บทที่ 66 มีคนมา

คำพูดของชาวบ้านผู้ใช้แรงงานแม่นยำจริงๆ วันต่อมาฝนก็เทกระหน่ำลงมาไม่ลืมหูลืมตา ตกอยู่ครึ่งค่อนวันถึงค่อยหยุด

ตอนนี้เป็นช่วงที่พืชผลกำลังงอกงามได้ที่ ฝนห่านี้จึงนับเป็นฝนชโลมดินที่มาได้ถูกจังหวะพอดี ข้อเสียเพียงอย่างเดียวคือถนนหนทางกลายสภาพเป็นโคลนเละเทะไปหมด

ถนนดินในชนบท ปกติก็มีแต่หลุมบ่อ ขรุขระไม่เรียบเสมอกัน แถมฝุ่นยังตลบอบอวล พอมีฝนตกลงมา ฝุ่นผงพวกนั้นผสมเข้ากับน้ำฝน แทบไม่มีทางเส้นไหนเดินดีๆ ได้เลย

ชาวบ้านทำงานอะไรกันไม่ได้มาก กลางวันจึงพากันจับกลุ่มสามคนห้าคนยืนคุยสัพเพเหระอยู่ข้างนอก

ลู่กั๋วเฉียงพาภรรยาและลูกชายนั่งสานเสื่อกันอยู่ในห้อง แม้ยุคนี้จะยังไม่สนับสนุนการผลิตเพื่อค้าขายส่วนตัว แต่การแลกเปลี่ยนซื้อขายเล็กๆ น้อยๆ แบบนี้ก็ไม่มีใครคอยห้ามปรามหรอก

เสื่อพวกนี้ขายไม่แพง และล้วนใช้เวลาว่างทำขึ้นมา ถือเป็นรายได้เสริม ในหมู่บ้านยังมีอีกหลายบ้านที่ทำของพวกนี้ ไม่ใช่แค่เสื่อ แต่ยังมีเข่ง มีกระจาดดิน และอื่นๆ อีกด้วย

ลู่ชิงชิงไม่ได้ช่วย และคนในบ้านก็ไม่ยอมให้เธอช่วย จนถึงตอนนี้ เธอโดนเสื่อบนเตียงเตาทิ่มตำไปตั้งหลายรอบ ไม่เนื้อปลายนิ้วถลอกปอกเปิก ก็โดนตำเข้าไปในซอกเล็บ แทบจะเจ็บแสบพอๆ กับเข็มของแม่นมหยงอยู่แล้ว ทำเอาเธอผวาจนเข็ดขยาด

ท้องฟ้าหลังฝนตกกระจ่างใสเสมอ สีครามเข้มแลดูบริสุทธิ์และปลอดโปร่งเหลือเกิน

อุณหภูมิยังคงสูงอยู่ ทว่าเมื่อเทียบกับก่อนฝนตกก็ลดความอบอ้าวลงไปบ้าง มีความสดชื่นเข้ามาแทนที่ เพียงแต่ความสดชื่นนี้คงอยู่ได้ไม่กี่วันหรอก เพราะยังอยู่ในช่วงกลางฤดูร้อนอยู่ดี

ตอนกลางวันไม่มีอะไรทำ ลู่ชิงชิงจึงชวนพี่ใหญ่ไปเดินดูที่ริมแม่น้ำชิงสุ่ย หลังฝนตกหนัก ระดับน้ำในแม่น้ำเพิ่มสูงขึ้นไม่น้อย โชคดีที่กระแสน้ำยังนิ่งสงบ ไม่มีเค้าลางของน้ำหลากแต่อย่างใด

เด็กๆ จำนวนมากพากันมาเล่นน้ำอยู่ริมตลิ่ง บางคนมีผู้ใหญ่คอยดู บางคนก็มากับเพื่อนรุ่นเดียวกัน

เด็กในยุคนี้ส่วนใหญ่เลี้ยงแบบปล่อย ไม่ได้ประคบประหงมอะไรนัก ทุกบ้านต่างมีลูกเยอะ ความเป็นอยู่ก็ไม่ได้ร่ำรวย ไม่มีอารมณ์สุนทรีย์พอจะมานั่งเฝ้าลูกตลอดเวลาหรอก

ริมแม่น้ำมีผู้คนมากมาย ส่วนใหญ่เป็นพวกผู้ชาย บ้างก็ลุยน้ำเล่นตรงที่ตื้นๆ บ้างก็จับกลุ่มกันสองสามคน ช่วยกันลากอวนจับปลา

ปกติปลาในแม่น้ำไม่ได้มีเยอะ แต่หลังจากฝนตก น้ำจะพัดพาปลาจากต้นน้ำลงมาบ้าง พอให้ได้อะไรติดไม้ติดมือกลับไป

ลู่ชิงชิงมองเด็กพวกนั้นด้วยความกังวล “พี่ใหญ่ เด็กพวกนั้นอันตรายจะตายไป ผู้ใหญ่ที่บ้านเขาวางใจได้ยังไงกัน”

ลู่ชิงซงเห็นจนชินตาแล้ว “ไม่วางใจแล้วจะทำยังไงได้ล่ะ ใครจะไปคอยคุมได้หมด หมู่บ้านที่อยู่ติดริมน้ำน่ะ ทุกปีก็มีคนจมน้ำตายทั้งนั้นแหละ แต่พอถึงปีถัดมาก็ยังมีคนมาเล่นน้ำอยู่ดี”

มองผืนน้ำกว้างใหญ่ ลู่ชิงชิงรู้สึกไม่สบายใจขึ้นมา ความตายนั้นใช่ว่าเธอไม่เคยพานพบ ในชีวิตปกติก็มีคนรู้จักเสียชีวิตไปบ้าง แต่เธอไม่เคยต้องเผชิญหน้ากับมันตรงๆ มาก่อนเลย

ครั้งที่ใกล้ตัวเธอที่สุด ก็คงเป็นตอนที่ตัวเองถูกงมขึ้นมาจากในแม่น้ำนั่นแหละ แถมตอนนั้นเธอยังหมดสติอยู่เลยด้วยซ้ำ

ก็ได้แต่หวังว่าทุกคนจะปลอดภัย โดยเฉพาะพวกเด็กตัวเล็กๆ

ลู่ชิงซงเพียงแค่พาน้องสาวมายืนดูอยู่ริมตลิ่ง ไม่ได้เดินเข้าไปร่วมวงจับปลาด้วย เพราะเขายังไม่วางใจ กลัวว่าถ้าตัวเองผละไป น้องสาวจะพลัดตกลงไปในน้ำอีก เรื่องคราวก่อนเขายังคงฝังใจอยู่

ทั้งสองคนยืนดูอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงค่อยๆ เดินกลับบ้าน ทว่ายังไม่ทันจะก้าวพ้นธรณีประตู ก็เห็นเสี่ยวเยวี่ยยืนชะเง้อรออยู่หน้าบ้านแล้ว

พอเห็นพวกเขากลับมา เสี่ยวเยวี่ยก็วิ่งโผเข้ามาหา “พ่อ อาสาว ลุงใหญ่มาจ้ะ”

ซุนหย่งงั้นเหรอ?

ทั้งสองสบตากันแวบหนึ่ง ก่อนจะรีบสาวเท้าเข้าไปในบ้าน

ไป๋เอี้ยนยืนอยู่ในห้องโถงด้านนอก พอเห็นพวกเขากลับมาก็ส่งสายตาเป็นสัญญาณให้ จากนั้นก็จูงเสี่ยวเยวี่ยเลี่ยงไปที่ห้องฝั่งทิศตะวันตก

ลู่ชิงซงเลิกม่านประตูเดินนำเข้าไปข้างใน โดยมีลู่ชิงชิงตามติดไปติดๆ

พอเข้าไปด้านในก็เห็นลู่กั๋วเฉียงกับภรรยานั่งอยู่ตรงขอบเตียงเตา ลู่อีอีกับลูกทั้งสองคนนั่งอยู่ด้านใน สีหน้าของทุกคนดูไม่สู้ดีนัก

บนม้านั่งตรงพื้นมีผู้ชายนั่งอยู่คนหนึ่ง ลู่ชิงชิงกวาดสายตามอง กะดูจากสายตาน่าจะอายุสักสามสิบได้มั้ง เพราะคนที่ทำงานในไร่นามักจะดูแก่กว่าวัย อายุจริงคงไม่เยอะขนาดนั้น

หน้าตาเหรอ ก็ดูบึกบึนดี ไม่ได้ขี้เหร่ คิ้วเข้มตาโต เพียงแต่แววตามีความมุทะลุเลือดร้อนแฝงอยู่

ลู่ชิงชิงมองแค่สองแวบก็เลิกมอง ยืนนิ่งอยู่ตรงประตูโดยไม่พูดอะไร

บรรยากาศในห้องยังค่อนข้างตึงเครียด แต่ลู่ชิงซงไม่สนใจเรื่องพวกนั้น ก้าวเข้าประตูไปยืนตรงนั้นแล้วสีหน้าก็บึ้งตึงขึ้นมาทันที น้ำเสียงทั้งเย็นชาและแข็งกระด้าง “จำฉันไม่ได้แล้วหรือไง”

สำหรับลู่ชิงซงนั้น ซุนหย่งยังคงเกรงกลัวอยู่ เขาจึงรีบลุกขึ้นยืน “พี่ใหญ่กลับมาแล้วเหรอครับ”

ลู่ชิงซงแค่นเสียงหึ “ทำไม ถ้าฉันไม่พูด นายก็จะไม่คิดทักทายฉันก่อนเลยใช่ไหม”

ซุนหย่งรีบปั้นหน้ายิ้มประจบ “จะใช่แบบนั้นได้ยังไงกันครับ เมื่อกี้ในใจมัวแต่คิดอะไรเพลินไปหน่อย เลยไม่ทันได้ทัก”

คล้ายกับกลัวว่าลู่ชิงซงจะหาเรื่องตำหนิต่อ เขาจึงหันไปมองลู่ชิงชิงพลางยิ้ม “นี่ชิงชิงไม่ใช่เหรอ ไม่ได้เจอกันตั้งนาน โตเป็นสาวเต็มตัวแล้วนะเนี่ย”

เขาถูมือไปมา ดูเคอะเขินอยู่บ้าง “พ่อครับ แม่ครับ ผมมาอย่างรีบร้อน เลยลืมซื้อของติดไม้ติดมือมาฝากพวกท่านเลย”

ลู่กั๋วเฉียงโบกมือ “ช่างเถอะ พวกฉันไม่ได้หวังข้าวของอะไรจากแกหรอก แกทำดีกับอีอีให้มากหน่อยก็ดีกว่าอะไรทั้งหมดแล้ว”

ลู่ชิงซงก้าวไปข้างหน้าสองก้าว ห้องก็ไม่ได้กว้างขวางอะไรอยู่แล้ว คราวนี้ระยะห่างระหว่างเขากับซุนหย่งจึงเหลือเพียงก้าวเดียว ให้ความรู้สึกกดดันอย่างเต็มเปี่ยม “ฉันจะบอกให้นายรู้ ตอนนี้นายยังเป็นน้องเขยฉัน ฉันถึงยังทนนายได้ ถ้านายทำไม่ดีกับอีอี รอถึงวันที่นายไม่ได้เป็นน้องเขยฉันเมื่อไร คอยดูเถอะว่าฉันจะจัดการนายยังไง!”

มุมปากของซุนหย่งกระตุกวูบ ไม่กล้าเถียงอะไร ได้แต่ค้อมตัวพยักหน้าหงึกๆ “ไม่หรอกครับ อีอีเป็นแม่ของลูกผม ผมจะไปทำไม่ดีกับเธอได้ยังไงกัน นี่ก็แค่วันก่อนมีเรื่องขัดใจกันนิดหน่อย ทะเลาะกันไม่กี่คำ เธอก็พาลูกกลับมาแล้ว

พวกท่านลองคิดดู ผัวเมียใช้ชีวิตอยู่ด้วยกัน ลิ้นกับฟันมันก็ต้องมีกระทบกระทั่งกันบ้างไม่ใช่เหรอครับ นี่มันเรื่องธรรมดาจะตาย อีกอย่าง ก็แค่แม่ผมพูดอะไรแล้วอีอีไม่เข้าหู เธอก็เลยพาลอารมณ์เสีย

แล้วผมจะทำยังไงได้ล่ะ เป็นคนเรามันก็ต้องกตัญญูไม่ใช่เหรอครับ ไม่ว่าจะยังไง พวกเราก็เป็นครอบครัวเดียวกัน เรื่องนี้ผ่านไปแล้วก็ให้มันแล้วกันไปเถอะ เห็นแก่ลูก ให้อีอีกลับไปกับผมเถอะครับ!”

ลู่ชิงชิงไม่นึกเลยว่า ผู้ชายที่ดูท่าทางหยาบกระด้างคนนี้จะปากคอคล่องปร๋อช่างเจรจาไม่เบา คำพูดคำจาฟังเผินๆ เหมือนจะมีเหตุผลอยู่ทีเดียว

คนอื่นไม่รู้ แต่หยางซิ่วอิงรู้ดีว่าอีอีโดนทุบตีมา จะให้กลับไปง่ายๆ แค่คำพูดไม่กี่คำเนี่ยนะ นั่นมันไม่ใช่การโยนลูกสาวลงกองไฟหรอกเหรอ

ต่อให้ซุนหย่งจะนึกเสียใจขึ้นมาจริงๆ ก็จะยอมให้เธอกลับไปกับเขาง่ายๆ แบบนี้ไม่ได้เด็ดขาด เรื่องนี้หากไม่สะสางให้เห็นดำเห็นแดง ไม่เอาจริงเอาจังให้รู้เรื่องรู้ราว ต่อไปอีอีคงยิ่งไม่มีที่ยืนในบ้านหลังนั้นแน่

ผัวเมียใช้ชีวิตคู่ร่วมกัน มันก็วัดกันตรงที่ใครจะคุมใครได้ไม่ใช่หรือไง อาศัยจังหวะนี้ตั้งกฎเกณฑ์ขึ้นมาสิถึงจะถูก

แม้ลู่กั๋วเฉียงจะไม่รู้ความจริงทั้งหมด แต่เขาก็มองออกเรื่องหนึ่ง นั่นคือซุนหย่งยังขาดอีอีไม่ได้

อย่างไรเสียก็อยู่กินกันมาตั้งหกปี อีอีไปอยู่ที่โน่นก็รู้ความ ยอมทำงานงกๆ ปานวัวปานควาย ปรนนิบัติรับใช้คนทั้งบ้าน ต่อให้แต่งงานใหม่ ซุนหย่งจะไปหาเมียที่ดีขนาดนี้ได้จากที่ไหนอีก

ดังนั้นในเรื่องนี้ ความคิดเห็นของสองสามีภรรยาจึงตรงกันโดยไม่ได้นัดหมาย

ลู่กั๋วเฉียงกวาดตามองคนในห้อง “ซุนหย่ง อีอีไปอยู่กับแกไม่เคยได้เสวยสุขเลยสักนิด แกยังจะมาหาเรื่องโมโหใส่เธออีก มันไม่เกินไปหน่อยเหรอ ถึงจะบอกว่าเธอพาลูกติดไปด้วย แต่ถ้าคิดจะหาบ้านใหม่อีกคน ก็ยังดีกว่าแกอยู่ดี”

ซุนหย่งรีบโบกไม้โบกมือพัลวัน “พ่อครับ พ่อพูดรุนแรงเกินไปแล้ว ผัวเมียทะเลาะกัน มีที่ไหนจะผูกใจเจ็บข้ามวันข้ามคืนกันล่ะครับ หรือเป็นเพราะสองสามวันนี้ผมไม่ได้มา พวกพ่อแม่เลยตำหนิเอา ผมก็แค่กะว่าจะเกลี้ยกล่อมแม่ผมให้ใจเย็นลงก่อน แล้วค่อยมารับอีอีกลับไปไม่ใช่เหรอครับ ขืนไม่คุยเรื่องนี้ให้เคลียร์ ต่อไปมันก็ต้องทะเลาะกันอีกไม่ใช่หรือไง”