บทที่ 78 โรงอาหาร

สามพี่น้องคุยกันได้ไม่กี่ประโยค ลู่ชิงหวยก็เอ่ยขึ้น “ยังไม่ได้กินข้าวกันใช่ไหม ไปสิ ไปกินข้าวกับฉัน”

ลู่ชิงซงรีบดึงตัวเขาไว้ “ไม่ต้องไปหรอก ฉันพกขนมปังข้าวโพดฝีมือแม่มาด้วย ฉันกับชิงชิงกินรองท้องนิดหน่อยก็พอแล้ว โรงอาหารพวกนายไม่ได้เปิดให้แค่คนงานกินหรอกเหรอ”

ลู่ชิงหวยย่อมไม่ยอม “ไม่เป็นไรน่า! คนงานอย่างพวกเรากินฟรีก็จริง แต่ถ้ามีญาติมาหาก็ซื้อกินได้ ฉันจะเลี้ยงข้าวพี่กับน้องไม่ได้เชียวเหรอ โดยเฉพาะชิงชิง อุตส่าห์เข้าเมืองมาทั้งที จะปล่อยให้น้องลำบากได้ยังไง”

“งั้นนายพาชิงชิงไปเถอะ ฉันรออยู่นี่แหละ” ลู่ชิงซงยังคงยืนกราน

ลู่ชิงชิงเข้าใจดีว่าผู้ชายบ้านลู่เป็นพวกเถรตรง ซื่อจนบื้อ แต่นี่ก็เป็นทั้งข้อเสียและข้อดีของพวกเขา

เมื่อลู่ชิงหวยไม่ยอม ทั้งสองคนจึงเถียงกันไปมา ลู่ชิงชิงจึงต้องรีบห้ามทัพ “พอเถอะค่ะ คนตั้งเยอะแยะ พี่ใหญ่ แค่กินข้าวสักมื้อจะหมดเงินเท่าไรกันเชียว นั่นเป็นน้ำใจของพี่รองนะ ไปเถอะ! อีกเดี๋ยวพี่รองก็ต้องเข้างานแล้ว จะให้เขามาทนหิวเป็นเพื่อนพี่เหรอ”

พอเธอพูดดักแบบนี้ ลู่ชิงซงก็จนปัญญา เพราะกลัวจะกระทบงานของน้องชายเข้าจริงๆ “ก็ได้ๆ อย่าให้เสียเวลางานนายแล้วกัน”

“ไปกันเถอะ!” ลู่ชิงหวยยิ้มร่า แอบหันมาขยิบตาให้ลู่ชิงชิง

พันธุกรรมคนบ้านลู่นับว่าไม่เลวทีเดียว ลู่ชิงหวยหน้าตาหล่อเหลา พอขยิบตาแบบนี้จึงดูทะเล้นขึ้นมาทันตา ลู่ชิงชิงเดินตามพวกเขาไปพลางคิดเรื่อยเปื่อย ตกลงว่าเมียของลู่ชิงหวยซึ่งก็คือคุณย่าของเธอ จะปรากฏตัวเมื่อไรกันนะ?

เธอเคยฟังแต่เรื่องรักของคุณยาย แต่ไม่เคยได้ยินเรื่องของคุณปู่เลย ที่สำคัญคือคุณปู่คุณย่าไม่ชอบเล่าเรื่องอดีตเสียด้วย

ทั้งสามคนเดินตามฝูงชนมาถึงโรงอาหาร ที่นี่เป็นห้องโถงกว้างขวาง ในฐานะรัฐวิสาหกิจรุ่นเก่า สิ่งอำนวยความสะดวกจึงนับว่าดีทีเดียว จัดพื้นที่คล้ายโรงอาหารเป็นสัดส่วน มีช่องหน้าต่างสำหรับรับข้าวและกับข้าว แค่โชว์บัตรประจำตัวก็รับอาหารกินฟรีได้แล้ว

ลู่ชิงชิงสังเกตเห็นว่าบนอกเสื้อของคนงานทุกคนมีป้ายห้อยคอระบุชื่อและแผนกที่สังกัดไว้อย่างชัดเจน ดูเป็นระเบียบเรียบร้อยดีจริงๆ

ช่วงพักเที่ยงคนพากันมากินข้าวอย่างเนืองแน่น ตอนนี้แถวยาวเหยียด ทั้งสามคนจึงเข้าไปต่อคิว สองพี่น้องยืนขนาบข้างคอยกันคนให้น้องสาวอยู่ตรงกลาง

ลู่ชิงหวยหันกลับมามองน้องสาวแล้วเริ่มเอะใจ “ชิงชิง โพกผ้าแบบนี้ไม่ร้อนเหรอ ถอดออกเถอะ น้องสาวฉันหน้าตาสะสวยขนาดนี้ ต้องเปิดให้คนอื่นเขาเห็นสิ!”

น้ำเสียงและแววตาของเขาเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ

“…” ลู่ชิงชิงพูดไม่ออก ไหนว่ายุคนี้หัวโบราณไง? ไหนว่าผู้หญิงไม่ควรเที่ยวเสนอหน้า? ไฉนคนเป็นพี่ยังกระเหี้ยนกระหือรืออยากอวดโฉมน้องสาวขนาดนี้ล่ะเนี่ย!

ลู่ชิงซงรู้ดีว่าเกิดอะไรขึ้นจึงรีบปราม “ถอดไม่ได้นะ พวกเราถ่อมาหานายครั้งนี้ก็เพราะมีธุระ”

ลู่ชิงหวยพยักหน้า “ฉันรู้อยู่แล้ว ไม่อย่างนั้นจะดั้นด้นมาตั้งไกลทำไม ถ้าเป็นเรื่องคอขาดบาดตาย พอเจอหน้าพี่ก็คงหลุดปากพูดไปแล้ว ในเมื่อยังไม่พูด แสดงว่ารอได้อีกนิด ค่อยคุยตอนกินข้าวเถอะ ตรงนี้คนเยอะ”

พูดจบ เขาก็ดึงผ้าคลุมหัวของลู่ชิงชิงออกอย่างไม่ทันให้ตั้งตัว

ลู่ชิงชิงก้มหน้าอยู่ พอรู้ว่าพี่รองจะดึงก็ไม่ได้ขัดขืน อย่างมากก็แค่อาย ไม่ใช่เรื่องคอขาดบาดตายอะไร

เมื่อผ้าคลุมหลุดออก จึงเผยให้เห็นศีรษะเล็กๆ กับผมเปียยาวสองข้างที่ทิ้งตัวลงมา และเพราะเธอยังคงก้มหน้า ลู่ชิงหวยจึงเห็นแค่ปลายจมูกโด่งรั้นใต้ผมม้าเท่านั้น

“ชิงหวย!” ลู่ชิงซงเอ็ดเสียงเบาด้วยกลัวคนอื่นจะได้ยิน “โตป่านนี้แล้ว ทำไมถึงไม่นิ่งเอาซะเลย!”

“ช่างเถอะพี่ใหญ่ ยังไงพี่รองก็ต้องเห็นอยู่ดี ช่างมันเถอะ” ลู่ชิงชิงพูดพลางเงยหน้าขึ้น สบตาลู่ชิงหวยด้วยดวงตากลมโตเป็นประกายดำขลับ

ลู่ชิงหวยคิดจะเถียงกับพี่ใหญ่อีกสองสามประโยค ทว่าพอสายตาเหลือบไปเห็นหน้าน้องสาว ตาของเขาก็เบิกกว้างขึ้นมาทันที

ครั้งล่าสุดที่เขากลับบ้านคือวันดูตัวของน้องสาว เธอยังปกติดีอยู่เลย ทำไมตอนนี้ถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้ ซีกหน้าที่ไม่เป็นอะไรยังคงดูดี ผิวแก้มขาวอมชมพู แววตาน่าทะนุถนอมชวนมอง

แต่แก้มอีกซีกหนึ่งกลับแดงแจ๋แถมยังบวมเป่ง มีรอยนิ้วมือที่ไม่ชัดนักอยู่สองรอย สีเริ่มคล้ำกลายเป็นเขียวช้ำ มองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นแผลค้างคืนแล้ว

คางของลู่ชิงหวยสั่นระริก อ้ำอึ้งอยู่พักใหญ่กว่าจะเค้นเสียงออกมาได้ “เกิดอะไรขึ้น ใครตี ให้ตายสิ ฉันจะ…”

“พ่อตีเอง” ก่อนที่เขาจะทันสบถออกมา ลู่ชิงชิงก็รีบชิงบอกเสียก่อน เพื่อกันไม่ให้คนที่ไม่รู้เบื้องลึกเบื้องหลังเผลอด่าพ่อแท้ๆ ของตัวเอง

ลู่ชิงหวยอึ้งงันไปอย่างเห็นได้ชัด ทั้งยังแทบไม่อยากเชื่อ สองขาขยับก้าวตามแถวไปข้างหน้าอย่างเลื่อนลอย “พ่อเนี่ยนะ เป็นไปได้ยังไง ตอนนั้นเธอ…”

เขานึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้กะทันหันจึงรีบหุบปาก เหลียวมองรอบตัวแล้วเปลี่ยนคำพูด “ตอนนั้นเธอไม่เชื่อฟังขนาดนั้น พ่อยื่นคำขาดแค่ไหนยังไม่เคยลงไม้ลงมือกับเธอเลยสักนิด ตอนนี้จะเป็นไปได้ยังไง หรือว่าหาเรื่องตีเพราะเห็นเธอทำตัวว่านอนสอนง่ายเกินไปหรือไง!”

“เฮ้อ พี่รอง นี่แหละคือเหตุผลที่พวกเรามากันวันนี้” ลู่ชิงชิงยกมือข้างหนึ่งกุมแก้มซีกนั้นไว้ พลางกระซิบเสียงเบา “ความจริงพ่อจะเป็นคนมาเอง แต่พี่ใหญ่บอกว่าจะพาฉันมา เรื่องนี้มีสาเหตุอยู่ ตรงนี้ไม่สะดวกจะพูด วันนี้พวกเรายังไม่กลับหรอก รอตอนเย็นว่างๆ ค่อยคุยรายละเอียดกัน เอาเป็นว่าตอนกลางวันพี่ก็ตั้งใจทำงานไปเถอะ อย่าให้เสียการเสียงาน เข้าใจไหม”

“…ไว้ค่อยว่ากัน” ลู่ชิงหวยไม่ได้ตอบรับในทันที ในความคิดของเขา น้องสาวต้องมาทนความอยุติธรรมถึงขนาดนี้ ต่อให้เขาจะลางานสักสองสามวันก็เป็นเรื่องสมควรทำ

เขาก็เข้าใจความหมายแฝงของน้องสาวอยู่หรอก ตอนนี้ตนยังไม่ได้บรรจุเป็นงานประจำ การขอลางานจนเสียงานย่อมไม่ใช่เรื่องดี แต่ในใจเขาก็อดสงสัยไม่ได้ว่า น้องสาวของเขาที่ไม่เคยออกไปเปิดหูเปิดตาที่ไหน ทำไมจู่ๆ ถึงได้เข้าใจหลักเหตุผลพวกนี้ได้

คนงานหญิงในโรงงานมีไม่มากนัก ยิ่งในที่ที่ผู้ชายยืนอัดแน่นกันเต็มไปหมด ผู้หญิงจึงดูโดดเด่นสะดุดตาเป็นพิเศษ ยิ่งเป็นเด็กสาวหน้าตาหมดจดแปลกหน้าด้วยแล้ว ก็ยิ่งดึงดูดสายตาคนเข้าไปใหญ่

แถวเข้าคิวรับข้าวไม่ได้มีแค่แถวเดียว แต่มีเรียงขนานกันหลายแถว แต่ละแถวก็มีผู้หญิงปะปนอยู่บ้างสองสามคน บทสนทนาของลู่ชิงหวยกับพวกเธอเมื่อครู่ จึงมีคนแถวนั้นได้ยินเข้าบ้างเป็นธรรมดา

ทุกคนเหลือบมองแวบเดียวก็เห็นลู่ชิงชิง ไม่ว่าจะเป็นรูปร่างหรือหน้าตา ต่างก็ทำให้คนมองรู้สึกตื่นตาตื่นใจ ยิ่งถ้ามองข้ามแก้มซีกที่บวมแดงนั่นไป เธอก็สวยสะดุดตาจริงๆ เสียอย่างเดียวที่เสื้อผ้าดูเชยไปหน่อย มองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นสาวบ้านนอก

ลู่ชิงชิงรู้สึกถึงสายตาที่จ้องมองมา แต่เธอก็ไม่ได้สนใจ อยากมองก็มองไปสิ ถ้ากลัวคนมองคงไม่ต้องก้าวเท้าออกจากบ้านกันพอดี เพียงแต่เสียงซุบซิบนินทาที่เริ่มดังหนาหูขึ้นเรื่อยๆ ทำให้เธอรู้สึกรำคาญใจอยู่บ้าง

คนบางประเภทก็เป็นเสียอย่างนี้ ชอบยื่นมือยุ่งเรื่องชาวบ้านทั้งที่ชีวิตตัวเองยังเอาไม่รอด แต่ละวันเอาแต่นั่งจับผิดคนอื่น แต่มันก็ช่วยไม่ได้ หากไม่ไปขุดคุ้ยเรื่องของคนอื่น ชีวิตตัวเองก็คงยิ่งน่าหดหู่เข้าไปใหญ่

เห็นลู่ชิงชิงอายุน้อยแบบนี้ แต่ความอดทนอดกลั้นของเธอก็จัดว่าสูงทีเดียว ขอแค่ไม่ได้ยินเข้าหูจังๆ หรือจับได้คาหนังคาเขา ใครจะพูดอะไรก็ช่างเถอะ เผื่อคนพวกนั้นไม่ได้หมายถึงเธอก็ได้นี่?

ผู้คนเริ่มส่งเสียงวิพากษ์วิจารณ์กันเซ็งแซ่ มีสายตาอีกหลายคู่หันขวับมาทางนี้มากขึ้นเรื่อยๆ

ป้าตรงช่องตักกับข้าวลงมืออย่างคล่องแคล่ว แถวจึงสั้นลงอย่างรวดเร็ว ในที่สุดก็ร่นมาเกือบถึงตัวลู่ชิงหวยแล้ว เขาถือปิ่นโตสองชั้นไว้ในมือพลางเอี้ยวตัวกลับมาบอก “พวกเราใช้กล่องข้าวของตัวเอง กินเสร็จแล้วต้องเอากลับไปล้างที่หอพัก พวกเธอใช้ชามกับตะเกียบของโรงอาหารไปก่อนก็แล้วกัน ญาติคนอื่นที่แวะมาหาก็ทำแบบนี้ทั้งนั้น”

ลู่ชิงชิงเพิ่งจะอ้าปากจะพูด ทันใดนั้นพลันสัมผัสได้ถึงความรู้สึกบางอย่างที่รุนแรงเป็นพิเศษ มีคนกำลังมองเธออยู่ แถมไม่ใช่สายตาสอดรู้สอดเห็นเหมือนคนอื่นด้วย! นี่คงเป็นสัญชาตญาณของผู้หญิงละมั้ง!

เธออดไม่ได้ที่จะหันไปมอง เดิมทีแค่กวาดตามองผ่านๆ แต่กลับสะดุดตาเข้ากับเฉียวอวี้ในแวบเดียว ทั้งที่ตรงนี้มีคนตั้งมากมาย ทั้งที่เขาก็ยืนกลืนอยู่ในฝูงชน แต่เธอกลับมองเห็นเขาได้ทันทีทันใด