บทที่ 70 คู่แค้นบนทางแคบ

“แม่คะ ฉันไม่รู้จะพูดอะไรดีจริงๆ… ทุกคนดีกับฉันเหลือเกินค่ะ” ไป๋เอี้ยนตื้นตันใจจนน้ำตาซึม เธอปาดน้ำตาที่หางตาเบาๆ

ลู่ชิงซงเป็นพวกทึ่มทื่อ ไม่ค่อยประสีประสาเรื่องคำพูดคำจา ได้แต่สะกิดมือภรรยา “นี่มันเรื่องดีไม่ใช่เหรอ จะร้องไห้ทำไม พักผ่อนบำรุงตัวดีๆ เถอะ”

“อืม” ไป๋เอี้ยนพยักหน้าแรงๆ

ลู่ชิงชิงรู้สึกดีใจมาก เธอโล่งอกเหลือเกินที่ตัวเองไม่ต้องมาเจอกับญาติสุดป่วนเหมือนในนิยาย ครอบครัวอยู่กันพร้อมหน้าและอบอุ่นแบบนี้ ช่างดีจริงๆ!

พอนึกถึงเรื่องนี้ เธอก็พลันนึกถึงอีกเรื่องขึ้นมาได้ ลู่ชิงหวยจะแต่งงานเมื่อไรกันนะ? จำได้ว่าพ่อจะลืมตาดูโลกในปีหน้า ก็น่าจะใกล้แล้วล่ะมั้ง ไว้สบโอกาสไปในเมืองเมื่อไรค่อยแอบถามดู

ความเย็นฉ่ำที่สายฝนหอบมาอยู่ได้ไม่ทันพ้นสองวันก็โดนแดดแผดเผาจนระเหยหายไปหมด อากาศกลับมาร้อนอบอ้าวอีกหน แถมยังร้อนตับแลบกว่าเดิมเสียอีก

ช่วงกลางวันไม่มีอะไรทำ ลู่ชิงชิงจึงแวะไปหาหลิวจิ้งเสียน ที่นี่เธอรู้จักคนไม่เยอะ คนที่สนิทที่สุดก็มีแค่หลิวจิ้งเสียนคนนี้ แถมยังเป็นเพื่อนซี้สุดๆ อีกด้วย

ใครจะไปคิดว่าเดินไปได้แค่ครึ่งทาง จะต้องมาเจอกับคนที่ไม่อยากเจอหน้าที่สุดเข้าจนได้ เจ้ากรรมนายเวรที่เจ้าของร่างเดิมทิ้งเอาไว้นั่นเอง

“ชิงชิง ทำไมเธอถึงคอยหลบหน้าฉันตลอดเลยล่ะ ฉันอยากคุยกับเธอหน่อย” หลี่เฉิงหย่วนก้าวเข้ามาขวางทางไว้

ทางดินในชนบทเดิมทีก็แคบอยู่แล้ว สองวันนี้ทางก็ยังเฉอะแฉะเดินลำบาก มีเพียงคันดินแห้งๆ อยู่แค่เส้นเดียว พอเขาไปยืนขวางตรงนั้น ก็ปิดทางจนมิดทันที

ลู่ชิงชิงจำต้องหยุดฝีเท้า พลางทอดถอนใจในอก ทางแคบมักเจอคู่อาฆาตจริงๆ! เธอกวาดตามองรอบตัวเห็นว่าไม่มีใคร จึงเอ่ยถามอย่างเสียไม่ได้ “มีธุระอะไร?”

หลี่เฉิงหย่วนปั้นสีหน้าจริงใจที่สุด เขาไม่เคยยอมก้มหัวให้ใครขนาดนี้มาก่อนเลย ยกเว้นตอนที่โดนส่งตัวลงชนบท “ชิงชิง พวกเรากลับไปดีกันเหมือนเมื่อก่อนไม่ได้เหรอ ฉันชอบเธอจริงๆ นะ”

ลู่ชิงชิงยังคงรักษาระยะห่างไว้สามก้าวเสมอ ใบหน้าไร้รอยยิ้ม “ฉันบอกไปแล้วว่าทางที่ดีนายอย่ามาคุยกับฉันอีก ฉันหมั้นแล้ว จะมาข้องแวะกับนายอีกไม่ได้ เมื่อก่อนเป็นเพราะฉันยังเด็กเกินไป นายก็คิดซะว่าระหว่างเราไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้นเถอะ ได้ไหม”

ให้ตายสิ บทพูดนี้ฟังดูเหมือนผู้หญิงหลายใจชัดๆ!

“ไม่!” หลี่เฉิงหย่วนสวนกลับทันควัน “ชิงชิง เธอคิดว่าฉันไม่คู่ควรกับเธอใช่ไหม ฉันไปสืบมาแล้ว คนที่หมั้นกับเธอเป็นคนในเมือง ที่บ้านมีเงินมีทองด้วยใช่หรือเปล่า

เธอทิ้งฉันไปก็เพราะเรื่องนี้เหรอ ในสายตาฉัน เธอเป็นหญิงสาวที่บริสุทธิ์ผุดผ่องมาตลอด ไม่ใช่คนเห็นแก่เงินแบบนั้นสักหน่อยนะ ชิงชิง เธออย่าทิ้งฉันไปเลย อะไรที่เขาให้เธอได้ ฉันก็ให้เธอได้เหมือนกัน!”

เขามองซ้ายแลขวา พอเห็นว่าไม่มีใครอยู่แถวนั้นก็ขยับพรวดเข้ามาสองก้าว

พอเขาขยับ ลู่ชิงชิงก็ขยับตามทันที เธอถอยหลังกรูดไปสองก้าว

เมื่อทำอะไรไม่ได้ หลี่เฉิงหย่วนจึงจำต้องหยุดยืนอยู่กับที่ แล้วกระซิบเสียงเบา “ฉันได้ยินมาว่า อีกไม่กี่ปีพวกปัญญาชนอย่างเราก็จะได้กลับเข้าเมืองกันหมดแล้ว ฉันไม่มีทางทนลำบากอยู่ที่นี่ไปตลอดชีวิตหรอก ชิงชิง เธอแต่งงานกับฉันนะ ถึงเวลานั้นฉันจะพาเธอไปด้วย! ดีไหม?”

ลู่ชิงชิงไม่คิดเลยว่าหลี่เฉิงหย่วนจะกล้าพูดแบบนี้ออกมา แน่นอนว่าปัญญาชนไม่ได้เนรคุณไปเสียหมด คนที่ทอดทิ้งลูกเมียในชนบทมีแค่บางส่วนเท่านั้น แต่ประเด็นสำคัญไม่ได้อยู่ตรงนี้… ประเด็นคือเธอไม่ได้ชอบเขาต่างหาก

“หลี่เฉิงหย่วน นายช่วยจำใส่หัวไว้หน่อยได้ไหม ระหว่างเราไม่มีอะไรทั้งนั้น วันหลังอย่ามาหาฉันอีก ฉันกลัวคนอื่นจะเอาไปนินทา” พูดจบ เธอก็หันหลังเตรียมเดินหนีทันที

หลี่เฉิงหย่วนเริ่มร้อนรน ยื่นมือออกไปหวังจะคว้าตัวเธอไว้ ไม่ว่าจะอย่างไรวันนี้ก็ต้องทำให้เธอเปลี่ยนใจให้ได้ ตอนตามจีบลู่ชิงชิงเขาลงแรงไปไม่ใช่น้อย ทั้งช่วยทำงาน ร้องเพลงให้ฟัง ว่างๆ ยังเขียนจดหมายรักให้อีก

ยิ่งไปกว่านั้น เขายังเคยคุยโวต่อหน้าปัญญาชนคนอื่นเอาไว้ ว่าต้องจัดการผู้หญิงคนนี้ได้อย่างแน่นอน แล้วตอนนี้มันเกิดบ้าอะไรขึ้น ทำไมสาวชาวบ้านคนนี้ถึงมองข้ามเขาไปได้? มันผิดพลาดตรงไหนกันแน่?

ลู่ชิงชิงสัมผัสได้ถึงความเคลื่อนไหวจากด้านหลัง โดยไม่ต้องรอให้หันกลับไปทั้งตัว เธอก็เอี้ยวตัวเตะไซด์คิกเข้ากลางอกของหลี่เฉิงหย่วนเต็มรัก

หลี่เฉิงหย่วนยังไม่ทันรู้ตัวว่าเกิดอะไรขึ้นก็หงายหลังล้มก้นจ้ำเบ้ากับพื้น พอฟุบคลุกดินโคลนอยู่อย่างนั้น เขาก็มึนงงไปหมด หากคืนนั้นที่โดนลู่ชิงชิงซัดจนหมอบยังพอปลอบใจตัวเองได้ว่าเป็นเพราะฟ้ามืดและเขาประมาทไป ถึงได้เสียท่าให้เด็กสาว

แต่งวดนี้คงหาข้ออ้างไม่ได้อีกแล้ว การเคลื่อนไหวของเธอรวดเร็วเหลือเกิน เขายังมองไม่ทันด้วยซ้ำ ตัวเองก็ลงไปนอนกองอยู่กับพื้นเสียแล้ว ทำไมจู่ๆ เธอถึงได้เก่งกาจขนาดนี้ หรือว่าเมื่อก่อนเขาตาถั่วจนมองไม่เห็นเอง?

ลู่ชิงชิงหันกลับมาทั้งตัว ยิ้มหยันพลางก้มมองสภาพอันน่าเวทนาของเขา พูดตามตรง หน้าตาเขาก็หล่อเหลาเอาการ เข้าข่ายพวกหน้าหยกผิวขาวเลยทีเดียว แต่น่าเสียดายที่ไม่ใช่สเปกของเธอ

“หลี่เฉิงหย่วน ถ้านายไม่มาตามตื๊อฉัน อย่างน้อยในสายตาฉัน นายก็ยังนับเป็นคนมีเกียรติอยู่บ้าง แต่ถ้านายยังดันทุรังจะทำแบบนี้ ฉันก็ไม่กลัวหรอกนะ มาดูกันว่าใครจะหัวเราะทีหลังดังกว่า”

หลี่เฉิงหย่วนเพิ่งจะอ้าปาก ลู่ชิงชิงก็ชิงดักคอขึ้นมาอีก “นายก็บอกเองนี่ว่าจะได้กลับเข้าเมือง ถึงตอนนั้นอยากได้ผู้หญิงแบบไหนก็หาได้ทั้งนั้น จะมาทนลำบากกับฉันทำไม ฉันไม่ได้สวยหยาดเยิ้มมาจากไหน แถมไม่มีอะไรพิเศษด้วย ฉันว่าพอแค่นี้เถอะ ต่อไปถ้าบังเอิญเจอกัน ก็ทำเป็นไม่รู้จักกันไปเลยดีกว่า”

พูดจบเธอก็หันหลังเดินจากไป อย่างมากก็แค่เดินอ้อมไปหาหลิวจิ้งเสียน หรือถ้าจนปัญญาจริงๆ ก็ไม่ต้องไปแล้ว เธอต้องตัดไฟแต่ต้นลมให้เด็ดขาด จะปล่อยให้คาราคาซังไม่ได้

หลี่เฉิงหย่วนมองแผ่นหลังที่ก้าวห่างออกไปอย่างกระฉับกระเฉง พลางยันตัวลุกขึ้นจากพื้น เขาปัดเศษดินตามตัว ทว่าสายตายังคงจับจ้องไปที่เธอไม่ละสายตา

แต่ก่อนเขาแค่รู้สึกว่าลู่ชิงชิงหน้าตาสะสวย ทั้งยังเชื่อฟัง ถึงจะมีอารมณ์ร้ายเอาแต่ใจอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ได้เสียหายอะไร ผู้ชายคนไหนบ้างจะไม่ชอบคนสวย อย่างน้อยในตอนนี้เขาก็ยังไม่เคยเจอผู้หญิงคนไหนที่ทำให้ใจเต้นแรงได้เท่าลู่ชิงชิงมาก่อน

นึกไม่ถึงว่าตอนนี้ลู่ชิงชิงจะเปลี่ยนไปจากหน้ามือเป็นหลังมือ กลายเป็นคนเย็นชาไร้เยื่อใย ราวกับลืมคำหวานที่เคยคุยกันไว้จนหมดสิ้น

หรือจะเป็นเพราะเรื่องกระโดดน้ำนั่น? แต่เธอก็ปลอดภัยดีแล้วนี่นา ตัวเขาเองก็ไม่ได้ทำอะไรผิดไปเสียหน่อย เมื่อก่อนเธอยังตามติดเขาแจอยู่แท้ๆ

น่าเสียดายที่ความสัมพันธ์ของทั้งสองคนไม่เคยคืบหน้าไปถึงไหน เขาเคยขออะไรที่เกินเลยไปบ้าง แต่ก็ถูกเธอปฏิเสธเสียงแข็งมาตลอด

ลู่ชิงชิงคนเดิมแม้จะไม่ประสีประสาเรื่องโลกภายนอก แต่กลับหัวรั้น ทั้งยังหัวโบราณ ไม่ยอมก้าวล้ำเส้นเลยแม้แต่นิดเดียว แค่แตะมือนิดหน่อยก็กลัวจะเป็นจะตาย แถมยังร้องไห้ขี้มูกโป่ง ทำเอาเขาหมดอารมณ์ไปเหมือนกัน

ทว่าลู่ชิงชิงในตอนนี้เปลี่ยนไปเป็นคนเด็ดเดี่ยว ร่าเริง และใจกล้าขึ้นมาก แม้จะดูพยศและดื้อรั้นกว่าเดิม แต่กลับยิ่งจุดประกายความอยากเอาชนะจนเขาชอบเธอมากขึ้นไปอีก

ยังดีที่เมื่อก่อนเขาไม่ได้ใช้กำลังและค่อนข้างให้เกียรติเธอ ไม่อย่างนั้นด้วยฝีมือกับเรี่ยวแรงขนาดนี้ เธอคงซ้อมเขาจนตายไปแล้วแน่ๆ ไม่ได้สิ เขาจะยอมแพ้ไม่ได้ ลู่ชิงชิงที่เป็นแบบนี้ยิ่งทำให้เขาตัดใจไม่ลง

หลี่เฉิงหย่วนเดินจากไปทั้งสภาพตัวเปื้อนโคลน เตรียมจะคิดหาวิธีทำให้ลู่ชิงชิงยอมเปิดใจรับเขาใหม่อีกครั้ง

…

หลังจากถูกหลี่เฉิงหย่วนทำลายอารมณ์ดีๆ จนหมด ลู่ชิงชิงก็อยู่กับหลิวจิ้งเสียนต่อได้ไม่นานแล้วขอตัวกลับบ้าน

อากาศร้อนจนแทบไม่ไหว พอลองดูเวลาก็พบว่ายังเหลืออีกพักใหญ่กว่าจะเที่ยง สู้กลับไปดูว่าที่บ้านมีอะไรให้ช่วยทำบ้างดีกว่า

ทันทีที่ก้าวพ้นประตูบ้านเข้ามา เธอก็เห็นหยางซิ่วอิงอุ้มกะละมังใบใหญ่กำลังจะเดินออกไปพอดี สองแม่ลูกเลยเผชิญหน้ากันตรงซุ้มประตูใหญ่

“แม่ จะไปซักผ้าเหรอคะ” ลู่ชิงชิงก้มมองเสื้อผ้าที่อัดแน่นเต็มกะละมังใบโต “ทำไมไม่ซักที่บ้านล่ะ”

หยางซิ่วอิงยิ้ม “ไปซักที่ริมแม่น้ำมันครึกครื้นดี อีกอย่างพี่สะใภ้แกอยู่ในห้อง ซักผ้าที่บ้านต้องโยกปั๊มน้ำ มันเสียงดังน่ะ”