บทที่ 65 ค้นพบ

ตอนค่ำ สองพ่อลูกลู่กั๋วเฉียงกลับจากการไปช่วยงาน พอเห็นลู่อีอีก็ย่อมต้องเอ่ยถาม

ลู่อีอีไม่กล้าบอกเรื่องที่ถูกซ้อม เธอยังไม่ได้ตัดสินใจว่าจะเลิกราหรือไม่ หากทำให้ความขัดแย้งของทั้งสองฝ่ายรุนแรงขึ้นในตอนนี้ ตัวเองก็คงไร้ทางถอยจริงๆ

ความรู้สึกแบบนี้ของเธอ ลู่ชิงชิงเข้าใจได้ดี บนโลกอินเทอร์เน็ตและในเว็บบอร์ด เธอเคยเห็นครอบครัวประสาทแดกมาเยอะแยะ ผ่านการอ่านสารพัดคอมเมนต์จนเข้าใจความคิดของผู้หญิงที่แต่งงานแล้วอย่างถ่องแท้

ผู้ชายที่แต่งงานแล้วส่วนใหญ่ มักรู้สึกว่าเรื่องทุกอย่างลงเอยมั่นคงแล้ว ท่าทีจึงไม่เหมือนก่อนแต่งงาน โดยเฉพาะเมื่อมีลูก ผู้หญิงก็ยิ่งคิดหน้าคิดหลังมากขึ้นไปอีก

คนทั้งประเทศราวๆ ร้อยละแปดสิบต่างประคับประคองชีวิตคู่ทนอยู่กันไปเพราะเหตุผลนานัปการ ทว่าในเหตุผลเหล่านั้นกลับไม่มีเรื่องของตัวพวกเธอเองเลยสักนิด มีแต่คิดเผื่อคนอื่นทั้งนั้น

ส่วนยุคนี้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึง มันหนักหนากว่าแน่นอน ความคิดของผู้คนยังไม่ได้รับการปลดปล่อย ผู้หญิงแทบไม่มีปากมีเสียงอะไรเลย

เมื่อไหร่ที่หย่าร้าง ก็เหมือนรถมือสอง มูลค่าลดฮวบลงทันที ยิ่งถ้าฝ่ายชายสาดโคลนใส่ ก็แทบจะไม่มีชีวิตอยู่ต่อไปในสังคมได้เลย

นี่คือความน่าเศร้าของยุคสมัย และเป็นความน่าเศร้าของผู้หญิงด้วยเช่นกัน

ลู่กั๋วเฉียงไม่ได้พูดอะไรมาก เขารู้อยู่แล้วว่าบ้านตระกูลซุนมีปัญหาเรื่องที่อยากได้หลานชายจนไม่พอใจอีอี เขาเองก็พูดอะไรไม่ได้ถนัด ได้แต่คิดว่าลูกสาวชะตาอาภัพ ไม่ได้เจอผู้ชายดีๆ แบบนั้น

“เอาเถอะ งั้นก็พักอยู่ที่นี่ไปก่อน รออีกไม่กี่วันค่อยดูท่าทีทางฝั่งโน้น ถ้าดีก็ดีไป ถ้าไม่ดีเราก็ไม่ง้อ มีเรื่องอะไรก็บอก พ่อช่วยแกเอง”

“ค่ะ หนูเข้าใจแล้ว” ลู่อีอีพยักหน้า

ตอนเข้านอนช่วงค่ำ ลู่ชิงชิงถูกจัดให้นอนในห้องของพี่ใหญ่ เพราะคนเยอะเกินไป ห้องฝั่งตะวันออกจุคนไม่หมด

สองสามีภรรยาลู่กั๋วเฉียง รวมกับลู่อีอี แล้วยังมีเด็กอีกสองคน แค่นั้นก็เบียดกันมากแล้ว ซ้ำตอนนี้ยังเป็นฤดูร้อน อากาศร้อนแทบขาดใจ ลู่ชิงชิงจึงต้องมานอนที่ห้องฝั่งตะวันตก พี่ใหญ่เอ็นดูเธอ จึงให้นอนติดกับเสี่ยวเยวี่ยตรงปลายเตียงเตา ซึ่งค่อนข้างร้อนน้อยกว่าหน่อย

เฮ้อ สภาพแวดล้อมนี่มันแย่จริงๆ ลู่ชิงชิงที่เติบโตมาแบบประคบประหงม ไม่เคยคิดฝันมาก่อนเลยว่าวันหนึ่งจะต้องมานอนร่วมห้องกับคนทั้งครอบครัว

ตั้งแต่เด็กเธอมีห้องส่วนตัวมาตลอด ทั้งเงียบสงบและสะอาดสะอ้าน แล้วตอนนี้ล่ะ? แต่ก็นั่นแหละ ต้องยอมรับว่ามนุษย์เราเป็นทาสของความเคยชิน มาอยู่ที่นี่ตั้งนาน เธอดันปรับตัวเข้ากับชีวิตความเป็นอยู่ที่นี่ได้จริงๆ เสียแล้ว

มีคำกล่าวไว้ดีนักหนาว่า ในเมื่อมาแล้วก็จงอยู่อย่างสงบใจ ชีวิตถูกจัดสรรมาแบบนี้ ขัดขืนไม่ได้ก็ต้องยอมรับ แถมยังต้องทำตัวเองให้อยู่ดีกินดีให้ได้ด้วย

หลังทนอยู่มาสองคืน อากาศก็ยิ่งร้อนขึ้นเรื่อยๆ เป็นความร้อนอบอ้าวชวนอึดอัด ผู้คนราวกับตกอยู่ในรังถึงนึ่งขนาดยักษ์ เหงื่อไหลไคลย้อยเปียกโชก

เที่ยงวันนั้น พอกินข้าวเสร็จ ทุกคนก็หาที่เย็นๆ นั่งพักผ่อน ลู่อีอีกับลูกๆ นอนกลางวันอยู่ในห้อง เพราะทะเลาะกันจนหนีกลับมา เธอจึงไม่อยากให้คนในหมู่บ้านเห็นหน้า พยายามเก็บตัวให้มากที่สุด

ลู่ชิงชิงนั่งคุยเล่นกับไป๋เอี้ยนอยู่ในลานบ้าน หยางซิ่วอิงก็เย็บพื้นรองเท้าคู่อื่นต่อ เข็มร้อยด้ายเคลื่อนไหวอย่างคล่องแคล่ว มีบทสนทนาแทรกขึ้นมาเป็นระยะ

“พี่ซง ไปจับปลาไหม!” หลิวฉางซุ่นยืนตะโกนอยู่หน้าประตูรั้วใหญ่

ลู่ชิงซงกับพ่อกำลังเก็บของอยู่ใต้ชายคาในลานบ้าน พอได้ยินเสียงคนเรียกก็เงยหน้าขึ้นมอง “อ้าว ฉางซุ่นเองเหรอ ไปสิ เดี๋ยวนี้แหละ!”

ลู่ชิงซงบอกลาพ่อแล้วเดินออกจากลานบ้านไปทันที สองคนเดินเคียงข้างกัน มุ่งหน้าตรงไปยังแม่น้ำชิงสุ่ย

คิ้วของลู่ชิงชิงขมวดมุ่นอยู่ตลอดเวลา ตั้งแต่เห็นหลิวฉางซุ่นเมื่อครู่ก็ยังไม่คลายออก

จะว่าไป หลิวฉางซุ่นก็นับเป็นผู้มีพระคุณช่วยชีวิตเธออยู่เหมือนกัน ถ้าตอนนั้นเขาไม่ได้ตะโกนเรียกคน ตัวเธอจะลอยไปถึงไหนก็ไม่รู้

แน่นอนว่า คนสำคัญที่สุดย่อมเป็นคนที่กระโดดลงไปช่วยเธอในน้ำ ทว่าความชอบของหลิวฉางซุ่นก็ปฏิเสธไม่ได้ เพียงแต่ทั้งสองคนแทบไม่ได้มีปฏิสัมพันธ์กันเลย

ในวันนั้นหลังจากเธอฟื้นขึ้นมา ก็ไม่เห็นคนอื่นอีก ต่อมาแม้จะเคยเห็นหลิวฉางซุ่นอยู่ไกลๆ สองสามครั้ง แต่ก็ไม่เคยได้คุยกันในระยะประชิดเลยสักที

หลิวฉางซุ่นกับลู่ชิงซงอายุห่างกันไม่กี่ปี ปกติเขาไม่ค่อยแวะมาที่นี่ มักจะเจอกันข้างนอกแล้วนัดแนะกันเสียมากกว่า

การมาหาถึงบ้านอย่างวันนี้ ในความทรงจำของลู่ชิงชิงนับเป็นครั้งแรกทีเดียว

แต่ว่า… เสียงนั้นช่างคุ้นหูเหลือเกิน เมื่อก่อนเธอเคยได้ยินเขาพูดอยู่ไกลๆ ตอนนั้นไม่ได้เก็บมาใส่ใจ แต่พอได้ยินชัดๆ เมื่อครู่ จู่ๆ ก็นึกถึงเรื่องบางเรื่องขึ้นมาได้

คืนนั้น ตรงชายป่าละเมาะ เสียงของผู้ชายคนนั้นเหมือนกับหลิวฉางซุ่นไม่มีผิด!

เรื่องบังเอิญหรือเปล่า? ลู่ชิงชิงก็ไม่แน่ใจ แต่คิดว่าคงไม่ใช่ เพราะเธอเป็นพวกหูไวต่อเสียงมาก แม้เสียงคนเราจะคล้ายคลึงกัน ทว่าย่อมมีจุดต่างเล็กๆ น้อยๆ เสมอ

แต่เธอก็ไม่กล้าด่วนสรุป อีกอย่าง ถึงจะใช่แล้วทำไมล่ะ? เธอกับหลิวฉางซุ่นไม่ได้สนิทกัน กับเมียของเขายิ่งไม่สนิท จะรู้หรือไม่รู้ก็ไม่ต่างกันสักนิด

หลังจากทั้งสองคนเดินออกไปแล้ว ลู่ชิงชิงจึงแกล้งถามไป๋เอี้ยนขึ้นมาราวกับไม่ได้ใส่ใจ “พี่สะใภ้ใหญ่ พี่ใหญ่กับฉางซุ่นสนิทกันมากเลยเหรอคะ”

ไป๋เอี้ยนพยักหน้า “อืม คนหมู่บ้านเดียวกัน โตมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก ก็ถือว่าสนิทกันมากนะ พวกกลุ่มนั้นนิสัยดีกันทุกคนแหละ”

“งั้นเหรอ แล้วฉางซุ่นคนนี้เป็นคนยังไงเหรอพี่” กลัวพี่สะใภ้จะเข้าใจผิด ลู่ชิงชิงจึงรีบเสริมว่า “ฉันแค่กลัวพี่ใหญ่ไปสุงสิงกับคนไม่ดีแล้วจะพลอยเสียคนน่ะ ก็เลยถามดูเฉยๆ”

ไป๋เอี้ยนยิ้มขำ “คิดมากจริงเชียวเรา ฉางซุ่นเขาก็ใช้ได้อยู่นะ เมื่อก่อนตอนยังไม่แต่งงานก็มาบ้านเราบ่อยๆ วันไหนว่างยังเคยมากินข้าวที่นี่เลย พอแต่งงานไปไม่กี่ปีมานี้ถึงไม่ค่อยได้มา คนมีครอบครัวแล้วมันก็ต่างออกไปอย่างนี้แหละ”

“แล้วเมียเขาเป็นคนยังไงเหรอคะ ทั้งสองคนรักกันดีไหม”

ไป๋เอี้ยนไม่ได้คิดอะไรมาก คิดว่าแค่คุยเล่นฆ่าเวลา “จ้าวหลานเมียเขาก็คนหมู่บ้านนี้นี่แหละ ตระกูลจ้าวเป็นตระกูลใหญ่ในหมู่บ้าน เพียงแต่อายุมากกว่าเธอ พวกเธอเลยไม่ค่อยสนิทกัน แต่เขาเข้ากับพี่สาวใหญ่ของเธอได้ดีอยู่นะ

คนนั้นน่ะดีเชียวล่ะ กุลสตรีเรียบร้อย ไม่มีเล่ห์เหลี่ยมร้ายกาจอะไร ฉางซุ่นเองก็ดีกับเมียมาก ติดอยู่แค่อย่างเดียว…”

“ติดอะไรเหรอคะ” ลู่ชิงชิงรู้สึกว่า เข้าเรื่องสำคัญแล้ว

ไป๋เอี้ยนกวาดตามองรอบตัว แล้วหันไปดูแม่สามีที่กำลังนั่งเย็บพื้นรองเท้าอยู่ข้างๆ จากนั้นจึงลดเสียงกระซิบ “ก็ติดตรงที่แม่ผัวไม่ค่อยดีกับเขาน่ะสิ เธอก็รู้นี่ แต่งงานกันมาตั้งหลายปีแล้วแต่ยังไม่มีลูกสักที แม่ผัวเลยไม่พอใจมาก ปากก็ร้ายด้วย ถ้าไม่ใช่เพราะฉางซุ่นคอยช่วยไว้ ป่านนี้คงตีกันบ้านแตกไปแล้ว”

“ฮึ” หยางซิ่วอิงที่เงียบมาตลอดจู่ๆ ก็ส่งเสียงขึ้น “ฉันล่ะไม่อยากจะพูดถึงเรื่องไร้สาระของบ้านนั้นเลย ช่วยเมียอะไรกันล่ะ? ฉางซุ่นน่ะอย่าเห็นว่าท่าทางซื่อๆ เชียวนะ เจ้าเล่ห์จะตายไป! คนบ้านตระกูลจ้าวมีตั้งเท่าไหร่ ถ้าเขาทำให้จ้าวหลานต้องทนทุกข์ มีหวังโดนพ่อตาหักขาเอาพอดี”

ไม่นึกเลยว่าจะมีเรื่องแบบนี้เกี่ยวพันอยู่ด้วย ในหัวของลู่ชิงชิงจึงผุดความคิดขึ้นมาทันที แต่เธอยังไม่คิดจะเล่าเรื่องที่แอบได้ยินในคืนนั้นออกไป “กลัวอะไรกันล่ะคะ บ้านตระกูลหลิวก็เป็นตระกูลใหญ่ในหมู่บ้านเหมือนกัน ถ้ามีเรื่องกันจริงๆ ฝั่งนั้นก็คงไม่ยอมเสียเปรียบหรอก”

“เรื่องนั้นพูดยาก ไม่ว่าจะยังไง ผู้หญิงที่คลอดลูกไม่ได้ มันก็เป็นความผิดทั้งนั้นแหละ” หยางซิ่วอิงยังคงมีความคิดแบบคนรุ่นเก่า

ลู่ชิงชิงคร้านจะมานั่งอธิบายความรู้ให้แม่ฟังว่าผู้ชายเองก็มีบุตรยากได้เหมือนกัน ในใจรู้สึกไม่เป็นธรรมแทนจ้าวหลานเหลือเกิน ต่อให้ไม่มีลูก แต่ผัวเมียอยู่กินกันมาก็น่าจะมีความผูกพันกันบ้างสิ? ยิ่งแต่งงานกันมาตั้งหลายปี ขนาดเลี้ยงหมาเลี้ยงแมวยังตัดใจทิ้งไม่ลงเลย นับประสาอะไรกับคนเป็นๆ ทั้งคน จะตัดใจทิ้งกันลงคอได้ยังไง?

ยิ่งคิดก็ยิ่งหงุดหงิดใจ เธอเลยตัดบทสนทนาดื้อๆ ยกมือขึ้นปาดเหงื่อบนหน้าผากแล้วบ่น “นั่งเฉยๆ ยังร้อนขนาดนี้ อากาศอะไรกันเนี่ย!”

หยางซิ่วอิงเงยหน้ามองท้องฟ้าที่โปร่งไร้เมฆ “ฉันดูแล้ว ลมมันคงอบอ้าวดักฝนละมั้ง วันสองวันนี้ต้องมีฝนตกหนักแน่ๆ”