บทที่ 71 ซักผ้า

พูดถึงแหล่งน้ำในยุคนี้ ลู่ชิงชิงเองก็จนปัญญา น้ำประปาน่ะเหรอ? ฝันไปเถอะ

บ้านคนทั่วๆ ไปมักจะใช้บ่อน้ำ เจาะท่อติดตั้งหัวโยกน้ำไว้ สองมือโยกคันโยกลง ดึงขึ้น แล้วกดลงอีกที น้ำก็ไหลทะลักออกมาแล้ว

ผู้คนเรียกบ่อน้ำแบบนี้ว่า "บ่อฝรั่ง" ดูเหมือนว่าของอะไรที่ทันสมัยขึ้นมาหน่อย หรือว่ากันว่านำเข้ามาจากต่างประเทศ ก็มักจะมีคำว่า "ฝรั่ง" แปะอยู่ข้างหน้า อาจเพราะส่งต่อมาจากแดนอาทิตย์อุทัยกระมัง

อย่างเช่น หอมหัวใหญ่ ปั๊มน้ำโยก จักรยาน หรือไม้ขีดไฟที่มีชื่อเรียกอย่างอื่นด้วย ชาวบ้านบางคนก็เรียกว่า "ไม้จุดไฟ" สื่อถึงการใช้แทนตะเกียงน้ำมัน

แน่นอนว่ายังคงมีบางบ้านที่ใช้บ่อน้ำแบบโบราณ ก่อขอบบ่อเป็นรูปแปดเหลี่ยม เวลาจะใช้น้ำก็เอาเชือกผูกถังหย่อนลงไป แล้วค่อยสาวขึ้นมา หรือไม่ก็ติดรอกไว้เหมือนในหนัง แบบนั้นจะช่วยทุ่นแรงได้มากกว่า

แต่ถึง "บ่อฝรั่ง" จะสะดวกกว่า ก็ยังเทียบไม่ได้กับน้ำประปาอยู่ดี แถมทุกครั้งยังต้องคอยล่อน้ำก่อน ลู่ชิงชิงรู้สึกว่ามันช่างยุ่งยากเสียจริง

“ฉันไปด้วยสิแม่” เธออยากไปดูที่ริมแม่น้ำเสียหน่อยว่าผู้คนที่นี่เขาซักผ้ากันอย่างไร

หยางซิ่วอิงเดินนำหน้า ลู่ชิงชิงเดินตามหลัง ทั้งสองมาถึงริมแม่น้ำ มีคุ้งน้ำช่วงหนึ่งที่ชาวบ้านใช้สำหรับซักผ้าโดยเฉพาะ ตอนนี้มีผู้หญิงสามสี่คนนั่งยองๆ ซักผ้ากันอยู่แล้ว

หยางซิ่วอิงหยิบเสื้อผ้าใช้แล้วออกจากกะละมังวางไว้บนพื้นข้างๆ ตรงก้นกะละมังยังมีไม้ตีผ้าทรงกระบอกผิวเกลี้ยงเกลาอยู่อีกสองอัน

“สะใภ้รอง มาซักผ้าเหรอ” หญิงคนหนึ่งเอ่ยทักทาย

หยางซิ่วอิงหันไปยิ้มรับ “ใช่จ้ะ ซักกันอยู่เหรอ”

พวกเธอคุยสัพเพเหระกันไปเรื่อย ลู่ชิงชิงไม่ได้ร่วมวงด้วย แค่ช่วยเอาผ้าไปจุ่มน้ำในแม่น้ำให้เปียก แล้ววางแผ่ไว้บนโขดหินแบนก้อนใหญ่

หยางซิ่วอิงถูสบู่ลงบนเสื้อผ้า จากนั้นพับทบเข้าด้วยกันแล้วใช้ไม้ตีผ้าลงไปเป็นจังหวะ

ลู่ชิงชิงรู้ดีว่าเสื้อผ้าในยุคนี้ค่อนข้างซักง่าย ปกติผู้คนกินอาหารไม่ค่อยมีคราบมัน เสื้อผ้าที่เปื้อนส่วนใหญ่จึงมีแค่คราบฝุ่นดินเท่านั้น

แต่ก็มีบางคนที่ขี้เกียจ หรือไม่ที่บ้านก็ยากจนจนแทบไม่มีเสื้อผ้าผลัดเปลี่ยน นานๆ ทีถึงจะได้ซักสักหน เสื้อผ้าแบบนั้นซักยากเป็นบ้า ดูไปดูมายังกับชุดเกราะ ทั้งขึ้นเงาเลื่อมแถมยังแข็งโป๊ก

พวกเธอเพิ่งมาถึงได้ไม่นาน ก็มีคนมาซักผ้าเพิ่มอีก ลู่ชิงชิงจำได้ทันทีว่าเป็นจ้าวหลาน

จ้าวหลานเอ่ยทักทายทุกคนก่อน และส่งยิ้มให้ลู่ชิงชิงด้วย จากนั้นก็หาที่เหมาะๆ วางเสื้อผ้าลงแล้วเริ่มลงมือซัก

ลู่ชิงชิงอยู่ติดกับเธอพอดี พอมองเสี้ยวหน้ายามที่อีกฝ่ายก้มลงทำงาน ก็รู้สึกว่าผู้หญิงคนนี้หน้าตาสะสวยทีเดียว ดูจากรูปร่างหน้าตารวมถึงกิริยาวาจาก็รู้ว่าเป็นผู้หญิงที่อ่อนหวานและเพียบพร้อม

“พี่สะใภ้ พี่ฉางซุ่นล่ะคะ” ลู่ชิงชิงอดใจไม่ไหวจนต้องเอ่ยถาม

จ้าวหลานไม่ได้คิดอะไรมาก อมยิ้มตอบ “อยู่บ้านจ้ะ”

“อ๋อ” ดูท่าแล้ว ต่อให้ผู้ชายคนหนึ่งจะดีกับภรรยาแค่ไหน แต่ภายใต้บริบทของยุคสมัยนี้ ก็ยังหนีไม่พ้นค่านิยมชายเป็นใหญ่อยู่ดี

ไม่ว่าทั้งคู่จะออกไปทำงานเหน็ดเหนื่อยแค่ไหน ต่อให้ผู้หญิงจะไม่ได้ทำน้อยไปกว่าผู้ชาย แต่พอกลับถึงบ้าน เรื่องทำกับข้าวซักผ้าพวกนี้ก็ยังตกเป็นหน้าที่ของผู้หญิงอยู่ดี

ไม่รู้เลยว่า หากผู้หญิงคนนั้นท้องขึ้นมาจริงๆ หลิวฉางซุ่นจะทำอย่างไร จะหย่ากับจ้าวหลาน หรือว่าจะเอาไว้แค่ลูก? แล้วจ้าวหลานจะยอมเลี้ยงเด็กคนนั้นหรือเปล่า?

ลู่ชิงชิงไม่อยากยุ่งเรื่องชาวบ้าน แต่บางทีก็อดโมโหไม่ได้ เธอรู้สึกว่าผู้หญิงที่นี่ลำบากเกินไป สิ่งที่ทุ่มเทลงไปกับผลตอบแทนที่ได้กลับมาไม่สมดุลกันเลยสักนิด

ช่วงเวลานี้ จากการที่ได้ลองสังเกตและทำความเข้าใจ เธอพบว่ามีผู้หญิงจำนวนมากที่ทั้งฉลาดทั้งสะสวย ทว่าการเกิดมาในสถานที่แบบนี้ ต่อให้มีข้อดีมากมายแค่ไหนก็ไร้ประโยชน์ ชะตากรรมสุดท้ายก็คือแต่งงาน คลอดลูก แล้วก็ทำงานงกๆ

เหน็ดเหนื่อยตรากตรำไปทั้งชีวิต พอแก่ตัวลงก็แทบไม่มีความสุขให้พูดถึง เธอไม่อยากก้าวก่ายเรื่องของใคร แต่ก็คิดว่าภายในขอบเขตความสามารถของตัวเอง อย่างน้อยก็อยากจะยื่นมือช่วยพวกเธอสักหน่อย

ลู่ชิงชิงหยั่งเชิงถาม “พี่สะใภ้ แล้วพี่ฉางซุ่นเคยพาพี่ออกไปเดินเล่นตอนค่ำๆ บ้างไหมคะ”

จ้าวหลานหน้าแดงขึ้นมาอย่างหาได้ยาก “ฉันออกไปกับแม่สามีแล้วก็พวกเพื่อนบ้าน จะออกไปกับผู้ชายโตๆ อย่างเขาได้ยังไงกัน โดนคนอื่นเห็นเข้าเดี๋ยวจะหัวเราะเยาะเอา”

“อ้อ นั่นสินะคะ” ลู่ชิงชิงเข้าใจทันที และเพราะแบบนี้นี่เอง ถึงได้เปิดช่องให้หลิวฉางซุ่นมีโอกาสทำเรื่องพรรค์นั้น

เธอยังอยากจะเตือนจ้าวหลานต่ออีกสักหน่อย แต่ก็ได้ยินเสียงคนทักขึ้นมาจากด้านหลัง “พี่สะใภ้รอง ชิงชิง พวกเธอก็อยู่ตรงนี้ด้วยเหรอ”

ลู่ชิงชิงหันกลับไป พอมองเห็นว่าเป็นคนคุ้นหน้า เดิมทีก็ไม่อยากจะคุยด้วย แต่คิดไปคิดมา ตัวเองเป็นรุ่นหลาน คนอื่นไม่รู้ความได้ แต่เธอจะปล่อยให้คนเข้าใจผิดว่าไม่มีมารยาทไม่ได้ จึงเอ่ยทักทายไป

“อ้าว อาสามนี่เอง”

กู่อวี่เบียดตัวเข้ามาข้างหยางซิ่วอิง “พี่สะใภ้รอง เมื่อวานทำไมพี่กลับเร็วแท้ล่ะ ฉันยังกะว่าจะชวนพี่คุยสักหน่อยเลย!”

เมื่อวานตรงลานนวดข้าวนั้น หยางซิ่วอิงเห็นกู่อวี่จริงๆ แต่เป็นเพราะไม่อยากสุงสิงด้วย ถึงได้ชิงกลับก่อน

คำพูดนี้บอกตรงๆ คงไม่ดี เธอเลยเปลี่ยนไปพูดอีกอย่าง “เมื่อคืนยุงมันชุม ฉันเลยรีบกลับบ้านจ้ะ”

กู่อวี่ไม่ได้ซักไซ้ต่อ ก้มหน้าก้มตาซักผ้าไป ลู่ชิงชิงไม่ค่อยชอบใจเธอเท่าไร อยู่ได้ครู่หนึ่งก็ขอตัวกลับไปก่อน

พวกผู้หญิงสองสามคนที่มาก่อนหน้านี้ซักผ้าเสร็จแล้วก็พากันกลับไปตากผ้า ท้ายที่สุดริมแม่น้ำจึงเหลือเพียงจ้าวหลานกับพวกเธอสามคน

ตอนนี้กู่อวี่เหลียวซ้ายแลขวาดูจนแน่ใจ แล้วค่อยเอ่ยขึ้น “พี่สะใภ้รอง เมื่อกี้คนเยอะฉันเลยไม่ได้ถาม ตอนนี้ไม่มีคนนอกแล้ว เสี่ยวหลานก็ไม่ใช่คนปากสว่าง ฉันมีเรื่องจะถามพี่สักหน่อย”

“ว่ามาสิ” หยางซิ่วอิงรู้ดีว่าน้องสะใภ้คนนี้ปากเปราะ ทั้งยังไม่ยอมเสียเปรียบใคร แต่เนื้อแท้ก็ไม่ได้ร้ายกาจอะไรนัก ยังไงก็เป็นคนครอบครัวเดียวกัน จะตัดรอนจนเหินห่างเกินไปก็ไม่ดี

ท่าทางของกู่อวี่ในตอนนี้ ดูเหมือนพวกเธอสองคนไม่เคยมีเรื่องตบตีกันมาก่อนเลยจริงๆ เรื่องทำนองนี้ก็ไม่ใช่เพิ่งเคยเกิดเป็นครั้งแรกเสียด้วย “พี่สะใภ้รอง ชิงชิงบ้านเราจะแต่งให้กับคนในเมืองคนนั้นจริงๆ เหรอ”

หยางซิ่วอิงชะงักมือที่กำลังซักผ้า ชำเลืองมองเธอแวบหนึ่ง “อือ มีอะไรล่ะ”

แวบแรกที่ผุดขึ้นมาในหัวคือ น้องสะใภ้คนนี้คิดจะหาเรื่องอีกหรือเปล่า?

กู่อวี่ถอนหายใจเบาๆ “พี่สะใภ้รองเอ๋ย ตอนแรกฉันก็ไม่ได้กะจะบอกพี่หรอกนะ ฉันนึกว่าคนในเมืองเขาคงมองไม่เห็นหัวเด็กสาวบ้านนอกอย่างเรา อีกอย่างฉันก็นึกว่าชิงชิงกิ๊กกั๊กอยู่กับพ่อปัญญาชนคนนั้น…ยังไงเธอก็คงไม่ยอมตกลงแต่งงานด้วยแน่ๆ แต่พี่ดูสิ นี่กลับตกลงกันได้จริงๆ ซะงั้น…”

“ฉันว่านะ สะใภ้สาม เธอพูดแบบนี้หมายความว่าไง ชิงชิงบ้านเราไม่ได้มีความสัมพันธ์อะไรกับหลี่เฉิงหย่วนทั้งนั้น เธอเป็นอาสะใภ้แท้ๆ ของแก เรื่องนี้อย่ามาพูดจาเพ้อเจ้อนะ”

หยางซิ่วอิงสีหน้าบึ้งตึง ถลึงตาใส่กู่อวี่พลางตักเตือน “คนอื่นจะพูดยังไงก็ช่าง แต่เธอเป็นถึงอา ควรจะช่วยปรามไว้บ้าง นี่เธอยังจะมาพูดซี้ซั้วเองได้ยังไง!”

กู่อวี่อ้าปากค้าง ทำท่าเหมือนตนเองถูกปรักปรำ “พี่สะใภ้รอง พี่อย่ามาลงที่ฉันสิ! คำโบราณเขาว่ายังไงนะ ตัวตรงย่อมไม่กลัวเงาคดใช่ไหมล่ะ! เรื่องนี้ฉันก็ไม่ได้เป็นคนปล่อยข่าวสักหน่อย พี่จะมาโมโหใส่ฉันทำไมกัน

ฉันไม่พูดอ้อมค้อมแล้วละ บอกความจริงกับพี่เลยดีกว่า! พี่คิดว่าการแต่งงานที่ตกลงกันได้นี่มันน่าเชิดหน้าชูตานักหรือไง”

หยางซิ่วอิงโยนไม้ทุบผ้าทิ้ง “หมายความว่าไง”

“หมายความว่าไงน่ะเหรอ พี่สะใภ้รองผู้น่าสงสารของฉันเอ๋ย เขารู้กันทั้งหมู่บ้านแล้ว มีแต่บ้านพี่นั่นแหละที่ไม่รู้อยู่บ้านเดียว! ตั้งแต่ตอนที่ชิงชิงยังไม่ได้ไปดูตัว ก็มีลมปากลือกันให้แซ่ดแล้ว ใครๆ เขาก็บอกกันว่าคนในเมืองคนนั้นน่ะ ชะตาชีวิตไม่ดี!”

หยางซิ่วอิงคล้ายจะคิดอะไรไม่ออกไปชั่วขณะ ได้แต่มองกู่อวี่แล้วถามว่า “ดวงไม่ดียังไง”

“คนเขาพูดกันว่า…” กู่อวี่หันมองรอบๆ อีกรอบ แล้วมองข้ามหยางซิ่วอิงไปทางจ้าวหลาน สีหน้าดูลึกลับ “เขาว่ากันว่าผู้ชายคนนั้นมีดวงกินเมีย กินเมียตายไปสามคนแล้ว! ผู้หญิงคนไหนที่หมั้นหมายกับเขานะ ไม่มีใครรอดสักคน ตายเรียบ!”