บทที่ 69 มีข่าวดี

ลู่ชิงชิงยังไม่เคยเห็นลู่กั๋วเฉียงสีซอเอ้อร์หูมาก่อน เธอเกาะดูอยู่หลังฝูงชนสักพัก รู้สึกว่าเพราะจับใจจริงๆ

พอเพลงนี้จบลง หัวหน้าฝ่ายสตรีก็พาทุกคนเริ่มร้องเพลงตลกคู่เอ้อร์เหรินจ้วน ในยุคสมัยที่ยังไม่มีการเต้นลานกว้าง การแสดงที่จัดขึ้นกันเองแบบนี้ก็นับว่าดีมากแล้ว

ยืนดูไปได้พักหนึ่ง พลางฟังเสียงซุบซิบนินทาของพวกผู้หญิงรอบข้างไปด้วย ลู่ชิงชิงก็ไม่อยากอยู่ตรงนี้ต่อ มันน่าเบื่อ สู้กลับบ้านไปออกกำลังกายยังดีกว่า

พอหันหลังกลับ แขนก็ชนเข้ากับใครคนหนึ่ง ลู่ชิงชิงรีบเอ่ยขอโทษทันที “ขอโทษนะคะ!”

เงยหน้าขึ้นมอง หญิงสาวคนนี้หน้าตาคุ้นอยู่บ้าง ต้องเคยเห็นหน้ากันแน่ เพียงแต่ไม่เคยพูดคุยกัน เธอเป็นหญิงสาวที่ดูยังอายุน้อย ผิวพรรณขาวสะอาดสะอ้าน ยิ้มแย้มแจ่มใส มองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นคนนิสัยอ่อนโยนและโอบอ้อมอารี

หญิงสาวคนนั้นยิ้มตอบ “ไม่เป็นไรจ้ะ ชิงชิง ทำไมไม่อยู่ต่ออีกล่ะ จะกลับแล้วเหรอ?”

“อื้ม อยากกลับแล้วค่ะ อีกเดี๋ยวมืดลงยุงก็จะชุมแล้ว”

“อ๋อ นั่นสิ พี่รอฉางซุ่นกลับพร้อมกันจ้ะ เธอเดินกลับคนเดียวไหวไหมล่ะ ถ้าไม่กล้าเดี๋ยวพี่ไปส่งสักหน่อย”

ลู่ชิงชิงปฏิเสธ “ไม่ต้องหรอกค่ะ ฉันเดินกลับได้ พี่อยู่ต่อเถอะ ฉันกลับก่อนนะคะ เอ่อ…พี่สะใภ้ บ๊ายบายค่ะ!”

“จ้า!”

ลู่ชิงชิงสาวเท้าอย่างเร่งรีบ ในใจเต้นตุ้มๆ ต่อมๆ ไปตลอดทาง คุณพระช่วย! ที่แท้ผู้หญิงคนนั้นก็คือจ้าวหลาน เมียของหลิวฉางซุ่นนี่เอง!

เจ้าหมอนี่ หลิวฉางซุ่นเป็นบ้าไปแล้วหรือไง มีเมียดีขนาดนี้ยังไม่รู้จักทะนุถนอม ดันไปทำตัวเหลวไหลกับคนอื่นอยู่ได้!

เดี๋ยวก่อนนะ ได้ยินมาว่าฉากหน้าหลิวฉางซุ่นทำดีกับเมียมาก ในเมื่อรังเกียจที่เมียมีลูกไม่ได้ แล้วจะแสร้งทำไปทำไม ถึงจะกลัวตระกูลจ้าว แต่วันข้างหน้าถ้าความลับแตกขึ้นมาก็เป็นเรื่องยุ่งยากอยู่ดีไม่ใช่เหรอ!

คิดสะเปะสะปะไปเรื่อยจนกระทั่งถึงบ้าน ลู่ชิงชิงก็พบว่าพี่สะใภ้ใหญ่อยู่บ้านด้วย “พี่สะใภ้ พี่ไม่ได้พาเสี่ยวเยวี่ยไปที่ลานตากข้าวหรอกเหรอคะ ทำไมกลับมาเร็วนักล่ะ”

ไป๋เอี้ยนนั่งอยู่ใต้ต้นไม้ในลานบ้าน ดูท่าทางซึมกะทือ “ชิงชิง เธอกลับมาแล้วเหรอ พี่รู้สึกไม่ค่อยสบายน่ะ เลยกลับบ้านมาก่อน”

ลู่ชิงชิงรีบเดินเข้าไป ยื่นมือไปแตะหน้าผากของไป๋เอี้ยน “ตัวไม่ร้อนนี่คะ ไม่สบายตรงไหนเหรอ ต้องไปหาหมอไหม”

ใบหน้าของไป๋เอี้ยนแดงเรื่อขึ้นมาเล็กน้อย “ไม่มีอะไรหรอก แค่เวียนหัวพะอืดพะอม นั่งพักสักเดี๋ยวก็คงดีขึ้น”

เมื่อสังเกตสีหน้าท่าทาง ลู่ชิงชิงก็ฉุกคิดขึ้นมา อาการของไป๋เอี้ยนดูแล้วคล้ายกับที่เคยเห็นในละครโทรทัศน์เปี๊ยบเลยนี่ ถึงเธอจะไม่เคยมีประสบการณ์ แต่ก็ลองเดาออกมา “พี่ไม่ได้กำลังท้องอยู่ใช่ไหมคะ”

ไป๋เอี้ยนเหลือบมองเธออย่างรวดเร็ว แปลกใจอยู่บ้าง “เธอเดาถูกได้ยังไงน่ะ”

“จริงเหรอเนี่ย!” ลู่ชิงชิงดีใจสุดๆ “เรื่องดีขนาดนี้ ทำไมพี่ไม่บอกออกมาล่ะคะ โชคดีที่ช่วงนี้ไม่ได้ทำงานแปลง ไม่อย่างนั้นกระทบกระเทือนขึ้นมาจะแย่เอา”

แต่ไป๋เอี้ยนกลับดูไม่ค่อยยินดีเท่าไร “ยังไม่ได้บอกแม่เลยนะ เธอเองก็อย่าเพิ่งเอ็ดไปล่ะ พี่ขอคิดดูก่อน”

ท่าทีของเธอดูแปลกไปจริงๆ ลู่ชิงชิงจึงย่อตัวลงนั่งข้างๆ แล้วถาม “พี่เป็นอะไรไปคะ นี่ไม่ใช่เรื่องน่ายินดีหรอกเหรอ”

“เหรอจ๊ะ” ไป๋เอี้ยนถอนหายใจ “ถ้าเป็นเมื่อก่อน เรื่องพรรค์นี้พี่คงไม่กล้าเล่าให้เธอฟังหรอก แต่พักนี้เธอรู้ความขึ้นเยอะ อีกอย่างพี่ก็ไม่รู้จะไปบอกใคร งั้นเล่าให้เธอฟังแล้วกัน”

“อื้มๆ!” ลู่ชิงชิงทำท่าทางพร้อมรับฟังอย่างเต็มที่

“ชิงชิง ตอนที่พี่คลอดเสี่ยวเยวี่ยเป็นท้องแรก ในใจพี่ก็ไม่ค่อยสบายใจเท่าไร พี่อยากได้ลูกชายมากกว่า”

ลู่ชิงชิงรีบพูดแทรก “พี่สะใภ้ พี่ก็รู้นี่นาว่าบ้านเรา…”

“ใช่ พี่รู้ว่าบ้านเราไม่ใช่บ้านประเภทที่เห็นลูกชายดีกว่าลูกสาว ตรงกันข้ามเลย บ้านเราเอ็นดูลูกสาวมากกว่าด้วยซ้ำ แต่ว่าพ่อกับแม่รักพวกเธอ ก็ไม่ได้แปลว่าท่านไม่อยากได้หลานชายนี่นา ยังไงท่านก็คงอยากอุ้มหลานชายอยู่ดี”

ขณะที่ไป๋เอี้ยนพูด คิ้วของเธอก็ขมวดมุ่น ช่างดูโศกเศร้าเหลือเกิน

ลู่ชิงชิงเข้าใจความคิดของไป๋เอี้ยนดี การที่อีกฝ่ายจะคิดแบบนี้ก็ไม่ใช่เรื่องแปลก เกิดและโตบนผืนแผ่นดินนี้ตั้งแต่เด็ก โดนสภาพแวดล้อมรอบตัวหล่อหลอมมา ย่อมต้องคิดกังวลหลายๆ อย่างเป็นธรรมดา

“พี่สะใภ้ คิดมากไปแล้ว พี่แต่งเข้าบ้านนี้มากี่ปี ยังไม่รู้จักพ่อกับแม่อีกเหรอ พวกท่านไม่ใช่คนแบบนั้นหรอก วางใจเถอะ อีกอย่างนะ ฉันว่าคราวนี้พี่ได้ลูกชายชัวร์!”

เมื่อเห็นท่าทางจริงจังมั่นอกมั่นใจของลู่ชิงชิง ไป๋เอี้ยนก็อดหัวเราะไม่ได้ “ทำไมฉันไม่เห็นรู้เลยว่าเธอดูลักษณะคนเป็นด้วย”

“ฉันพูดจริงๆ นะ ฉันทายอะไรแม่นจะตาย!” ลู่ชิงชิงพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่นเป็นที่สุด ความจริงเธอดูลักษณะคนไม่เป็นหรอก หลอกคนไปเรื่อยทั้งนั้น แต่เธอรู้ประวัติตระกูลนี่นา ปู่ใหญ่มีลูกสองคน คนที่สองก็คือผู้ชายนี่แหละ!

พอเห็นไป๋เอี้ยนยังไม่เชื่อ เธอก็พูดต่อ “อีกอย่างนะ ถึงไม่ใช่ก็ไม่มีอะไรต้องกังวลสักหน่อย บ้านเราก็ไม่ใช่ตระกูลร่ำรวยมหาศาล พ่อกับแม่ก็ไม่มีบัลลังก์ฮ่องเต้รอสืบทอดให้หลานชายเสียหน่อย พี่จะคิดมากไปทำไม”

“หืม?” ไป๋เอี้ยนกะพริบตาปริบๆ ในใจพลันรู้สึกว่าที่ชิงชิงพูดมามีเหตุผลอย่างบอกไม่ถูก จากนั้นก็แอบนึกขัดใจตัวเอง เดิมทีตั้งใจแน่วแน่ว่าจะต้องคลอดลูกชายให้ได้ ไหงถึงโดนชิงชิงกล่อมจนเป๋ไปได้แค่ไม่กี่ประโยคกันเนี่ย?

ลู่ชิงชิงแตะไหล่เธอไว้ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงมั่นอกมั่นใจเป็นที่สุด “วางใจเถอะ เรื่องที่พี่กังวลน่ะไม่ใช่ปัญหาเลยสักนิด แม่ต้องเป็นแม่สามีที่ดีที่สุดในโลกแน่ๆ แล้วพี่ใหญ่ของฉันก็เป็นสามีที่ดีมากไม่ใช่เหรอ พี่ยังไม่รู้จักเขาอีกเหรอ”

ไป๋เอี้ยนคิดตาม “อืม เขาก็ดีจริงๆ นั่นแหละ ฉันแค่กลัวว่าพวกเธอดีกับฉันขนาดนี้ ถ้าท้องของฉันดันไม่รักดีขึ้นมา…”

“พอเลย พี่สะใภ้แสนดีของฉัน จะบอกให้นะ การจะคลอดได้ลูกชายหรือลูกสาวมันไม่ได้ขึ้นอยู่กับผู้หญิงสักหน่อย ในหนังสือบอกไว้หมดแล้วว่าผู้ชายเป็นคนกำหนด เรื่องพวกนี้มันมีรายละเอียดซับซ้อนเยอะแยะ พี่รู้แค่อย่างเดียวก็พอว่าไม่ใช่ความผิดของพี่

ลองคิดดูสิ พี่อุ้มท้องอย่างยากลำบากตั้งสิบเดือนกว่าจะคลอดเด็กออกมาได้ มันต้องเสี่ยงขนาดไหน ผู้หญิงคลอดลูกเนี่ยเหมือนเดินเฉียดประตูนรกไปรอบหนึ่งเลยนะ!

วันข้างหน้าถ้าเกิดใครกล้าพูดอะไรขึ้นมา ฉันนี่แหละจะไม่ยอมเป็นคนแรก คราวนี้วางใจได้หรือยัง พ่อกับแม่ต้องฟังฉันแน่ๆ พี่ว่าจริงไหมล่ะ”

สีหน้าของไป๋เอี้ยนผ่อนคลายลงมาก “นั่นก็จริง ถ้าอย่างนั้นเธอต้องช่วยพูดแทนฉันด้วยนะ เกิดวันข้างหน้าคลอดออกมาเป็นลูกสาว ฉันคงต้องพึ่งเธอคนเดียวแล้ว!”

“อื้ม ไว้ใจฉันได้เลย!” ลู่ชิงชิงตอบรับทันควัน

ตกค่ำ หลังจากทุกคนกลับมากันพร้อมหน้า ลู่ชิงชิงก็ประกาศเรื่องน่ายินดีนี้ให้รู้กันทั่ว

ทว่าน่าแปลกที่คนอื่นๆ กลับไม่มีใครตื่นเต้นสักนิด ชวนให้ประหลาดใจพิลึก

แน่นอนว่าลู่ชิงชิงไม่ยอมให้ไป๋เอี้ยนต้องอึดอัดใจจนเอ่ยถามเอง เธอจึงเป็นคนถามขึ้นมา “แม่ ทำไมไม่เห็นเซอร์ไพรส์ดีใจสักนิดเลยล่ะจ๊ะ”

หยางซิ่วอิงมองหน้าทุกคนอย่างงงๆ “เรื่องนี้แม่รู้นานแล้วนี่ ทำไมล่ะ แม่ต้องแกล้งทำเป็นดีใจเนื้อเต้นหน่อยไหมล่ะ”

เอาเข้าไป ลู่ชิงชิงเอ็นดูแม่คนนี้จนแทบกลั้นยิ้มไม่อยู่ “ไม่ต้องอยู่แล้วจ้ะ แม่รู้ตั้งนานแล้วเหรอ”

“อืม ก็ใช่น่ะสิ! พวกเราอยู่ด้วยกัน เจอหน้ากันทุกวัน ร่างกายพี่สะใภ้แกมีอะไรเปลี่ยนไปบ้างทำไมแม่จะไม่รู้ อีกอย่างนี่ก็ไม่ใช่ท้องแรกสักหน่อย แม่ถึงเดาออกตั้งนานแล้ว รอแค่ให้พี่สะใภ้แกมาบอกเองนั่นแหละ!” หยางซิ่วอิงตอบไปตามตรง

ไป๋เอี้ยนเองก็พลอยยืนงง หันไปมองสามีที่ยืนอยู่ข้างๆ พลางส่งสายตาเต็มไปด้วยคำถาม

ลู่ชิงซงยกมุมปากยิ้ม “อืม พี่ก็รู้อยู่แล้ว ร่างกายเธอเป็นยังไงพี่รู้ดีที่สุด ที่ไม่ถามก็เพราะกลัวเธอจะคิดฟุ้งซ่านนั่นแหละ”

เมื่อเห็นท่าทางของไป๋เอี้ยนที่ทั้งงุนงงและซาบซึ้งใจ ลู่ชิงชิงก็ยิ้มพลางขยับเข้าไปใกล้ “พี่สะใภ้ ทีนี้วางใจได้แล้วใช่ไหมล่ะ”

หยางซิ่วอิงดึงมือของไป๋เอี้ยนมากุมไว้ “เยี่ยนจื่อ ไม่ต้องคิดมากหรอกนะ ลูกสาวบ้านเราน่ะเป็นดั่งแก้วตาดวงใจกันทุกคน ถ้าคราวนี้ยังเป็นลูกสาวอีกก็ยิ่งดีไม่ใช่เหรอ จะได้มีเพื่อนเล่นกับเสี่ยวเยวี่ยไง แต่ถ้าเป็นลูกชายก็ดี จะได้เบาใจไปอีกเปลาะ”