บทที่ 74 แสร้งทำเป็นน่าสงสาร

ลู่ชิงชิงพยายามโน้มน้าวต่อ “พ่อ จังหวะพอดีเลย ฉันเองก็ยังไม่เคยเข้าเมืองเอก จะได้ไปหาพี่รองด้วย พอไปถึงฉันก็ไปหาเขาก่อน แล้วค่อยพาเขาไปบ้านเฉียวอวี้ด้วยกันไงล่ะ!

แม่สื่อแม่ชักมีภรรยาผู้อำนวยการโรงงานอยู่ด้วย พี่รองคงไม่กล้าพูดแน่ แต่ฉันไม่กลัวหรอก ฉันมันก็แค่เด็กสาวบ้านนอกคนหนึ่ง พวกเขาไม่ถือสากับฉันหรอกน่า!”

ลู่กั๋วเฉียงแค่นเสียงหึ “พ่อไม่ได้กลัวแกไปหรอก แต่กลัวว่าแกไปถึงแล้วพอเห็นหน้าเฉียวอวี้จะตัดใจไม่ลงน่ะสิ แบบนั้นไม่เท่ากับเอาซาลาเปาเนื้อไปปาใส่หมาหรือไง หึ!”

ลู่ชิงชิงเกือบจะหลุดขำพรืดออกมา ซาลาเปาเนื้อ? หมาเนี่ยนะ? ฮ่าๆ ที่แท้เฉียวอวี้ก็เป็นลูกหมาตัวน้อยจริงๆ สินะ!

“พ่อ ถ้าพ่อไม่ไว้ใจ พ่อก็ไปด้วยกันกับฉันเลยสิ เป็นไงล่ะ?”

“ไปด้วยกันเหรอ” ลู่กั๋วเฉียงเริ่มลังเล เรื่องแบบนี้อย่างไรเสียก็ต้องไปคุยกับลูกชายคนรองให้รู้เรื่องต่อหน้าถึงจะดีที่สุด คุยทางโทรศัพท์มันจะไปสะดวกอะไร

กู่อวี่รู้ว่าหยางซิ่วอิงไม่กล้าตัดสินใจแทนผู้ชายในบ้าน จังหวะนี้เลยขยับเข้ามาร่วมวงด้วย “พี่รอง ชิงชิงพูดถูกนะ พี่ก็ไปด้วยกันสิ ถือว่าพายัยหนูไปเปิดหูเปิดตาด้วยไง”

“ขอฉันคิดดูอีกทีแล้วกัน” ลู่กั๋วเฉียงยังไม่ตอบตกลงในทันที

กู่อวี่ดึงพวกเขาให้นั่งลง แล้วเริ่มบ่นสั่งสอนลู่ชิงชิง “ดูแกสิ รู้ทั้งรู้ว่าไอ้หนุ่มเฉียวนั่นมีเรื่องพรรค์นี้อยู่ แกยังจะไปตอบตกลงเขาอีก ไม่เคยเห็นใครโง่เท่าแกเลยจริงๆ!

พ่อแกรักแกขนาดไหน ถ้าแกเกิดเป็นอะไรขึ้นมา มีอันเป็นไปสักนิด แกคิดว่าแกจะไม่รู้สึกผิดต่อพ่อแกเหรอ ไม่รู้สึกผิดต่อครอบครัวที่ให้กำเนิดแล้วก็เลี้ยงดูแกมาหรือไง”

ลู่กั๋วเฉียงพยักหน้าหงึกๆ “อาสะใภ้สามของแกพูดถูกแล้ว! ฟังไว้ให้ดีๆ!”

“อือ” ลู่ชิงชิงก้มหน้าขานรับไปอย่างนั้น แต่ในใจกลับไม่คิดใส่ใจ ย่าน้อยคนเดิมน่ะโง่จริง ยอมทิ้งชีวิตตัวเองเพื่อผู้ชายที่เทียบเฉียวอวี้ไม่ได้สักนิด ส่วนเธอนี่สิที่กำลังทำหน้าที่กตัญญูแทนย่าน้อยอยู่ต่างหาก!

อีกอย่าง ปกติแล้วอาสะใภ้สามมักจะนินทาแม่ลับหลัง แล้วแม่เองก็บ่นเรื่องอาสะใภ้สามอยู่บ่อยๆ ทำไมตอนนี้ถึงมารวมหัวกันได้ล่ะ? มันเข้ากับประโยคที่ว่า คนในครอบครัวตัดกันไม่ขาดจริงๆ นั่นแหละ!

คุยกันไปได้ครู่หนึ่ง กู่อวี่ก็ลุกขึ้นยืน “เอาเถอะ พวกพี่ก็ลองคิดดูดีๆ ฉันต้องกลับบ้านแล้ว ผ้ายังซักไม่เสร็จเลย!”

หยางซิ่วอิงรีบลุกขึ้นทันที “อาสะใภ้สาม ฉันเดินไปส่งนะ”

“พอเถอะ ไม่ต้องส่งหรอก พวกพี่คุยกับลูกดีๆ ล่ะ ชิงชิงโตขนาดนี้แล้ว รู้ความแล้วด้วย อย่าเอาแต่ตีลูกเลยนะ! ฉันไปละ”

สุดท้ายหยางซิ่วอิงกับไป๋เอี้ยนก็เดินออกไปส่ง ลู่ชิงชิงไม่ได้ตามออกไปด้วย เธอเอามือปิดหน้าแกล้งทำตัวน่าสงสารอยู่ตรงนั้น

ลู่กั๋วเฉียงมองดูเธอแล้วอดถามไม่ได้ “เจ็บมากไหม?”

ลู่ชิงชิงได้ทีเอาใหญ่ ย่นจมูกเบะปาก เมื่อกี้ยังไม่ร้องไห้แท้ๆ ตอนนี้กลับเค้นน้ำตาออกมาได้สองหยด “เจ็บสิ!”

ลู่กั๋วเฉียงทั้งสงสารทั้งโมโห “ถ้าแกไม่ทำฉันโมโห ฉันจะตีแกไหมล่ะ? เมื่อกี้ฉันก็ไม่ได้ออกแรงเลยนะ”

“พ่อไม่ได้ออกแรงก็จริง แต่พ่อเป็นผู้ชายนะ มือหนักจะตายไป อยู่ต่อหน้าพ่อฉันก็เหมือนยุงตัวเล็กๆ โดนฟาดเปรี้ยงเดียวก็แบนแต๊ดแต๋แล้ว!”

“เหลวไหล! มันจะเจ็บขนาดนั้นเชียว?”

“จริงสิ! ไม่เชื่อพ่อลองตบหน้าตัวเองดูสักทีไหมล่ะ!” เมื่อกี้ยังไม่รู้สึกเท่าไหร่ แต่พอพูดไปสองสามประโยค ลู่ชิงชิงกลับเริ่มรู้สึกแสบแปลบบนแก้มขึ้นมาจริงๆ คราวนี้น้ำตาคลอเบ้าของแท้ ไม่ได้แกล้งบีบน้ำตาแล้ว

“มาให้พ่อดูซิ” ลู่กั๋วเฉียงกวักมือเรียก

ลู่ชิงชิงลุกขึ้นอย่างอิดออด ซอยเท้าก้าวสั้นๆ เดินเข้าไป พลางเอามือออกจากแก้มแล้วยื่นหน้าเข้าไปใกล้ตาของลู่กั๋วเฉียง “เอ้า ดูสิ! เจ็บมากเลยเนี่ย พ่อยังเป็นพ่อแท้ๆ ของฉันอยู่ไหม!”

ใบหน้าขาวผ่องที่เดิมทีเนียนนุ่มราวกับไข่ต้มปอกเปลือก ตอนนี้บวมขึ้นมาครึ่งซีก ทั้งยังมีรอยนิ้วมือประทับเด่นชัดอยู่สองรอย พอรวมกับดวงตากลมโตที่เอ่อล้นด้วยหยาดน้ำตา ใครเห็นเข้าก็ต้องอดสงสารไม่ได้

ลู่กั๋วเฉียงเริ่มรู้สึกผิด เมื่อกี้โมโหจัดจนควบคุมตัวเองไม่อยู่ ลงมือหนักไปหน่อยจริงๆ ตัวเขาเป็นผู้ชายทำงานใช้แรง คิดว่าไม่ได้ลงแรงอะไรมากมาย แต่สำหรับเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ แล้ว มันไม่เบาเลยสักนิด

ปวดใจก็ส่วนปวดใจ แต่ลู่กั๋วเฉียงไม่ใช่คนอ่อนไหว พูดจาปลอบประโลมใครไม่เป็น สุดท้ายคิดไปคิดมาจึงบอกว่า “วันหลังเชื่อฟังหน่อย พ่อก็ไม่ตีแกแล้ว คราวหน้าก็ระวังไว้”

ใบหน้าเล็กของลู่ชิงชิงพลันสลดวูบ “ไม่ใช่แล้วมั้ง? ยังมีคราวหน้าอีกเหรอ? อ๊า! ฉันนี่มันชะตาอาภัพแท้ๆ!”

หยางซิ่วอิงที่เพิ่งส่งแขกกลับไป พอเดินเข้าประตูก็ได้ยินเสียงลูกสาวคร่ำครวญ พอมองเห็นภาพตรงหน้าก็เข้าใจแจ่มแจ้ง ผู้ชายของเธอเนื้อแท้ไม่ใช่คนใจร้าย แค่ปากหนักอารมณ์ร้อน ป่านนี้คงนึกเสียใจจนแทบแย่แล้ว

“ชิงชิง อย่าโกรธไปเลย ปกติพ่อแกดีกับแกจะตายไป ถ้าไม่ใช่เพราะโดนแกยั่วโมโห มีหรือจะลงมือ!”

“ไม่ฟัง!” ลู่ชิงชิงสะบัดหน้าหนี เธอเกลียดที่สุดในชีวิตคือการโดนคนอื่นตบหน้า และไม่อยากกลายเป็นคนแบบที่ตัวเองเกลียด ดังนั้นเธอจึงไม่เคยตบหน้าใครเช่นกัน

เวลาจะลงไม้ลงมือ เธอจึงเลือกหักแขน บิดคอ หรือซัดเข้าที่ลำตัวแทน แต่เด็ดขาดว่าจะไม่ตีหน้า การตบหน้าทำให้เธอรู้สึกเหมือนถูกหยามเกียรติ

มีชีวิตมาตั้งยี่สิบกว่าปี ก็มีแค่ครั้งนั้นนั่นแหละที่โดนตี หลังจากนั้นพอไปเรียนศิลปะการต่อสู้ ไปที่ไหนก็ไร้พ่ายมาตลอด แต่วันนี้กลับต้องมารับความเจ็บใจ ช่างเป็นการทรมานทั้งร่างกายและศักดิ์ศรีพร้อมกันจริงๆ

ลู่กั๋วเฉียงสงสารลูกสาวจนไม่สนอะไรแล้ว ยกมือขึ้นลูบหัวลูก “เอาเถอะน่า ยัยหนู พ่อยอมรับผิดแล้วพอใจไหม? อยากกินอะไรพรุ่งนี้พ่อไปซื้อให้”

ลู่กั๋วเฉียงไม่เคยทำอะไรแบบนี้มาก่อน ท่าทางจึงดูเก้งก้างขัดตาไม่น้อย

ลู่ชิงชิงจนปัญญา ไหงรู้สึกเหมือนตัวเองกลายเป็นหมาน้อยไปได้ล่ะเนี่ย? มีความรู้สึกเหมือนโดนลูบหัวหมาไม่มีผิด?

“ก็ได้ ฉันไม่โกรธแล้ว แต่ก็ไม่กินอะไรทั้งนั้นแหละ พ่อ พรุ่งนี้พวกเราไปเมืองเอกกันเถอะ! ยิ่งเร็วยิ่งดี!”

ลู่กั๋วเฉียงขมวดคิ้ว “เร็วไปมั้ง! ยังไงก็น่าจะรออีกสักสองสามวัน หน้าแกยังบวมเป่งขนาดนี้ จะออกไปไหนได้?”

“โธ่เอ๊ย ฉันตั้งใจจะไปสภาพนี้นี่แหละ ให้พี่รองรู้สึกกดดันเสียบ้าง จะได้ให้เขาเห็นว่าเพื่อเรื่องนี้ฉันต้องทนลำบากใจขนาดไหน ถ้าไม่ใช่เพราะเขาแนะนำมั่วซั่ว ฉันก็คงไม่โดนตีหรอก!” ลู่ชิงชิงโยนความผิดให้พี่ชายคนรองหน้าตาเฉย แบบไม่มีความรู้สึกผิดแม้แต่นิดเดียว

เป็นไปตามคาด ลู่กั๋วเฉียงเริ่มขบเขี้ยวเคี้ยวฟันอีกรอบ “เจ้าลู่ชิงหวย! คอยดูเถอะ! ได้ พรุ่งนี้ไปกันเลย ไปเร็วดีกว่าไปช้า จะได้ไม่ต้องเสียเวลาเฉียวอวี้ด้วย เขาอยากไปทำเวรทำกรรมกับใครก็ช่างเถอะ แต่อย่ามาทำกับลูกสาวฉัน”

“ความจริงแล้ว…” ลู่ชิงชิงขยับไปนั่งข้างลู่กั๋วเฉียง แกล้งทำตัวน่าสงสารต่อ “วันดูตัว เฉียวอวี้เล่าเรื่องทั้งหมดให้ฉันฟังแล้ว ไม่อย่างนั้นพ่อคิดว่าฉันจะรู้เรื่องได้ยังไงล่ะ? เขาปฏิเสธฉันแล้วด้วยซ้ำ แต่ฉันตอบตกลงเอง ฉันบอกว่าฉันถูกใจเขา”

ลู่กั๋วเฉียงอึ้งไปสองวินาที ก่อนจะหันมามองลูกสาวด้วยสายตาซับซ้อน “แกโง่หรือเปล่าเนี่ย? สมองขาดเส้นไปเส้นหนึ่งหรือไง เขาบอกหมดแล้ว แกยังจะพุ่งเข้าใส่อีกทำไม?”

ลู่ชิงชิงทำหน้างอแงน้อยใจ “ก็ฉันรู้สึกว่าเรื่องพวกนั้นมันไม่น่าเชื่อ เป็นแค่ข่าวลือทั้งนั้น…”

หยางซิ่วอิงง่วนอยู่ในห้องนอกครู่หนึ่ง ก่อนจะถือมันฝรั่งฝานเป็นแผ่นบางๆ เดินเข้ามา “ชิงชิง มานี่มา แปะไว้นะ จะได้ช่วยยุบบวม”

เอ๊ะ? ในทีวีเขาต้องเอาไข่ต้มมาคลึงไปคลึงมาไม่ใช่เหรอ? ลู่ชิงชิงมองแผ่นมันฝรั่งตาค้าง ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าที่บ้านไม่มีไข่ไก่เหลือแล้ว ช่วงนี้อากาศร้อนอบอ้าว ไก่เลยพากันพักไม่ออกไข่

“แม่ ฉันไม่แปะหรอก จะปล่อยให้หน้าบวมอยู่อย่างนี้แหละ ให้พี่รองดู!”

“เด็กโง่ เจ็บออกอย่างนั้น ต่อให้แกไม่ปล่อยให้หน้าบวม พี่รองแกเขาก็รู้อยู่ดีนั่นแหละ!”

“ไม่เจ็บหรอก ตอนนี้แค่ชาๆ แล้วก็คันๆ นิดหน่อย” แก้มร้อนผ่าวไปหมด สรุปคือรู้สึกไม่สบายหน้าเอาเสียเลย

“เอาเถอะน่า ลูกไม่อยากแปะก็ช่างเถอะ สองวันเดี๋ยวก็หายแล้ว” ลู่กั๋วเฉียงพลันเปรยเสียงเบาขึ้นมาประโยคหนึ่ง “นิสัยใจคอของเฉียวอวี้ก็ใช้ได้อยู่นะ”

ลู่ชิงชิงได้ยินเข้าก็ดีอกดีใจจนคิ้วกระดิกตาพราว เพียงแต่พอหน้าบวมเป่งแบบนี้ ท่าทางเลยดูตลกไปหน่อย “ใช่ไหมล่ะพ่อ พ่อก็คิดว่าเขาเป็นคนดีใช่ไหมล่ะ!”