บทที่ 77 เมืองเอก

ตลอดทางสงบเรียบร้อยดี ไม่ได้เจอคนพิลึกพิลั่นอะไร คนส่วนใหญ่ยังค่อนข้างเป็นมิตร จะมีก็แค่เด็กสองสามคนที่ส่งเสียงเจี๊ยวจ๊าวไปบ้าง

แล้วก็… ลู่ชิงชิงสังเกตเห็นว่ามีชายหนุ่มไม่กี่คนคอยส่งสายตาสนใจใคร่รู้มาทางเธอเป็นระยะ แต่ก็ไม่ได้มีพฤติกรรมล่วงเกินอะไร

เรื่องความรู้สึกเธอไม่ได้บื้อขนาดนั้น ย่อมดูสายตาพวกนั้นออก หากเป็นในยุคที่เธอจากมา คงมีคนเดินเข้ามาทักทาย อย่างน้อยที่สุดก็คงขอวีแชตอะไรทำนองนั้น

ยังดีที่คนยุคนี้ค่อนข้างเหนียมอาย ยิ่งข้างกายเธอมีชายร่างสูงใหญ่อย่างลู่ชิงซงนั่งคุมอยู่ด้วย คนอื่นจึงไม่ค่อยกล้าเข้าใกล้เท่าไร

ถ้าจะพูดถึงคนเลว ไม่ว่ายุคสมัยไหนก็มีทั้งนั้น เธอไม่คิดแบบโลกสวยหรอกนะว่าจะได้ทะลุมิติมาอยู่ในที่ที่ผู้คนซื่อตรงบริสุทธิ์ผุดผ่องขนาดนั้น

พื้นที่กันดารย่อมมีคนพาล คนมีการศึกษาสูงใช่ว่าจะเป็นคนดีทุกคน แต่ที่ชนบทยากแค้นก็ใช่ว่าจะมีแต่คนดีมีศีลธรรม เอาเป็นว่า ที่ไหนมีเนื้อ ที่นั่นย่อมมีหมาป่า เสียใจด้วยนะ พอดีเนื้อชิ้นนี้มีพิษซะด้วยสิ

เมื่อไม่มีเรื่องอะไร ลู่ชิงชิงก็โล่งอก เธอไม่อยากหาเหาใส่หัว ขอแค่ใช้ชีวิตอย่างสงบสุขก็พอแล้ว แต่แน่นอนว่าถ้ามีเรื่องวิ่งเข้าใส่ เธอก็ไม่กลัวเหมือนกัน

เพียงแต่ว่า… เธอลูบแก้มข้างที่ยังบวมแดงของตัวเองพลางนึกแปลกใจ โดนตบจนหน้าบวมเป็นหัวหมูขนาดนี้แล้ว ยังจะมีกะจิตกะใจมาสนใจเธออีกเหรอ?

ในจังหวะที่ลู่ชิงชิงเริ่มอึดอัดจนแทบจะทนไม่ไหว รถไฟก็เข้าเทียบชานชาลาเสียที ตอนนี้เป็นเวลาเที่ยงวันแล้ว ดวงอาทิตย์ลอยเด่นอยู่กลางฟ้า อากาศร้อนอบอ้าวเหลือเกิน

เพราะต้องเดินทางไกล เธอจึงห่อตัวเองเสียมิดชิดราวกับบ๊ะจ่าง หลังจากเบียดเสียดอบอ้าวอยู่ในตู้รถไฟมาตลอดทาง เหงื่อก็ไหลเปียกชุ่มไปทั้งตัว พอลงจากรถ แม้แดดจะแผดเผา แต่ข้างนอกถ่ายเทอากาศได้ดีกว่า ชั่วขณะนั้นจึงรู้สึกโปร่งโล่งขึ้นมาไม่น้อย

พวกเธอไม่ได้แจ้งลู่ชิงหวยล่วงหน้า ทั้งยังรีบร้อนเดินทางมา ย่อมไม่มีใครมารอรับ ลู่ชิงซงเคยมาส่งของให้น้องชายอยู่สองสามครั้งจึงจำทางไปโรงงานได้ พอออกจากสถานี ทั้งคู่ก็เดินเลียบตามริมถนนมุ่งหน้าไปทางทิศตะวันออก

“ชิงชิง หิวหรือยัง กินอะไรหน่อยไหม” ลู่ชิงซงยื่นย่ามผ้ามาให้

ลู่ชิงชิงโบกมือปฏิเสธ “ยังดีกว่าค่ะ ไม่หิวเลย แค่ร้อนเฉยๆ เราต้องเดินไปอีกไกลไหมคะ”

“อ้อ ไม่ไกลเท่าไรหรอก โรงงานอยู่ไม่ไกลจากสถานี แค่สักสี่ห้าลี้ได้ เดินตามพี่มานะ ไม่ต้องรีบ ค่อยๆ เดินไป เหนื่อยตรงไหนก็แวะพักได้”

“ค่ะ” ลู่ชิงชิงเร่งฝีเท้าตามไปพลางเหลียวมองรอบกายไปพลาง

ที่นี่คือสถานที่ที่เธอเกิดและเติบโต ทั้งยังเป็นจุดเริ่มต้นที่ครอบครัวของเธอสร้างเนื้อสร้างตัวขึ้นมา ต่อมากิจการขยายใหญ่โต สำนักงานใหญ่ที่เคยตั้งอยู่ในเมืองเอกจึงย้ายไปอยู่ปักกิ่ง แต่ที่นี่ก็ยังคงเป็นฐานที่มั่นหลักเสมอมา

ด้วยเหตุนี้พ่อกับแม่จึงตัดใจย้ายไปไม่ได้ ธุระที่ปักกิ่งยกให้น้าชายเป็นคนจัดการดูแล ส่วนเธอก็อาศัยอยู่กับครอบครัวที่เมืองเอกเรื่อยมา จนกระทั่งสอบติดคณะภาษาต่างประเทศของมหาวิทยาลัยปักกิ่งถึงได้จากไปอย่างเป็นทางการ

ทว่า เมืองตรงหน้ากลับแตกต่างจากในความทรงจำของเธอลิบลับ ไม่ใช่เมืองใหญ่ที่สว่างไสวไปด้วยแสงสีอันเจริญรุ่งเรือง แต่เป็นเพียงเมืองเล็กๆ ที่ดูค่อนข้างทรุดโทรม

ถึงกระนั้น ที่นี่ก็ยังคงเป็นเมืองที่เจริญที่สุดในมณฑล เป็นเช่นนี้มาโดยตลอด

จะว่าไปแล้ว คำว่าทรุดโทรมอาจจะไม่ค่อยตรงนัก สรรพสิ่งล้วนพัฒนาไปตามกาลเวลา ความทรุดโทรมเป็นเพียงมุมมองเมื่อเทียบกับยุคอนาคต แต่ในสายตาของผู้คนยุคนี้ เมืองแห่งนี้งดงามอย่างไร้ข้อกังขา

ไม่มีตึกสูงระฟ้า เพราะยังไม่ใช่ใจกลางเมืองจึงมีบ้านชั้นเดียวปลูกเรียงราย ถนนหนทางกว้างขวางราบเรียบ มีรถยนต์แล่นผ่านอยู่ประปราย รวมถึงเกวียนเทียมม้าเทียมวัวที่ชาวบ้านขับเข้ามาในเมือง

ริมสองฝั่งถนนมีร้านรวงตั้งอยู่ ล้วนเป็นหน่วยงานของรัฐ มีทั้งสหกรณ์ ร้านอาหาร และโรงแรม แน่นอนว่าตามหัวมุมถนนก็มีพ่อค้าแม่ขายตั้งแผงลอยอยู่ไม่น้อยเช่นกัน

ตอนเดินผ่านร้านอาหารร้านหนึ่ง กลิ่นกับข้าวหอมฟุ้งลอยมาแตะจมูก ลู่ชิงชิงอดไม่ได้ที่จะเหลือบมองแวบหนึ่ง แต่ก็ไม่ได้เอ่ยอะไร เธอไม่ใช่เด็กๆ แล้ว จะมางอแงอยากกินโน่นกินนี่ไม่ได้ ที่บ้านไม่ได้มีเงินทองมากมาย ย่อมต้องใช้จ่ายอย่างประหยัด

เดินไปได้พักใหญ่ ข้างหน้าก็ปรากฏประตูบานใหญ่ บนซุ้มประตูแขวนป้ายชื่อโรงงานเอาไว้ ลู่ชิงชิงรู้ว่าในที่สุดก็มาถึงจุดหมายเสียที จึงอดไม่ได้ที่จะลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก

ตรงทางเข้าโรงงานมีห้องยาม ชายชราอายุราวหกสิบกว่าปีคนหนึ่งเห็นคนมายืนเก้ๆ กังๆ อยู่หน้าประตูก็รีบเดินเข้ามาถาม “อ้าว พวกเธอมาทำอะไรกันน่ะ?”

ลู่ชิงซงรีบสาวเท้าเข้าไป ยิ้มพลางเอ่ยขึ้น “คุณปู่ครับ พวกเรามาหาคน พอดีน้องชายผมทำงานอยู่ที่นี่ ผมมีธุระจะคุยกับเขาน่ะครับ”

ชายชรากวาดตามองสองพี่น้องแวบหนึ่ง “น้องชายนายชื่ออะไรล่ะ?”

“ลู่ชิงหวยครับ คุณปู่รู้จักไหมครับ?”

“อ้อ!” ชายชราลากเสียงยาว “รู้จักสิ! จะบอกให้นะ ในโรงงานนี้น่ะฉันอยู่มานานที่สุด ไม่มีใครที่ฉันไม่รู้จักหรอก เธอเป็นพี่ชายเขาเหรอ?”

“ใช่ครับ! คุณปู่ ให้พวกเราเข้าไปได้ไหมครับ หรือไม่ก็ช่วยไปบอกเขาที ให้เขาออกมาข้างนอกก็ได้ครับ”

ชายชราครุ่นคิดครู่หนึ่ง “ตอนนี้ใกล้เลิกงานแล้วล่ะ เดี๋ยวพวกเขาก็ต้องไปกินข้าวที่โรงอาหาร ต้องเดินผ่านถนนเส้นโน้นแน่ๆ พวกเธอไปยืนรอตรงนั้นเถอะ”

ลู่ชิงซงพยักหน้า “ขอบคุณครับคุณปู่! งั้นพวกเราขอเข้าไปรอนะครับ!”

คุณปู่ยามโบกมือ “ไปเถอะๆ!”

ลู่ชิงชิงที่อยู่ด้านหลังเอ่ยขอบคุณเช่นกัน ก่อนจะเดินตามพี่ชายเข้าไปในลานกว้าง

ระหว่างที่เดิน ลู่ชิงชิงก็หยิบผ้าคลุมผมขึ้นมาโพกศีรษะไว้เพื่อพรางใบหน้า หน้าตาของเธอเปิดเผยข้างนอกน่ะไม่เป็นไรหรอก แต่จะให้คนในโรงงานเห็นไม่ได้ กลัวว่าจะส่งผลกระทบไม่ดีต่อพี่รอง

ถนนเส้นที่คุณปู่ยามบอกอยู่ห่างจากประตูใหญ่ไม่ไกลนัก ริมทางมีทิวต้นหลิวเรียงราย ทั้งสองคนจึงหาที่ร่มๆ ยืนรอ

ผ่านไปไม่นาน ก็เห็นคนทยอยเดินมาจากปลายถนนฟากหนึ่ง จับกลุ่มกันละสามถึงห้าคน เดินคุยกันมาเรื่อยๆ ส่วนใหญ่เป็นผู้ชาย ผู้หญิงมีค่อนข้างน้อย

พอเห็นการแต่งกายของพวกผู้หญิง ลู่ชิงชิงก็ก้มลงมองดูตัวเอง ความแตกต่างนี่มันชัดเจนเกินไปแล้ว! เสื้อผ้าที่สวมใส่ก็ไม่เหมือนกัน คนในเมืองไม่มีใครใช้ผ้าแถบรัดหน้าอกเลย มีเด็กสาวสองคนที่มีทรวดทรงสะโอดสะองเสียด้วยซ้ำ

พวกเธอก็ถักเปียสองข้างเหมือนกัน เพียงแต่ปลายผมผูกด้วยยางรัดผมสีสันสดใส แม้สีจะดูเชยไปสักนิด แต่ก็เข้ากับรสนิยมของคนยุคนี้เป็นอย่างดี ส่วนกิ๊บติดผมพวกนั้น ในชนบทไม่มีทางได้เห็นแน่ๆ

หันกลับมามองตัวเองแล้วลู่ชิงชิงก็ได้แต่เบะปาก บนหัวโพกผ้าลายตาราง สวมเสื้อตัวนอกแสนเชยกับกางเกงหลวมโคร่ง ต่อให้ใบหน้าจะไม่เป็นรองใคร แต่ภาพลักษณ์ภายนอกถือว่าพ่ายแพ้อย่างสิ้นเชิง

คิดไม่ถึงเลยว่าในโรงงานจะมีคนงานหญิงเยอะขนาดนี้ แถมยังหน้าตาดีกันทั้งนั้น พอลองมองพวกคนงานชายบ้าง โอ๊ะ… ส่วนใหญ่หน้าตาหมดจดเกลี้ยงเกลา คนขี้ริ้วขี้เหร่มีแค่ไม่กี่คน แต่ยังไงก็เทียบกับเฉียวอวี้ไม่ได้อยู่ดี

ถ้าไม่ใช่เพราะเฉียวอวี้มีเรื่องคู่หมั้นตายไปหลายคน ป่านนี้คงเป็นเป้าหมายที่สาวๆ แย่งชิงกันจนหัวกระไดไม่แห้งไปแล้ว ถ้าอย่างนั้น ที่เขายอมตกลงหมั้นหมายกับเธอ จะเป็นเพราะเหตุผลนี้ด้วยหรือเปล่านะ?

ขณะที่ลู่ชิงชิงกำลังคิดฟุ้งซ่านอยู่นั้น ฝูงชนก็เดินเข้ามาใกล้ คนส่วนใหญ่สวมชุดคนงาน ในมือถือกล่องข้าว บางคนแต่งตัวดีหน่อย ดูแวบเดียวก็รู้ว่าเป็นหัวหน้าระดับล่าง ทุกคนต่างปรายตามองสองคนที่ยืนอยู่ริมถนนเป็นตาเดียว

ลู่ชิงหวยก็อยู่ในกลุ่มคนพวกนั้น แม้เขาจะมาจากชนบทและเข้าโรงงานมาได้ด้วยเส้นสาย แต่เพราะความประพฤติดี ขยันอดทน ทั้งยังเข้ากับเพื่อนร่วมงานได้ดี เวลาเดินออกมาตอนนี้จึงไม่ได้อยู่ตัวคนเดียว

เขาย่อมสังเกตเห็นคนที่ยืนอยู่ริมถนนเช่นกัน พอมองปราดเดียวก็จำลู่ชิงซงได้ จึงรีบหันไปพูดอะไรบางอย่างกับคนข้างกาย จากนั้นก็วิ่งเหยาะๆ เข้ามา “พี่ใหญ่!”

ลู่ชิงซงยืนตัวตรง มองเขาพลางเอ่ยถาม “เลิกงานแล้วเหรอ”

“ครับ เพิ่งเลิกงาน” ลู่ชิงหวยมองไปข้างๆ เห็นเพียงดวงตากลมโตดำขลับเป็นประกายคู่นั้นที่โผล่พ้นผ้าคลุมผม ไม่ต้องเห็นหน้าก็รู้ว่าเป็นใคร จึงเผยสีหน้าดีใจออกมาทันที “น้องเล็ก! เธอมาด้วยเหรอเนี่ย!”