บทที่ 83 โกรธ

“ฮึ่ม…” ลู่ชิงชิงยังอยากจะพูดอะไรต่อ ดวงตากลมโตเป็นประกายกลอกไปมา ก่อนจะสะบัดหน้าหนี “ยังมีอะไรต้องพูดอีก คุณไม่ได้ถูกใจฉันตั้งแต่แรกอยู่แล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะเรื่องนั้น พวกเราก็คงไม่ได้มาเจอกันจริงๆ หรอก

ไม่อย่างนั้น คุณคงไม่ยอมถอดใจง่ายดายขนาดนี้ ในเมื่อคุณไม่ได้สนใจฉัน คนอื่นจะเรียกคุณยังไงมันก็ไม่เกี่ยวกับฉันแล้ว”

“…ครับ” เดิมทีเฉียวอวี้อยากจะอธิบายสักหน่อย แต่คิดดูอีกทีก็ล้มเลิกความคิด ในเมื่ออยู่ด้วยกันไม่ได้ตั้งแต่แรก ปล่อยให้เธอเข้าใจผิดไปแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน

เห็นท่าทางแบบนี้ของเขา ลู่ชิงชิงก็ยิ่งมีน้ำโห ลุกพรวดขึ้นมาคว้าผ้าคลุมผมจากมือเขา “พี่ใหญ่ พวกเราไปกันเถอะ”

“อื้ม” ลู่ชิงซงขานรับพลางลุกขึ้นตาม เขารู้สึกว่าคำพูดของน้องสาวเมื่อครู่มันฟังดูแปลกๆ แต่ก็บอกไม่ถูกว่าแปลกตรงไหน

เมื่อก่อนน้องสาวก็ฉลาดอยู่หรอก แค่ฝีปากไม่ได้กล้าขนาดนี้ แต่วันนี้ดูจะพูดเก่งเป็นพิเศษ ต้อนผู้ชายตัวโตเสียจนพูดไม่ออกไปเลย

พอเดินมาถึงหน้าประตู ลู่ชิงชิงก็ชะงักฝีเท้า หันกลับไปมองเฉียวอวี้ ตอนนี้เขาลุกขึ้นยืนอยู่เหมือนกัน ดูเหมือนจะไม่ได้คาดคิดว่าเธอจะหันขวับกลับมา บนใบหน้ายังคงฉายแววอาลัยอาวรณ์อยู่เลยถูกจับได้คาตา

ลู่ชิงชิงยิ่งโมโหหนักกว่าเดิม ส่งเสียงฮึดฮัดในลำคอแล้วสะบัดหน้าเดินจากไปทันที ดูออกชัดเจนว่าเฉียวอวี้มีใจให้เธอ แต่ถ้าเป็นผู้ชายที่แม้แต่ความกล้าแค่นี้ยังไม่มี เธอก็จะไม่ยอมทนเอาอกเอาใจหรอก

ที่จริงเรื่องนี้จะโทษเฉียวอวี้ก็ไม่ได้เสียทีเดียว ลู่ชิงชิงเข้าใจความรู้สึกของเขาดี ยิ่งใส่ใจก็ยิ่งหวาดกลัว เขาเองก็คงกลัวว่าเธอจะเป็นอะไรไปเหมือนกัน

เฉียวอวี้เดินตามมาส่งพวกเขาจนถึงหน้าประตูโรงงาน “พี่ใหญ่ คืนนี้พวกพี่จะพักที่ไหนเหรอครับ ให้ผมช่วยจัดการให้ไหม”

ลู่ชิงชิงยังไม่หายโกรธ การเข้าใจมันเรื่องหนึ่ง แต่การยอมรับได้มันก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง เธอจึงตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงห้วนๆ “ไม่รบกวนคุณหรอก พวกเราหาที่พักกันเองได้”

เฉียวอวี้โดนปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใย อ้าปากค้างแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ ได้แต่ยืนมองแผ่นหลังของคนทั้งสองที่เดินห่างออกไปเรื่อยๆ อยู่ตรงนั้น นานทีเดียวกว่าเขาจะได้สติกลับมา

เขารู้สึกปวดใจอยู่บ้าง แต่ก็แอบรู้สึกโล่งใจอยู่เหมือนกัน ที่ปวดใจก็คือ ทำไมชะตาชีวิตของตัวเองถึงเป็นแบบนี้? หรือเขาถูกกำหนดมาให้ต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยวไปตลอดชีวิตกันแน่?

แต่ที่โล่งใจก็คือ ถ้าไม่มีเรื่องดวงกินเมีย ป่านนี้เขาคงแต่งงานไปนานแล้ว และคงไม่มีทางได้พบกับลู่ชิงชิง เธอไม่ใช่ผู้หญิงที่สวยที่สุดที่เขาเคยพบเจอ แต่กลับเป็นผู้หญิงเพียงคนเดียวที่ทำให้เขาหวั่นไหวได้จนถึงตอนนี้

ที่น่าเสียดายก็คือ พวกเขาไม่อาจครองคู่กันได้

เฉียวอวี้จัดการอารมณ์ความรู้สึกของตัวเอง บนถนนเบื้องหน้าไม่มีเงาร่างของทั้งสองคนนั้นแล้ว เขาถอนหายใจออกมาแผ่วเบา หมุนตัวตั้งใจจะกลับไปดูความเรียบร้อยที่โรงงานผลิต

แต่พอหันกลับมาก็เจอกับซูรั่วอวิ๋นที่เดินสวนเข้ามาพอดี ในใจยิ่งรู้สึกหงุดหงิดหนักกว่าเดิม ชิงชิงเข้าใจผิดไปแล้ว สัญชาตญาณทำให้เขาไม่อยากข้องแวะกับซูรั่วอวิ๋นอีกต่อไป แม้ว่าหลังจากนี้ลู่ชิงชิงจะไม่ยอมมาที่นี่อีกแล้วก็ตาม

เฉียวอวี้เปลี่ยนทิศทาง ตั้งใจจะเดินไปทางห้องทำงาน ซูรั่วอวิ๋นรีบสาวเท้าตามมาทันที “พี่อวี้ คนเมื่อกี้เป็นคู่ดูตัวของพี่จริงๆ เหรอคะ”

เฉียวอวี้ส่งเสียง “อืม” ในลำคอคำหนึ่ง ไม่ได้พูดอะไรมากไปกว่านั้น

“พี่อวี้ พี่ไปคบหากับสาวบ้านนอกแบบนั้นจริงๆ เหรอคะ เธอมีอะไรดีตรงไหนกัน ที่นี่ของเรามีผู้หญิงดีๆ ตั้งเยอะแยะ พี่จะไปคบกับเธอได้ยังไง”

เมื่อครู่ตอนอยู่ในโรงอาหาร ลู่ชิงชิงใช้ผ้าคลุมปิดหน้าไว้ บังเอิญด้านนั้นหันมาทางซูรั่วอวิ๋นพอดี เธอจึงเห็นเพียงดวงตาดำขลับคู่นั้น ประกอบกับตอนนั้นกำลังอารมณ์ไม่ดี อย่างอื่นก็เลยไม่ได้ทันสังเกต

ในสายตาของเธอ ยัยนั่นก็แค่พวกบ้านนอกคอกนา แต่งตัวก็เชย รูปร่างก็ดูหนาเทอะทะ แถมยังไร้มารยาท ไม่เข้าใจเลยจริงๆ ว่าทำไมเฉียวอวี้ถึงยอมตกลง หรือยังเป็นเพราะข่าวลือบ้านั่นอยู่อีก?

คนอื่นไม่รู้ แต่ซูรั่วอวิ๋นรู้กระจ่างยิ่งกว่าใคร นั่นมันก็แค่เรื่องโคมลอยชัดๆ ชาติที่แล้วเธอถูกบีบให้แต่งงานกับเฉียวอวี้ ก็อยู่กันมาได้อย่างสงบสุขตลอด ไม่เห็นจะโดนดวงกินเมียจนตายเสียหน่อย ถ้าไม่ใช่เพราะตอนนั้นหน้ามืดตามัว ไม่แน่ว่าป่านนี้เธอคงได้ใช้ชีวิตรักใคร่กลมเกลียวกับเฉียวอวี้ไปนานแล้ว

คราวนี้ไม่ว่าจะอย่างไรก็ต้องแยกพวกเขาให้ได้ ผู้หญิงบ้านนอกคนนั้นจะไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นเลยสักนิด ยัยนั่นจะเข้ามาแทนที่ตัวเองเป็นภรรยาของเฉียวอวี้ แล้วได้ใช้ชีวิตคู่อยู่กับเขาไปชั่วชีวิต

เมื่อคิดว่าคนที่ตนเฝ้าถวิลหาทุกลมหายใจกำลังจะต้องไปครองคู่กับผู้หญิงคนอื่น ในใจของซูรั่วอวิ๋นก็ร้อนรนกระวนกระวายเหมือนมีหนูยี่สิบห้าตัววิ่งพล่าน คันยุบยิบปั่นป่วนไปหมด

เฉียวอวี้หันหน้ามา มองซูรั่วอวิ๋นด้วยสายตาราวกับจะถามว่าเธอโง่หรือเปล่า “ผู้หญิงแถวนี้งั้นเหรอ แถวนี้ไม่มีใครกล้าแต่งงานกับผมสักคน เรื่องนี้เธอไม่ใช่ว่ารู้ดีกว่าใครหรอกเหรอ”

ซูรั่วอวิ๋นซอยเท้าถี่วิ่งตามเขาไป ในใจแอบดีใจ การที่เขาโมโหก็แปลว่าเขายังใส่ใจ ถ้าเขายังใส่ใจ ตัวเองก็ย่อมยังมีโอกาส

“พี่อวี้ พี่โกรธเหรอคะ ตอนนั้นฉันไม่ได้ไม่อยากแต่งงานกับพี่นะ ฉันแค่…แค่เกลียดที่พ่อแม่มาบงการชีวิตฉันมากๆ ตอนนี้ฉันโตแล้ว เรื่องแต่งงานเรื่องใหญ่ขนาดนี้ฉันควรจะได้ตัดสินใจเองสิคะ! ความจริงฉันไม่ได้คิดแบบนั้นเลย ฉันไม่ได้เกลียดพี่สักนิด…”

เฉียวอวี้ไม่หยุดฝีเท้า คิดว่าในเมื่อเธอตามตื๊อไม่เลิก ก็อย่าเพิ่งไปที่ห้องทำงานเลย อยู่กันตามลำพังสองต่อสองยิ่งไม่เหมาะสม สู้ไปที่โรงปฏิบัติงานดีกว่า คนเยอะจะได้ไม่มีเรื่องอะไร พอเลี้ยวตรงหัวมุม เขาจึงมุ่งหน้าไปยังโรงปฏิบัติงานทันที

ซูรั่วอวิ๋นไม่ยอมแพ้ ยังคงตามติด วิ่งจนหอบเหนื่อยแทบขาดใจ เธอเป็นหญิงสาวบอบบาง ปกติเดินเหินเชื่องช้าอ้อยอิ่ง เคยต้องมาทุลักทุเลขนาดนี้เสียที่ไหน

“พี่อวี้ พี่ต้องเชื่อฉันนะ ฉันผิดไปแล้ว!”

จนกระทั่งถึงหน้าประตูโรงปฏิบัติงาน เฉียวอวี้ถึงยอมเอ่ยปาก “ผมไม่ได้โกรธ”

“ฉันผิดไปแล้วจริงๆ…” ซูรั่วอวิ๋นกำลังพูดอยู่ พอได้ยินประโยคนี้ในใจก็พลันยินดี “พี่บอกว่าไม่ได้โกรธเหรอคะ งั้นพี่ยกโทษให้ฉันแล้วใช่ไหม”

เฉียวอวี้ไม่แม้แต่จะเหลือบแลเธอ เขามองตรงไปข้างหน้าแล้วพูด “ผมไม่เคยเก็บมาใส่ใจ แล้วจะไปโกรธได้ยังไง ตอนนี้ผมมีคนรักแล้ว ต่อไปพวกเราเว้นระยะห่างกันไว้หน่อยจะดีกว่า ผมไม่อยากให้ใครเอาไปนินทา เธอเป็นผู้หญิง ยิ่งต้องระวังตัวให้มาก”

เฉียวอวี้เดินเข้าไปในตัวโรงงาน ซูรั่วอวิ๋นยืนนิ่งอึ้งอยู่ที่เดิม เขาหมายความว่ายังไง ไม่ได้ใส่ใจจึงไม่โกรธ…นั่นก็แปลว่า ตัวเธอไม่มีความสำคัญในใจเขาเลยแม้แต่น้อย ไม่คุ้มค่าพอให้เขาต้องเสียเวลามาโกรธด้วยซ้ำ

โดยเฉพาะประโยคสุดท้ายนั่น กำลังเตือนให้เธอรู้จักรักศักดิ์ศรีตัวเองอยู่ใช่ไหม เธอไม่ได้โง่ ฟังเข้าใจทั้งหมด เขาเริ่มรังเกียจที่เธอไม่รักนวลสงวนตัวแล้ว

แต่เธอไม่มีวันยอมแพ้หรอก ชาตินี้ เขาคือทุกสิ่งทุกอย่างของเธอ นอกจากเขาแล้ว เธอก็ไม่ต้องการสิ่งใดอีก ไม่เป็นไร ขอแค่ระวังตัวให้มากขึ้น โอกาสก็ยังมีอยู่

ถึงอย่างไรเธอก็อยู่ใกล้ชิดกว่า ได้เปรียบเห็นๆ ผู้หญิงบ้านนอกคนนั้นไม่มีเงื่อนไขที่สะดวกสบายแบบนี้หรอก เธอไม่เชื่อหรอกว่าถ้ายังดึงดันต่อไปจะไม่ทำให้เขาใจอ่อนได้ ไม่ใช่มีคำกล่าวว่าน้ำหยดลงหินทุกวันหินยังกร่อนหรอกหรือ ถ้าอย่างนั้น ต่อให้เป็นก้อนหินเย็นชาแค่ไหน เธอก็ต้องทำให้มันอุ่นขึ้นมาได้แน่

ต้องได้สิ!

ซูรั่วอวิ๋นปลอบใจตัวเองเช่นนั้น

…

ลู่ชิงซงรู้เวลาเลิกงานของน้องชาย จึงพาลู่ชิงชิงมารอที่หน้าประตูโรงงานก่อนเวลา

ตอนบ่ายแก่ๆ พวกเขาไปนั่งพักแข้งพักขาที่สวนสาธารณะแถวนั้นอยู่พักหนึ่ง ลู่ชิงชิงเอาแต่เงียบไม่พูดไม่จา ทำเอาคนเป็นพี่ใหญ่อย่างเขารู้สึกใจคอไม่ดี

พอนึกถึง ‘วีรกรรมความกล้าหาญ’ ที่น้องสาวเคยกระโดดน้ำ ลู่ชิงซงก็รู้สึกกลัวขึ้นมา ทั้งยังนึกเสียใจที่พาเธอมาในครั้งนี้

น้องสาวคนนี้คิดอะไรตื้นเขิน รับเรื่องกระทบกระเทือนใจไม่ค่อยได้ เพื่อหลี่เฉิงหย่วนคนนั้นยังกล้ากระโดดน้ำ แล้ววันนี้เพื่อเฉียวอวี้ ไม่แน่ว่าอาจจะทำอะไรแผลงๆ ออกมาอีก ไม่ว่าจะมองมุมไหน เฉียวอวี้ก็ดีกว่าหลี่เฉิงหย่วนคนนั้นเป็นหมื่นเท่า

รู้อย่างนี้ให้พ่อมาด้วยเสียก็ดี ทีแรกเขากลัวว่าพ่อจะเป็นคนอารมณ์ร้อน ถึงตอนนั้นอาจจะยิ่งเกิดเรื่องวุ่นวาย แต่พอดูตอนนี้แล้ว คาดว่าคงมีเรื่องเกิดขึ้นอยู่ดี นิสัยของน้องสาวดื้อรั้นเป็นพิเศษ ไม่ใช่สิ่งที่เขาจะควบคุมได้เลยสักนิด!