บทที่ 81 เห็นจนชินตา

ลู่ชิงชิงแสร้งทำเป็นไม่ได้ยินความประชดประชันในคำพูดของซูรั่วอวิ๋น เธอตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงไร้เดียงสา “ฉันกับพี่ใหญ่แวะมาหาพี่รองน่ะค่ะ แล้วก็บังเอิญเจอเฉียวอวี้พอดี”

จากนั้นเธอก็หันไปยิ้มให้เฉียวอวี้ “พี่สาวคนสวยคนนี้คือใครเหรอ ทำไมนายไม่แนะนำให้ฉันรู้จักบ้างล่ะ”

เฉียวอวี้ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะสังเกตเห็นประกายเจ้าเล่ห์ในดวงตาของลู่ชิงชิง เขาอดไม่ได้ที่จะเผยรอยยิ้มบางๆ พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงผ่อนคลาย “ซูรั่วอวิ๋น เพื่อนบ้านของผมเอง พ่อเธอเป็นผู้อำนวยการโรงงาน สนิทกับพ่อผมพอสมควร”

“อ๋อ ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง!” ลู่ชิงชิงค่อนข้างพอใจกับคำตอบที่ได้ยิน แล้วจึงหันกลับไปมองซูรั่วอวิ๋น “พี่ซูอยากจะร่วมโต๊ะกินข้าวด้วยกันไหมคะ ฉันยินดีมากเลยนะ แต่ดูเหมือนตรงนี้จะไม่มีที่ว่างเหลือแล้วสิ จะทำยังไงดีล่ะเนี่ย”

ซูรั่วอวิ๋นกำกล่องข้าวในมือแน่น ฝืนเค้นรอยยิ้มออกมา “ถ้าอย่างนั้น ฉันก็ไม่รบกวนพวกเธอแล้วล่ะ ไว้วันหลังถ้ามีเวลาว่างก็แวะมาเที่ยวที่บ้านนะ”

“ค่ะ ไว้ฉันจะไปนะคะ พี่ซูบ๊ายบาย!” ลู่ชิงชิงมองตามหลังซูรั่วอวิ๋นที่เดินจากไป ถึงค่อยปล่อยมือที่กุมแก้มลง ทว่าพอกลับมามองเฉียวอวี้อีกครั้ง รอยยิ้มสดใสประดุจสายลมวสันต์เมื่อครู่ก็อันตรธานหายไปจนหมดสิ้น

หัวใจของเฉียวอวี้กระตุกวูบ เขารู้ทันทีว่ามีปัญหาเข้าให้แล้ว แต่ติดที่คนเยอะ แถมยังมีพี่ชายทั้งสองคนของเธอนั่งประกบอยู่ข้างๆ จึงยังพูดอะไรออกมาได้ไม่สะดวกนัก

ขอแค่ไม่ใช่คนโง่ ใครก็ดูเจตนาของซูรั่วอวิ๋นออกทั้งนั้น ตอนแรกลู่ชิงซงรู้สึกโมโห ฉุนที่เฉียวอวี้ทำตัวเป็นไม้ดึงดูดผึ้งล่อผีเสื้อ แต่แล้วเขาก็หายโกรธอย่างกะทันหัน ในเมื่อครั้งนี้พวกเขาตั้งใจมาถอนหมั้นอยู่แล้ว จะไม่ยอมให้อีกฝ่ายหาคนรู้ใจเลยหรือไร การที่มีผู้หญิงคนอื่นเข้ามาพัวพันจริงๆ ก็ดีเหมือนกัน จะได้ไม่ต้องกลัวว่าเฉียวอวี้จะไม่ยอมถอนหมั้น

ส่วนลู่ชิงหวยนั้นเห็นจนชินตาแล้ว นับตั้งแต่เขาเข้ามาทำงานในโรงงานก็เข้ากับทุกคนได้ดี และถือว่าคุ้นเคยกับเฉียวอวี้พอสมควร ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่กล้าแนะนำคนที่ไม่รู้จักนิสัยใจคอให้น้องสาวตัวเองหรอก

เรื่องที่คราวก่อนซูรั่วอวิ๋นปฏิเสธการแต่งงานจนถึงขั้นกินยาน่ะ คนเขารู้กันทั้งโรงงาน และก็เพราะเฉียวอวี้หลุดพ้นจากภาระผูกพันนั้นแล้ว ลู่ชิงหวยถึงได้เริ่มวางแผนจับคู่ให้

ทว่าพักนี้คุณหนูใหญ่ตระกูลซูคนนี้กลับทำตัวแปลกไป จู่ๆ ก็หันมาเอาอกเอาใจเฉียวอวี้เสียยกใหญ่ ราวกับคนที่เคยก่อเรื่องวุ่นวายก่อนหน้านี้ไม่ใช่ตัวเธออย่างนั้นแหละ ท่าทางทำตัวเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นของเธอ ใครเห็นก็ยากจะทนไหว

เรื่องผู้หญิงตามจีบผู้ชายไม่ใช่ว่าจะไม่เคยมี แต่ก็นับว่าพบเห็นได้ยาก ซูรั่วอวิ๋นเป็นถึงลูกสาวของผู้อำนวยการโรงงาน คนในโรงงานจึงไม่กล้าพูดจาซี้ซั้ว แต่ในใจทุกคนล้วนรู้ดีแก่ใจ

ปกติแล้วนิสัยใจคอของซูรั่วอวิ๋นก็ถือว่าใช้ได้ นอกจากติดหยิ่งทะนงไปบ้างก็ไม่มีข้อเสียอื่นใด มีแค่เรื่องกินยาครั้งนั้นนั่นแหละที่ทำให้คนอื่นได้เห็นด้านที่รุนแรงสุดโต่งของเธอ

ช่วงนี้ลู่ชิงหวยเองก็เคยลองเลียบๆ เคียงๆ ถามเฉียวอวี้ดูแล้ว ได้ข้อสรุปว่าเฉียวอวี้ไม่ได้คิดอะไรกับซูรั่วอวิ๋นเลย และไม่ได้ถึงขั้นรังเกียจเดียดฉันท์ เพียงแต่รู้สึกว่าน่ารำคาญใจอยู่บ้าง ทว่าเพื่อไว้หน้าผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่าย เขาจึงไม่ได้ทำอะไรแตกหักเด็ดขาด

ดังนั้น วันนี้ที่ซูรั่วอวิ๋นเข้ามาหาเรื่อง ลู่ชิงหวยจึงไม่ได้พูดสอดขึ้นมา เขาคิดว่าเรื่องแบบนี้ให้เจ้าตัวจัดการกันเองย่อมดีที่สุด หน้าที่พาลู่ชิงชิงกับเฉียวอวี้มารู้จักกัน เขาก็ทำสำเร็จแล้ว ส่วนหลังจากนี้จะคบหากันอย่างไร จะถูกใจกันหรือไม่ ล้วนไม่ใช่ธุระกงการอะไรของเขาอีก

ทั้งสี่คนกินข้าวเสร็จอย่างเงียบเชียบ ลู่ชิงหวยยอมกลับไปทำงานต่อตามที่พี่ใหญ่คะยั้นคะยอ โดยนัดแนะกันว่าจะมารวมตัวกันที่หน้าประตูโรงงานตอนเลิกงาน

ด้านลู่ชิงซงก็พาลู่ชิงชิงเตรียมตัวออกไปข้างนอก แล้วค่อยกลับมารับน้องชายอีกครั้งในตอนเย็น

ทว่าตอนกำลังจะพ้นประตู เฉียวอวี้กลับส่งเสียงเรียกพวกเขาไว้

ลู่ชิงซงชักรำคาญ คิ้วกระตุกขึ้นมาทันที “มีเรื่องอะไรเหรอ”

เฉียวอวี้กวาดสายตามองรอบข้าง ก่อนเอ่ย “พี่ใหญ่ วันนี้พวกพี่มา คงมีธุระใช่ไหมครับ แล้วก็เป็นเรื่องเกี่ยวกับผมกับชิงชิงด้วยหรือเปล่า”

แม้ประโยคจะลงท้ายเป็นคำถาม แต่น้ำเสียงของเขากลับฟังดูมั่นใจเป็นอย่างยิ่ง

ลู่ชิงซงอึ้งไปเล็กน้อย หันไปมองหน้าน้องสาว เขาเป็นคนซื่อๆ ตรงไปตรงมา แม้จะหัวไวอยู่บ้าง แต่ก็ขึ้นอยู่กับว่าเทียบกับใคร บางครั้งเขายังรู้สึกว่าตัวเองสู้ความฉลาดของน้องสาวคนเล็กไม่ได้เลย

ลู่ชิงชิงเองก็ประหลาดใจมาก ตั้งแต่เจอกัน ฝั่งเธอก็ไม่ได้หลุดพิรุธอะไรออกมาเลยนี่นา แล้วเฉียวอวี้ดูออกได้ยังไง

เธอไม่ชอบมานั่งเดาใจใคร จึงถามไปตรงๆ “คุณรู้อะไรมา”

แววตาของเฉียวอวี้หม่นลงเล็กน้อย เขามองหน้าเธอ “คุณตอบผมก่อนว่าหน้าไปโดนอะไรมา ใครตีคุณ”

ลู่ชิงชิงเชิดหน้าขึ้น หันแก้มข้างที่บวมเป่งไปทางเขาอย่างท้าทาย “คุณฉลาดนักไม่ใช่เหรอ งั้นก็ทายดูสิ!”

เฉียวอวี้ถอนหายใจ “พี่ใหญ่ครับ บางเรื่องคุยตรงนี้คงไม่สะดวก พวกคุณตามผมไปที่ห้องทำงานเถอะ บ่ายนี้ผมไม่มีธุระ มีบางเรื่องที่ต้องคุยกันให้ชัดเจน ยังไงพวกคุณก็ตั้งใจมาหาผมอยู่แล้ว ไม่จำเป็นต้องทำให้ชิงหวยลำบากใจหรอก ผมเองก็เป็นคนตรงไปตรงมา มีอะไรก็พูดกันตรงๆ ได้เลย ผมรับรองว่าไม่ว่าเรื่องอะไร ก็จะไม่ทำให้ชิงหวยต้องลำบากใจแน่นอนครับ”

ไม่รอให้ลู่ชิงซงได้เอ่ยปาก ลู่ชิงชิงก็พยักหน้ารับทันที “ได้ นำทางไปสิ”

คนทั้งสามเดินผ่านทางเดินปูหิน มาถึงเขตสำนักงาน ข้ามทางเดินทอดยาว แล้วหยุดลงหน้าห้องห้องหนึ่ง บนกรอบประตูมีป้ายตอกติดไว้ เขียนว่า ‘ห้องทำงานหัวหน้าเฉียว’

“เข้ามาสิครับ โรงงานเรามีห้าโรงงานย่อย นี่เป็นห้องทำงานส่วนตัวของผม ปกติไม่ได้อยู่นานๆ อาจจะรกไปหน่อย อย่าถือสาเลยนะครับ นั่งตามสบาย”

พอเดินพ้นประตูเข้ามา เฉียวอวี้ก็เอ่ยแนะนำสั้นๆ ก่อนจะปิดประตู ห้องหับในยุคนี้ยังไม่มีลูกบิดหรือกลอนล็อกแบบฝัง มีเพียงไม้สลักขัดบานประตูเอาไว้ เขาจึงเลื่อนสลักลงกลอนไปด้วยเสียเลย

ลู่ชิงชิงกวาดตามองรอบห้อง พื้นที่ไม่ได้กว้างขวางอะไร มีโต๊ะทำงานหนึ่งตัว เก้าอี้สองสามตัว ตรงมุมห้องยังมีเตียงเดี่ยวตั้งอยู่อีกหลัง ดูท่าคงมีไว้สำหรับงีบพักผ่อนชั่วคราว

ทั้งห้องดูโล่งและเรียบง่ายมาก บนโต๊ะทำงานมีชั้นวางหนังสือเล็กๆ เธอกวาดตามองคร่าวๆ บนนั้นมีแต่หนังสือเฉพาะทาง นอกจากนี้ยังมีพวกสมุดบันทึก ไม่ได้รกเลยสักนิด ทุกอย่างจัดวางเป็นระเบียบเรียบร้อยดี

ลู่ชิงชิงนั่งลงบนเก้าอี้ตัวหนึ่ง ลู่ชิงซงก็นั่งลงข้างๆ เธอ ท่าทางแสดงออกถึงการปกป้องอย่างชัดเจน

เฉียวอวี้ไม่ได้ไปนั่งที่โต๊ะทำงาน แต่ดึงเก้าอี้มาตัวหนึ่งแล้วนั่งลงตรงข้ามกับคนทั้งสอง “ที่นี่ไม่มีน้ำให้ดื่ม งั้นก็คุยกันแบบนี้เลยแล้วกันนะครับ ให้ผมเริ่มพูดก่อนแล้วกัน”

เมื่อเห็นว่าทั้งคู่ไม่ได้เอ่ยขัดและถือเป็นการยอมรับโดยปริยาย สายตาของเฉียวอวี้ก็เลื่อนมาหยุดอยู่ที่ใบหน้าของลู่ชิงชิง “เอายาออกมาให้ผมก่อนครับ”

น้ำเสียงนั้นราบเรียบแต่แฝงความเด็ดขาดที่ไม่อนุญาตให้ปฏิเสธ สีหน้าของเขาไม่ได้เย็นชา ในแววตามีประกายความรู้สึกบางอย่างไหวระริก ลู่ชิงชิงมองไม่ออก รู้สึกเพียงแค่ใจเต้นแปลกๆ คล้ายกับ…กำลังหวั่นไหว

เธอหยิบตลับยาออกมา เฉียวอวี้ก็ยื่นมือมารับไป เขาเหลือบมองลู่ชิงซงแวบหนึ่ง ก่อนจะเปิดตลับยา ใช้ปลายนิ้วแตะเนื้อยาขึ้นมาเล็กน้อย จากนั้นจึงโน้มตัวไปข้างหน้า ยื่นแขนออกไปแตะแต้มยาลงบนพวงแก้มของลู่ชิงชิง

สัมผัสของเขาอ่อนโยนมาก ไม่ทำให้รู้สึกเจ็บเลยสักนิด ลู่ชิงชิงไม่ได้ขยับหลบ ปล่อยให้เขาทายาจนทั่ว แก้มที่เดิมทีปวดแสบร้อนผ่าว เมื่อเนื้อยาซึมซาบลงไปก็รู้สึกเย็นวาบ สบายขึ้นมาก

ลู่ชิงซงขยับตัวเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้ห้ามปรามอะไรจริงจัง หลักๆ คือกลัวว่าหากตนเข้าไปขัดจังหวะ จะทำให้เฉียวอวี้มือกระตุกจนชิงชิงเจ็บตัวเข้า

เฉียวอวี้มีสมาธิกับการทายามาก ไม่ได้สบตากับลู่ชิงชิงเลย ลู่ชิงชิงช้อนตาขึ้นมอง ก็เห็นเพียงใบหน้าเกลี้ยงเกลาของเขาใต้แสงแดด

แพขนตายาวทอดเงาลงมาใต้ดวงตายามที่เขาก้มหน้า มันขยับขึ้นลงแผ่วเบาตามจังหวะลมหายใจ ดูคล้าย…ผีเสื้อที่กำลังกระพือปีกเตรียมจะบิน

เมื่อก่อนไม่เคยสังเกตเลย ผู้ชายคนนี้ทำไมถึงมีดวงตางดงามขนาดนี้นะ ขนตาทั้งยาวทั้งงอน ส่วนนัยน์ตาก็เรียวรีทรงหงส์สวยสะกด ยามทอดสายตามองชวนให้เคลิบเคลิ้มจินตนาการไปไกล

เฉียวอวี้บรรจงแต้มยาลงบนรอยช้ำบนใบหน้าเธออย่างละเอียดถี่ถ้วน จากนั้นจึงชักมือกลับแล้วเก็บตลับยาใส่กระเป๋าเสื้อตัวเอง

พอเงยหน้าขึ้นมาอีกครั้ง เฉียวอวี้ก็เอ่ยขึ้นว่า “ถ้าผมเดาไม่ผิด พ่อของคุณเป็นคนตีใช่ไหมครับ”