บทที่ 80 เข้าใกล้

เฉียวอวี้ไม่ได้ซักไซ้ว่าใบหน้าของลู่ชิงชิงไปโดนอะไรมา เพียงทำเหมือนเป็นเรื่องเล็กน้อยแล้วปล่อยผ่านไป

ลู่ชิงชิงเก็บตลับยาใส่กระเป๋าเสื้อ ก้มหน้ากินข้าวต่อ กินไปได้ไม่กี่คำ พลันได้ยินเสียงหนึ่งดังมาจากด้านหลัง “พี่อวี้ ทำไมพี่มากินข้าวตรงนี้ล่ะคะ ไม่ใช่ว่าคุยกันไว้แล้วเหรอว่าวันนี้เราจะกินด้วยกันน่ะ”

โรงอาหารคนแน่นขนัด มีคนเดินผ่านไปมาตลอดเวลา ลู่ชิงชิงจึงไม่ทันสังเกตว่ามีคนมายืนอยู่ข้างหลัง ฟังจากเสียงแล้วเป็นหญิงสาว น้ำเสียงใสกระจ่าง เป็นสำเนียงสาวเหนือขนานแท้

เสียงนี้เพราะมากทีเดียว แม้จะไม่อ่อนหวานออดอ้อนเหมือนสาวใต้ แต่ก็น่าฟังไม่น้อย

ทว่าเสียงนี้เมื่อเข้าหูลู่ชิงชิง กลับฟังดูแสบแก้วหูชอบกล เธอตวัดสายตาขุ่นเคืองปนตัดพ้อใส่ชายหนุ่มฝั่งตรงข้ามทีหนึ่ง แต่ไม่ได้โวยวายอะไรออกมา

เฉียวอวี้เพิ่งจะก้มหน้ากินข้าว พอได้ยินเสียงก็เงยหน้าขึ้น คิ้วเรียวดั่งกระบี่ขมวดเข้าหากันทันที ใบหน้าขาวเกลี้ยงไร้อารมณ์ แววตาเจือความรำคาญใจอยู่รำไร “ผมไม่ได้ตกลงกับคุณ”

สีหน้าของซูรั่วอวิ๋นซีดลงเล็กน้อย รู้สึกเสียหน้าจนกลืนไม่เข้าคายไม่ออก นับตั้งแต่รู้ว่าเฉียวอวี้ดูตัวสำเร็จ วันเวลาของเธอก็เต็มไปด้วยความทรมาน ในความคิดของเธอ สวรรค์ประทานโอกาสในการเกิดใหม่ครั้งนี้ให้ ก็เพื่อให้เธอมาชดใช้ความผิดพลาดในชาติก่อน

สิ่งที่เธอต้องทำจึงชัดเจนมาก นั่นคือกตัญญูต่อพ่อแม่ รักใคร่ดูแลน้องชาย และต้องตามตื๊อเอาชายหนุ่มที่ตัวเองเคยทำร้ายในชาติก่อนกลับคืนมา พวกเขาสองคนควรจะได้คู่กันมาตั้งแต่แรกแล้ว

ตั้งแต่นั้นมา ซูรั่วอวิ๋นมักจะหาโอกาสเข้าใกล้เฉียวอวี้อยู่เรื่อยๆ ทั้งคู่ทำงานในโรงงานเดียวกัน พักอยู่ในเขตบ้านพักเดียวกัน โอกาสที่จะพบเจอกันจึงมีถมเถไป

เมื่อก่อนเธอโดนหยางฮ่าวหรันล่อลวงจนหน้ามืดตามัว ถึงได้ตาบอดมองข้ามผู้ชายแสนดีคนนี้ไป คราวนี้ในเมื่อปักใจแน่วแน่แล้ว มีหรือจะไม่พยายามไขว่คว้ามาให้ได้?

อีกอย่าง ซูรั่วอวิ๋นยังมั่นใจในตัวเองมาก เธอคิดว่าหน้าตาตนเองก็สะสวย ฐานะสองครอบครัวก็คู่ควรเหมาะสมกัน พ่อแม่ทั้งสองฝ่ายก็ตั้งใจจะจับคู่พวกเขาสองคนอยู่แล้ว ขอแค่เธอเป็นฝ่ายรุกเข้าหาก่อน ย่อมสำเร็จอย่างแน่นอน

ส่วนยัยเด็กบ้านนอกคนนั้น อย่างมากก็แค่ถอนหมั้นไปตรงๆ เสียก็สิ้นเรื่อง จะทำอะไรได้อีกล่ะ? สิ่งที่เธอต้องทำตอนนี้ก็คือการคว้าตัวเฉียวอวี้มาครองให้ได้

แต่จนปัญญาที่เฉียวอวี้คนนี้วางตัวเที่ยงตรงเกินไปหน่อย ทุกๆ วันซูรั่วอวิ๋นพยายามคิดสารพัดวิธีเพื่อโผล่หน้าไปให้เขาเห็น คอยแสดงความห่วงใย หรือไม่ก็หาเรื่องหวังจะได้เข้าใกล้เขา แต่กลับถูกเขาหลบเลี่ยงได้หมด

ซูรั่วอวิ๋นกลัดกลุ้มใจจะแย่ แต่แล้วจะทำอย่างไรได้ล่ะ? เธอเคยได้ยินแม่เล่าว่า เฉียวอวี้คนนี้ภายนอกดูสงบนิ่งเหมือนสายน้ำ ทว่าเนื้อแท้ข้างในดื้อรั้นเอาการเชียวล่ะ!

อย่ามองว่าก่อนหน้านี้เขาเคยดูตัวมาตั้งหลายรอบและมีคู่หมั้นตายไปถึงสามคนเชียว เพราะแม้แต่มือของหญิงสาวเหล่านั้น เขาก็ยังไม่เคยแตะต้อง เรื่องพวกนี้ข่งอิงฟังมาจากเว่ยเป่าจือทั้งนั้น สองคนสนิทสนมกันเป็นพิเศษ คบค้าสมาคมกันมาหลายปี มีเรื่องอะไรก็ไม่เคยปิดบังกัน

แม้จะชนกำแพงซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่ซูรั่วอวิ๋นก็ยังไม่ยอมตัดใจ ชาตินี้เธอปักใจกับเฉียวอวี้คนนี้แล้ว ต่อให้ใครหน้าไหนมาห้ามก็ไม่ยอมทั้งนั้น

เช้าวันนี้ ซูรั่วอวิ๋นก็เหมือนเช่นเคย เธอประคองกล่องใส่โจ๊กที่ตื่นมาเคี่ยวตั้งแต่เช้าตรู่ ยืนรอเฉียวอวี้อยู่ใต้ตึก พอเจอหน้าก็ยื่นกล่องเก็บความร้อนส่งให้ทันที พลางเอ่ยด้วยท่าทางเอียงอาย “พี่อวี้คะ นี่ให้พี่ค่ะ”

เฉียวอวี้ปรายตามองเธอโดยไม่ชะลอฝีเท้า เดินผ่านหน้าเธอไปตรงๆ พลางเอ่ยเสียงเรียบ “วันหลังไม่ต้องทำเรื่องพวกนี้ ผมไม่ต้องการ”

ซูรั่วอวิ๋นกอดกล่องข้าวไว้แนบอก กึ่งเดินกึ่งวิ่งตามเฉียวอวี้ไป “นี่ฉันตั้งใจตื่นแต่เช้ามาทำให้พี่เลยนะคะ เป็นน้ำใจของฉัน พี่รับไว้เถอะค่ะ!”

ช่วงที่ผ่านมาเธอสรรหาวิธีสารพัด ทั้งให้ของขวัญสารพัดสิ่ง มอบของกินของใช้ หรือไม่ก็เอาใจด้วยการตื่นแต่เช้าตรู่ไปวิ่งเป็นเพื่อนเขา บางทีก็หาข้ออ้างไปบ้านเพื่อตีสนิทกับคนในครอบครัว หวังจะใช้วิธีตีโอบเข้าหา แต่ทั้งหมดกลับถูกปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใยทุกครั้งไป

ให้ของขวัญเขาก็ไม่รับ ให้ของกินเขาก็ไม่กิน คิดจะไปวิ่งเป็นเพื่อน เขาก็วิ่งหายลับไปคนเดียว สุดท้ายซูรั่วอวิ๋นก็ทำได้แค่วิ่งกระหืดกระหอบกลับบ้านไปตามลำพัง

พอไปหาที่บ้าน ถ้าเขาไม่ขังตัวเองอยู่ในห้องไม่ออกมา ก็มักหาข้ออ้างว่ามีธุระแล้วออกจากบ้านไป ไม่เคยเข้าถึงตัวได้เลยสักครั้ง ช่วงนี้ในใจกระวนกระวายเลยแวะไปบ่อยขึ้น จนคนบ้านเฉียวเห็นเข้ายังพากันมองด้วยสายตาแปลกใจระคนไม่เข้าใจ

เมื่อโดนตามตื๊อจนรำคาญ เฉียวอวี้จึงหยุดฝีเท้าลง รอจนซูรั่วอวิ๋นวิ่งตามมาถึงตรงหน้า แล้วชิงเอ่ยตัดบทก่อนที่เธอจะได้อ้าปาก “คุณทำแบบนี้ทำไม”

ซูรั่วอวิ๋นหอบหายใจพลางเงยหน้าขึ้นยิ้ม “ไม่มีอะไรหรอกค่ะ ก็แค่…แค่คิดว่าพี่ทำงานเหนื่อย ฉันก็เลยเป็นห่วงพี่ไงคะ!”

“งั้นเหรอ ขอบคุณนะ แต่ต่อไปไม่ต้องเป็นห่วงผมขนาดนี้หรอก เดี๋ยวคนอื่นจะเข้าใจผิดเอาได้” เฉียวอวี้ไม่เข้าใจความคิดของซูรั่วอวิ๋นคนนี้เลยจริงๆ ตอนนั้นเพื่อที่จะไม่ต้องแต่งงานกับเขา เธอถึงขนาดยอมตายเพื่อประท้วง แล้วทำไมจู่ๆ ตอนนี้กลับพลิกหน้ามือเป็นหลังมือเสียอย่างนั้น

อย่าว่าแต่ตอนนี้เรื่องของเขากับลู่ชิงชิงตกลงกันแล้วเลย ต่อให้ไม่มีลู่ชิงชิง เขาก็ไม่มีวันข้องเกี่ยวกับซูรั่วอวิ๋นอยู่ดี เดิมทีทั้งสองคนก็ไม่ได้มีความรู้สึกให้กัน มีแต่ผู้ใหญ่สองฝ่ายที่ดึงดันจะจับคู่ให้ได้

เมื่อก่อนที่ยอมตกลงก็เพราะทนแรงกดดันจากทางบ้านไม่ไหว แต่ตอนนี้ไม่เหมือนกันแล้ว ในเมื่อหมั้นหมายกับลู่ชิงชิงแล้ว เขาก็ต้องพยายามหลีกเลี่ยงปัญหาพวกนี้ให้มากที่สุด

ซูรั่วอวิ๋นยังคงดึงดัน “เข้าใจผิดก็ช่างสิคะ! พี่อวี้ ฉันคิดได้แล้ว ฉันผิดไปแล้วจริงๆ ฉันไม่ควรทำแบบนั้นเลย ทั้งทำให้คุณลุงคุณป้าเสียใจ แล้วยังทำให้พี่เสียใจอีก…ฉันมันโง่เอง ตอนนี้ฉันรู้ตัวแล้วว่าทำผิดไป พี่อวี้ พี่ให้โอกาสฉันได้ชดเชยบ้างไม่ได้เหรอคะ”

พอพูดถึงเรื่องสะเทือนใจ ขอบตาของซูรั่วอวิ๋นก็พลันแดงก่ำ เรื่องบางเรื่องคงต้องเจอกับตัวก่อนถึงจะรู้ว่าควรทำอย่างไร

เฉียวอวี้ถอนหายใจออกมาเบาๆ “เรื่องบางเรื่องมันย้อนกลับไปไม่ได้แล้ว อีกอย่าง เมื่อก่อนคุณไม่ได้เรียกผมแบบนี้นี่ ต่อไปก็อย่าเรียกแบบนี้อีกเลย คุณไม่กลัวคนเข้าใจผิด แต่ผมกลัว”

เฉียวอวี้ไม่สนใจซูรั่วอวิ๋นอีก เขาทิ้งท้ายไว้เพียงเท่านั้นแล้วเดินจากไปทันที

นี่คือเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อเช้าแท้ๆ ถ้อยคำที่พูดไปเขายังจำได้ดี เพิ่งจะผ่านไปแค่ครึ่งวัน ทำไมซูรั่วอวิ๋นถึงลืมไปหมดแล้วล่ะ ไม่ใช่หรอก เธอจงใจต่างหาก ถ้าเรื่องแค่นี้ยังดูไม่ออก เขาก็คงโง่เต็มทน

เพื่อให้ได้เฉียวอวี้มา ซูรั่วอวิ๋นยอมหน้าด้านทุ่มสุดตัวจริงๆ เธอเดินหน้าต่ออีกสองสามก้าว มาหยุดอยู่ข้างโต๊ะ แล้วปรายตามองลู่ชิงชิงแวบหนึ่งก่อน

ฐานะของลู่ชิงชิงเดาได้ไม่ยาก ดูจากเสื้อผ้าที่สวมใส่ก็รู้แล้ว อีกอย่าง ญาติๆ ฝั่งบ้านเฉียวอวี้ ซูรั่วอวิ๋นก็เคยเห็นหน้ามาแทบทุกคน ส่วนเด็กสาวตรงหน้านี้เธอไม่เคยเห็นมาก่อน พอลองคิดดู แปดเก้าส่วนคงเป็นยัยเด็กบ้านนอกคนนั้นแน่ๆ!

ถึงจะรู้แก่ใจ แต่ซูรั่วอวิ๋นก็แสร้งทำเป็นไม่รู้ เธอโน้มตัวลงเล็กน้อยเพื่อขยับเข้าไปใกล้เฉียวอวี้ แล้วเอ่ยถามเสียงหวาน “พี่อวี้ สองคนนี้คือใครเหรอคะ”

จังหวะนี้ลู่ชิงหวยไม่กล้าปริปากพูดอะไร ซูรั่วอวิ๋นคือใครน่ะหรือ แก้วตาดวงใจของผู้อำนวยการโรงงาน สาวในฝันของบรรดาชายหนุ่มโสดทั้งโรงงาน ปกติเขาไม่มีโอกาสได้เข้าใกล้คนระดับนี้ ในใจเลยนึกเกร็งอยู่บ้าง

เฉียวอวี้ขยับถอยหลังไปเล็กน้อยเพื่อรักษาระยะห่าง “นี่พี่ชายของลู่ชิงหวย ส่วนคนนั้นคือ…”

เฉียวอวี้กำลังคิดว่าจะแนะนำอย่างไรดี ลู่ชิงชิงก็เงยหน้าขึ้นมาทันควัน เธอใช้มือข้างหนึ่งปิดแก้มที่แดงระเรื่อของตัวเองไว้ พลางเอ่ยอย่างร่าเริง “สวัสดีค่ะพี่สาว ฉันเป็นคนรักของเฉียวอวี้ค่ะ!”

เฉียวอวี้เหลือบมองเธอแวบหนึ่ง ก่อนจะเบนสายตากลับมาแล้วพยักหน้าสำทับ “คนรักของผม ลู่ชิงชิงครับ”

สีหน้าของซูรั่วอวิ๋นพลันแข็งค้างอย่างเห็นได้ชัด ก่อนจะฝืนยิ้มเอ่ยขึ้นว่า “อ๋อ เธอคือคนรักของพี่อวี้เองเหรอ ทำไมถึงมาที่นี่ได้ล่ะ มาหาพี่อวี้เหรอ พวกเธอยังไม่ได้หมั้นกันไม่ใช่เหรอจ๊ะ!”