บทที่ 82 รู้ไปหมดทุกเรื่อง

ลู่ชิงชิงตะลึงงันไปเลยจริงๆ เขาเดาออกได้ยังไงกัน เธอไม่ได้บอกใบ้อะไรเลยสักนิด นั่นก็แปลว่าการคิดวิเคราะห์และการสังเกตของเขายอดเยี่ยมเกินไปแล้ว

ฮิๆ สมแล้วที่เป็นผู้ชายที่เธอต้องตา!

ลู่ชิงชิงเหลือบมองพี่ใหญ่แวบหนึ่งแล้วพยักหน้า “งั้นคุณเดาเหตุผลออกไหมล่ะคะ”

เฉียวอวี้ยิ้ม เป็นรอยยิ้มบางเบาที่แฝงความขมขื่น “ผมไม่เพียงแต่เดาเหตุผลออก แต่ยังรู้ด้วยว่าพวกคุณมาที่นี่ทำไม”

เขานั่งอยู่ตรงนั้น สองมือกุมประสานกันไว้ข้างหน้า สายตาทอดมองลงที่พื้น สีหน้าดูหงอยเหงาอยู่บ้าง

ลู่ชิงชิงมองออกถึงอารมณ์ของเขา ในใจพลอยรู้สึกไม่ดีตามไปด้วย เธอรู้สึกหดหู่ตามความผิดหวังของเขาอย่างกะทันหัน นิ้วมือของเขากำลังขยับไปมาเบาๆ สองมือนั้นสวยมาก ทั้งขาวสะอาด เรียวยาว และได้รูปพอดิบพอดี เธออยากรู้จริงเชียวว่าถ้าเขาจับมือเธอไว้จะรู้สึกยังไงกันนะ

ลู่ชิงซงเองก็ประหลาดใจมาก “นายรู้แล้วเหรอ”

“ครับ” เฉียวอวี้พยักหน้า “มีคำโบราณพูดไว้ถูกเผง เรื่องดีไม่ออกจากบ้าน เรื่องร้ายลือไปพันลี้ ตั้งแต่แรกผมก็รู้แล้วว่าเรื่องของผมคงไม่มีทางเป็นความลับไปได้ตลอด พวกคุณจะรู้ช้าหรือเร็วก็เท่านั้น แทนที่จะบอกว่าผมกลัว สู้บอกว่าผมกำลังเฝ้ารอดีกว่า…รอให้วันนี้มาถึง”

เขาสบตาลู่ชิงชิงอย่างจริงจังและแน่วแน่ “ผมคิดว่าพวกเราคงมีวาสนาแต่ไร้ชะตาเคียงคู่จนได้ ต้องขอโทษด้วยนะครับ”

แววตาของเขาดูฉ่ำรื้นคล้ายสัตว์ตัวเล็กๆ แฝงความอ้างว้าง ความโศกเศร้า และความกังวลใจอยู่จางๆ

ลู่ชิงชิงทั้งโกรธทั้งอยากหัวเราะ “เฉียวอวี้ ตั้งแต่แรกคุณก็คิดไว้แล้วใช่ไหมว่าจะมีวันนี้ แล้ววันนั้นที่คุณตกลง แค่ตอบส่งเดชไปงั้นเหรอคะ ถ้าคุณรู้แต่แรกว่าจะเป็นแบบนี้ แต่แรกก็ไม่ควรตอบตกลงเรื่องหมั้นสิ!”

“ไม่ใช่นะครับ…” เฉียวอวี้ปฏิเสธเสียงแผ่ว “ความจริงผมเองก็แอบหวังอยู่บ้าง หรือจะพูดว่า…เป็นความคาดหวังก็ได้ ผมเคยแอบดีใจ เคยเพ้อฝันว่าบางทีพวกเราอาจจะไม่เหมือนคู่อื่น แต่ว่า…”

เขายิ้มเจื่อนแล้วก้มหน้าลง วางสองมือลงบนตักอย่างสงบ ดูเหมือนจะหลบสายตาอยู่ไม่นานก็เงยหน้าขึ้นมา คราวนี้มองไปทางลู่ชิงซง “พี่ใหญ่ ทำตามความต้องการของลุงเถอะครับ การหมั้นหมายนี้ก็ยกเลิกไปเถอะ ผมจะไม่รั้งชิงชิงไว้หรอก พวกคุณวางใจได้ อีกอย่าง เดือนหน้าชิงหวยก็ได้บรรจุเป็นคนงานประจำแล้ว ไม่ใช่เพราะผมหรอกนะครับ แต่เป็นเพราะเขามีคุณสมบัติครบถ้วนแล้ว พวกคุณไม่ต้องกังวลเรื่องนี้เลยครับ”

เขาตัดบทอย่างเด็ดขาดขนาดนี้ ลู่ชิงซงจึงพูดอะไรไม่ออก ได้แต่นิ่งเงียบไปครู่หนึ่งแล้วกล่าว “เรื่องนี้ก็นะ หวังว่านายจะเข้าใจ คนที่บ้านฉันต่างก็รักและเป็นห่วงชิงชิง ไม่อยากให้เธอต้องเสี่ยง นายเป็นคนดี ความจริงถ้าไม่มีเรื่องนี้เกิดขึ้น นายกับชิงชิงก็อาจจะไม่ได้เจอกันด้วยซ้ำ จริงไหมล่ะ”

“ครับ” เฉียวอวี้ขานรับเสียงทุ้มต่ำ ไม่ได้พูดอะไรต่ออีก

ลู่ชิงชิงมองเขา แล้วก็หันไปมองพี่ใหญ่ เธอยกมือขึ้นปลดผ้าพันคอรอบคอออก แล้วโยนใส่เฉียวอวี้ตรงๆ

เฉียวอวี้ตั้งตัวไม่ทัน รีบคว้าเอาไว้ พอเห็นชัดว่าคืออะไรก็ยื่นมือออกไปหมายจะคืนให้เธอ

ลู่ชิงชิงยกแขนกอดอก มองเขาอย่างสบายอกสบายใจ พลางยิ้มกึ่งไม่ยิ้ม “อะไรกัน ชีวิตฉัน ชะตาฉัน เรื่องแต่งงานของฉัน ถูกคนโน้นคนนี้ตัดสินกันเอาเองหมดแล้วเหรอ”

“ชิงชิง! อย่าเหลวไหลสิ!” ลู่ชิงซงดึงน้องสาวไว้ “ไม่ใช่ว่าเธอพูดเองเหรอว่าจะมาถอนหมั้นด้วยตัวเอง แล้วตอนนี้นึกจะทำอะไรอีกล่ะ ถ้าถอนหมั้นไม่สำเร็จ พ่อกับแม่ได้กลุ้มใจตายกันพอดี”

“พี่ใหญ่ พี่อย่าเพิ่งพูดเลย” ลู่ชิงชิงโบกมือ จากนั้นก็จ้องเฉียวอวี้ “คุณอธิบายเรื่องซูรั่วอวิ๋นให้ฉันฟังก่อนว่ามันเป็นยังไงกันแน่ อย่ามาอ้างว่าพ่อเธอสนิทกับพ่อคุณอะไรทำนองนั้นนะ ฉันไม่ได้โง่ ดูออกหรอกว่ามันมีอะไรมากกว่านั้น”

เรื่องของซูรั่วอวิ๋น เฉียวอวี้ถามใจตัวเองดูแล้ว เขาก็ไม่มีอะไรต้องละอายและไม่ได้คิดจะปิดบัง จึงตอบออกไปตามตรง “พี่ใหญ่ของผมเสียชีวิตเพราะเข้าไปช่วยคุณอาซู ท่านเลยรู้สึกผิดมากและอยากจะชดเชยให้มาโดยตลอด

หลังจากมีข่าวลือเรื่องดวงกินเมียของผม นานวันเข้าก็ไม่มีผู้หญิงคนไหนกล้าเข้ามาข้องแวะด้วย คุณอาซูอยากตอบแทนบุญคุณจึงดึงดันจะยกลูกสาวให้แต่งงานกับผม ซูรั่วอวิ๋นไม่ยอมถึงขั้นกินยาฆ่าตัวตาย ดีที่ช่วยไว้ได้ทัน

เดิมทีเธอเป็นคนหัวแข็งยอมตายไม่ยอมแต่ง แต่ไม่รู้ทำไม พอออกจากโรงพยาบาลกลับไปพักฟื้นที่บ้านได้สักพัก จู่ๆ ก็เปลี่ยนความคิดไป มีเรื่องไม่มีเรื่องก็หาโอกาสเข้าหาผม ถ้าไม่ใช่เพราะผมหมั้นกับคุณไว้ ครอบครัวเราสองคนคงจับคู่เราสองคนเข้าด้วยกันไปแล้ว”

ลู่ชิงชิงมองสีหน้าของเขา ดูไม่เหมือนคนกำลังโกหก สมองของเธอเริ่มทำงานอย่างรวดเร็ว ถ้าซูรั่วอวิ๋นคนเดิมยอมตายไม่ยอมแต่ง แล้วทำไมจู่ๆ ถึงเปลี่ยนใจได้ล่ะ? เรื่องอื่นไม่ต้องพูดถึง แต่เรื่องที่เฉียวอวี้มีดวงกินเมียมันก็ยังเป็นเรื่องจริงอยู่ไม่ใช่เหรอ เธอไม่กลัวโดนดวงกินตายหรือยังไง?

ดูจากท่าทางของซูรั่วอวิ๋นก็ไม่เหมือนคนสติไม่ดีเสียหน่อย นั่นแสดงว่าเธอต้องรู้แน่ๆ ว่าข่าวลือพวกนั้นเป็นแค่เรื่องไร้สาระ ไม่อย่างนั้นคงไม่พยายามตื๊อขนาดนี้

หรือว่าคนที่เคยตายไปรอบหนึ่งจะมองเห็นความจริงบางอย่างได้ทะลุปรุโปร่ง? ลู่ชิงชิงครุ่นคิด เธอเองก็เคยตายมาแล้วรอบหนึ่งเหมือนกันนี่นา ทำไมถึง…

เดี๋ยวก่อน! เธอเองก็เคยตายมาแล้วรอบหนึ่ง ถึงได้ไม่สนใจข่าวลือพวกนั้น… หรือว่าซูรั่วอวิ๋นจะอยู่ในสถานการณ์เดียวกับเธอ? ทะลุมิติมาเหมือนกันงั้นเหรอ!

อืม… ดูเหมือนจะมีแค่คำอธิบายนี้แหละที่สมเหตุสมผลที่สุด แบบนี้ถึงจะอธิบายการกระทำที่ขัดแย้งกันสิ้นเชิงของซูรั่วอวิ๋นได้ แล้วอีกอย่าง ในเมื่อโลกนี้มีคนทะลุมิติมาอย่างเธอได้ ทำไมจะมีอีกคนไม่ได้ล่ะ?

ยิ่งคิด ลู่ชิงชิงก็ยิ่งรู้สึกว่ามีความเป็นไปได้สูงมาก แบบนี้สิถึงจะฟังขึ้น เพราะทะลุมิติมา ซูรั่วอวิ๋นถึงได้ไม่แคร์ข่าวลือพวกนั้นเหมือนกับเธอ หรือไม่แน่เธออาจจะอยากใช้เฉียวอวี้ทดสอบดูว่าข่าวลือนี้เป็นจริงไหม เผื่อจะหาทางกลับไปโลกเดิมหรือเปล่า?

ไม่ว่าจะอย่างไร เรื่องตรงหน้านี้สำคัญที่สุด ลู่ชิงชิงไม่ใช่คนประเภทที่จะไปหาเรื่องใครก่อน และยิ่งไม่คิดอะไรให้ซับซ้อน ต่อให้ซูรั่วอวิ๋นทะลุมิติมาจริงๆ แล้วมันจะทำไมล่ะ? เธอก็ทะลุมาเหมือนกันนั่นแหละ

กรณีเลวร้ายที่สุดคือซูรั่วอวิ๋นเป็นนางเอก มีมิติจิตวิเศษ และถูกกำหนดให้เป็นคู่แท้ของเฉียวอวี้ แต่เรื่องพวกนี้มันขัดขวางกันได้นี่นา ต่างคนต่างก็ทะลุมิติมา มีเหตุผลอะไรที่ซูรั่วอวิ๋นทำได้แล้วเธอจะทำไม่ได้? คำว่ายอมแพ้ไม่มีในพจนานุกรมของเธอหรอกนะ ยิ่งไปกว่านั้น… เธอก็ชอบเฉียวอวี้เข้าจริงๆ แล้วด้วยสิ

ลู่ชิงชิงรู้สึกว่าตัวเองคงไม่มีทางได้กลับไปแล้ว ถ้าอย่างนั้นก็ต้องใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ให้ดีที่สุด จะไม่ยอมทนกล้ำกลืนฝืนใจตัวเอง และต้องหาทางคว้าทุกอย่างที่ต้องการมาให้จงได้

ความคิดเหล่านี้แล่นผ่านเข้ามาในหัวเธออย่างรวดเร็ว เธอไตร่ตรองอยู่ครู่หนึ่งแล้วเอ่ยถาม “ถ้าเราแยกทางกันตอนนี้ คุณจะยังแต่งงานกับซูรั่วอวิ๋นอยู่หรือเปล่า?”

“ไม่ครับ” เฉียวอวี้ไม่ได้มีท่าทีตื่นเต้นหรือแก้ตัวใดๆ เขาเพียงแค่ตอบตามความจริง

เขาตัดสินใจไว้ตั้งนานแล้ว ตั้งแต่ตอนที่ซูรั่วอวิ๋นเริ่มมีความคิดแปลกๆ กับเขานั่นแหละ ในความคิดของเขา การแยกทางกับลู่ชิงชิงเป็นเรื่องที่จะต้องเกิดขึ้นไม่ช้าก็เร็ว แต่ถึงจะเป็นแบบนั้น เขาก็จะไม่แต่งงานกับคนอื่น เขาคงมีชะตาชีวิตแบบนี้ สู้เก็บรักษาความทรงจำที่ดีที่สุดเกี่ยวกับลู่ชิงชิงไว้ แล้วใช้ชีวิตที่เหลือเพียงลำพังคนเดียวยังจะดีกว่า

เมื่อเห็นความหนักแน่นของเขา ลู่ชิงชิงก็แค่นหัวเราะ “คุณกำลังหลอกฉัน”

เฉียวอวี้ทำหน้างุนงงเล็กน้อย “ผมไม่ได้หลอกนะ ผมพูดความจริง”

“ฉันไม่เชื่อหรอก ฉันยังจำได้ว่าคุณเคยบอกฉันว่าไม่มีใครเรียกคุณว่าพี่อวี้ คุณถึงให้ฉันเรียกแบบนั้น แต่พอวันนี้ฉันกลับพบว่า สำหรับคุณแล้ว ฉันก็ไม่ใช่คนเดียวที่เรียกได้… ไม่ได้มีความพิเศษอะไรเลยนี่นา”

เฉียวอวี้ก็นึกถึงตอนที่ซูรั่วอวิ๋นเรียกเขาในโรงอาหารขึ้นมาได้ทันที ตอนนั้นเองที่เขาเข้าใจแล้วว่าทำไมลู่ชิงชิงถึงโกรธ เขาจ้องมองนัยน์ตาของลู่ชิงชิง ใบหน้าของเขาปรากฏสีแดงจางๆ “เมื่อก่อนไม่มีครับ อย่างที่ผมบอกไป หลังจากเธอกลับมาจากโรงพยาบาล เธอก็เปลี่ยนไปเหมือนเป็นคนละคน คำเรียกนี้เธอก็เพิ่งมาใช้เอาทีหลังเหมือนกัน”