บทที่ 72 เรื่องจริง

“เธอว่าไงนะ?” หยางซิ่วอิงรู้สึกเหมือนหูดับไปชั่วขณะ สายตาแทบจะแข็งค้าง

กู่อวี่เห็นท่าไม่ค่อยดีก็เริ่มหงอ ไม่กล้าพูดอะไรต่อ ได้แต่ก้มหน้าลง “เอ่อ…ไม่มีอะไร ฉันไม่ได้พูดอะไรเลย…เอาเป็นว่า พี่สะใภ้ซักต่อเถอะ ฉันต้องกลับบ้านแล้ว”

เธอทำท่าจะยกกะละมังใบใหญ่ขึ้นเพื่อเดินหนี แต่หยางซิ่วอิงกลับลุกพรวดขึ้นมาทันที พลางขึ้นเสียงสูง “ที่เธอพูดเป็นเรื่องจริงเหรอ?!”

กู่อวี่หันกลับมา พยักหน้าเบาๆ

“ฉันไม่เชื่อ!” หยางซิ่วอิงนั่งยองๆ ลงไปใหม่ คว้าไม้ทุบผ้ามาฟาดเสื้อผ้าต่อ “เธอเห็นชิงชิงจะได้แต่งงานดีๆ แล้วอิจฉาใช่ไหมล่ะ? แต่ไหนแต่ไรเธอก็ไม่ชอบขี้หน้าชิงชิงอยู่แล้ว ต้องเป็นเรื่องที่เธอกุขึ้นมาแน่ๆ!”

“พี่สะใภ้รอง ทำไมพูดแบบนี้ล่ะ? ฉันไม่ได้พูดซี้ซั้วนะ ไม่เชื่อ…ไม่เชื่อก็ถามหลานสิ! คนเขารู้กันทั้งหมู่บ้านแล้ว!”

กู่อวี่ยื่นมือชี้ไปทางจ้าวหลาน

เวลานี้จ้าวหลานนึกเสียใจเหลือเกิน ทำไมเมื่อกี้ถึงไม่รีบเดินหนีไปนะ! พอเห็นว่าพาดพิงมาถึงตัว จึงรีบถอยหลังกรูดแล้วโบกมือเป็นพัลวัน “ฉันไม่รู้เรื่องนะ!”

โบราณว่าไว้ รื้อวัดสิบแห่ง ยังดีกว่าทำลายงานแต่งงานคู่เดียว ถ้าการหมั้นหมายของลู่ชิงชิงยังไม่ตกลง จะพูดยังไงก็ช่างเถอะ แต่นี่ตกลงกันไปแล้ว มาพูดจาแบบนี้มันไม่ดีเลย

จ้าวหลานรู้ดีแก่ใจ กู่อวี่เป็นพวกปากสว่างไม่มีเจตนาร้ายลึกซึ้งอะไร ใจหนึ่งก็หวังดีกับลู่ชิงชิง แต่อีกใจก็แอบมีความสะใจปนอยู่ด้วย ไม่อย่างนั้นทำไมเรื่องนี้ถึงไม่ยอมบอกคนบ้านลู่แต่เนิ่นๆ เล่า? เจาะจงมาบอกเอาป่านนี้เนี่ยนะ

ยังดีที่ไม่ได้รอให้ลู่ชิงชิงแต่งงานไปก่อนแล้วค่อยบอก ถึงเวลานั้นคงเสียใจไม่ทันแล้ว

หยางซิ่วอิงวางไม้ทุบผ้าลงแล้วคว้ามือจ้าวหลานไว้หมับ “หลาน ปกติน้าดีกับเธอไหม? เธอต้องพูดความจริงกับน้านะ! นี่มันเรื่องคอขาดบาดตายทั้งชีวิตของชิงชิงเชียวนะ! เธอทนเห็นชิงชิงโดนดวงกินเมียจนตายได้ลงคอเหรอ? ยังไงชิงชิงก็เรียกเธอว่าพี่สะใภ้นะ! เธอก็เห็นน้องโตมากับตาแท้ๆ!”

“ฉัน…” จ้าวหลานตัวสั่นขึ้นมา เธอจับมือหยางซิ่วอิงตอบ น้ำเสียงสั่นเครือ “น้ารอง ไม่ใช่ว่าฉันไม่อยากพูดนะจ๊ะ แต่เรื่องนี้ไม่ได้มีฉันรู้คนเดียวเสียหน่อย น้าลองดูสิว่ามีใครกล้าบอกน้าบ้าง!”

แววตาของหยางซิ่วอิงลุกโชน เต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว “หลาน ถ้าเธอยังเห็นฉันเป็นน้า เห็นชิงชิงเป็นน้องสาว เธอก็พูดความจริงกับฉันมา!”

“ฉัน…ก็ได้!” จ้าวหลานยอมเสี่ยงเป็นเสี่ยงกัน ยังไงเสียถึงไม่ถามเธอ ไปถามคนอื่นก็ต้องมีคนบอกอยู่ดี “น้ารอง ที่น้าสามพูดเป็นความจริงจ้ะ แต่เรื่องนี้ก็เป็นแค่ข่าวลือที่ได้ยินมา ไม่มีใครฟันธงได้หรอกว่าจริงหรือเท็จ!”

พอได้ยินคำตอบยืนยัน หยางซิ่วอิงก็ตาค้าง ปล่อยมือจากจ้าวหลานแล้วทรุดฮวบนั่งแปะลงกับพื้น แววตาเหม่อลอย

คราวนี้กู่อวี่ได้ทียิ้มกริ่ม “เป็นไงล่ะ? ฉันบอกแล้วว่าไม่ได้หลอกพี่! พวกเราเป็นคนครอบครัวเดียวกัน ฉันจะไปหลอกพี่ได้ยังไง? ฉันจะบอกพี่ให้นะ…”

เธอยังพูดไม่ทันจบ ก็เห็นหยางซิ่วอิงผุดลุกขึ้นพรวด เสื้อผ้ากับกะละมังใบใหญ่ก็ไม่เอาแล้ว ก้าวฉับๆ มุ่งหน้ากลับบ้านทันที

“อ้าว! พี่สะใภ้ เสื้อผ้าล่ะ…” กู่อวี่ร้องเรียกสองคำ ทว่าหยางซิ่วอิงทำราวกับไม่ได้ยิน เดินจากไปโดยไม่หันกลับมามองเลยสักนิด

จ้าวหลานค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้นอย่างหวั่นๆ มองกู่อวี่แล้วถาม “น้าสาม ทำไงดีล่ะเนี่ย! พอกลับไปต้องมีเรื่องทะเลาะกันแน่ๆ!”

กู่อวี่ตบหน้าขาฉาด “เดี๋ยวฉันตามไปดูหน่อย ถือโอกาสเอาเสื้อผ้าไปคืนให้ด้วย หลาน แกอย่าไปพูดกับคนอื่นเขานะ เรื่องนี้ยังไม่รู้ว่าจะเป็นยังไงแน่!”

“จ้ะ ฉันเข้าใจแล้ว”

กู่อวี่เอากะละมังของตัวเองซ้อนลงในกะละมังของหยางซิ่วอิง ม้วนๆ เสื้อผ้าโยนใส่ลงไป วางไม้ทุบผ้าทับไว้ แล้วรีบสาวเท้าตามกลับเข้าหมู่บ้านไปติดๆ

…

ลู่ชิงชิงกลับมาถึงได้พักใหญ่แล้ว ตอนนี้กำลังเขียนหนังสือเล่นกับเสี่ยวเยวี่ย ทั้งสองคนถือกิ่งไม้นั่งยองๆ อยู่ใต้ร่มไม้ เล่นกันอย่างสนุกสนานเพลิดเพลิน

หยางซิ่วอิงวิ่งพรวดพราดกลับมาด้วยโทสะ พอพ้นประตูเข้ามาเห็นลู่ชิงชิงอยู่ใต้ต้นไม้ น้ำตาก็แทบจะร่วงเผาะ ลูกสาวของเธอช่างอาภัพนัก เกือบจะต้องถูกผลักลงกองไฟแล้วไหมล่ะ!

ลู่ชิงชิงเงยหน้าขึ้นมอง แล้วลุกขึ้นอย่างแปลกใจ “แม่ ทำไมกลับมาไวนักล่ะจ๊ะ? เสื้อผ้าล่ะ? แม่เป็นอะไรไปเนี่ย?”

ทำไมตอนไปยกกะละมังใบโตออกไป แต่ขากลับถึงเดินตัวเปล่ากลับมาได้ล่ะ? แถมท่าทางยังดูแปลกๆ อีกด้วย

หยางซิ่วอิงพยายามสะกดกลั้นอารมณ์ เธอไม่อยากบอกลูกสาวเป็นคนแรก “ไม่มีอะไรหรอก ลูกเล่นไปเถอะ แม่มีเรื่องจะคุยกับพ่อหน่อย”

ลู่กั๋วเฉียงกำลังงีบหลับอยู่ในห้อง ใกล้จะเที่ยงวันแล้ว นานทีปีหนจะได้ว่างสักวัน เลยขอนอนพักเอาแรงเสียหน่อย

หยางซิ่วอิงเดินเข้าห้อง พอเท้าเพิ่งก้าวพ้นธรณีประตูก็น้ำตาร่วง ขอบตาแดงก่ำพลางเขย่าตัวลู่กั๋วเฉียง “พ่อมัน ตื่นเร็ว อย่าเพิ่งนอน!”

ลู่กั๋วเฉียงเป็นคนตื่นง่าย พอโดนแตะตัวนิดเดียวก็สะดุ้งตื่น เขายกมือขยี้ตาแล้วลุกขึ้นนั่ง “มีอะไรเหรอ?”

หยางซิ่วอิงกดเสียงต่ำ พลางมองลอดหน้าต่างออกไปยังต้นพุทราด้านนอก “เกิดเรื่องแล้ว! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว!”

“เรื่องอะไรกัน? ทำตกอกตกใจไปได้” ถึงจะถามอย่างนั้น แต่ลู่กั๋วเฉียงก็รู้ดีว่าภรรยาเป็นคนใจเย็น การที่แสดงอาการแบบนี้ ย่อมต้องมีเรื่องแน่ จึงพลอยลดเสียงลงต่ำตามไปด้วย

หยางซิ่วอิงขยับเข้าไปนั่งชิด ป้องปากแนบหูเขา แล้วเล่าเรื่องที่กู่อวี่เพิ่งพูดให้ฟังจนหมดเปลือก

ขณะนั้นเอง เงาร่างของกู่อวี่ก็ปรากฏขึ้นที่หน้าประตูรั้ว ในอ้อมแขนยังอุ้มกะละมังเสื้อผ้ามาเต็มปรี่

ต่อให้ไม่ชอบหน้าอีกฝ่ายแค่ไหน แต่ก็ยังต้องรักษามารยาทต้อนรับแขก ลู่ชิงชิงบอกให้เสี่ยวเยวี่ยฝึกคัดลายมือต่อไป ส่วนตัวเองเดินไปรับกะละมังมา “อาสะใภ้สาม แม่ฉันเป็นอะไรเหรอคะ? ถึงกับทิ้งเสื้อผ้าวิ่งกลับมาเลย”

กู่อวี่ยังไม่ทันได้อ้าปาก ในห้องใหญ่ก็มีเสียงคำรามดังลั่นออกมา “ไอ้ลู่ชิงหวย ไอ้ลูกล้างผลาญเอ๊ย!”

ลู่ชิงชิงชะงัก รีบวางกะละมังลงทันที “อาสะใภ้สาม ฉันเข้าไปดูหน่อยนะคะ”

กู่อวี่จึงเดินตามไป ทั้งสองคนก้าวเข้าห้องฝั่งตะวันออกพร้อมกัน จังหวะนั้นไป๋เอี้ยนก็เดินเข้ามาด้วย เมื่อครู่เธอเย็บเสื้อผ้าให้เสี่ยวเยวี่ยอยู่ในห้องฝั่งตะวันตก จึงไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

ลู่ชิงซงไม่อยู่บ้าน กำชับให้ภรรยาระวังเนื้อระวังตัว ไป๋เอี้ยนเองก็กลัวจะเกิดเรื่องไม่คาดคิด จึงไม่กล้าไปริมแม่น้ำ

พอเข้ามาในห้อง ลู่ชิงชิงก็เห็นลู่กั๋วเฉียงหน้าดำหน้าแดง โกรธจนตัวสั่น หายใจหอบฟึดฟัด

“พ่อ เป็นอะไรไปคะ”

หยางซิ่วอิงกดมือลู่กั๋วเฉียงไว้แล้วส่ายหน้า ส่งสัญญาณว่าอย่าเพิ่งบอกเรื่องนี้กับลูกสาว

ลู่กั๋วเฉียงปัดมือเธอออก “คุณไม่ต้องมาปิดบังหรอก ยังไงช้าหรือเร็วลูกก็ต้องรู้อยู่ดี!”

ลู่ชิงชิงทำหน้างงเป็นไก่ตาแตก คลาดสายตาไปประเดี๋ยวเดียว ทำไมถึงเปลี่ยนไปขนาดนี้ได้ล่ะเนี่ย

เธอคิดไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าเรื่องของเฉียวอวี้จะมาโป๊ะแตกเอาตอนนี้

ลู่กั๋วเฉียงพยายามระงับอารมณ์ลงบ้าง “ทุกคนนั่งลงเถอะ”

ทุกคนต่างใจเต้นตุ้มๆ ต่อมๆ ปกติลู่กั๋วเฉียงไม่เคยโมโห แต่พอบทจะโมโหขึ้นมากลับดูน่ากลัวเอาเรื่อง โดยเฉพาะไป๋เอี้ยนกับลู่ชิงชิงที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่อะไรเลย ได้แต่งงเป็นไก่ตาแตก

“เฮ้อ!” ลู่กั๋วเฉียงถอนหายใจยาว สายตามองตรงไปที่ลู่ชิงชิง “ยัยหนู มีเรื่องหนึ่งนะ พ่อบอกแล้วลูกอย่าเพิ่งใจร้อนล่ะ”

“พูดมาเถอะค่ะพ่อ เรื่องอะไรเหรอคะ?” ลู่ชิงชิงไม่ได้กังวลเลยแม้แต่น้อย ต่อให้ยังไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น เธอก็ไม่เคยเก็บมาคิดมากอยู่แล้ว เธอรู้สึกมาตลอดว่าตัวเองเป็นแค่คนนอกที่ผ่านมา ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็รับมือได้อย่างใจเย็นเสมอ

แน่นอนว่า เรื่องของหัวใจที่หวั่นไหวนั้น…มันหักห้ามกันไม่ได้จริงๆ

“ชิงชิง เมื่อกี้อาสะใภ้สามบอกว่าเฉียวอวี้มีดวงกินเมีย ก่อนหน้านี้ผู้หญิงที่จะแต่งงานด้วยก็ตายไปตั้งหลายคน เรื่องแบบนี้ถ้าไม่มีมูลหมาคงไม่ขี้ ในเมื่อพ่อรู้เรื่องนี้แล้ว จะปล่อยให้ลูกแต่งไปไม่ได้เด็ดขาด พรุ่งนี้ค่อยโทรหาพี่ชายแก ให้เขาไปบอกยกเลิกซะ!”

ลู่กั๋วเฉียงพูดอย่างชัดถ้อยชัดคำและสุขุมนิ่ง ไม่ได้โวยวายฟูมฟาย ดูท่าคงทำใจยอมรับความจริงข้อนี้ได้อย่างรวดเร็ว และคิดหาทางออกไว้เรียบร้อยแล้ว

ใจลู่ชิงชิงกระตุกวูบ ไม่นึกเลยว่าเรื่องจะมาเร็วขนาดนี้! เธอสบตากับพ่อแม่ แล้วเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงหนักแน่นเด็ดขาด “หนูไม่ถอนหมั้นค่ะ”