บทที่ 76 สถานีรถไฟ

กินข้าวเสร็จ ลู่ชิงซงก็พาน้องสาวออกจากบ้าน มุ่งหน้าไปยังทางเข้าหมู่บ้าน

เมื่อคืนลู่ชิงซงติดต่อไหว้วานให้หนิวเคอเหลียนช่วยขับรถไปส่งแต่เนิ่นๆ เพราะจากที่นี่ไปตัวอำเภอไกลมาก ขืนเดินต้วมเตี้ยมเป็นหอยทากไปเอง มีหวังตกรถไฟทุกขบวนแน่

หนิวเคอเหลียนเป็นคนมีน้ำใจ ขับรถแทรกเตอร์มารออยู่ที่ทางเข้าหมู่บ้านแต่เช้าตรู่ พอพบหน้ากันก็ไม่ได้พูดคุยอะไรมาก ทักทายกันสั้นๆ สองพี่น้องก็ขึ้นรถ เสียงเครื่องยนต์รถแทรกเตอร์ดังกระหึ่ม สั่นสะเทือนโยกคลอนแล่นมุ่งหน้าไปยังตัวอำเภอ

นี่เป็นการออกนอกบ้านครั้งแรกตั้งแต่ลู่ชิงชิงมาอยู่ที่นี่ และเป็นครั้งแรกที่ได้นั่งรถจักรกลรุ่นเก่าแบบนี้ด้วย ท้องฟ้าเพิ่งจะสาง พืชผลและแมกไม้สองข้างทางโชยกลิ่นหอมสะอาดสดชื่น ทุกอย่างช่างดูงดงามไปหมด

ถ้าเพียงแต่…รถจะไม่สะเทือนกระเด้งกระดอนขนาดนี้นะ ถนนในยุคนี้ขรุขระเป็นหลุมเป็นบ่อเหลือเกิน พอยิ่งวิ่ง รถแทรกเตอร์ก็ยิ่งกระตุกขึ้นๆ ลงๆ ไม่ต่างจากคนเป็นลมบ้าหมู

โดยเฉพาะสองคนที่นั่งอยู่บนกระบะท้าย โดนเหวี่ยงจนไส้แทบทะลัก ลู่ชิงซงยังพอทำเนา เพราะคุ้นเคยกับสภาพแบบนี้ดีอยู่แล้ว

ทว่าลู่ชิงชิงแทบทนไม่ไหว มือเกาะขอบกระบะไว้แน่นจนดวงหน้าซีดเผือด ดีที่บนรถมีเบาะรองที่หนิวเคอเหลียนวางเตรียมไว้ให้แต่แรก ขืนไม่มีสิ่งนี้ เธอคิดว่ากระดูกกระเดี้ยวตัวเองคงโดนกระแทกจนแหลกเป็นชิ้นๆ แน่

กระทั่งเข้าเขตตัวอำเภอ สภาพถนนค่อยดีขึ้นมาหน่อย คนก็นั่งสบายขึ้น ลู่ชิงชิงถึงได้ลอบถอนหายใจโล่งอก

นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้มาตัวอำเภอเหมือนกัน แต่เพราะยังเช้าเกินไป บนถนนจึงแทบไม่มีคน ยุคสมัยนี้คนซื้ออาหารเช้ากินข้างนอกมีไม่มาก เงินทองเป็นของมีค่ายิ่ง ต้องเก็บไว้ใช้จ่ายในเรื่องจำเป็นจริงๆ ผู้คนจึงกินมื้อเช้าจากที่บ้านกันทั้งนั้น

รถแทรกเตอร์ไม่ได้ชะลอความเร็วลงเมื่อเข้าเขตเมือง เพราะบนถนนไม่มีรถคันอื่น ลู่ชิงชิงเคยได้ยินมาว่า ทั่วทั้งอำเภอมีรถยนต์อยู่แค่คันเดียวในลานที่ทำการของหน่วยงานรัฐ แถมยังเป็นรถกึ่งกระบะสำหรับขนของเสียด้วย

ช่วงกลางวันนอกจากจักรยานแล้ว ที่เห็นเยอะที่สุดก็คือเกวียนล่อกับเกวียนม้า ที่นี่ช่างแตกต่างจากอีกหลายสิบปีข้างหน้าอย่างลิบลับจริงๆ

สถานีรถไฟตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของตัวอำเภอ ด้านข้างมีเรือนแถวชั้นเดียวทอดยาวเป็นแนว หนิวเคอเหลียนจอดรถตรงหน้าประตู แล้วหันไปเรียกคนที่อยู่ข้างหลังให้ลงมา

ตลอดทางไม่มีใครเอ่ยปากพูดอะไร พอถึงตอนนี้ลู่ชิงซงรีบช่วยพยุงน้องสาวลงมาจากรถ ถามด้วยความห่วงใย “เมารถหรือเปล่า นั่งพักสักเดี๋ยวไหม”

ลู่ชิงชิงโบกมือ “ไม่เป็นไร ไปซื้อตั๋วก่อนเถอะจ้ะ เดี๋ยวก็ดีขึ้น”

เธอพูดจากใจจริง ไม่ได้แสร้งฝืนทำเก่ง เธอไม่ใช่คนที่จะยอมทนทรมานตัวเองเสียหน่อย เมื่อกี้รู้สึกพะอืดพะอมจริงๆ นั่นแหละ ทว่าพอเท้าแตะพื้นแล้วก็รู้สึกดีขึ้นมาก

ลู่ชิงซงตบไหล่หนิวเคอเหลียน “ขอบใจมากนะเจ้าวัว อุตส่าห์ขับรถมาส่งพวกเราแต่เช้าตรู่”

หนิวเคอเหลียนยิ้มกว้าง “เรื่องแค่นี้เอง คนกันเองทั้งนั้น! พวกนายไปซื้อตั๋วเถอะ ฉันจะกลับแล้วนะ ขากลับจะให้มารับก็โทรเข้าสำนักงานกองพลผลิตล่ะ นัดเวลากันแล้วฉันจะมารับ ไม่อย่างนั้นทางไกลขนาดนี้พวกนายสองคนคงเดินกันครึ่งค่อนวันแน่”

“ได้เลย ขากลับขับระวังๆ ด้วยนะ!”

“วางใจได้ ฉันกลับละ!” หนิวเคอเหลียนขึ้นรถ แล้วเลี้ยวหัวรถแล่นออกจากสถานีไป

ลู่ชิงซงให้น้องสาวนั่งรออยู่ในห้องพักผู้โดยสาร ส่วนเขาเดินไปซื้อตั๋ว ได้ตั๋วรถไฟรอบเจ็ดโมงครึ่งตอนเช้า ยังเหลือเวลาอีกพอสมควร ทั้งสองคนจึงนั่งพักเอาแรงบนม้านั่งไม้ยาวในห้องพักผู้โดยสาร

ลู่ชิงชิงกวาดสายตามองสำรวจรอบตัว สภาพเรียบง่ายเป็นพิเศษ หรือจะเรียกว่าซอมซ่อก็คงไม่ผิด ห้องพักผู้โดยสารเป็นเพียงห้องสองห้องที่ทุบกำแพงเชื่อมถึงกัน แล้วจัดวางม้านั่งไม้ยาวเป็นแถวๆ ให้คนนั่งพักผ่อน

พอมองลอดหน้าต่างกระจกออกไปจะเห็นบรรยากาศด้านในสถานีรถไฟ รางเหล็กสี่สายพาดขนานอยู่บนพื้นดิน ดั่งอสรพิษสี่ตัวที่นอนสงบนิ่ง ทอประกายวาววับใต้แสงตะวันยามเช้า

ในห้องพักผู้โดยสารยังมีคนรอขึ้นรถอยู่อีกมาก แน่นอนว่าต่างคนต่างก็แยกย้ายไปคนละทิศละทาง ท่วงท่าอิริยาบถจึงมีสารพัดแบบ บ้างก็นั่งยองๆ อัดยาเส้นอยู่ตรงมุมห้อง บ้างก็นอนหลับเหยียดยาวบนม้านั่ง บ้างก็จูงลูกเดินง่วนไปมาไม่หยุดหย่อน ช่างเป็นภาพสะท้อนชีวิตผู้คนร้อยพ่อพันแม่โดยแท้

ลู่ชิงชิงชอบสถานที่แบบนี้มาก เพราะได้เห็นวิถีชีวิตอันหลากหลายของผู้คนร้อยพ่อพันแม่ ต่างคนต่างมีจุดมุ่งหมาย มารวมตัวกัน ณ ที่แห่งนี้ แล้วก็แยกย้ายจากกันไปอย่างรวดเร็ว

ทุกครั้งที่ไปถึงสถานีรถไฟหรือสนามบิน ลู่ชิงชิงจะนั่งเงียบๆ อยู่มุมหนึ่ง คอยสังเกตผู้คนรอบตัว เพื่อนสนิทมักจะหัวเราะแซวว่า เธอไม่น่าไปเรียนภาษาต่างประเทศเลย น่าจะไปเรียนจิตวิทยามากกว่า

เธอแค่ชอบความรู้สึกแบบนี้ เวลาเฝ้ามองคนที่เดินสวนกันไปมา เธอมักคิดว่า คนบนโลกนี้มีตั้งมากมาย คนที่ไม่เกี่ยวข้องกันเลยสักนิด ไม่แน่ว่าในวันใดวันหนึ่งหรือช่วงเวลาใดเวลาหนึ่ง อาจได้มาพบกันด้วยวิธีนี้

บางทีอาจจะเดินผ่านไปโดยไม่แม้แต่จะเหลือบมอง หรือบางทีอาจจะได้เห็นรอยยิ้มบางๆ ที่สุภาพและอบอุ่นบนใบหน้าของคนที่เดินสวนมา

เธอยังเคยคิดกระทั่งว่า ตัวเองจะได้เจอผู้ชายที่เป็นเนื้อคู่ในบรรยากาศแบบนี้หรือเปล่านะ? ท่ามกลางผู้คนเบียดเสียด จังหวะที่เดินเฉียดไหล่กัน สายตาที่สบกันโดยไม่ตั้งใจคู่นั้น ไม่แน่ว่าอาจจะทำให้ใจเต้นแรงขึ้นมาก็ได้

เพียงแต่ ไม่ว่าอย่างไรเธอก็คิดไม่ถึงว่า คนที่ทำให้เธอใจเต้นแรง กลับอยู่ห่างกันถึงหลายสิบปีในห้วงมิติเวลา และปรากฏตัวขึ้นมาในชีวิตของเธอด้วยวิธีแบบนี้

บางที นี่อาจจะเป็นพรหมลิขิต? แต่ก็นั่นแหละ… ชวนให้พูดไม่ออกบอกไม่ถูกจริงๆ

บรรยากาศจอแจรอบข้างไม่ได้กระทบกระเทือนอารมณ์ของลู่ชิงชิงเลย เธออารมณ์ดีมาก นั่งมองดูผู้คนอยู่นานสองนาน จนกระทั่งได้ยินเสียงหวูดรถไฟดังยาวแว่วจากไกลเข้ามาใกล้ถึงได้สติกลับมา

ผู้คนเริ่มแตกตื่นขยับตัว เสียงประกาศตรวจตั๋วดังแว่วมาจากลำโพงของสถานี ลู่ชิงซงดึงตัวลู่ชิงชิงไว้ “รถมาแล้ว คนเยอะ แกตามฉันไว้ดีๆ อย่าหลงล่ะ”

“รู้แล้วจ้าพี่ใหญ่” ลู่ชิงชิงไม่ได้พูดอะไรมาก เดินตามหลังลู่ชิงซงไป เบียดเสียดไปที่ช่องตรวจตั๋วพร้อมกับฝูงชน

การเข้าแถวมันคืออะไรกันนะ? บางทีในเมืองใหญ่อาจจะดีกว่านี้ แต่ที่นี่ไม่มีใครรู้จักคำนี้หรอก ผู้คนกรูฮือกันเข้าไป แทบจะเบียดเจ้าหน้าที่ตรงประตูจนกระเด็น

พอลู่ชิงชิงเข้ามาในชานชาลาได้อย่างยากลำบาก ก็เห็นรถไฟขบวนสีเขียวจอดอยู่บนรางสายที่ใกล้ที่สุด เธอกระตุกมุมปากอย่างอดไม่ได้ นี่มันรถไฟรุ่นเก่าแก่ที่สุดเลยนี่นา ขบวนหัวรถจักรไอน้ำชัดๆ

ถ้าเป็นพวกวัยรุ่นสายศิลป์แนวสุขนิยมก็คงคิดว่ามีเสน่ห์ดีหรอก แต่ลู่ชิงชิงไม่ใช่ เธอเป็นคนยึดโลกความเป็นจริง สิ่งที่เธอต้องการคือความทันสมัยและสะดวกสบาย

นั่งแบบนี้ไปถึงเมืองเอกจะไม่ปาเข้าไปครึ่งค่อนวันเหรอ? เส้นทางนี้เธอถามมาอย่างละเอียดแล้ว มันไม่ได้ไกลมาก นั่งรถด่วนพิเศษก็แค่สองชั่วโมงกว่าๆ ไม่ต้องพูดถึงรถไฟความเร็วสูงเลย ทว่าตรงหน้ากลับเป็นเจ้าสัตว์ประหลาดยักษ์ตัวนี้ คงได้นั่งกันจนก้นชาแน่

ลู่ชิงชิงเคยนั่งเบาะแข็งมาสองสามครั้ง เกินชั่วโมงหนึ่งก็รู้สึกว่ากระดูกก้นกบชาไปหมด เมื่อยล้าไปทั้งตัว วันนี้คงยิ่งเหนื่อยกว่าเดิมแน่!

เดินตามฝูงชนโดยมีพี่ชายใหญ่คอยนำทาง ลู่ชิงชิงก็ขึ้นมาบนรถไฟ หาที่นั่งของตัวเองเจอ พอก้มมองดูก็ยิ่งตาค้างเข้าไปใหญ่

จริงอยู่ที่พวกเขารีบมาแต่เช้าจนซื้อตั๋วเบาะแข็งมาได้ แต่นี่มันแข็งเกินไปแล้วมั้ง! ยังคงเป็นม้านั่งไม้ยาว หันหน้าเข้าหากันสองฝั่ง ทำไมมันถึงได้ซอมซ่อขนาดนี้นะ!

ลู่ชิงชิงกลืนน้ำลายลงคอ แอบไว้อาลัยให้กับก้นของตัวเองที่กำลังจะเผชิญกับเคราะห์กรรมครั้งใหญ่

ลู่ชิงซงยกที่นั่งติดหน้าต่างให้เธอ ส่วนตัวเองก็นั่งลงข้างทางเดิน วางถุงผ้าที่พกติดตัวไว้บนตัก “ชิงชิง ถ้าหิวก็บอกพี่นะ”

“อื้อ รู้แล้วจ้า!” ลู่ชิงชิงนั่งหนีบเข่าชิดกัน วางมือไว้บนตักแล้วกวาดสายตามองไปรอบๆ

สภาพแวดล้อมไม่ไหวจะเคลียร์จริงๆ กลิ่นเหงื่อผสมปนเปกับกลิ่นแปลกๆ ชวนเวียนหัว พอกวาดสายตาไปถึงได้เห็นว่า คุณลุงที่นั่งอยู่เยื้องๆ กันถอดรองเท้าออกแล้วกำลังนั่งแคะซอกเท้าอยู่สบายใจเฉิบ

เฮ้อ… เอาเถอะ เธอจะยอมทนก็แล้วกัน ออกมาข้างนอกจะเรื่องมากไม่ได้ ได้แต่หวังว่าจะถึงเมืองเอกเร็วๆ อย่าให้ต้องสลบเหมือดเพราะกลิ่นพวกนี้กลางทางเลย