บทที่ 86 ตกลงเรื่องอะไรกันแน่

ในร้านอาหารคนค่อนข้างเยอะ ด้วยเป็นช่วงเวลาอาหารพอดี คนที่มากินส่วนใหญ่จึงเป็นพวกที่มาเยี่ยมญาติหรือไม่ก็มาคุยธุระกัน

ค่านิยมการใช้จ่ายในยุคนี้ยังค่อนข้างประหยัดมัธยัสถ์ ชาวบ้านทั่วไปหากไม่มีธุระปะปังอะไรก็จะไม่ยอมควักเงินมากินข้าวนอกบ้าน สำหรับคนธรรมดาแล้ว การได้กินอาหารในร้านสักมื้อถือเป็นเรื่องฟุ่มเฟือยมากทีเดียว

การบริการของร้านอาหารรัฐถือว่าไม่เลว แต่เพราะคนค่อนข้างเยอะ อาหารจึงเสิร์ฟช้าไปบ้าง รอนานทีเดียวกว่าจานแรกจะยกมา

จานนี้คือหมูทอดเปรี้ยวหวานกัวเปาโร่วที่เฉียวอวี้สั่ง เขาเลื่อนจานไปตรงหน้าลู่ชิงชิงทันที “ลองชิมนี่ดูสิ”

ลู่ชิงซงจ้องเขม็ง ในใจลอบคิด เจ้าหมอนี่กำลังเล่นลูกไม้อะไรอยู่กันแน่? ในเมื่อตกลงกันว่าจะเลิกแล้วต่อกันแล้วไม่ใช่หรือ ทำไมยังไม่ยอมตัดใจอีกล่ะ?

เขาจ้องเฉียวอวี้เขม็งราวกับกำลังจับขโมย

เฉียวอวี้เห็นสายตานั้นแต่ไม่ได้ถือสา “พี่ใหญ่ ลองชิมดูสิครับ ผมเคยมากินที่นี่สองสามครั้ง รสชาติใช้ได้ทีเดียว”

ลู่ชิงซงไม่แตะตะเกียบ ผิดกับลู่ชิงชิงที่คีบมาชิ้นหนึ่งแล้วลองชิมดู รสชาติน่ะหรือ สำหรับเธอมันก็แค่ธรรมดา ไม่ได้แย่ แต่ก็ห่างไกลจากคำว่าอร่อยมากนัก

พอกินไปได้สองชิ้น ลู่ชิงชิงก็เงยหน้ามองเฉียวอวี้ “จานนี้ฉันก็ทำเป็นนะ แถมยังทำอร่อยกว่าที่ร้านนี้ทำอีก”

“อืม” เฉียวอวี้พยักหน้า ประกายในดวงตาหม่นแสงลง เขาอ้าปากเหมือนจะพูดอะไร แต่สุดท้ายก็เงียบไป

ลู่ชิงชิงทนเห็นท่าทางหงอยๆ เหมือนถูกใครรังแกแบบนี้ของเขาไม่ได้ จึงอดถามไม่ได้ว่า “คุณเป็นอะไรไปเหรอ?”

เฉียวอวี้ส่ายหน้าเบาๆ “เปล่าครับ ไม่มีอะไร”

ต้องมีเรื่องแน่ๆ เพียงแต่เขาไม่ยอมพูด ลู่ชิงชิงจึงไม่ซักไซ้ต่อ

เมื่ออาหารทยอยยกมาเสิร์ฟจนครบ ทุกคนต่างก็ก้มหน้าก้มตากินโดยไม่มีใครพูดอะไร พอเดินออกจากร้านอาหาร ท้องฟ้าก็มืดลงแล้ว

“คืนนี้พวกคุณจะพักที่ไหนกันครับ?” เฉียวอวี้ถาม

ลู่ชิงหวยเกาหัว “ชิงชิงมาด้วย คงไปนอนหอพักคนงานไม่ได้ เดี๋ยวผมจะพาพวกเขาไปเปิดห้องที่สถานีรับรองสักสองห้องครับ”

“ให้ผมจัดการเถอะครับ ถือว่าพวกคุณมาถึงที่นี่แล้ว ผมขอทำหน้าที่เจ้าบ้านสักหน่อย พี่ใหญ่คงไม่ขัดข้องนะครับ?” เฉียวอวี้หันไปมองลู่ชิงซง

เมื่อถูกถามขึ้นมา ลู่ชิงซงตั้งใจจะปฏิเสธ แต่คิดอีกทีก็รู้สึกว่าไม่เหมาะ อีกฝ่ายเอ่ยปากว่าเป็นน้ำใจของเจ้าบ้าน หากตนยังดึงดันปฏิเสธก็ดูจะไร้น้ำใจเกินไป

สู้รักษาบรรยากาศอันดีเอาไว้ก่อน อย่างมากพรุ่งนี้ค่อยให้เงินชิงหวยเอาไปคืนเฉียวอวี้ก็สิ้นเรื่อง

คิดได้ดังนั้น คำปฏิเสธจึงถูกกลืนกลับลงคอไป “ได้ งั้นก็รบกวนนายด้วยแล้วกัน”

“ไม่รบกวนเลยครับ งั้นเราไปกันเถอะ พวกคุณนั่งรถมาคงเหนื่อยแย่แล้ว” เฉียวอวี้เดินนำไปยังสถานีรับรองที่อยู่ใกล้ๆ

ระยะทางไม่ไกล เลี้ยวไปสองถนนก็ถึงจุดหมาย เฉียวอวี้จัดการเปิดห้องพักให้สองห้อง เป็นห้องคู่มาตรฐานหนึ่งห้องและห้องเดี่ยวอีกหนึ่งห้อง

หลังจากพาเข้าไปในห้องพักแล้ว เฉียวอวี้ถึงเอ่ยขึ้น “ชิงหวย นายพักห้องเดียวกับพี่ใหญ่เถอะ จะได้คุยธุระกันด้วย ชิงชิงเป็นผู้หญิงก็นอนห้องเดี่ยวไป”

“ได้ งั้นรบกวนนายแล้วนะเฉียวอวี้” ลู่ชิงหวยมองอีกฝ่ายเป็นน้องเขยไปแล้ว จึงไม่ได้คิดมากอะไร

เมื่อจัดแจงเรียบร้อย เฉียวอวี้กำชับทุกคนให้ระวังเรื่องความปลอดภัยในตอนกลางคืน โดยเฉพาะลู่ชิงชิง พอสั่งเสียเสร็จสรรพเขาจึงออกจากสถานีรับรองไป

ทันทีที่เขาคล้อยหลัง ลู่ชิงซงก็เรียกน้องชายและน้องสาวเข้ามาในห้องคู่ ปิดประตูลงกลอนแน่นหนาเพื่อเตรียมเปิดฉากคุย

เห็นท่าทางมีลับลมคมใน ลู่ชิงหวยก็ถามอย่างงุนงง “พี่ใหญ่ วันนี้พี่มามีธุระอะไรกันแน่? แถมยังพาชิงชิงมาด้วย พี่ตั้งใจมาหาผมโดยเฉพาะเลยเหรอ?”

“ใช่ มาหาแกนั่นแหละ มาคิดบัญชีกับแก!” คราวนี้ลู่ชิงซงระเบิดอารมณ์ได้เต็มที่ ใบหน้ามืดทะมึน “แกเป็นพี่ประสาอะไรฮะ ถึงได้ผลักไสน้องสาวแท้ๆ ของตัวเองลงกองไฟแบบนั้น!”

“เรื่องอะไรกันล่ะพี่? พูดจาซะน่ากลัวเชียว” ลู่ชิงหวยงงเป็นไก่ตาแตก

ลู่ชิงซงอยากจะประเคนหมัดใส่หน้าน้องชายสักทีจริงๆ แต่พอนึกถึงสถานที่แล้วก็ต้องข่มใจไว้ “ตอนนั้นแกคิดอะไรอยู่ถึงได้แนะนำน้องสาวให้เฉียวอวี้ เรื่องของเขาแกรู้อะไรบ้างหรือเปล่า!”

ลู่ชิงหวยพยักหน้า “รู้สิ ก็เพราะเห็นว่าเขาเป็นคนดี ฉันถึงอยากแนะนำชิงชิงให้เขานี่ไง พี่ไม่รู้อะไร เขาเป็นคนดีมากจริงๆ นะ เหล้าไม่กิน บุหรี่ไม่สูบ ไม่เคยทำรุ่มร่ามกับสหายผู้หญิงคนไหน โรงงานเราพี่ก็เห็นแล้ว คนงานหญิงสวยๆ ตั้งเยอะแยะ แต่เขาไม่เคยไปหยอกล้อใครเลยสักคน เที่ยงตรงสุดๆ…”

“พอๆ หยุดพูดได้แล้ว!” ลู่ชิงซงโบกมือตัดบท “แกไม่เอะใจบ้างเหรอ คนดีพร้อมขนาดนั้น ทำไมถึงยังไม่แต่งงาน ไม่มีแม้กระทั่งแฟนสักคน!”

“ใครว่าไม่เคยมีเล่า เมื่อก่อนเคยมีคู่หมั้นตั้งหลายคนแล้ว เพียงแต่…เพียงแต่…” ลู่ชิงหวยเริ่มเสียงอ่อยลง

ลู่ชิงชิงเลิกคิ้วขึ้น อุ๊ยตาย ท่าทางแบบนี้ ชัดเจนว่ารู้ตื้นลึกหนาบางอยู่นี่นา! คิดอะไรของเขาอยู่นะเนี่ย!

ลู่ชิงซงเองก็ดูออก คราวนี้เลยทนไม่ไหวอีกต่อไป ฟาดฝ่ามือลงบนหน้าผากน้องชายฉาดใหญ่ “ไอ้ตัวดี! เรื่องพรรค์นี้แกยังกล้าปิดบังอีกเหรอ คนแบบนั้นแกกล้ายกน้องสาวให้ได้ยังไง แกมีเจตนาอะไรกันแน่หา ยังมีความเป็นคนอยู่ไหมเนี่ย…”

“พี่ใหญ่!” ลู่ชิงหวยกุมหัวตัวเอง พลางทำหน้าตาน้อยอกน้อยใจ “ผมไม่เป็นคนตรงไหนกันเล่า! ใช่ ผมรู้เรื่องพวกนั้นของเขา ต่อให้เขาเป็นลูกชายเลขาธิการ ก็ห้ามคนอื่นนินทาลับหลังไม่ได้หรอก

แต่มันก็ไม่มีอะไรนี่นา! นั่นมันข่าวลือทั้งนั้น! ถึงตอนนั้นผมยังไม่ได้เข้ามาทำงานในโรงงาน แต่ผมก็รู้ดีว่าคู่หมั้นพวกนั้นของเขาต่างก็ตายเพราะอุบัติเหตุกันทั้งนั้น ป่วยตายไปสองคน ตกตึกตายอีกคน นี่มันไม่ใช่เรื่องบังเอิญหรอกเหรอ

หรือเพียงเพราะเรื่องพวกนี้ดันมาเกิดกับเขาหมด เขาเลยกลายเป็นตัวซวยไปเลยงั้นเหรอ ผมว่าไม่ใช่หรอก ถ้าเขาดวงกินเมียจริง คนในบ้านก็คงไม่มีทางอยู่ดีมีสุขกันได้หรอก ตามปกติคนดวงไม่ดี คนรอบข้างมันต้องมีเรื่องเกิดขึ้นบ่อยๆ สิ แต่นี่รอบตัวเขากลับไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นเลย ปกติดีเกินไปด้วยซ้ำ!”

“ถ้าไม่ใช่เพราะข่าวลือพวกนั้น พี่คิดว่าคนอย่างเขาจะยอมดองกับบ้านเราเหรอ ฝันไปเถอะ ไม่มีเรื่องดีๆ แบบนี้หรอก! ผมว่าเรื่องพวกนี้มีแต่พวกที่อิจฉาเขาปล่อยข่าวออกมาทั้งนั้นแหละ พอดีเลย อาศัยโอกาสนี้น้องสาวเราจะได้แต่งเข้าบ้านเขา ผมเป็นพี่ชายแท้ๆ ของชิงชิง ผมเองก็อยากให้น้องมีความสุขเหมือนกัน! พี่มองผมแบบนี้หมายความว่าไง ผมดูเหมือนไอ้พวกสารเลวไร้หัวใจขนาดนั้นเลยเหรอ?!”

ลู่ชิงหวยอารมณ์พลุ่งพล่าน ทั้งโบกไม้โบกมือน้ำลายแตกฟอง พูดเสียจนหน้าดำหน้าแดง

ตอนแรกลู่ชิงซงก็โมโหอยู่หรอก แต่ต่อมาก็ค่อยๆ คลายลง พอน้องชายพูดจบ อารมณ์ของเขาก็สงบลงตามไปด้วย น้ำเสียงที่พูดจึงไม่ดุเดือดเหมือนเมื่อครู่ “อืม ต่อให้แกพูดถูก แต่เรื่องแบบนี้เรายอมเชื่อไว้ก่อนดีกว่าไม่เชื่อนะ นี่มันเกี่ยวกับความสุขทั้งชีวิตของชิงชิง แล้วก็ชีวิตของน้องด้วย!”

“แกโตจนป่านนี้แล้ว ทำไมถึงไม่คิดให้มันรอบคอบหน่อยวะ! คิดว่าทั้งโลกนี้มีแกฉลาดอยู่คนเดียวหรือไง คนอื่นเขางมงายกันหมดหรือไง ในโรงงานนั่นน่ะ รวมทั้งคนรู้จักของบ้านเฉียวอวี้ พวกนั้นไม่ใช่คนมีการศึกษาหรอกเหรอ แล้วทำไมถึงไม่มีใครกล้าแต่งงานกับเขาสักคนล่ะ?

เรื่องพวกนี้แกไม่คิดบ้างเลยเหรอ? สมองหมูของแกวันๆ มันคิดอะไรอยู่วะ? ฉันจะบอกให้นะ พ่อให้ฉันมาก็เพื่อมาถอนหมั้น ต่อให้แกพูดจาชักแม่น้ำทั้งห้ายังไง เรื่องนี้ก็ไม่มีทางสำเร็จหรอก”

“อย่าเพิ่งสิพี่!” ลู่ชิงหวยเริ่มร้อนใจ “นี่มันโอกาสดีขนาดไหน ถ้าชิงชิงไม่ได้แต่งกับเฉียวอวี้ ก็ต้องจมปลักอยู่ในชนบทที่มีแต่โคลนเปรอะไปทั้งตัวน่ะสิ น้องออกจะดีขนาดนั้น จะไปใช้ชีวิตลำบากแบบนั้นได้ยังไง”

“ไม่ว่าจะชีวิตแบบไหน มันก็ต้องมีชีวิตอยู่รอดก่อนถึงจะได้เสวยสุขสิ ยังไงก็ต้องถอนหมั้น แกพูดไปก็ไม่มีประโยชน์หรอก บอกความจริงให้เอามั้ย วันนี้พวกเราคุยกับเฉียวอวี้ไปแล้ว”

“ตอนไหนกัน?”

“ก็บ่ายวันนี้นี่ไง พอแกกินข้าวเสร็จแล้วไปทำงาน เขาก็เรียกพวกเราไปคุยเรื่องนี้ที่ห้องทำงาน”

“แล้วเขาว่ายังไงบ้างล่ะ?” ลู่ชิงหวยรู้สึกประหลาดใจ ตอนกินข้าวเย็น เขาก็ไม่เห็นว่าเฉียวอวี้จะมีท่าทีแปลกไปตรงไหนเลยนี่นา