บทที่ 84 นัดกันไว้แล้ว

ทั้งสองคนยืนรออยู่แบบนั้น ลู่ชิงชิงยังคงใช้ผ้าพันคอผืนเก่าของหยางซิ่วอิงคลุมศีรษะไว้ ปิดใบหน้าเล็กๆ ไปเกินครึ่ง เผยให้เห็นเพียงดวงตา

รอไปได้สักพัก ลู่ชิงซงรู้สึกว่าเงียบเกินไป เขาคิดครู่หนึ่งจึงพูดขึ้น “ชิงชิง พรุ่งนี้พี่จะพาไปห้างในเมือง อยากได้อะไรพี่จะซื้อให้!”

ลู่ชิงชิงเหลือบมองเขา อืม พี่ชายก็คือพี่ชายแสนดีจริงๆ “ไม่ต้องหรอกพี่ใหญ่ ถ้าพี่มีเงินเหลือ เอาไปซื้อให้พี่สะใภ้กับเสี่ยวเยวี่ยเถอะ ฉันไม่อยากได้อะไรหรอก”

“พี่สะใภ้แกก็ไม่อยากได้อะไรเหมือนกัน ซื้อให้แกนั่นแหละดีแล้ว อีกหน่อยแกยังต้องไปดูตัวแต่งงาน จำเป็นต้องใช้นะ” ลู่ชิงซงถูมือไปมาพลางพูด

ลู่ชิงชิงยิ้มบางๆ ไม่ได้พูดอะไรต่อ พรุ่งนี้ต้องไปซื้อของแน่ๆ แต่ไม่มีเงินจะซื้อได้ยังไงล่ะ? เธอจะหาเงินได้จากทางไหนกันนะ?

ยุคนี้ไม่ได้เจริญเหมือนในอนาคต ไม่มีคอมพิวเตอร์ ไม่มีธุรกิจส่วนตัว ทั้งยังไม่มีวิธีหาเงินเร็วๆ ดูท่าคงต้องรออีกสองสามปีถึงจะค่อยๆ หาโอกาสได้

หรือไม่พรุ่งนี้ก็ลองไปเดินดูเล่นๆ อย่างน้อยก็ไปดูว่าของที่ตัวเองอยากได้มีขายหรือเปล่า

ไม่นานก็ถึงเวลาเลิกงาน ที่ประตูใหญ่เริ่มมีคนงานทยอยเดินออกมา ตอนเที่ยงในโรงอาหารทุกคนใส่ชุดทำงานเหมือนกันหมด พอถึงตอนนี้บางคนก็เปลี่ยนกลับเป็นเสื้อผ้าของตัวเอง

แต่ก็ยังมีอีกส่วนหนึ่งที่ยังสวมชุดทำงานอยู่ ยุคนี้คนมีเงินยังมีแค่ส่วนน้อย คนส่วนใหญ่เสียดายเงินไม่กล้าซื้อเสื้อผ้า มีชุดทำงานใส่ก็ดีถมไปแล้ว อีกอย่างเนื้อผ้าของชุดทำงานก็ทนทานมาก มองแล้วก็ดูเรียบร้อยดี

คนงานเดินออกมากันเยอะแล้ว แต่ก็ยังไม่เห็นลู่ชิงหวย ลู่ชิงชิงเริ่มร้อนใจนิดๆ “พี่ใหญ่ ทำไมพี่รองยังไม่ออกมาอีกนะ? เลิกงานแล้วไม่ใช่เหรอ?”

ลู่ชิงซงรู้สถานการณ์พวกนี้ดี จึงเอ่ยขึ้น “ก็พี่รองแกยังเป็นแค่คนงานชั่วคราวนี่นา พี่มาหาตั้งหลายครั้งเขาก็เป็นแบบนี้ตลอด ออกมาช้ามาก บอกว่ายังมีเรื่องที่ต้องเรียนรู้อีกเยอะ แล้วก็ต้องจัดการงานตัวเองให้เรียบร้อยก่อนถึงจะเลิกงานได้ ไม่ต้องรีบหรอก วันนี้น่าจะออกเร็วขึ้นหน่อย”

“อืม ฉันเข้าใจแล้ว” ลู่ชิงชิงถึงเพิ่งรู้ว่าที่แท้ลู่ชิงหวยเป็นคนจริงจังขนาดนี้ มิน่าล่ะในอนาคตถึงทำเรื่องอื่นๆ ได้ดีไปหมด

ยังไม่ทันได้เจอลู่ชิงหวย แต่กลับมีคนที่ไม่คาดคิดโผล่มา พอเห็นคนคนนั้น ลู่ชิงชิงก็ขมวดคิ้ว รีบหันหลังขวับเพราะไม่อยากมอง

ซูรั่วอวิ๋นก้าวเดินอย่างสง่างาม เดินนวยนาดมาที่ริมถนนแล้วพยักหน้าให้ลู่ชิงซง “สวัสดีค่ะ พวกคุณมารอคนเหรอคะ? มารอพี่อวี้หรือเปล่า?”

“พวกเรา…”

ลู่ชิงซงเพิ่งอ้าปาก ลู่ชิงชิงก็อดไม่ได้ที่จะขัดขึ้นมา “เธอพูดถูกแล้วล่ะ พวกเรากำลังรอเฉียวอวี้อยู่นี่ไง คืนนี้นัดกันไว้ว่าจะไปกินข้าวที่บ้านเขา ไม่รู้เหมือนกันว่าเขาจะออกมาเมื่อไหร่?”

เธอเอียงหน้า ให้ซูรั่วอวิ๋นเห็นแค่หน้าผากที่มีผมม้าปรกอยู่

ในใจของซูรั่วอวิ๋นร้อนรน ทว่าสีหน้ากลับไม่แสดงอาการใดๆ “พี่อวี้เขางานยุ่งมากค่ะ แล้วก็เป็นคนมีความรับผิดชอบมากด้วย เขาจะต้องรอให้คนในโรงงานของเขาเลิกงานกันหมดก่อน แล้วตัวเองค่อยไปตรวจดูทุกอย่างด้วยตาตัวเองถึงจะออกมา ถ้าพวกคุณอยากรอก็รอไปอีกสักพักเถอะค่ะ”

เดิมทีเธอตั้งใจจะเดินไป แต่พอก้าวเท้าก็ชะงัก หันกลับมาพูด “จริงสิ บ้านฉันอยู่ตึกตรงข้ามกับพี่อวี้เลย ยินดีต้อนรับไปเที่ยวเล่นนะคะ”

“ขอบคุณค่ะพี่สาวซู!” ลู่ชิงชิงแกล้งพูดเน้นเสียงชัดถ้อยชัดคำ น้ำเสียงเจือความหวานหยดย้อย หึ อยากจะหวานเลี่ยนให้ผู้หญิงคนนี้อกแตกตายไปเลย! เลิกงานแล้วไม่ยอมกลับบ้าน มาคอยสอดแนมทำไมแถวนี้?

ของที่เป็นของเธอจริงๆ คนอื่นก็แย่งไปไม่ได้หรอก แต่ถ้าไม่ใช่ของเธอ ฝืนดึงดันไปก็ไม่ได้มาอยู่ดี! ต่อให้ได้มา ก็ไม่มีทางอยู่กับเธอไปตลอดหรอก!

ลู่ชิงชิงจงใจทำตัวแอ๊บแบ๊ว ก็แค่อยากยั่วโมโหผู้หญิงคนนี้! ถึงแม้เธอจะไม่ได้ประจันหน้ากับซูรั่วอวิ๋นตรงๆ แต่เมื่อครู่ก็ได้เห็นการแต่งตัวของอีกฝ่ายแล้ว

ในฐานะคนเมืองแท้ๆ ซูรั่วอวิ๋นจึงแต่งตัวทันสมัยและดูสวยสะดุดตา เธอเปลี่ยนชุดก่อนเลิกงานออกมา เสื้อแขนยาวสีกากีคอบัวเล็กดูทะมัดทะแมง ท่อนล่างเป็นกางเกงขายาวทรงกระบอกสีขาว สวมรองเท้าแตะรัดส้นหนังลูกวัวคู่กับถุงน่องสีเนื้อ

ชุดแบบนี้ ต่อให้เอาไปใส่ในโลกอนาคตก็ยังไม่ถือว่าตกยุค ยิ่งในยุคนี้ยิ่งนับว่าเป็นผู้นำแฟชั่นเลยทีเดียว

ตอนเที่ยง ลู่ชิงชิงเคยลอบสังเกตหน้าตาของอีกฝ่ายมาแล้ว ซูรั่วอวิ๋นจัดเป็นคนประเภทดูสง่าผ่าเผย ดวงตากลมโต ผมยาวประบ่า พอเลิกงานก็ปล่อยผมสยาย ติดกิ๊บสีดำไว้ข้างหู

จะบรรยายยังไงดีล่ะ… เธอดูมีออร่าที่ทรงพลัง ไม่ใช่แนวสาวแกร่งทำงานเก่ง แต่เป็นความสวยสง่าแบบใจกว้าง มีส่วนคล้ายภรรยาผู้อำนวยการโรงงานที่เคยเจอตอนไปดูตัวอยู่ถึงห้าส่วน

ขณะที่ลู่ชิงชิงแอบมองซูรั่วอวิ๋น ซูรั่วอวิ๋นก็กำลังกวาดสายตามองลู่ชิงชิงอยู่เช่นกัน ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกว่าไม่มีอะไรน่าสนใจ ก็แค่ผู้หญิงบ้านนอกคนหนึ่ง แต่งตัวเชยสะบัด เสื้อผ้าตัวโคร่งไร้ซึ่งทรวดทรงความงาม เท้ายังสวมรองเท้าผ้าคู่เก่า ดูมุมไหนก็บ้านนอกคอกนาสิ้นดี!

แถมลู่ชิงชิงคนนี้ยังดูใจปลาซิว ไม่มีความมั่นใจเอาเสียเลย พอเจอคนก็หลบๆ ซ่อนๆ แม้แต่จะสบตาตรงๆ ยังไม่กล้า บนหัวยังโพกผ้าพันคอลายตารางสีฉูดฉาดน่าหัวเราะ ไม่ต่างอะไรจากพวกผู้หญิงชาวบ้านที่เคยเห็นทั่วไป

คนพรรค์นี้เฉียวอวี้มองข้ามไปถูกใจได้ยังไง? ถึงขั้นจะตกลงปลงใจกันแล้วเนี่ยนะ! ลู่ชิงชิงคนนี้ช่างเสียของที่มีชื่อเพราะๆ เสียจริง ผู้หญิงบ้านนอกคู่ควรกับชื่อ ‘ชิงชิง’ ด้วยเหรอ? ควรจะอยู่ทำไร่เลี้ยงหมูที่ชนบทไปนั่นแหละดีแล้ว ยังจะกล้าเพ้อฝัน คางคกอยากกินเนื้อหงส์แท้ๆ!

ในใจของซูรั่วอวิ๋นพลันกระจ่างขึ้นมาทันที เธอเข้าใจแล้ว! เฉียวอวี้ต้องโดนเรื่องสะเทือนใจเล่นงานจนเสียศูนย์แน่ๆ ถึงได้เลือกคนอย่างลู่ชิงชิง ต้องเป็นแบบนี้แน่!

ถ้าเป็นเมื่อก่อน คนอย่างเฉียวอวี้ไม่มีทางชายตามองผู้หญิงแบบนี้หรอก เพราะเกิดเรื่องพวกนั้นขึ้น มีข่าวลือเหล่านั้นแพร่ออกมา ถึงทำให้สภาพจิตใจของเฉียวอวี้บอบช้ำจนต้องลดมาตรฐานการเลือกคู่ลงมา

ทว่าไม่มีใครรู้ดีไปกว่าซูรั่วอวิ๋นอีกแล้ว เฉียวอวี้ไม่ได้ดวงกินเมีย เรื่องพวกนั้นมันก็แค่อุบัติเหตุ! ตัวเธอเองนี่ไงคือข้อพิสูจน์ที่ดีที่สุด ชาติก่อนเธอไม่ได้ถูกดวงเขากลืนชีวิตสักหน่อย สุดท้ายเป็นเพราะเธอรนหาที่ตายเองต่างหาก

เพราะฉะนั้น เธอจะไม่มีวันปล่อยให้ลู่ชิงชิงได้ใจเด็ดขาด ต้องทำลายความสัมพันธ์นี้ให้ได้! เฉียวอวี้จะต้องเป็นของเธอ ซูรั่วอวิ๋นคนนี้เพียงคนเดียว

เพียงชั่วพริบตา ซูรั่วอวิ๋นคิดตลบแตลงไปถึงสิบแปดตลบ เธอเหลือบมองลู่ชิงชิงที่ยืนหดหัวตัวลีบ ก่อนจะเชิดหน้าขึ้นอย่างทรนง เอ่ยตอบอย่างสุภาพแต่แฝงความเหยียดหยามไว้สามส่วน “ไม่เป็นไรจ้า น้องสาววว…”

หางเสียงที่ทอดจริตนั้น แม้แต่ลู่ชิงซงที่ซื่อตรงยังฟังออกถึงความทะแม่งๆ เขาจึงมองซูรั่วอวิ๋นด้วยสายตาระแวงระไว เขาคิดยังไงก็ไม่เข้าใจ หญิงสาวในเมืองที่ทั้งสวยและฉลาด ทั้งยังมีภาษีดีกว่าคนชนบท ทำไมเวลาพูดจาถึงได้มีน้ำเสียงแบบนี้ ไม่ต่างอะไรจากพวกผู้หญิงปากสว่างที่ชอบนินทาชาวบ้านในหมู่บ้านของพวกเขาเลย

ลู่ชิงชิงไม่สนใจซูรั่วอวิ๋น ไม่มีประโยชน์ที่จะต่อล้อต่อเถียง ตอนนี้เธอสู้เรื่องรูปลักษณ์ภายนอกไม่ได้จริงๆ สุภาษิตว่าไว้ ไก่งามเพราะขน คนงามเพราะแต่ง ตัวเธอในตอนนี้มีแต่จะตกเป็นเป้าหัวเราะเยาะของพวกไร้วิสัยทัศน์ ไร้ใจกว้าง และไม่รู้จักการให้เกียรติคนอื่นเท่านั้น

จะออกรบโดยไร้อาวุธยุทโธปกรณ์ได้ยังไงกัน? เธอไม่รีบหรอก หนทางยังอีกยาวไกล ไว้มีโอกาสเมื่อไร เธอจะจัดเซอร์ไพรส์ชุดใหญ่ให้ซูรั่วอวิ๋นสักที

…

หลังจากซูรั่วอวิ๋นเดินจากไป เนิ่นนานจนหน้าประตูโรงงานเหลือคนเดินออกมาเพียงประปราย ลู่ชิงหวยถึงได้เดินออกมาจากข้างใน

ทันทีที่ก้าวพ้นประตูแล้วเห็นสองพี่น้องยืนรออยู่ริมถนน ลู่ชิงหวยก็รู้สึกผิด รีบวิ่งเข้ามา “พี่ใหญ่ น้องเล็ก รอนานเลยสิ วันนี้ฉันพยายามรีบออกให้เร็วที่สุดแล้วนะ แต่ช่วงนี้งานยุ่งมากจริงๆ ฉันไม่กล้าชิ่งออกมาก่อน เลยต้องปล่อยให้พวกพี่รอนานเลย”