บทที่ 73 เชื่อฟัง

ลู่กั๋วเฉียงยืนกรานหนักแน่นเช่นกัน “ต้องถอนหมั้น!”

“ไม่ได้ค่ะ” ลู่ชิงชิงยืนอยู่ตรงประตู เงยหน้ามองพ่อแม่ พลางคิดหาทางอธิบายให้เข้าใจ ทว่าทำอย่างไรพวกเขาถึงจะยอมตกลงล่ะ?

ความคิดคร่ำครึโบราณของชาวบ้านยังฝังรากลึก ไม่มีทางเปลี่ยนได้ในเวลาสั้นๆ และไม่ใช่เรื่องที่จะพูดจาหว่านล้อมแค่ไม่กี่คำก็สำเร็จ เดิมทีเธอก็กลัวว่าคนในบ้านจะไม่ยอม ถึงไม่ได้บอกความจริงออกไปแต่แรก

ขนาดผ่านไปอีกหลายสิบปี ผู้คนที่เชื่อเรื่องพรรค์นี้ก็ยังมีอยู่อีกมาก แล้วจะนับประสาอะไรกับพวกเขาในยุคนี้กันเล่า?

ขณะที่ลู่ชิงชิงกำลังกลัดกลุ้ม ลู่กั๋วเฉียงก็หมดความอดทน สีหน้าเริ่มบึ้งตึงขึ้นเรื่อยๆ น้ำเสียงก็เข้มขึ้น “ฉันเป็นพ่อแก! เรื่องนี้แกต้องฟังฉัน!”

“พ่อคะ พ่ออย่าเพิ่งโมโหสิ เรื่องพวกนั้นมันก็แค่ข่าวลือ เชื่อถือไม่ได้หรอกค่ะ! เดี๋ยวนี้เขารณรงค์ให้ขจัดความเชื่องมงายโบราณกันไม่ใช่เหรอคะ? ต้องยึดถือลัทธิมาร์กซิสต์ ยึดหลักความเป็นจริง สิ่งที่พ่อพูดมามันไม่ถูกเลยนะ!”

“เหลวไหล! ฉันไม่สนหรอกว่าถูกหรือผิด รู้แค่อย่างเดียวว่าแกจะแต่งกับเขาไม่ได้!” ลู่กั๋วเฉียงกลอกตาไปมา จู่ๆ ก็นึกเอะใจ “เดี๋ยวนะ แกได้ยินเรื่องนี้แล้วทำไมถึงไม่ตกใจเลยสักนิด? รู้อยู่ก่อนแล้วใช่ไหม?”

ลู่ชิงชิงตอบอย่างผ่าเผย “ใช่ค่ะ ฉันรู้ตั้งนานแล้ว ถึงไม่ได้บอกพ่อกับแม่ไงล่ะ ลองคิดดูสิคะ หน้าตาบอกโหงวเฮ้ง พ่อกับแม่ก็เห็นหน้าตาเฉียวอวี้แล้วนี่ ดูยังไงก็ไม่เหมือนคนดวงกินเมียสักนิด ร้อยทั้งร้อยต้องมีคนจงใจปล่อยข่าวลือแน่ๆ!”

“พูดจาเพ้อเจ้อ! เรื่องแบบนั้นมันดูกันออกที่ไหนเล่า? เอาเป็นว่าแกต้องเชื่อฟังฉัน! เดี๋ยวพ่อหาคู่หมายที่ดีกว่านี้ให้แกเอง!”

ในเรื่องนี้ หยางซิ่วอิงในฐานะแม่บ้านไม่มีสิทธิ์ออกเสียงเท่าไรนัก แม้ผู้หญิงในบ้านนี้จะไม่ได้มีฐานะต่ำต้อย แต่ก็ไม่ได้เป็นผู้ชี้ขาดไปเสียทุกเรื่อง

เธอมองดูแล้วเห็นว่าบรรยากาศเริ่มตึงเครียด จึงเอ่ยปากขึ้น “พ่อมัน ใจเย็นๆ ค่อยๆ พูดจากันเถอะ…”

“ฉันพูดดีๆ แล้วมันฟังไหมล่ะ? ไม่รู้ไปเอานิสัยดื้อด้านเหมือนลามาจากใคร! แล้วดูสิ ชิงหวยก็ไม่รู้จักสืบเสาะให้ถี่ถ้วนก่อน นึกจะแนะนำใครมาก็แนะนำเรื่อยเปื่อยได้ยังไง? นั่นมันน้องสาวแท้ๆ ของมันนะ! ไอ้ลูกไม่รักดี คอยดูเถอะ พอมันกลับมาฉันจะสั่งสอนให้เข็ด!”

ลู่กั๋วเฉียงโมโหจนเดินงุ่นง่านไปมารอบห้อง “ชิงชิง เรื่องนี้จบแค่นี้แหละ แกเลิกคิดไปได้เลย! ต่อให้เฉียวอวี้จะหน้าตาหล่อเหลาปานดอกไม้บาน แกก็อย่าหวังว่าจะได้แต่งกับเขา!”

“พ่อคะ!” ลู่ชิงชิงกระทืบเท้า “พ่อเคยคิดถึงใจฉันบ้างไหมเนี่ย? เมื่อก่อนพ่อบอกว่าหลี่เฉิงหย่วนไม่ดี ไม่ให้ฉันไปยุ่งเกี่ยวกับเขา ฉันก็ยอมฟัง พอมาตอนนี้ พ่อก็บอกว่าเฉียวอวี้ไม่ดีอีก ถ้าต่อไปพ่อไม่ถูกใจใครขึ้นมาเรื่อยๆ ฉันมิต้องขึ้นคานไปจนแก่เหรอคะ!”

ช่วงนี้เธอคิดทบทวนดูแล้ว หากอยากจะเปลี่ยนแปลงชีวิตที่เป็นอยู่ตอนนี้ ขืนอยู่ในชนบทต่อไปคงไม่มีทางสำเร็จ การทะลุมิติของเธอไม่เหมือนในนิยายสักนิด ไม่มีทั้งพลังวิเศษ ไม่มีตัวช่วยโกงใดๆ แม้แต่ความทรงจำเดิมก็ยังไม่มี

ส่วนวิชาความรู้ที่เธอมีติดตัวมา มาอยู่ที่นี่ก็แทบใช้ประโยชน์ไม่ได้เลย การแต่งงานกับเฉียวอวี้ ด้านหนึ่งก็อยากพิสูจน์ดูว่าเขาดวงกินเมียจริงหรือไม่ แต่อีกด้านก็เป็นเพราะเธอชอบเขาจริงๆ

ไม่อย่างนั้น ต่อให้ไม่แต่งงาน แล้วรอสอบเกาเข่า หรือรออีกไม่กี่ปีให้สถานการณ์ดีขึ้นแล้วค่อยเข้าเมืองไปทำการค้า เธอก็หลุดพ้นจากชีวิตแบบนี้ได้เหมือนกัน

ทว่าเธอไม่อยากตัดใจจากเฉียวอวี้ เพราะตลอดหลายปีที่ผ่านมา เขาเป็นผู้ชายคนแรกที่ทำให้เธอตกหลุมรักตั้งแต่แรกเห็น และเป็นคนเดียวที่ทำให้เธอรู้สึกราวกับโดนฟ้าผ่าเข้ากลางใจ

ลู่ชิงชิงมีลางสังหรณ์ว่าตัวเองจะไม่ตาย และจะได้แต่งงานกับเฉียวอวี้อย่างปลอดภัย เธอคิดรอบคอบแล้ว หากวิญญาณเธอไม่ได้ทะลุมิติมา ร่างเดิมก็คงตายไปแล้ว ดังนั้นถ้าจะพูดให้ถูก เธอก็ไม่ใช่คนที่มีชีวิตจริงๆ เสียหน่อย ต่อให้เฉียวอวี้จะมีดวงกินเมีย ก็คงไม่สามารถข่มจนเธอตายได้หรอก ในเมื่อเธอเคยตายมาแล้วครั้งหนึ่ง

ดังนั้น ครั้งนี้เธอจะยอมแพ้ไม่ได้ หากพูดด้วยเหตุผลไม่รู้เรื่อง ก็ต้องใช้วิธีอื่นจัดการ ขอเพียงยังมีชีวิตอยู่ เธอไม่กลัวว่าจะไม่มีโอกาสพิสูจน์ให้พ่อแม่เห็น ว่าเธอจะต้องมีความสุขอย่างแน่นอน

“แกยังกล้าพูดถึงหลี่เฉิงหย่วนอีกเรอะ?!” ลู่กั๋วเฉียงยิ่งโมโหหนัก ชี้หน้าลู่ชิงชิง “แกคิดว่าฉันไม่รู้หรือไงว่าแกคิดอะไรอยู่! เมื่อก่อนก็เพราะเห็นว่าหลี่เฉิงหย่วนหน้าตาดีไม่ใช่หรือไง หน้าตาดีกว่าคนทั้งหมู่บ้านเรา!

ตอนนี้แกก็เหมือนกัน! แกก็แค่เห็นว่าเฉียวอวี้หน้าตาดีกว่าหลี่เฉิงหย่วน! ยัยหนูเอ๊ย มองคนอย่ามองแค่หน้าตา หน้าตามันกินไม่ได้หรอก! เชื่อฟังพ่อนะ ไปยกเลิกกับเขาซะ!”

“แต่ว่า การหาคนรักหน้าตาดีมันก็ไม่ผิดนี่คะ!” ลู่ชิงชิงเป็นพวกคลั่งคนหน้าตาดี ทั้งยังชอบคนเสียงเพราะ เวลามองคนครั้งแรกจึงตัดสินจากรูปลักษณ์ภายนอก ต้องถูกชะตาก่อนถึงจะอยากทำความรู้จักต่อ

ถ้าตั้งแต่แรกไม่เข้าตาแล้ว ใครจะมีกะจิตกะใจไปสานสัมพันธ์ต่อล่ะ ตอนนี้พูดอะไรไปลู่กั๋วเฉียงก็คงไม่ยอมแน่ เธอจึงครุ่นคิดในใจว่าจะรับมืออย่างไรดี

เธอรู้ว่าคนบ้านลู่กลัวเธอตายจริงๆ ความจริงนอกจากช่วงที่เพิ่งทะลุมิติมาใหม่ๆ แล้ว เธอก็เคยคิดอยากตายเพื่อจะได้กลับไป แต่พอได้ใช้ชีวิตร่วมกันไปเรื่อยๆ ความคิดนั้นก็ค่อยๆ มลายหายไป

ในเมื่อยึดร่างของคนอื่นมาแล้ว เธอก็มีหน้าที่ต้องดูแลครอบครัวนี้ด้วย หากร่างนี้ไม่ได้รับวิญญาณของเธอไว้ ป่านนี้คงตายไปแล้วจริงๆ

อีกอย่างเธอยังโชคดีมาก ครอบครัวที่ได้เจอล้วนเป็นคนดีทั้งนั้น ทำให้เธออดไม่ได้ที่จะอยากรับผิดชอบ

บางทีอาจเพราะโมโหจนหน้ามืด ลู่กั๋วเฉียงจึงเงื้อมือขึ้นจะตบตีลู่ชิงชิง

ลู่ชิงชิงหลบได้ แต่เธอไม่หลบ พ่อแม่เขาหวังดีกับเธอ การที่เธอดื้อรั้นขนาดนี้ย่อมชวนให้โมโหเป็นธรรมดา ที่สำคัญที่สุดคือลู่กั๋วเฉียงเป็นคุณปู่ของเธอ โดนตีสักสองสามทีก็พอรับได้ ใช่ว่าทุกคนจะได้สัมผัสรสชาติของการโดนคุณปู่แท้ๆ ตีเสียหน่อย

แม้กำลังโมโหจัด ลู่กั๋วเฉียงก็ตัดใจลงมือแรงๆ ไม่ลง ในวินาทีสุดท้ายเขายังคงผ่อนแรง ทว่าถึงอย่างนั้น เมื่อฝ่ามือฟาดลงไปจนเกิดเสียงเพียะ เขากลับรู้สึกเหมือนตบลงบนหัวใจตัวเองมากกว่า

“พ่อมัน จะทำอะไรน่ะ! อย่าตีลูกสิ!” หยางซิ่วอิงโผเข้ามา กอดลู่ชิงชิงเอาไว้แน่น

เวลานี้กู่อวี่เองก็ไม่สนอะไรแล้ว รีบเข้ามาดึงแขนลู่กั๋วเฉียงไว้ “พี่รอง พี่รอง! อย่าตีชิงชิงนะ ค่อยพูดค่อยจากันสิ!”

พอลงมือไปแล้ว ลู่กั๋วเฉียงเองก็นึกเสียใจ เขาสะบัดมืออย่างแรงแล้วชี้หน้าหยางซิ่วอิง “เธอนั่นแหละตามใจลูก! เด็กพวกนี้ถึงได้ดื้อรั้นเหมือนกันหมด ก็เพราะเธอตามใจมาตั้งแต่เด็กไง! แม่ใจดีมักได้ลูกเสียคน!”

ลู่ชิงชิงประคองหยางซิ่วอิงไว้พลางเอ่ยขึ้น “พ่อ อย่าโกรธเลย ฉันยอมตกลงแล้ว พ่ออย่าว่าแม่เลยนะจ๊ะ”

“แกยอมตกลงจริงๆ เหรอ?” ลู่กั๋วเฉียงยืดตัวตรงทันที

ลู่ชิงชิงพยักหน้า “อืม จริงๆ จ้ะ”

แววตาของลู่กั๋วเฉียงยังคงฉายความระแวง ลูกสาวตัวเองทำไมเขาจะไม่รู้ ดื้อด้านอย่างกับลา คนตระกูลลู่ก็เป็นแบบนี้กันหมด ภายนอกดูอ่อนโยนประนีประนอม แต่ข้างในหัวแข็งชะมัด

เขาไม่เชื่อว่าลูกสาวจะยอมถอยง่ายๆ ขนาดนี้ “แกคิดจะทำอะไรกันแน่?”

ลู่ชิงชิงปลอบแม่ก่อน “ไม่เป็นไรค่ะแม่ ฉันไม่เจ็บหรอก”

จากนั้นก็ยิ้มแป้นมองลู่กั๋วเฉียง “พ่อคะ ฉันขออะไรแค่อย่างเดียวเองนะ”

“มีอะไรก็รีบๆ พูดมา!”

“พ่อง่ะ…” ลู่ชิงชิงงัดไม้ตายก้นหีบออกมา นั่นคือการออดอ้อน

เสียงของย่าน้อยแทบไม่ต่างจากเสียงเดิมของเธอเลย เมื่อก่อนเวลาพ่อแม่ดุ เธอก็จะอ้อนแบบนี้แหละ ไม่ว่าเรื่องจะใหญ่โตแค่ไหน คนที่บ้านก็ยอมผ่อนปรนให้ทุกครั้ง ได้ผลชะงัดร้อยทั้งร้อย

เธอไม่เชื่อหรอกว่ามุกนี้จะใช้กับลู่กั๋วเฉียงไม่ได้ จึงเดินเข้าไปกุมมือเขา “พ่อจ๋า อย่าโกรธเลยนะ ฉันรู้ว่าพ่อหวังดีกับฉัน ฉันไม่ใช่เด็กๆ แล้ว เข้าใจทุกอย่างดีน่า! งั้นพ่อรับปากฉันได้ไหมล่ะ เรื่องถอนหมั้นครั้งนี้ ฉันอยากไปถอนด้วยตัวเอง ฉันกลัวพี่รองจะลำบากใจ พ่อก็รู้นี่ว่าการแต่งงานนี้ภรรยาผู้อำนวยการโรงงานเป็นคนทาบทามให้ พี่รองยังต้องทำงานที่นั่นอยู่นะจ๊ะ”

“ไม่ได้!” ลู่กั๋วเฉียงปฏิเสธโดยไม่ต้องคิด