บทที่ 75 ช่างบังเอิญเสียจริง

ลู่กั๋วเฉียงเหลือบมองเธอ “เป็นคนดีแล้วมีประโยชน์อะไร ยังไงก็ดวงกินเมียอยู่ดี ต่อไปแกเลิกคิดเพ้อเจ้อได้แล้ว!”

“อื้อ รู้แล้วจ้า!” ลู่ชิงชิงคร้านจะต่อปากต่อคำ ยังไงขอแค่ได้เข้าเมืองก็พอ ถึงตอนนั้นค่อยหาทางกันใหม่

ถ้าได้ติดต่อพูดคุยกับเฉียวอวี้อีกสักสองสามครั้งแล้วพบว่าเขาไม่ได้ดีขนาดนั้น ไม่แน่นะ เธออาจจะยอมตัดใจจริงๆ ก็ได้ แต่หากผู้ชายคนนั้นดีเหมือนอย่างที่เธอรู้สึกละก็ อย่าหวังว่าเธอจะยอมปล่อยมือง่ายๆ เลย

เรื่องที่เธอปักใจอยากจะทำ ใครก็ขวางไม่อยู่ทั้งนั้น

ตกค่ำพอลู่ชิงซงกลับมาถึงบ้าน ย่อมได้ยินเรื่องนี้เข้าเหมือนกัน เขาถึงกับกระทืบเท้าด้วยความโมโห “เจ้าชิงหวยนี่ใช้ไม่ได้เลยจริงๆ ชักศึกเข้าบ้านแบบนี้ได้ยังไง นี่มันจงใจแกล้งน้องสาวชัดๆ!”

ลู่กั๋วเฉียงเงยหน้าขึ้น “ก็นั่นน่ะสิ พรุ่งนี้พ่อว่าจะพาชิงชิงไปหามัน ไปปรึกษากันว่าจะถอนหมั้นยังไง บ้านเราไม่มีเงินก็จริง แต่ไม่คิดจะขายลูกสาวกินหรอกนะ”

“พ่อพูดถูกครับ ถ้างั้นพรุ่งนี้ผมพาชิงชิงไปเองดีกว่า พ่ออยู่บ้านเถอะ” ลู่ชิงซงเสนอตัว

ลู่กั๋วเฉียงครุ่นคิด “พวกเราสองคนใครไปก็เหมือนกัน อีกอย่างแกเคยไปเมืองเอกมาแล้ว งั้นแกพาชิงชิงไปเถอะ พ่อแก่ป่านนี้แล้ว จะไปหรือไม่ไปก็ช่าง แกถือโอกาสไปเปิดหูเปิดตาด้วยแล้วกัน”

“ได้ครับ งั้นพรุ่งนี้ผมกับชิงชิงจะรีบออกเดินทางแต่เช้า จะพยายามกลับมาให้ทันภายในวันพรุ่งนี้เลย”

“ไม่ต้องรีบขนาดนั้นหรอก ถ้าทางชิงหวยพอมีที่พัก พวกแกจะค้างสักคืนสองคืนก็ได้ ถือโอกาสพาชิงชิงไปเดินเที่ยวในเมือง ซื้อของกระจุกกระจิกให้เธอกับเสี่ยวเยวี่ยบ้าง”

“ครับพ่อ”

ลู่ชิงชิงไม่ได้พูดแทรก ได้แต่แอบดีใจอยู่เงียบๆ คนที่รับมือยากที่สุดก็คือผู้นำครอบครัวคนนี้นี่แหละ ขอแค่พ่อไม่ไป ทุกอย่างก็ง่ายขึ้นเยอะ

ยังไงพี่ใหญ่ก็ซื่อๆ ไม่ได้มีเล่ห์เหลี่ยมอะไร ไม่แน่ว่าเธออาจจะกล่อมเขาจนอยู่หมัดก็ได้ แต่เธอจะแสดงออกนอกหน้าเกินไปไม่ได้ เดี๋ยวจะไก่ตื่นเสียเปล่าๆ ทางที่ดีที่สุดคือนิ่งเงียบไว้ก่อน

เพราะพรุ่งนี้ต้องเดินทางไกล ตอนค่ำลู่ชิงชิงจึงหอบข้าวของไปที่ริมแม่น้ำอีกรอบ กะว่าจะอาบน้ำให้สบายเนื้อสบายตัวเสียหน่อย

เธอมาตอนที่ฟ้ามืดสนิทแล้ว แถมยังคอยระแวดระวังมองซ้ายแลขวาอย่างดี พอเห็นว่าไม่มีใครตามมาถึงได้วางใจ ก่อนจะก้าวลงน้ำแล้วแช่ตัวอย่างผ่อนคลาย

น้ำในแม่น้ำยามค่ำคืนค่อนข้างอุ่น แช่แล้วสบายตัวมาก แต่เพราะกลัวว่าหายไปนานแล้วคนที่บ้านจะเป็นห่วง ลู่ชิงชิงอาบไปได้ครู่หนึ่งก็เตรียมจะขึ้นมาใส่เสื้อผ้า

ทว่าโชคร้ายซ้ำซ้อน คราวนี้ดันเกิดเรื่องไม่คาดคิดขึ้นอีก แล้วที่บังเอิญสุดๆ ก็คือเหมือนกับคราวที่แล้วเป๊ะ คนที่มายังคงเป็นหลิวฉางซุ่น

มืดค่ำขนาดนี้ย่อมมองอะไรไม่เห็นอยู่แล้ว ต่อให้มีพระจันทร์ลอยเด่นอยู่บนฟ้าก็ยังสลัวรางพอกัน เพียงแต่น้ำเสียงของหลิวฉางซุ่นมีเอกลักษณ์จำง่าย ประกอบกับหลายวันมานี้ลู่ชิงชิงมัวแต่วนเวียนคิดถึงเรื่องนี้อยู่ตลอด พอได้ยินเข้าก็จำได้ในทันที

ทีแรกก็ไม่มีอะไรผิดปกติ เงาดำสองร่างเดินตรงมาจากที่ไกลๆ แล้วพากันมุดหายเข้าไปในพุ่มไม้ จากนั้นศึกสะท้านฟ้าสะเทือนดินก็เปิดฉากขึ้น ลู่ชิงชิงได้ยินทุกจังหวะจะโคนอย่างชัดเจนเต็มสองหู

เธอไม่ได้รู้สึกเขินอายอะไร หนังโป๊ก็ใช่ว่าจะไม่เคยดู ติดอยู่แค่อย่างเดียวคือยังไร้ประสบการณ์จริง แต่นั่นก็ไม่ได้เป็นอุปสรรคต่อการเป็นผู้ฟังที่ดีเลยสักนิด

สองคนนั้นนัวเนียกันอยู่ในพุ่มไม้อยู่พักหนึ่ง ก่อนจะเดินกอดรัดฟัดเหวี่ยงกันออกมา แว่วเสียงพูดคุยลอยมาตามลม

เริ่มจากเสียงผู้หญิงคนนั้น ค่อนข้างแปลกหู ลู่ชิงชิงกล้าเอาหัวเป็นประกันเลยว่าไม่เคยได้ยินในหมู่บ้านมาก่อน “นายหลอกฉันหรือเปล่าเนี่ย ทำไมยังไม่หย่ากับเธออีกล่ะ”

จากนั้นก็เป็นเสียงของหลิวฉางซุ่น “แม่ทูนหัวของฉัน การหย่ามันไม่ใช่เรื่องง่ายๆ นะจ๊ะ ฉันก็บอกไปแล้วไงล่ะ รอให้ท้องของเธอเริ่มป่องมีเค้าขึ้นมาก่อน ถึงตอนนั้นต่อให้เธอจะยอมหรือไม่ยอม ก็ต้องสละที่ให้เธออยู่ดี ทนรออีกสักสองสามวันเถอะน่า!”

“ฮึ พวกผู้ชายนี่ไม่มีดีสักคน! มาหวานล้อมฉันขนาดนี้ ก็แค่อยากให้ฉันคลอดลูกชายให้ไม่ใช่หรือไง? แล้วถ้าคลอดออกมาไม่ใช่ลูกชายจะทำยังไงล่ะ?”

“ไม่ใช่ก็ช่างปะไร ขอแค่เธอคลอดออกมาได้ก็พอแล้ว ยัยแก่ที่บ้านฉันน่ะมันแม่ไก่ไม่ออกไข่ อยู่เปลืองข้าวสุกไปวันๆ ไม่ได้เรื่องได้ราวสักอย่าง ตอนนี้ฉันน่ะนะ จะลูกชายหรือลูกสาว ขอแค่มีลูกก็พอใจแล้ว”

“ค่อยน่าฟังหน่อย! งั้นคราวหน้าที่ออกมา นายต้องซื้อของให้ฉันบ้างนะ อย่าเอาแต่ได้เปรียบฝ่ายเดียวสิ!”

เมื่อเสียงฝีเท้าค่อยๆ ไกลออกไป เสียงของหลิวฉางซุ่นก็พลอยแผ่วลงไปด้วย “วางใจเถอะ ขอแค่เราสองคนได้แต่งงานกัน ของของฉันก็เป็นของเธอทั้งหมดนั่นแหละ…”

ลู่ชิงชิงรอจนรอบข้างเงียบสนิทไร้ความเคลื่อนไหวจริงๆ ถึงยอมขึ้นมาจากน้ำ แล้ววิ่งเหยาะๆ รวดเดียวกลับถึงบ้าน

ยังโชคดีที่พ่อกับแม่ออกไปเดินเล่นยังไม่กลับมา พี่ใหญ่ก็ไม่อยู่ มีแค่ไป๋เอี้ยนที่ดูลูกอยู่ในห้อง

พอทักทายกันสั้นๆ ประโยคหนึ่ง ลู่ชิงชิงก็เดินกลับเข้าห้องฝั่งตะวันออก เปิดไฟแล้วก้มดูมือตัวเอง โห แช่น้ำจนเหี่ยวย่นไปหมดแล้ว ทั้งหมดเป็นเพราะเจ้าหลิวฉางซุ่นคนเดียวนั่นแหละ ถ่วงเวลาอยู่ได้ตั้งนานสองนาน ทำให้เธอต้องทนแช่น้ำนานขนาดนี้

พอนึกถึงบทสนทนาของสองคนนั้นเมื่อครู่ ช่างหน้าไม่อายสิ้นดี ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่เรื่องนอกใจกลายเป็นเรื่องถูกต้องสมควรทำไปได้เนี่ย?

ลู่ชิงชิงเป็นพวกรับไม่ได้กับเรื่องนอกใจ เกลียดคนพรรค์นี้ที่สุด แล้วเท่าที่ฟังดู หลิวฉางซุ่นก็ไม่ได้รักชอบผู้หญิงคนนั้นอะไรนักหนา จุดประสงค์ก็แค่ต้องการมีลูกเท่านั้นเอง

เธออดคิดแช่งชักหักกระดูกในใจไม่ได้ว่า สภาพจิตใจเน่าเฟะอย่างหลิวฉางซุ่นเนี่ยนะ การที่ไม่มีลูกคงไม่ใช่ความผิดของจ้าวหลานหรอก แปดเก้าส่วนต้องเป็นปัญหาจากตัวหลิวฉางซุ่นเองนั่นแหละ

ยังจะกล้าพ่นคำไร้ยางอายออกมาอีกว่า ‘เข้าส้วมแล้วไม่ยอมขี้’? ถุย! ถ้าจ้าวหลานเป็นคนเข้าส้วม แล้วตัวหลิวฉางซุ่นคืออะไรล่ะ? ตัวมันเองไม่ใช่ตัวส้วมหรือไง? มิน่าถึงได้คิดแต่เรื่องบัดซบพวกนี้ทั้งวัน ที่แท้ในหัวก็ยัดไว้แต่ขี้

ทำไมถึงต้องเป็นเธอที่มาเจอเรื่องแบบนี้เรื่อยเลยนะ? เธอไม่อยากเจอเรื่องบังเอิญพวกนี้สักนิด ฟังแล้วชวนสะอิดสะเอียนแท้ๆ ทำไมถึงได้ซวยขนาดนี้นะ! บางทีเธออาจจะไม่ควรแอบไปอาบน้ำที่ริมแม่น้ำแต่แรก เอาเถอะ ต่อไปไม่ไปอีกแล้ว จะได้ไม่ต้องเจอเรื่องแบบนี้อีก

เรื่องนี้เธออยากยื่นมือเข้าไปยุ่งอยู่หรอก แต่ยังไม่ใช่ตอนนี้ ตัวเธอเองก็ไม่ได้มีจิตใจเป็นพระโพธิสัตว์ที่จะเที่ยวไปสอดรู้สอดเห็นเรื่องชาวบ้านไปทั่ว ถ้าสถานการณ์บานปลายไปถึงจุดที่ต้องการความช่วยเหลือจากเธอจริงๆ ถึงตอนนั้นเธอจะช่วยแน่

ทว่าก่อนจะถึงขั้นนั้น เธอจะไม่เปิดโปงเรื่องนี้เด็ดขาด อย่างไรนี่ก็เป็นเรื่องในบ้านคนอื่น เมื่อก่อนเธอเคยได้ยินคนพูดกันว่า เรื่องในครอบครัวคนอื่นอย่าได้เข้าไปก้าวก่าย เพราะมักจะไม่ได้ดีตอบแทน

ความสัมพันธ์ของผัวเมียมันพิลึกพิลั่นจะตาย เวลาทะเลาะกันก็เหมือนศัตรูคู่อาฆาต แต่พอดีกันขึ้นมาก็รักกันปานจะกลืนกิน หากเธอบุ่มบ่ามไปหาจ้าวหลาน ไม่แน่อาจจะถูกตัดพ้อเอาได้

เรื่องแบบนี้ มีแต่ตัวเจ้าตัวเองเท่านั้นที่ต้องกระจ่างแจ้งและคิดตก คนอื่นพูดอย่างไรก็ไม่มีประโยชน์

เมื่อนึกขึ้นได้ว่าพรุ่งนี้ต้องตื่นแต่เช้าเพื่อเข้าเมือง ลู่ชิงชิงจึงไม่คิดฟุ้งซ่านอีก เธอเก็บของที่จำเป็นต้องพกไป เตรียมเสื้อผ้าที่จะใส่ไว้ให้เรียบร้อย จากนั้นก็ปีนขึ้นเตียงเตาแล้วดับไฟ

ไม่นาน ลู่กั๋วเฉียงกับภรรยาและลู่ชิงซงก็ทยอยกลับมา หลังจากล้างหน้าล้างตาเสร็จ ต่างก็ขึ้นเตียงเตานอนหลับไป

คนชนบทนอนกันแต่หัวค่ำและตื่นแต่เช้าตรู่ วันรุ่งขึ้นพอไก่ขันรอบแรก หยางซิ่วอิงก็ตื่นขึ้นมาทำอาหารแล้ว

พร้อมกับเสียงความเคลื่อนไหวตอนที่แม่ตื่นขึ้นมา ทางห้องฝั่งตะวันตกก็มีคนเดินออกมาเช่นกัน ช่วงนี้ลู่ชิงชิงปรับนาฬิกาชีวิตได้ดีมาก เวลานี้จึงตื่นแล้วเหมือนกัน เมื่อคิดว่าจะต้องออกเดินทาง เธอจึงไม่มัวนอนขี้เกียจ ลุกขึ้นมาจัดการตัวเองทันที

เธอล้างหน้า หวีผม เปลี่ยนเสื้อผ้าสะอาดเรียบร้อย ทุกอย่างเตรียมพร้อมเสร็จสรรพ ข้าวปลาอาหารก็เสร็จพอดี

ตอนที่กินข้าวนั้น ฟ้ายังไม่สว่างเท่าไร ตรงขอบฟ้าเพิ่งจะเผยแสงสีขาวอมเทาจางๆ

มื้อเช้าทำสตูมันฝรั่งกับถั่วแขก แปะด้วยแผ่นแป้งข้าวโพดรอบขอบกระทะ เป็นเมนูที่เรียกกันว่า ‘หม้อเดียวจบ’

แป้งข้าวโพดนี้ลู่ชิงชิงเคยกินมาก่อนจะทะลุมิติมา ตอนนั้นแป้งข้าวโพดผ่านกระบวนการแปรรูปอย่างละเอียด จึงนุ่มเนียนเป็นพิเศษ ให้ความรู้สึกเหมือนแป้งสาลีขาว อร่อยมาก

ทว่าแป้งข้าวโพดของที่นี่คือธัญพืชหยาบล้วนๆ แค่บดละเอียดกว่าเศษเมล็ดข้าวโพดหยาบนิดหน่อยเท่านั้น พอเคี้ยวเข้าปากก็มีแต่กากสากระคายลิ้น ขืนอ้าปากพูดคงได้พ่นผงแป้งกระเด็นออกมาแน่ รสชาติไม่ได้อร่อยอะไรเลย

แต่ข้อดีเพียงอย่างเดียวก็คือ มีกลิ่นอายของข้าวโพดแท้ๆ รสหวานหอมแบบธรรมชาติ เป็นของแท้ที่ปลอดการตัดแต่งพันธุกรรม นอกจากจะอร่อยแล้วยังมีประโยชน์ต่อสุขภาพอีกด้วย

หยางซิ่วอิงมัวแต่สาละวนมือไม่หยุด เธอกวักมือเรียกคนในครอบครัวมากินข้าว แล้วยังไปหาถุงผ้ามาใบหนึ่ง ตักแผ่นแป้งข้าวโพดใส่ลงไป เพื่อให้สองพี่น้องเอาไว้กินระหว่างทาง