บทที่ 67 ครั้งสุดท้าย

“งั้นแกก็พูดมาสิ ว่าอีอีกับแม่แกทะเลาะกันเพราะเรื่องอะไร?” ลู่กั๋วเฉียงถาม ในใจรู้แจ้งกระจ่างชัด จะมีสาเหตุอะไรอีกล่ะ ก็ไม่พ้นแม่ผัวรังเกียจที่อีอีคลอดลูกชายให้ไม่ได้นั่นแหละ

แน่นอนว่าซุนหย่งไม่กล้าพูดแบบนั้น เช่นเดียวกับที่คนบ้านลู่คิดไว้ เขาหย่าไม่ได้เด็ดขาด

แม้ว่าลู่อีอีจะคลอดลูกสาวมาสองคน ทว่าวันข้างหน้าก็ยังมีโอกาส พวกเขาอายุยังไม่มากขนาดนั้น ยังมีลูกได้อีก

อีกอย่างลู่อีอีก็เป็นคนซื่อๆ ว่านอนสอนง่าย ทั้งยังหน้าตาสะสวย ภรรยาแบบนี้หาไม่ง่ายเลย ถ้าไม่เจอคนที่เชื่อฟังแต่หน้าตาธรรมดา ก็เจอคนสวยที่เอาแต่ใจจนคุมไม่อยู่

ยิ่งไปกว่านั้น เขาก็ไม่ใช่หนุ่มแน่นอะไรแล้ว หากหย่าแล้วหาใหม่ ย่อมไม่มีทางหาคนแบบอีอีได้อีกแน่นอน

คนบ้านตระกูลซุนคิดหน้าคิดหลัง ปรึกษากันอยู่หลายวัน ในที่สุดก็ตัดสินใจว่าจะต้องรับคนกลับไป ชีวิตยังต้องดำเนินต่อไป

ความจริงลู่กั๋วเฉียงก็รู้ คนบ้านตระกูลซุนนอกจากจะมากเล่ห์และอยากได้ลูกชายเป็นพิเศษแล้ว เรื่องอื่นก็ถือว่าพอไหว อย่างน้อยที่สุดก็เป็นครอบครัวที่ทำมาหากินใช้ชีวิตกันจริงจัง

ตัวซุนหย่งเองก็ไม่เล่นการพนัน ไม่ติดเหล้า นับว่าพอไปวัดไปวาได้ ถ้าไม่มีคุณสมบัติพวกนี้ ตอนนั้นเขาก็คงไม่ยอมยกอีอีให้แต่งออกไปหรอก

“พ่อครับ มันไม่ได้มีเรื่องใหญ่อะไรหรอก ลิ้นกับฟันอยู่ด้วยกันก็ต้องมีกระทบกระทั่งกันบ้าง คำพูดมันพาไปจนเลยเถิดไปถึงตรงนั้นเอง ทุกคนอย่าโกรธเลยนะครับ แม่ผมท่านแก่แล้ว เลอะเลือนไปบ้าง ผมก็ว่าท่านไปแล้ว”

ซุนหย่งเลือกสรรแต่คำพูดที่ฟังดูดีออกมาพูด

ลู่ชิงชิงเอาแต่มองลู่อีอี การจะกลับหรือไม่กลับในครั้งนี้ ขึ้นอยู่กับคำพูดของลู่อีอีเพียงคำเดียว หากเจ้าตัวใจอ่อน คนอื่นก็ช่วยอะไรไม่ได้

ดูจากท่าทางแล้ว วันนี้ซุนหย่งคงสมหวังไปแปดเก้าส่วน ลู่อีอีจะยอมกลับไปแบบนั้นจริงๆ หรือ? ปัญหาที่ต้นเหตุยังไม่คลี่คลาย กลับไปก็ยังจะโดนทุบตีจนต้องเตลิดกลับมาอีกอยู่ดี!

หยางซิ่วอิงไม่อยากให้อีอีตามกลับไปจากใจจริง เด็กโดนรังแกมานะ จะให้จบลงง่ายๆ แบบนี้เหรอ? แต่เธอก็ไม่รู้จะพูดยังไง

ถ้าเรื่องที่อีอีโดนซ้อมรู้ไปถึงหูพ่อของเธอ บ้านนี้ก็คงไม่มีวันสงบสุข ดีไม่ดีอาจจะไปก่อเรื่องใหญ่เข้าอีก ยิ่งไปกว่านั้นอีอีก็รู้แก่ใจดีทุกอย่าง การตัดสินใจเลือกย่อมต้องขึ้นอยู่กับเจ้าตัวแล้ว

ต่อให้หยางซิ่วอิงจะไม่พอใจแค่ไหน ก็คงเข้าไปก้าวก่ายชี้นิ้วสั่งไม่ได้ ท้ายที่สุดเธอก็ไม่ใช่แม่แท้ๆ ของอีอี อีกทั้งเด็กคนนี้ก็ไม่ได้มองเธอเป็นแม่ ตัวเธอเองจึงไม่มีสิทธิ์มีเสียงอะไรเท่าไร

ไม่มีใครพูดอะไร ซุนหย่งมองคนนั้นคนนี้ สุดท้ายก็หันสายตาไปหยุดที่ลู่อีอี “น้อง กลับบ้านกับพี่เถอะนะ อยู่รบกวนพ่อกับแม่ที่นี่นานๆ ก็ไม่ค่อยดีหรอก”

แม้ว่าลู่อีอีจะไม่เคยเรียกหยางซิ่วอิงว่าแม่เลย แต่ซุนหย่งก็ทำได้ค่อนข้างดีในจุดนี้

ลู่อีอีก้มหน้า ความคิดในหัวตีกันวนไปวนมา

เธอก็รู้ว่ากลับไปแบบนี้มันไม่ดี แต่เธอก็ทำได้แค่กลับไป ไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่น แค่ตัวเองกระเตงลูกติดก็หาคนแต่งงานด้วยยากแล้ว ยิ่งไปกว่านั้นเธอก็ไม่อยากหาพ่อเลี้ยงให้ลูก หากบ้านตระกูลซุนไม่ยอมปล่อยลูกมา ลูกก็ต้องมีแม่เลี้ยง

ไม่ว่าทางไหนก็ไม่ใช่สิ่งที่เธอต้องการทั้งนั้น คิดไปคิดมา เธอก็รู้สึกว่ายังไงก็ต้องกลับไป อย่างไรเสียก็เป็นครอบครัวเดียวกัน

เธออุ้มซุนเสี่ยวอวี๋ไว้ จ้องมองซุนหย่งแล้วพูด “ครั้งสุดท้ายแล้วนะ ฉันจะให้อภัยนายอีกแค่ครั้งเดียว”

ซุนหย่งรีบพยักหน้ารัว “ได้เลย! ต่อไปฉันจะไม่ชวนเธอทะเลาะอีกแล้ว!”

หยางซิ่วอิงหันขวับไปมองลู่อีอี ตาเบิกกว้าง อ้าปากค้างแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา

ลู่กั๋วเฉียงเองก็พูดอะไรมากไม่ได้ ลูกสาวอย่างไรเสียช้าเร็วก็ต้องกลับไป การไม่ทำให้เรื่องบานปลายจนมองหน้ากันไม่ติดย่อมดีที่สุด และเขาก็ไม่คิดจะก่นด่าซุนหย่งให้รุนแรงเกินไป

ในทางกลับกัน เขากลับทำหน้าตาให้ดูประนีประนอมขึ้น เพราะอย่างไรแล้ว การที่เขาทำดีกับลูกเขย ก็เพื่อหวังให้ลูกเขยทำดีกับลูกสาวของตัวเองบ้าง

ลู่ชิงซงอย่างไรเสียก็เป็นพี่ชาย ต้องรู้จักความเหมาะควร ในเมื่อน้องสาวตัวเองพยักหน้าตกลงแล้ว เขาก็ไม่มีความจำเป็นที่จะต้องทำอะไรให้เกินเลยไป

เมื่อตัดสินใจว่าจะกลับ ก็เริ่มเก็บข้าวของ ความจริงก็ไม่มีอะไรให้เก็บมากนัก มีเพียงเสื้อผ้าสำหรับผลัดเปลี่ยนไม่กี่ชุด ใส่ไว้ในย่ามผ้าใบเดียว

ลู่อีอีสะพายย่าม จูงลูกสาวคนโต ส่วนซุนหย่งอุ้มลูกสาวคนเล็ก ทั้งคู่เดินหน้าหลังตามกันมุ่งหน้าไปยังประตูรั้ว

ลู่ชิงชิงเดินรั้งท้าย มองดูแผ่นหลังของลู่อีอีกับเด็กทั้งสองคนนั้น ในใจรู้สึกหม่นหมองอย่างบอกไม่ถูก

ทว่า… ต่อให้เรื่องพรรค์นี้เกิดขึ้นในอีกหลายสิบปีข้างหน้า มันก็ยังคงเป็นเรื่องที่พบเห็นได้ทั่วไปอยู่ดี ผู้หญิงบางคนก็เป็นเช่นนี้ ไม่อยากลุกขึ้นมาต่อสู้ขัดขืนโชคชะตา ยอมจำนนต่อทุกสิ่ง จะบอกว่าพวกเธอน่าเวทนาก็คงไม่ได้ ในเมื่อตัวพวกเธอเองไม่เคยคิดว่าตนเองน่าเวทนาเลยสักนิด

ตอนจวนเจียนจะพ้นประตูรั้วบ้าน ลู่ชิงชิงก็คว้าตัวลู่อีอีไว้แล้วกระซิบเสียงเบา “ถ้ามีคราวหน้าอีกล่ะก็ อย่าทนนะพี่ กลับมาเถอะ พวกเราจะออกหน้าจัดการให้เอง”

ลู่อีอีชะงักไปชั่วครู่ ก่อนจะพยักหน้า รู้สึกว่าการพบกันคราวนี้ น้องสาวดูโตเป็นผู้ใหญ่ขึ้นกว่าแต่ก่อนมาก

ที่ลู่ชิงชิงพูดแบบนี้ ส่วนใหญ่ก็เห็นแก่สายเลือด ในนามคนคนนี้คือพี่สาวของเธอ และในความเป็นจริงก็คือคนในครอบครัว เธอไม่อาจทำเป็นมองไม่เห็นได้

หลังจากส่งคนทั้งกลุ่มกลับไป พอกลับเข้ามาในบ้านก็ไม่มีใครพูดอะไร ต่างคนต่างจมอยู่กับความคิดของตัวเองเงียบๆ

ครู่ต่อมา พนักงานสื่อสารก็เลิกม่านประตูเดินเข้ามาจากข้างนอก

หยางซิ่วอิงหันไปมอง ยังไม่ทันพูดก็ส่งยิ้มให้ก่อน “เสี่ยวหนิวเองเหรอ ทำไมถึงมาได้ล่ะ กินข้าวมาหรือยัง”

ชายหนุ่มเก้อเขินเล็กน้อยพลางโบกมือปฏิเสธ “กินมาแล้วครับน้า น้ากินข้าวกันหรือยังครับ”

“กินแล้วๆ รีบนั่งสิ!”

ลู่ชิงชิงมองดูชายหนุ่มคนนี้ เธอจำได้ว่าคราวก่อนตอนที่พี่รองไปรับเฉียวอวี้ที่ตำบล ก็คือคนคนนี้แหละที่ขับรถแทรกเตอร์ของกองการผลิตพากลับมา

ช่วงนี้เธอออกไปข้างนอกบ้างเป็นครั้งคราว จึงพอจะรู้จักคนในหมู่บ้านนี้อยู่บ้าง

พนักงานสื่อสารคนนี้ชื่อหนิวเคอเหลียน เป็นหนึ่งในไม่กี่ครอบครัวที่ใช้นามสกุลอื่นในหมู่บ้านเสี่ยวหม่าน ได้ยินมาว่าภูมิหลังน่าสงสารทีเดียว

คนตระกูลหนิวฉลาดหลักแหลมกันมาแต่ไหนแต่ไร รุ่นปู่ของเขาใช้ทั้งสมองและชั้นเชิงจนกลายเป็นเจ้าที่ดินรายใหญ่ที่สุดในละแวกรอบแปดถึงสิบลี้

ถ้าหากย้อนเวลากลับไปหรือเลื่อนออกไปสักหลายสิบปี หนิวเคอเหลียนคงเป็นลูกเศรษฐีรุ่นสองอย่างไม่ต้องสงสัย แต่น่าเสียดายที่ชะตาไม่ดี เกิดมาไม่ถูกจังหวะเวลา ในช่วงที่ตระกูลหนิวกำลังรุ่งโรจน์ถึงขีดสุด กลับต้องมาเจอกับช่วงเวลาพิเศษพอดี

เรื่องราวหลังจากนั้นก็เดาได้ไม่ยาก ปู่หนิวถูกจับวิพากษ์วิจารณ์ประณาม ลูกและหลานพลอยโดนหางเลขไปด้วย ทรัพย์สินบ้านช่องและที่ดินถูกยึดไปจนหมดเกลี้ยง ความเป็นอยู่ลำบากยิ่งกว่าชาวนายากจนเสียอีก

คำกล่าวที่ว่าอูฐผอมโซก็ยังตัวใหญ่กว่าม้า ใช้ไม่ได้กับยุคสมัยนี้เลย เพราะมีดวงตานับไม่ถ้วนคอยจับจ้องอยู่! ตอนที่เกิดเรื่องคราวนั้น แทบจะขุดดินพลิกแผ่นดินค้น อะไรที่มีค่าแม้เพียงนิดเดียวก็ถูกกวาดไปหมด กระทั่งกระทะสักใบยังไม่เหลือไว้ให้

เคราะห์ซ้ำกรรมซัด กิจการของปู่หนิวก็แลกมาด้วยหยาดเหงื่อแรงกายตลอดครึ่งค่อนชีวิต ร่างกายจึงทรุดโทรมมานานหลายปี พอถูกขังไว้ในคอกวัวได้ไม่กี่ปีก็สิ้นลมหายใจ

ภรรยาคู่ทุกข์คู่ยากก็สุขภาพย่ำแย่ สิ้นใจตามไปในอีกสองปีให้หลัง ทิ้งลูกๆ ไม่กี่คนไว้ให้ใช้ชีวิตกันเอง พ่อของหนิวเคอเหลียนเป็นลูกคนที่สาม เนื่องจากมีปัญหาเรื่องภูมิหลังชนชั้น จึงไม่เคยได้งานดีๆ ทำเลย

แม่ของหนิวเคอเหลียนทนความลำบากแบบนี้ไม่ไหว เมื่อหลายปีก่อนจึงหอบเสื้อผ้าเก่าๆ หนีไป ทิ้งสองพ่อลูกไว้ให้พึ่งพาอาศัยกันตามมีตามเกิด

อาจเป็นเพราะถูกกระทบกระเทือนจิตใจอย่างรุนแรง พ่อของหนิวเคอเหลียนจึงล้มป่วยลงในเวลาไม่นาน ต้องพึ่งพาลูกชายหาแต้มแรงงานมาเลี้ยงดูเพียงคนเดียว

ยังดีที่บ้านของหนิวเคอเหลียนมีเขาเป็นลูกคนเดียว ซึ่งนับว่าหาได้ยากยิ่ง ชายหนุ่มคนนี้แม้จะอายุน้อย แต่ก็ได้ความขยันขันแข็งตกทอดมาจากตระกูลหนิว จึงยังพอประคับประคองชีวิตกับพ่อไปได้

ข้อเสียเพียงอย่างเดียวก็คือ ไม่มีสาวคนไหนยอมแต่งงานด้วย ปีนี้หนิวเคอเหลียนอายุยี่สิบหกแล้ว สำหรับชนบทถือว่าอายุมากเกินวัยแต่งงานไปไกล ชาวบ้านต่างพากันซุบซิบนินทาว่า หากเขาไม่ครองตัวเป็นโสดไปตลอดชีวิต ก็คงแต่งได้แค่นางม่ายลูกติดที่อายุมากกว่า ดีไม่ดีอาจต้องช่วยเลี้ยงลูกให้คนอื่นด้วยซ้ำ