บทที่ 68 จดหมายที่ส่งมา

ถ้าจะพูดถึงตำแหน่งคนส่งสาร ตามหลักแล้วหนิวเคอเหลียนคงไม่มีทางได้ทำ เพราะภูมิหลังของเขาค่อนข้างล่อแหลม

แต่ยังดีที่เขาปฏิบัติตัวดีมาก ขยันขันแข็งสุดๆ พอว่างก็ช่วยเหลืองานในกองการผลิต วิ่งเต้นส่งข่าว แถมยังเป็นคนหัวไว หัวหน้ากองการผลิตเห็นว่าเขาน่าสงสาร จึงยอมให้ทำงานนี้

เดิมทีหนิวเคอเหลียนมีความฝันอยากเป็นทหารรับใช้ชาติ แต่ตอนไปสมัคร ตรวจสอบความสัมพันธ์ทางสังคมแล้วไม่ผ่านเกณฑ์อย่างแน่นอน เขาจึงต้องพับความคิดนี้เก็บไป

พอลู่ชิงชิงมองดูดีๆ หนิวเคอเหลียนก็นับว่าหน้าตาดูสบายตาไม่น้อย แม้จะไม่ถึงขั้นหล่อเหลา แต่หัวคิ้วแววตากลับเปี่ยมไปด้วยความใจดีและอ่อนโยน ทำให้คนอดรู้สึกเอ็นดูไม่ได้

หนิวเคอเหลียนไม่ได้นั่งลง เขาหยิบจดหมายฉบับหนึ่งออกมาจากกระเป๋าสะพายข้างแล้วยื่นให้ลู่ชิงชิง “น้องสาว นี่จดหมายของเธอ ส่งมาจากเมืองเอกน่ะ”

ลู่ชิงชิงชะงักไปนิด ก่อนจะนึกขึ้นได้ แปดส่วนต้องเป็นเฉียวอวี้แน่ คนอื่นเธอก็ไม่รู้จักเสียหน่อย ถ้าพี่รองเขียนจดหมายมา ป่านนี้คงจ่าหน้าถึงพ่อกับแม่ไปแล้ว

“สองวันนี้ทางเดินลำบาก ก็เลยเพิ่งจะเอามาส่งนี่แหละครับ ถ้าอย่างนั้นอาสอง น้า นั่งกันตามสบายนะ ผมขอตัวก่อน” หนิวเคอเหลียนเสร็จสิ้นหน้าที่ก็หันหลังเดินกลับทันที

“จะรีบไปไหน นั่งพักก่อนสิ!” หยางซิ่วอิงรีบสวมรองเท้าก้าวลงจากเตียงเตา

ลู่ชิงชิงก็เดินออกไปส่งเช่นกัน หลังจากลากันที่หน้าประตูแล้วจึงเดินกลับเข้ามาในห้อง

พอเลิกม่านขึ้นดูก็เห็นลู่กั๋วเฉียงกำลังถือจดหมายฉบับนั้นไว้ในมือ พลิกซองไปมาดูอย่างละเอียด

ลู่ชิงชิงแย่งกลับมาทันควันพลางร้องบอก “พ่อทำอะไรเนี่ย! นี่มันความเป็นส่วนตัวนะ พ่อแอบดูไม่ได้!”

ลู่กั๋วเฉียงหัวเราะร่วน “แหม กับพ่อกับแม่ยังมีเรื่องส่วนตัวอีกเรอะ?”

“แน่นอนสิคะ นี่ต้องเป็นจดหมายที่เฉียวอวี้เขียนมาแน่ๆ ตอนนี้พวกเรากำลังคบหาดูใจกันอยู่นะ เกิดเขาพูดความในใจอะไรหวานๆ ขึ้นมา พ่อก็เห็นหมดน่ะสิ พ่อไม่อายบ้างเหรอ?” ลู่ชิงชิงแสร้งค้อนใส่ไปทีหนึ่ง

ลู่กั๋วเฉียงโบกมือปัด “เอาเถอะๆ พ่อไม่ดูแล้ว ยังไม่ทันไรเลย ข้อศอกก็งอออกนอกบ้านซะแล้ว พ่อล่ะสู้แกไม่ได้จริงๆ!”

ลู่ชิงชิงกระตุกแขนเสื้อเขาเบาๆ “พ่อ วางใจเถอะน่า ไม่ว่าจะแต่งให้ใคร ฉันก็เป็นลูกสาวของพ่อเหมือนเดิม จะกตัญญูกับพ่อแน่นอนจ้ะ!”

“พูดแบบนี้ค่อยน่าฟังหน่อย!” ลู่กั๋วเฉียงยิ้มกว้าง “เอาละๆ แกอ่านไปเถอะ พ่อจะไปทำกับข้าวแล้ว”

หยางซิ่วอิงเดินกลับมาหลังจากส่งแขกเสร็จ ก็กอดฟืนเข้ามา สองสามีภรรยาเริ่มลงมือทำอาหารด้วยกัน

ลู่ชิงชิงอยู่คนเดียวในห้อง เธอหยิบจดหมายขึ้นมาอย่างทะนุถนอม นั่งลงที่ขอบเตียงเตา แล้วกวาดตามองหน้าซองก่อน

ก่อนหน้านี้เธอไม่เคยติดต่อกับใครผ่านจดหมายจริงๆ จังๆ มาก่อนเลย นับตั้งแต่เริ่มจำความได้ เธอก็ใช้โทรศัพท์มือถือไม่ก็อีเมลแล้ว วิธีการเขียนจดหมายแบบนี้มันช่างโบราณเหลือเกิน

การติดต่อสื่อสารในยุคนี้ นอกจากการเขียนจดหมายและส่งโทรเลขแล้วก็มีแค่โทรศัพท์ ทว่าหมู่บ้านเสี่ยวหม่านมีโทรศัพท์ตั้งอยู่เครื่องเดียวที่กองการผลิต ชาวบ้านทั่วไปจะมีของพรรค์นั้นไว้ในบ้านได้อย่างไร

เฉียวอวี้เองก็คงรู้ข้อนี้ ถึงได้เลือกเขียนจดหมายมาหาเธอสินะ!

ซองจดหมายทำจากกระดาษสีน้ำตาล ดูธรรมดาทั่วไป ที่อยู่ผู้รับและที่อยู่ผู้ส่งเขียนไว้อย่างชัดเจน ลายมือเป็นระเบียบเรียบร้อย เป็นอักษรบรรจงแบบข่ายซู ตัวหนังสือมีขนาดเท่ากันหมด ทุกเส้นสายเขียนด้วยความตั้งใจ ลายมือที่ดูหมดจดแฝงไว้ด้วยความพลิ้วไหวอย่างเป็นธรรมชาติ มองดูแล้วให้ความรู้สึกเหมือนลายมือสะท้อนตัวตนของคนเขียนไม่มีผิด

เธอฉีกซองออกแล้วดึงกระดาษจดหมายด้านในออกมา ลายมือข้างในยังคงงดงามสะอาดตา เขียนยาวหน้าครึ่งพอดี เนื้อความค่อนข้างเรียบง่าย แค่ถามไถ่สารทุกข์สุกดิบ และเล่าเรื่องราวทางฝั่งเขาให้ฟัง

คำขึ้นต้นจดหมายที่เขียนว่า ‘ชิงชิง’ ดูสวยงามสะดุดตาเป็นพิเศษ ส่วนคำลงท้ายเขียนไว้เพียงคำเดียวว่า ‘อวี้’

เพียงแค่คำเดียวสั้นๆ ง่ายๆ แต่ลู่ชิงชิงกลับสัมผัสได้ถึงความสนิทสนมลึกซึ้ง ทั้งที่มันก็แค่จดหมายธรรมดาๆ แท้ๆ ตอนอ่านเนื้อหาข้างในเธอยังไม่รู้สึกอะไรเลยสักนิด แต่กลับมาใจเต้นแรงตึกตักกับแค่คำลงท้ายคำเดียวนี่แหละ

เธอพลิกจดหมายอ่านซ้ำไปซ้ำมาอยู่หลายรอบ จากนั้นก็พับเก็บอย่างดี แล้วนำไปใส่ไว้ในตู้ของตัวเอง

ตอนนี้ลู่ชิงชิงเริ่มเข้าใจความหมายของคำว่า ‘เห็นลายมือประหนึ่งพบหน้า’ ขึ้นมาบ้างแล้ว จดหมายนี่มันเป็นสิ่งที่ดีจริงๆ ยามคิดถึงก็หยิบออกมาอ่านซ้ำๆ ดื่มด่ำกับความรู้สึกที่ยังอบอวลไม่จางหาย

ความรู้สึกเช่นนี้ คือสิ่งที่โลกอินเทอร์เน็ตไม่มีวันมอบให้ได้เลย

ขณะเดียวกัน ลู่ชิงชิงก็ได้ข้อสรุปอีกอย่างว่า เฉียวอวี้นี่เป็นพวกปากไม่ตรงกับใจอยู่เหมือนกัน ปากบอกไม่ แต่การกระทำฟ้องชัดๆ

ตอนดูตัวก็พูดตั้งหลายรอบว่าไม่อยากสานต่อ แล้วตอนนี้เป็นไงล่ะ เขียนจดหมายส่งมาเองไม่ใช่หรือไง?

ต่อให้มีโอกาสหนึ่งในหมื่นที่จดหมายนี้ถูกทางบ้านบังคับให้เขียน แต่คำลงท้ายนั่นไม่มีทางมีใครสั่งให้เขียนแน่ เขียนซะหวานชื่นขนาดนั้น หมอนี่มันพวกซึนเดเระชัดๆ

ลู่ชิงชิงสะกดกลั้นความหวานล้ำที่เอ่อล้นในใจ แล้วก้าวเท้าเดินมาที่ห้องโถง เธอใช้เวลาอ่านจดหมายไม่นาน ตอนนี้ข้าวเพิ่งลงหม้อ “แม่คะ เดี๋ยวฉันช่วยติดไฟให้”

“อืม” หยางซิ่วอิงตอบรับพลางๆ จากนั้นก็มองลูกสาวตัวเองอยู่หลายรอบ ท่าทางเหมือนมีอะไรจะพูดแต่ก็กลืนลงคอไป

ลู่ชิงชิงหลุดขำพรืด “แม่คะ อยากถามอะไรก็ถามมาตรงๆ เถอะน่า! ถ้าบอกได้เดี๋ยวฉันก็บอกเองแหละ”

หยางซิ่วอิงหันกลับไปหั่นผักต่อ พยายามปรับน้ำเสียงไม่ให้ดูอยากรู้อยากเห็นจนเกินไป “ชิงชิง แล้วเฉียวอวี้ว่าไงบ้างล่ะ? พูดเรื่องชวนแกไปเที่ยวบ้านไหม?”

“แม่หยั่งรู้ฟ้าดินหรือไงเนี่ย? ทายถูกเผงเลย เขาบอกว่าอยากให้ฉันไปเที่ยวหาจริงๆ” ลู่ชิงชิงลองคิดดูแล้วถาม “แม่ว่าฉันควรไปไหม?”

“แล้วใจแกคิดว่าไงล่ะ?”

“ฉันเหรอ…ยังไม่อยากไปเท่าไรจ้ะ” นี่เป็นความจริง แม้ลู่ชิงชิงจะอยากออกไปจากที่นี่ใจจะขาด แต่ก็ไม่คิดจะรีบร้อนขนาดนั้น

ตอนนี้ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับเฉียวอวี้ยังไม่ลงล็อก แม้เรื่องแต่งงานจะตกลงกันไว้คร่าวๆ แล้ว แต่ความรู้สึกของทั้งสองฝ่ายยังไม่แน่ชัด อย่างน้อยก็ต้องมีเหตุผลที่เหมาะสม ให้ทั้งคู่ได้ลองศึกษานิสัยใจคอกันดีๆ ก่อน แล้วค่อยตัดสินใจว่าจะไปต่อได้หรือไม่

เธออาจไม่มีประสบการณ์ความรัก แต่เห็นมาเยอะแยะ! บรรดาเพื่อนฝูงรอบตัว ข่าวเผือกตามอินเทอร์เน็ต สั่งสอนเธอมาหมดแล้ว เธอไม่ยอมตัดสินใจอะไรเพียงเพราะใจเต้นแรงวูบวาบหรอก

หยางซิ่วอิงเห็นพ้องด้วยอย่างยิ่ง “แกคิดแบบนี้ก็ถูกแล้ว เป็นผู้หญิงอย่าไปทำตัวเสนอหน้าเกินไป ยังไงช่วงเทศกาลเดือนแปดเขาก็ต้องมารับแกไปฉลองอยู่แล้ว ตอนนี้พวกเรายังไม่ต้องรีบไปหรอก”

“อืม ฉันก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน” เทศกาลเดือนแปดที่ชาวบ้านเรียกกันติดปากก็คือเทศกาลไหว้พระจันทร์ จากนี้ไปเหลือเวลาไม่ถึงสองเดือนแล้ว อีกเดี๋ยวเดียวเท่านั้น

หยางซิ่วอิงหั่นผักไปพลางบ่นพึมพำไปพลาง “ชิงชิงเอ๊ย วันหน้าแกไปบ้านเขาแล้ว จำไว้ว่าต้องทำตัวขยันๆ หน่อย ต่อให้ไม่สำเร็จก็อย่าให้คนอื่นเขาเก็บไปนินทาได้”

ลู่ชิงชิงยิ้ม “แม่ไม่มีความมั่นใจในตัวฉันขนาดนั้นเลยเหรอ? ทำไมถึงคิดว่าจะไม่สำเร็จล่ะจ๊ะ?”

หยางซิ่วอิงเองก็รู้สึกว่าคำพูดเมื่อกี้ฟังดูไม่ค่อยเป็นมงคลเท่าไร “แม่ไม่ได้หมายความแบบนั้น ลูกสาวแม่ดีพร้อมขนาดนี้ มีแต่แกนั่นแหละที่จะไม่แลเขา!”

ความมั่นใจแบบไร้ที่มาจริงๆ เลยสิน่า บางทีในสายตาของพ่อแม่ ลูกของตัวเองก็คงดีเลิศที่สุดเสมอนั่นแหละ! ลู่ชิงชิงรู้สึกอบอุ่นในใจ ได้เกิดมาสองชาติ ครอบครัวที่ได้พบต่างก็เป็นคนมีเหตุผลทั้งนั้น ไม่เคยต้องมานั่งปวดหัวกับญาติประสาทเสียเลยสักคน

มื้อเย็นกินจนเหงื่อท่วมตัว อากาศบ้านี่มันแย่จริงๆ!

พอกินเสร็จท้องฟ้าก็ยังสว่างอยู่ หน้าร้อนทางเหนือกว่าฟ้าจะมืดก็ปาเข้าไปสองทุ่ม กินข้าวเสร็จเวลานี้ก็น่าจะแค่ราวหกโมงกว่าๆ เท่านั้น

ชาวบ้านที่ไม่มีอะไรทำต่างพากันออกมานั่งคุยเล่น ลู่ชิงชิงจึงวิ่งไปหาหลิวจิ้งเสียน ถ้าไม่เมาท์มอยก็ไม่รู้จะทำอะไรแล้ว ยุคนี้ไม่มีกิจกรรมบันเทิงเริงใจอะไรเลยสักอย่าง

ข้างลานตากข้าวของหมู่บ้านมีต้นหลิวใหญ่อยู่ต้นหนึ่ง ใต้ร่มไม้มีหินก้อนใหญ่แบนราบสองสามก้อน ชาวบ้านนำมาวางต่อกันไว้ใช้เป็นที่นั่งพักผ่อนหย่อนใจ

เวลานี้ ใต้ต้นไม้เต็มไปด้วยผู้คน พอลู่ชิงชิงกับหลิวจิ้งเสียนเดินมาถึง ก็เห็นว่าตรงนั้นกำลังคึกคักกันใหญ่

ในชนบทก็มีคนมีความสามารถเหมือนกันนะ ลู่กั๋วเฉียงเองก็เป็นหนึ่งในนั้น เขาเล่นซอเอ้อร์หูเป็น แถมยังฝึกฝนด้วยตัวเอง ตอนนี้กำลังนั่งสีซออยู่ใต้ต้นไม้ ท่วงทำนองพลิ้วไหวไพเราะน่าฟังมาก

ส่วนคนที่ร้องเพลงคลอเข้ากับเสียงซอของเขา ก็เป็นผู้ชายวัยไล่เลี่ยกันอีกคน กำลังขับขานทำนองเพลงพื้นบ้านแถบนี้ ฟังแล้วจับใจดีแท้ รอบข้างมีชาวบ้านล้อมวงดูการแสดงกันแน่นขนัด