บทที่ 85 เลี้ยงข้าว

ลู่ชิงซงเข้าใจความรู้สึกของน้องชายดี “พวกพี่ก็ไม่รีบ ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรหรอก ปกติตอนเย็นนายกินข้าวที่ไหนล่ะ”

เขาเคยมาที่นี่แค่สองสามครั้ง และทุกครั้งก็รีบกลับบ้านในวันเดียวกัน จึงไม่ค่อยคุ้นเคยกับแถวนี้และไม่รู้ความเป็นอยู่ของน้องชายเท่าไหร่นัก

ลู่ชิงหวยเอ่ย “ถ้าอยู่คนเดียวผมกินยังไงก็ได้ แต่วันนี้พวกพี่มากันทั้งที จะกินส่งๆ ได้ยังไง ผมพาไปกินที่ภัตตาคารดีกว่า!”

“อย่าเลย!” ลู่ชิงซงเป็นคนประหยัดมัธยัสถ์ จึงรีบโบกมือปฏิเสธ “อย่าเปลืองเงินเปล่าๆ เลย มีอะไรให้กินรองท้องก็พอแล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะวันนี้มีเรื่องติดขัด ป่านนี้คงกลับถึงบ้านไปแล้ว”

“ไม่ได้สิ วันนี้ต้องไปกินที่ภัตตาคาร ผมต้องพาน้องเล็กไปกินของดีๆ”

“ไม่ได้ มันแพงเกินไป กินง่ายๆ เอาก็พอ”

สองพี่น้องเริ่มถกเถียงกันด้วยเรื่องนี้

ลู่ชิงชิงส่ายหน้าแล้วเอ่ยปราม “พอเถอะค่ะ พี่ใหญ่ พี่รอง แค่เรื่องกินข้าวเอง จะเถียงกันทำไม พี่รองคะ ฉันไม่เรื่องมากหรอก กินอะไรก็ได้ทั้งนั้นแหละ”

“เอ่อ…” ลู่ชิงหวยคิดดูครู่หนึ่งถึงยอมตกลง “ก็ได้ งั้นไปห้องพักผมแล้วกัน พวกเราทำอะไรกินกันเอง”

เขามีหอพักคนงานอยู่ที่นี่ แต่ละชั้นในตึกหอพักมีครัวเล็กๆ ให้พอทำอาหารง่ายๆ ได้

ส่วนคืนนี้พี่ใหญ่กับน้องเล็กจะนอนที่ไหน ลู่ชิงหวยคิดไว้เรียบร้อยแล้ว เมื่อก่อนเวลาพี่ใหญ่มาก็เบียดกันบนเตียงแคบๆ ในห้องพัก แต่คราวนี้มีน้องสาวมาด้วยคงไม่ได้ ต้องพาไปนอนที่เกสต์เฮาส์

พอตกลงกันได้และกำลังจะหันหลังเดินไป ก็มีเสียงตะโกนดังมาจากหน้าประตูโรงงาน “เดี๋ยวก่อนครับ!”

ไม่ต้องหันไปมอง ลู่ชิงชิงก็รู้ว่าเป็นใคร เสียงทุ้มนุ่มน่าฟังขนาดนี้ ได้ยินแค่ครั้งเดียวเธอก็จำได้ขึ้นใจ

เมื่อหันไปมองก็เป็นเฉียวอวี้จริงๆ ลู่ชิงหวยยังไม่รู้เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อตอนบ่าย พอเฉียวอวี้วิ่งตามมาทันจึงเอ่ยทัก “เพิ่งเลิกงานเหรอ”

“ครับ” เฉียวอวี้มองคนทั้งสาม แววตาของเขาปรายผ่านลู่ชิงชิงแวบหนึ่ง “กำลังจะไปกินข้าวกันใช่ไหมครับ มื้อเย็นนี้ผมขอเลี้ยงที่ภัตตาคารรัฐดีกว่า พอดีที่บ้านผมคนค่อนข้างเยอะ แล้วก็ไม่มีกับข้าวดีๆ เตรียมไว้ด้วย”

“อย่าลำบากเลย…” ลู่ชิงซงตั้งท่าจะปฏิเสธ เพราะเมื่อตอนบ่ายก็คุยกันขาดแล้ว ตอนนี้ทั้งสองฝ่ายไม่ได้มีความเกี่ยวข้องกัน จะให้เขามาเลี้ยงข้าวมันดูไม่เหมาะ

เฉียวอวี้ยิ้ม “ไม่ลำบากหรอกครับ แค่กินข้าวด้วยกันเฉยๆ ไม่ได้มีเจตนาอื่น ผมกับชิงหวยสนิทกัน ในฐานะเพื่อนจะเลี้ยงข้าวสักมื้อก็เป็นเรื่องปกติ พวกเราไปกันเถอะครับ”

เขาหันไปมองลู่ชิงชิง แววตาอบอุ่นอ่อนโยน แม้จะไม่เผยความรู้สึกเปิดเผยเหมือนแต่ก่อน ทว่ายังคงเปี่ยมด้วยประกายบางอย่างที่ต่างออกไป น้ำเสียงก็นุ่มนวลน่าฟัง “นั่งรถมาตั้งนาน มื้อเที่ยงก็คงกินไม่อิ่ม ตอนนี้คงหิวแย่แล้วใช่ไหมครับ”

ลู่ชิงชิงพยักหน้าอย่างไม่คิดมาก ยังไงเธอก็ไม่ได้ตั้งใจจะยอมแพ้เรื่องเฉียวอวี้อยู่แล้ว ให้เขาเลี้ยงข้าวสักมื้อจะเป็นไรไป อย่างมากที่สุดถ้าวันหน้าหาเงินได้ ค่อยเลี้ยงเขาคืนก็สิ้นเรื่อง

เธอไม่เคยมีแฟนเป็นเรื่องเป็นราว อาศัยดูคนรอบข้างเอาว่าคู่รักเขาปฏิบัติต่อกันยังไง ค่าใช้จ่ายระหว่างคู่รัก ใครจ่ายก็เหมือนกันทั้งนั้น ใครมีเงินมากกว่าก็ออกเยอะหน่อย จะมีปัญหาอะไร

ไม่จำเป็นต้องแบ่งแยกชัดเจนจนเกินไป เว้นแต่จะมีกรณีพิเศษ ซึ่งเรื่องบางเรื่องก็ต้องระวังไว้บ้าง เธอเคยเห็นรูมเมตคนหนึ่งเลิกกับแฟน แล้วผู้ชายทำรายการบัญชีแจกแจงค่าใช้จ่ายทั้งหมดที่เคยใช้ด้วยกัน ของขวัญที่เคยซื้อให้ผู้หญิงก็ตีเป็นเงินสด คิดรวมเสร็จสรรพแล้วมาตามทวงคืนจากฝ่ายหญิง

การกระทำแบบนี้ ลู่ชิงชิงรังเกียจมากที่สุด อยากคิดให้ชัดเจนก็ไม่ว่ากัน แต่ไม่ใช่มาทำแบบนี้ ถ้าเสียดายเงิน ไม่อยากเปย์ ก็ควรตกลงหารครึ่งกันแต่แรก จะได้ไม่ต้องมาวุ่นวายทีหลัง

ถ้าตอนแรกไม่ได้ตกลงกันไว้ ทีหลังก็อย่าทำตัวไร้ยางอายแบบนี้ ใครจะไปเลี้ยงตัวเองไม่รอด การคบกันไม่ใช่ว่าจ้องจะฮุบเงินทองของอีกฝ่ายเสียหน่อย ทำไมต้องทำเรื่องให้มันน่าเกลียดขนาดนั้นด้วย

เมื่อเห็นว่าลู่ชิงชิงพยักหน้าตกลง ลู่ชิงซงก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป รีบกระซิบเอ็ดเสียงเบา “ชิงชิง! เธอจะทำอะไรเนี่ย!”

ลู่ชิงชิงปลดผ้าพันคอบนหัวออก เมื่อกี้แค่ไม่อยากให้ซูรั่วอวิ๋นเห็น ไม่อยากเห็นสีหน้าลำพองใจแบบนั้นของอีกฝ่าย ตอนนี้ไม่มีอะไรแล้ว จึงไม่จำเป็นต้องคลุมไว้อีก หลังจากผ่านมาทั้งวันบวกกับได้ทายาพวกนั้น ใบหน้าก็ดีขึ้นมากแล้ว

“พี่ใหญ่ พี่จะรีบร้อนไปทำไมล่ะ เฉียวอวี้บอกว่าจะเลี้ยงข้าวพวกเรา มีอะไรไม่ดีตรงไหน? จริงไหมพี่รอง?”

ลู่ชิงหวยที่ไม่รู้เบื้องลึกเบื้องหลังเห็นด้วยอย่างยิ่ง “ใช่แล้วพี่ใหญ่ ไม่เป็นไรหรอก เฉียวอวี้คนนี้นิสัยดีมาก พี่แค่ยังไม่รู้จักเขา ไปเถอะ อย่างมากที่สุดพรุ่งนี้พวกเราค่อยเลี้ยงข้าวเขาคืนไง”

“พวกแกนี่มัน…” ลู่ชิงซงโมโหแทบแย่ แต่ตอนนี้จะโวยวายออกไปตรงๆ ก็ไม่ได้ จะให้พูดกลางถนนว่าสองบ้านตัดขาดความสัมพันธ์กันแล้วก็ดูไม่ดี แถมยังมีอีกหลายเรื่องที่ยังไม่ได้เล่าให้น้องรองฟังด้วย!

“ไปกันเถอะครับ” เฉียวอวี้เอ่ยตัดบทเรียบๆ แล้วเดินนำหน้าไป

ลู่ชิงซงจงใจชะลอฝีเท้า ดึงมือน้องสาวให้เดินรั้งท้าย พอเห็นลู่ชิงหวยกับเฉียวอวี้เดินคุยเรื่องโรงงานนำหน้าไปแล้ว จึงเอ่ยถามเสียงเบา “นี่แกจะทำอะไรกันแน่? ทำไมยังไปยุ่งกับเขาอยู่อีก? แล้วเมื่อกี้ที่เจอผู้หญิงแซ่ซูอะไรนั่น ทำไมแกไม่พูดความจริงไปล่ะ?”

ลู่ชิงชิงรู้สึกว่าท่าทางของเขาตลกชะมัด ระแวงไปหมดทุกสิ่ง แต่ดูๆ ไปก็น่ารักดีเหมือนกัน “พี่ใหญ่ เรื่องนี้รอไม่มีคนแล้วค่อยคุยกับพี่รองทีหลังไม่ได้เหรอ อีกอย่างเฉียวอวี้เขาเต็มใจเลี้ยงเอง พวกเราไม่ได้ไปบังคับเขาสักหน่อย พี่จะคิดมากทำไมเนี่ย”

“ฉันจะไม่คิดได้ยังไง! อย่าว่าแต่ตอนนี้เรื่องของพวกเธอสองคนล่มไปแล้วเลย ต่อให้ยังไม่ล่มก็ใช่ว่าจะไปผลาญเงินคนอื่นเขาส่งเดชได้นะ ถ้าบ้านเฉียวอวี้รู้เข้า จะหาว่าเธอใช้เงินมือเติบ เรื่องแพร่ออกไปใครเขาจะยอมแต่งด้วย!” ลู่ชิงซงรู้สึกหงุดหงิดเหลือเกินที่สั่งสอนเท่าไรก็ไม่ได้ดั่งใจ

“โธ่ ไม่เป็นไรหรอกน่า อย่าพูดเลย เดี๋ยวคนอื่นก็สงสัยกันพอดี” ลู่ชิงชิงรีบตัดบทเปลี่ยนเรื่อง

เดินไปได้สักพักก็พ้นเขตโรงงาน บรรยากาศรอบข้างเริ่มคึกคักขึ้นมาบ้าง แถวโรงงานมีร้านอาหารเล็กๆ อยู่สองสามร้านคอยบริการพวกคนงาน แต่ก็มีไม่กี่ร้าน อาหารก็ซ้ำซากจำเจ

พอเข้าสู่ตัวเมือง สภาพแถบนี้ก็ดีขึ้นมาก มีร้านอาหารใหญ่ๆ อยู่ไม่น้อย เฉียวอวี้พาทุกคนเข้าไปในร้านแห่งหนึ่งแล้วบอกกับลู่ชิงชิง “อยากกินอะไรสั่งได้เลยนะ”

เขากำชับกับลู่ชิงชิงคนเดียว จากนั้นจึงหันไปมองลู่ชิงหวย “ที่เหลือคุณก็สั่งตามสบายเลย”

ความหมายของเขาก็คือให้ลู่ชิงชิงเป็นคนตัดสินใจ มีหรือคนอื่นจะไม่เข้าใจ ลู่ชิงหวยรู้สึกพอใจไม่น้อย ดูท่าเฉียวอวี้จะชอบน้องสาวของเขาจริงๆ ไม่ว่าเรื่องอะไรก็ให้ความสำคัญกับน้องสาวก่อนเสมอ

การกระทำเดียวกัน แต่ในสายตาของคนต่างกัน ย่อมมองเป็นคนละเรื่อง ลู่ชิงซงมองเฉียวอวี้ด้วยความไม่สบอารมณ์ ทั้งที่ตกลงกันไว้ชัดเจนแล้ว ทำไมหมอนี่ยังมาเอาอกเอาใจขนาดนี้อีกล่ะ?

เขารู้อยู่แล้วเชียวว่าคนในเมืองเล่ห์เหลี่ยมเยอะ! นี่ต้องเป็นหลุมพรางที่เฉียวอวี้ขุดไว้แน่ๆ! คิดจะใช้วิธีนี้ทำให้น้องสาวเขาหวั่นไหวเหรอ? ฝันไปเถอะ ก่อนออกจากบ้านพ่อกับแม่กำชับแล้วกำชับอีกว่าต้องถอนหมั้นให้ได้ จะมายอมล้มเลิกกลางคันไม่ได้เด็ดขาด

เขายังอดห่วงน้องสาวคนเล็กไม่ได้ เธอซื่อเกินไป ย่อมถูกคนพรรค์นี้หลอกเอาได้ง่ายๆ หวังว่าจะไม่มีอะไรผิดพลาดนะ ไม่อย่างนั้นกลับไปคงโดนพ่อแม่สวดยับแน่

ลู่ชิงชิงกวาดสายตามองเมนู อาหารในร้านยุคนี้ก็มีไม่น้อยเหมือนกัน ทว่าส่วนใหญ่เป็นผักตามฤดูกาล ไม่รู้ว่าทำออกมาแล้วรสชาติจะเป็นยังไง

เธอเลือกสั่งมาสองอย่างตามความชอบของตัวเอง จากนั้นก็ส่งรายการอาหารให้พี่รอง ส่วนพี่ใหญ่… เธอดูออกว่าตอนนี้พี่ใหญ่หมดอารมณ์จะกินข้าวไปแล้ว

ลู่ชิงหวยสั่งมาสองอย่าง ล้วนเป็นกับข้าวง่ายๆ สไตล์บ้านๆ ราคาของที่นี่ถือว่าสมเหตุสมผล เขาจึงยึดหลักประหยัด ไม่ได้สั่งมากเกินไป

สุดท้ายเฉียวอวี้สั่งเพิ่มอีกสองอย่าง จึงเป็นอันเรียบร้อย

ในที่สุดลู่ชิงซงก็ยอมเปิดปาก “สั่งเยอะขนาดนี้ กินไม่หมดจะสิ้นเปลืองเอานะ!”

เฉียวอวี้ยิ้ม “ไม่เป็นไรครับ กินหมดแน่ ถ้าไม่ไหวจริงๆ ก็ห่อกลับไปกินที่บ้านได้เหมือนกัน”