บทที่ 79 เลี้ยงข้าว

สายตาประสานกัน ทั้งสองคนต่างชะงักไปเล็กน้อย

เฉียวอวี้ไม่คิดเลยว่าจะได้เจอลู่ชิงชิงที่นี่ เพียงแต่ได้ยินคนรอบข้างพากันซุบซิบและมองไปทางนั้น เขาจึงเหลือบมองตาม แล้วก็เห็นเธอเข้าพอดี

เฉียวอวี้รีบก้าวออกจากแถว แทรกผ่านฝูงชน เดินสาวเท้ายาวๆ ตรงมาหาลู่ชิงชิง เอ่ยด้วยความประหลาดใจระคนยินดี “คุณมาได้ยังไงครับเนี่ย”

พอหันไปเห็นลู่ชิงซง เขาก็พยักหน้าทักทาย “พี่ใหญ่ก็มาด้วย”

เมื่อต้องเผชิญหน้ากับเฉียวอวี้ ลู่ชิงซงรู้สึกสับสนในใจไม่น้อย เอาเข้าจริงเขาก็คิดว่าชายหนุ่มคนนี้ดีมาก เสียดายก็แต่ว่า… แต่ก็นั่นแหละ หากเฉียวอวี้ไม่มีข่าวลือพวกนั้น จะยังโสดอยู่ถึงป่านนี้หรือ

เรื่องบางเรื่องมันพูดยาก โดยเฉพาะเรื่องของวาสนา ลู่ชิงซงจึงไม่รู้ว่าควรจะใช้ท่าทีแบบไหนตอบกลับไป พวกเขามาเพื่อจะถอนหมั้น ตามหลักแล้วควรต้องวางตัวเคร่งขรึม ทว่าอีกฝ่ายกลับจริงใจถึงเพียงนี้ ตนเองก็ทำหน้าบึ้งตึงใส่ไม่ลง

ลู่ชิงซงจึงลังเลไปครู่หนึ่ง “อ้อ…ใช่ พอดีมีธุระมาหาชิงหวยน่ะ”

เฉียวอวี้ช่างสังเกตสีหน้าท่าทาง ในใจพลันสะดุดขึ้นมา แต่ไม่ได้แสดงออก ยังคงเอ่ยอย่างสุภาพแฝงความกระตือรือร้น “คงยังไม่ได้กินข้าวกันใช่ไหมครับ เดี๋ยวผมไปซื้อให้ ชิงหวย นายพาพี่ใหญ่กับชิงชิงไปนั่งตรงโน้นก่อนเถอะ”

“อย่าให้ลำบากเลย ชิงหวยกำลังซื้ออยู่แล้ว” ลู่ชิงซงไม่เห็นด้วย ไม่อยากติดค้างน้ำใจใคร

แต่เฉียวอวี้กลับยืนกราน “ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรหรอกครับ พี่ใหญ่อย่าเกรงใจผมเลย”

แม้คำพูดจะไม่กี่คำ ทว่ากลับมีความแน่วแน่และจริงใจจนยากจะปฏิเสธ ลู่ชิงหวยเข้าใจนิสัยดี จึงดึงเสื้อพี่ชายเบาๆ “ไม่เป็นไรหรอกพี่ ในเมื่อเฉียวอวี้พูดแบบนี้ก็แปลว่าเขาตั้งใจจริงๆ พี่อย่าปฏิเสธเลย เดี๋ยวฉันพาไปหาที่นั่ง”

จากนั้นเขาก็ยื่นมือจะปลดป้ายประจำตัวคนงานที่หน้าอกออกมา “เฉียวอวี้ เอาอันนี้ไป…”

“ไม่ต้องหรอก เดี๋ยวผมไปซื้อเอง” เฉียวอวี้ไม่รับ แล้วหมุนตัวเดินไปยังอีกช่องหน้าต่าง

ลู่ชิงหวยพาพี่ชายและน้องสาวไปหาโต๊ะว่างสำหรับสี่คน รอบข้างเต็มไปด้วยผู้คน ทุกคนต่างกินข้าวไปคุยไป ไม่มีใครสนใจทางนี้

ลู่ชิงซงกดเสียงต่ำ “พวกเรามาคราวนี้มีเรื่องสำคัญนะ แกยังจะให้เขาเสียเงินอีกทำไม”

“หืม?” ลู่ชิงหวยไม่ได้โง่ มีไหวพริบพอตัว แววตาจึงเปลี่ยนไปทันที “เกี่ยวกับเฉียวอวี้เหรอ หรือว่าเรื่องแต่งงานมีอะไรเปลี่ยนแปลง ฉันเห็นช่วงนี้เขาก็ไม่มีท่าทีอะไรนี่นา”

“ไม่ใช่ ไม่ใช่เขา แต่เป็นบ้านเรา” ลู่ชิงซงยื่นคอไปข้างหน้า พยายามขยับเข้าไปใกล้ที่สุด “แกไม่ได้ยินข่าวลืออะไรบ้างเลยเรอะ บ้านเราอยากจะถอนหมั้นน่ะ”

“อะไรนะ?!” ครั้งนี้ลู่ชิงหวยตกใจจนเผลอขึ้นเสียงดัง ทำให้คนรอบข้างพากันหันมามอง

ลู่ชิงหวยรีบก้มหน้าลง แล้วกระซิบเสียงต่ำ “ข่าวลืออะไรกัน ฉันไม่รู้เรื่องเลยสักนิด!”

ลู่ชิงชิงเอื้อมมือไปเคาะโต๊ะเบาๆ “เอาล่ะ อย่าเพิ่งพูดตรงนี้เลย เดี๋ยวคนอื่นได้ยินจะไม่ดี รอเลิกงานแล้วพวกเราค่อยหาที่คุยกันดีๆ เถอะ”

“เฮ้อ แบบนี้ฉันจะไปมีกะจิตกะใจทำงานได้ยังไงเล่า!” ลู่ชิงหวยถอนหายใจ ในใจร้อนรนกระวนกระวาย

ไม่นานนัก เฉียวอวี้ก็ยกของกินกองโตกลับมา

ลู่ชิงชิงเพ่งมองดูแล้วถึงกับหรี่ตาลง ถึงแม้เธอจะไม่ยอมเสียศักดิ์ศรีเพราะของกินอร่อยๆ หรอกนะ แต่ถ้ามีมาให้ใครบ้างจะไม่ชอบล่ะ ตัวเธอเองออกจะเป็นสายกินตัวยงเชียวนะ

ตั้งแต่ทะลุมิติมาอยู่ที่นี่ เธอยังไม่เคยได้กินอาหารดีๆ สักมื้อ อ้อ วันที่ไปดูตัวนั่นก็พอกล้อมแกล้มไปได้ เพียงแต่เพราะเครื่องปรุงมีไม่พอ รสชาติเลยค่อนข้างจืดชืดไปหน่อย

นอกจากนั้นแล้ว อย่าว่าแต่อาหารดีๆ เลย แม้แต่แป้งสาลีขาวสักมื้อก็ยังไม่ได้แตะ มีแต่ข้าวฟ่างกับข้าวโพดบด ไม่เช่นนั้นก็เป็นมันเทศกับฟักทอง

เมื่อหลายวันก่อนที่บ้านหลิวจิ้งเสียนนึ่งก้อนแป้งข้าวฟ่าง แล้วแบ่งมาให้พวกเธอบ้าง ถึงรสชาติจะสากคอไปหน่อยและยังเป็นธัญพืชหยาบ แต่ก็ถือว่าเป็นอาหารที่ดีมากแล้ว

เวลานี้พอได้เห็นซาลาเปา เกี๊ยว และหมั่นโถวแป้งสาลีขาวลูกโตวางอยู่บนโต๊ะตรงหน้า ลู่ชิงชิงก็แทบจะน้ำตาไหลออกมาด้วยความซาบซึ้ง

ของพวกนี้ หากเป็นเมื่อก่อนเธอคงไม่รู้สึกว่าอร่อยอะไรนักหนา ทว่าในเวลานี้ มันกลับให้ความรู้สึกราวกับอาหารเลิศรสในวังหลวง

ตอนนี้เธอถึงได้เข้าใจว่าทำไมคนรุ่นก่อนถึงพอใจกับอะไรง่ายดายนัก เพราะพวกเขาเคยตกระกำลำบากมาจริงๆ ส่วนคนรุ่นเดียวกับเธอที่เติบโตมาในยุคที่มีทั้งของกินของใช้เพียบพร้อมมาตั้งแต่เด็ก จะไปซาบซึ้งกับเรื่องพวกนี้ได้อย่างไรกัน!

โต๊ะสำหรับสี่คน ลู่ชิงซงกับลู่ชิงชิงนั่งฝั่งเดียวกัน ลู่ชิงหวยนั่งคนเดียวอีกฝั่ง ดังนั้นเฉียวอวี้จึงนั่งได้แค่ข้างๆ ลู่ชิงหวยเท่านั้น

เขาจัดวางกับข้าวเหล่านั้นจนเรียบร้อย จากนั้นก็เอ่ยชวน “รีบกินเถอะครับ เดี๋ยวเย็นชืดแล้วจะไม่อร่อย”

เขาเหลือบมองลู่ชิงชิง ครุ่นคิดเล็กน้อย แล้วคีบอาหารเติมใส่ชามของเธอ ไม่นานก็พูนขึ้นมาจนเหมือนภูเขาลูกย่อมๆ

“ไม่ต้องเกรงใจนะ กินเยอะๆ” เฉียวอวี้บอก

แม้เขาจะไม่ได้สบตาลู่ชิงชิงตอนพูดประโยคนี้ ทว่าสามพี่น้องกลับคิดตรงกันเป๊ะว่าเขาตั้งใจพูดกับลู่ชิงชิงชัดๆ

“ขอบคุณค่ะ!” ลู่ชิงชิงไม่ใช่คนขี้เหนียมอาย เธอเอ่ยขอบคุณอย่างเบิกบานใจ ทั้งยังแถมรอยยิ้มหวานหยดย้อยให้อีกหนึ่งที

พอยิ้มเสร็จ เธอถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าไม่เข้าท่า แก้มตัวเองยังบวมเป่งอยู่เลย คงไม่ได้ดูสวยงามเลยสักนิด จะดูพิลึกพิลั่นไหมเนี่ย?

จากนั้นเธอก็แอบชำเลืองมองเฉียวอวี้ เห็นเขาขมวดคิ้วมุ่น หัวใจก็พลันเย็นวาบ หมอนี่คงไม่ได้เป็นพวกคลั่งคนหน้าตาดีหรอกนะ? ดีไม่ดีพอเห็นหน้าแบบนี้เข้า คงไม่ต้องรอให้พวกพี่ชายเอ่ยปาก เจ้าตัวก็คงขอถอนหมั้นเองแล้วล่ะมั้ง

“พวกคุณกินกันไปก่อนนะ ผมขอออกไปข้างนอกสักครู่ เดี๋ยวรีบกลับมาครับ” พูดทิ้งท้ายไว้ประโยคหนึ่ง เฉียวอวี้ก็ลุกเดินจากไป

พอเขาออกไป สามคนที่เหลืออยู่ก็เริ่มผ่อนคลายขึ้นทันตา

ลู่ชิงหวยเอ่ยขึ้น “อย่าเพิ่งคิดเรื่องอื่นกันเลย มีอะไรไว้เราค่อยคุยกันคืนนี้ ที่นี่คนเยอะหูตาสับปะรด พูดมากไปมันไม่ดี”

ลู่ชิงซงเองก็ไม่ใช่คนช่างพูดอยู่แล้ว หากไม่ใช่เพราะเรื่องความสุขของน้องสาว เขาก็คงไม่ถ่อมาถึงที่นี่หรอก

ทั้งสามคนไม่ได้คุยอะไรกันอีก ก้มหน้าก้มตากินอาหารเงียบๆ

ลู่ชิงชิงกัดซาลาเปาเข้าไปคำหนึ่ง เกือบจะเคี้ยวลิ้นตัวเองตามไปด้วย ขอบตารื้นขึ้นมาทันควัน ไม่ใช่เพราะเจ็บ แต่เพราะตื้นตันใจต่างหาก ซาลาเปาไส้หมู! ซาลาเปาไส้หมูจริงๆ ด้วย! ไส้หมูล้วนๆ เลย!

ให้ตายสิ อดเนื้อสัตว์มาตั้งสองเดือน ในที่สุดก็ได้กินซาลาเปาหมูแล้ว! บนโลกใบนี้ยังมีอะไรสำคัญไปกว่าการกินอีกเหรอ? ไม่มีแล้ว!

เมื่อก่อนเคยได้ยินประโยคที่คนเขาถกกันว่า คนเรากินเพื่อมีชีวิตอยู่ แล้วคนเรามีชีวิตอยู่ไปเพื่ออะไรกันล่ะ?

ตอนเห็นชาวเน็ตถกเถียงกันสารพัด ลู่ชิงชิงคิดออกแค่คำตอบเดียว คนเรามีชีวิตอยู่ก็เพื่อจะได้กินของอร่อยๆ ให้มากขึ้นยังไงล่ะ!

ตอนนี้อาหารวางอยู่ตรงหน้าเต็มโต๊ะ จะไปสนเรื่องอื่นทำไม กินให้อิ่มท้องก่อนค่อยว่ากัน! เธอไม่สนใจอาการปวดระบมตุบๆ ที่ใบหน้าซีกหนึ่งอีกต่อไป เริ่มลงมือสวาปามอย่างรวดเร็ว

ตอนที่เฉียวอวี้เดินกลับมา เขาก็ได้เห็นภาพอันชวนประหลาดใจ หญิงสาวก้มหน้าก้มตา สองแก้มขยับเคี้ยวตุ้ยๆ ไม่หยุดราวกับกระต่ายตัวน้อย ปากเล็กๆ นั่นกลืนอาหารลงคออย่างรวดเร็วแล้วเคี้ยวต่อทันที แทบไม่มีจังหวะหยุดพัก

ทว่ากิริยาท่าทางยามกินของเธอกลับไม่ได้ดูมูมมามหยาบคายเลยสักนิด ต่อให้กินเร็วปานนั้น ก็ยังดูเรียบร้อย น่ารักน่าเอ็นดูจนชวนให้มองเพลินตา

จู่ๆ เฉียวอวี้ก็ผุดความคิดหนึ่งขึ้นมา เขาต้องขยันหาเงินให้มากๆ แล้วซื้อของอร่อยๆ มาให้เธอเยอะๆ ตัวเขาเองจะได้พลอยอิ่มอกอิ่มใจเวลาเห็นเธอกินอย่างเอร็ดอร่อยแบบนี้

คราวก่อนที่ไปกินข้าวบ้านตระกูลลู่ ทั้งสองคนไม่ได้นั่งโต๊ะเดียวกัน เขาถึงไม่ได้เห็นมุมที่น่ารักขนาดนี้ของลู่ชิงชิง ก้นบึ้งของหัวใจพลันอบอวลไปด้วยความอ่อนโยนขึ้นมาอย่างกะทันหัน

พอเดินมาถึงโต๊ะ เฉียวอวี้ก็ยื่นของในมือให้ลู่ชิงชิง “อันนี้ให้คุณ เอาไว้ทาหน้านะ จะได้หายเร็วๆ”

ลู่ชิงชิงรีบวางชามกับตะเกียบลง พลางรับของชิ้นนั้นมาดู มันคือขวดเล็กๆ ใบหนึ่ง “นี่อะไรเหรอคะ”

เฉียวอวี้กลับไปนั่งที่ตัวเองเรียบร้อยแล้ว เขายิ้มตอบ “ยาขี้ผึ้งทารอยฟกช้ำน่ะ ใช้ดีมากเลยนะ”