พอเงยหน้าขึ้น คนที่ยืนอยู่ตรงหน้ากลับเป็นเฉียวอวี้ เธอรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย “เช้าขนาดนี้เลยเหรอคะ?”

เฉียวอวี้รักษาระยะห่างกับเธออย่างสุภาพ “ผมเอาอาหารเช้ามาให้ครับ อาหารเช้าของเกสต์เฮาส์ไม่อร่อย ข้างนอกก็มีขายน้อย นี่ผมเอามาจากที่บ้านน่ะ”

“อ๊ะ…ขอบคุณนะคะ” ลู่ชิงชิงรีบยื่นมือออกไป “ส่งมาให้ฉันเถอะค่ะ”

“ไม่เป็นไรครับ ผมถือไว้เองดีกว่า อันนี้…เอาไปที่ห้องพี่ชายคุณเถอะครับ พวกคุณไปกินข้าวที่นั่นกัน ผมคงไม่เข้าไปแล้ว”

ลู่ชิงชิงอยากจะเอื้อมมือไปตีแก้มเขาสักที คนอะไรน่ารักขนาดนี้นะ! แม้แต่จะเข้าห้องเธอยังไม่กล้า ถ้าเขากะล่อนและรุกเก่งกว่านี้หน่อย ป่านนี้คงแต่งงานไปนานแล้ว

ไม่ว่ายุคสมัยไหน ผู้ชายเจ้าชู้ก็มีไม่ขาดสาย เพียงแต่ผู้ชายในยุคนี้ส่วนใหญ่มีใจแต่ไม่มีความกล้า ผิดกับผู้ชายในยุคหลังที่ใจกล้ากว่ามาก ซึ่งก็คงเป็นเพราะสภาพแวดล้อมด้วยล่ะนะ

ดวงตาของลู่ชิงชิงเป็นประกายขึ้นมาทันที เธอพลันนึกอะไรดีๆ ออก จึงยิ้มแล้วเอ่ยว่า “ได้ค่ะ งั้นคุณตามฉันไปที่ห้องข้างๆ เถอะนะ!”

หลังจากปิดประตูห้องตัวเองเรียบร้อย ลู่ชิงชิงก็เดินไปเคาะประตูห้องพี่ชาย สองพี่น้องตื่นกันตั้งแต่เช้าแล้วและกำลังปรึกษาหารือเรื่องเมื่อวานอยู่ในห้อง

ลู่ชิงหวยเป็นคนเปิดประตู พอเห็นว่าเป็นเฉียวอวี้ เขาก็ชะงักไปครู่หนึ่ง “นาย… อ้อ เข้ามาสิ!”

เฉียวอวี้เดินเข้าห้องไปแล้ววางของในมือลงบนโต๊ะข้างเตียง “ผมเอาอาหารเช้ามาให้ พวกคุณรีบทานตอนที่ยังร้อนๆ อยู่เถอะครับ”