บทที่ 64 รู้ดีแก่ใจ

ชั่วพริบตาเดียว ลู่อีอีก็คิดอะไรไปมากมาย เธอเหลือบมองลู่ชิงชิงแล้วพูดขึ้น “ช่วงก่อนหน้านี้ จริงๆ ฉันอยากจะกลับมาอยู่หรอก…”

“เรื่องอะไรเหรอ” ลู่ชิงชิงอุ้มเสี่ยวอวี๋อยู่ ชั่วขณะนั้นจึงยังตามไม่ทัน

ลู่อีอีนิ่งเงียบไปครู่หนึ่งก่อนพูด “ก็เรื่องที่เธอตกน้ำนั่นไง ตอนนั้นฉันกลับมาไม่ได้จริงๆ ซุนหย่งเขาไม่ยอมให้ฉันกลับมา”

“อ๋อ เรื่องนั้นเอง ไม่เป็นไรหรอก ฉันแค่ไม่ระวังเลยพลัดตกน้ำไป ไม่ได้เป็นเรื่องใหญ่อะไร” คำว่ากระโดดน้ำฆ่าตัวตายอะไรทำนองนั้น ลู่ชิงชิงไม่อยากได้ยินทั้งนั้น

แต่ฟังจากที่พูด ดูเหมือนพี่สาวคนโตคนนี้ก็ไม่ได้เย็นชาขนาดนั้น และก็ไม่ได้หมดเยื่อใยกับน้องสาวคนนี้เสียทีเดียว

“ชิงชิง ตอนนี้ฉันเข้าใจเรื่องหนึ่งแล้วล่ะ” ลู่อีอีกระซิบเสียงเบา “มีแต่ครอบครัวเราเท่านั้นแหละที่ตัดกันไม่ขาด ยังไงเธอก็เป็นน้องสาวฉัน ย่อมสนิทใจกว่าคนอื่นอยู่แล้ว เมื่อก่อนเป็นพี่เองที่ไม่ดี ไม่ควรคิดเล็กคิดน้อยเลย”

ลู่ชิงชิงตอบทันควัน “ไม่เป็นไรหรอก ฉันไม่ได้เก็บมาใส่ใจเลย”

เธอพูดความจริง เจ้าของร่างเดิมจะผูกใจเจ็บหรือไม่นั้นเธอไม่รู้ แต่อย่างไรเสีย นี่ก็เพิ่งจะเป็นครั้งแรกที่เธอได้เจอลู่อีอี และพอจะจับทางนิสัยใจคอของคนคนนี้ได้คร่าวๆ แล้ว

ความจริงลู่อีอีเป็นคนค่อนข้างซื่อๆ ไม่มีพิษมีภัยอะไร เมื่อก่อนอาจจะแค่นิสัยไม่ลงรอยกับน้องสาว แต่ตอนนี้คงเป็นเพราะเจอมรสุมชีวิตหนักเข้า เลยอยากจะประสานรอยร้าวกับคนในครอบครัว

เรื่องนี้ก็ไม่แปลก ในเมื่อนิสัยของสองสามีภรรยาลู่กั๋วเฉียงเป็นคนแบบนั้น พวกเขาจะสั่งสอนลูกให้กลายเป็นคนชั่วร้ายเกินไปได้อย่างไร เรื่องอุปนิสัยใจคอนอกจากกรรมพันธุ์เพียงส่วนน้อยแล้ว ส่วนใหญ่ก็มาจากการอบรมสั่งสอนและทำให้เห็นเป็นแบบอย่างทั้งนั้น

“ชิงชิง เธอไม่เก็บมาใส่ใจก็ดีเหลือเกิน หลายปีมานี้ฉันเองก็ไม่ได้ตั้งใจจะคอยแก่งแย่งกับเธอหรอกนะ…เอาเถอะ ไม่พูดถึงเรื่องพวกนั้นแล้ว มันผ่านไปแล้วล่ะ ตอนนี้มีเรื่องหนึ่งที่ฉันอยากจะถามเธอหน่อย”

“เรื่องอะไรล่ะ ว่ามาสิ!”

ลู่อีอีคอยเงี่ยหูฟังความเคลื่อนไหวด้านนอก แล้วขยับเข้ามาใกล้พลางลดเสียงลง “ได้ยินว่าเธอจะได้แต่งเข้าเมืองเหรอ ทำไมฉันได้ยินมาว่าผู้ชายคนนั้นดวงกิน…”

“พี่ใหญ่” ลู่ชิงชิงเอ่ยแทรกคำพูดที่อีกฝ่ายยังพูดไม่จบ “คำพูดคนอื่นน่ะอย่าไปเชื่อให้มันง่ายนักเลย ฉันมีแผนในใจอยู่แล้ว บ้านเราไม่มีทางปล่อยให้ฉันต้องเสียเปรียบหรอก”

“มันก็ใช่ ตอนที่ฉันแต่งกับซุนหย่ง บ้านเราก็พูดแบบนี้เหมือนกัน แต่รู้หน้าไม่รู้ใจนะ ดูท่าทางแล้ว พ่อคงยังไม่รู้เรื่องนี้สินะ ถ้าเขารู้เข้าละก็ ไม่มีทางยอมตกลงแน่ๆ”

ลู่ชิงชิงที่เมื่อครู่ยังยิ้มแย้มอยู่ พอได้ยินก็ชักสีหน้าขรึมลงโดยพลัน “พี่ใหญ่ พี่พูดกับฉันคนเดียวก็พอ เรื่องนี้ห้ามให้พ่อกับแม่ได้ยินเด็ดขาด พี่ใหญ่ก็ไม่ได้ ถ้าพี่พูดจาซี้ซั้วละก็ ก็ถือเสียว่าไม่ต้องมีฉันเป็นน้องสาวอีก”

สีหน้าของลู่อีอีเปลี่ยนไปทันที “ก็ได้ ฉันขี้เกียจจะยุ่งเรื่องของเธออยู่แล้ว หวังดีแท้ๆ แต่ดันไม่เห็นค่า”

“เรื่องนี้ฉันรู้ว่าต้องทำยังไง” ความจริงลู่ชิงชิงเข้าใจกระจ่างแจ้งดี เรื่องนี้ไม่ช้าก็เร็วคนในบ้านก็ต้องรู้อยู่ดี

ตอนนี้คนทั้งหมู่บ้านรู้กันหมด แม้แต่หมู่บ้านอื่นก็ยังแว่วเสียงกันไปทั่ว เพียงแค่ไม่มีใครกล้ามาพูดต่อหน้าคนในครอบครัวของเธอตรงๆ เท่านั้น

แต่ถ้าเกิดมีพวกปากสว่างล่ะ ถ้าเกิดคนอื่นคุยกันแล้วคนในบ้านบังเอิญไปได้ยินเข้าล่ะ เรื่องไม่คาดฝันมันย่อมเกิดขึ้นได้เสมอ

ปิดบังได้ชั่วคราว แต่คงปิดไว้ได้ไม่นาน เธอแค่อยากให้พวกเขารู้เรื่องนี้ช้าที่สุดเท่าที่จะช้าได้ เธออยากออกไปจากที่นี่ ไม่ใช่แค่เพื่อตัวเองเท่านั้น แต่เพื่อคุณยาย และก็…เพื่อเฉียวอวี้ด้วย

ที่แท้ความรู้สึกผูกพันมันเป็นเรื่องที่อธิบายออกมาเป็นคำพูดไม่ได้จริงๆ ไม่มีเหตุผล ไม่มีกฎเกณฑ์ แม้ว่าในก้นบึ้งหัวใจจะเคยวาดภาพคนคนนั้นไว้สารพัดรูปแบบ แต่พอได้พบเขาเข้าจริงๆ ทุกภาพฝันที่เคยวาดไว้กลับกลายเป็นว่าถูกสร้างขึ้นมาเพื่อเขาโดยเฉพาะ

หากว่าพวกเขาจะได้อยู่ด้วยกันจริงๆ มันก็คงดีไม่น้อย ถ้ากลับไปไม่ได้ ก็ใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ต่อไปแล้วกัน!

ลู่ชิงชิงเป็นพวกมองโลกในแง่ดีมาตลอด ปรับตัวตามสถานการณ์ได้เสมอ ถึงแม้ในใจจะอยากกลับไปแค่ไหน แต่ก็ต้องยอมรับความเป็นจริง

เธอตัดสินใจแล้ว ปล่อยให้ทุกอย่างเป็นไปตามวาสนาก็แล้วกัน

มื้อเที่ยงก็เหมือนกับทุกวัน ไม่ได้มีอะไรเพิ่มขึ้นมาเป็นพิเศษเพียงเพราะลู่อีอีกลับมา ถึงอย่างไรทุกคนก็กินกันแบบนี้อยู่แล้ว

ยุคสมัยนี้ เนื้อกับน้ำมันต่างเป็นของหายาก มีเพียงโอกาสพิเศษจริงๆ เท่านั้นถึงจะพอหามากินได้

กับข้าวเป็นข้าวฟ่างต้มน้ำ ผัดมันฝรั่งเส้น แล้วก็ผักชวีหมาไช่ที่หยางซิ่วอิงไปขุดมาจากคันนาเมื่อเช้า เอามาจิ้มเต้าเจี้ยวกินกำลังดี ช่วยดับร้อนถอนพิษไข้

ที่บ้านมีเด็กเพิ่มมาสองคน จึงนึ่งไข่ตุ๋นใส่ชามมาเป็นพิเศษ แค่สองฟองแบ่งให้เด็กทั้งสามคนกิน ถึงอย่างนั้นพวกเด็กๆ ก็กินกันอย่างเอร็ดอร่อยมีความสุขมาก

ซุนไอ้หนานตักไข่ตุ๋นกินพลางเอ่ยขึ้นมาจากใจ “อันนี้อร่อยจังเลยค่ะ หนูไม่เคยได้กินมาก่อนเลย”

ลู่ชิงชิงลูบหัวเล็กๆ ของซุนไอ้หนานเบาๆ “หนานหนานอยู่ที่บ้านไม่เคยกินไข่ตุ๋นเหรอจ๊ะ”

ซุนไอ้หนานส่ายหน้า “ไม่เคยค่ะ ย่าบอกว่าหนูเป็นเด็กผู้หญิง ไม่ต้องกินของดีๆ หรอก”

ลู่ชิงชิงรู้สึกสะท้อนใจขึ้นมาทันที ในเวลานี้ เธอรู้สึกโชคดีเหลือเกินที่ตัวเองเกิดในยุค 90 จึงไม่เคยต้องมาทนรับการรังแกแบบนี้ นี่มันโลกบ้าบออะไรกัน เด็กผู้หญิงแล้วมันทำไม เด็กผู้หญิงจะกินของดีๆ บ้างไม่ได้หรือไง

หยางซิ่วอิงยิ่งโมโหหนักขึ้นไปอีก ลูกสาวสองคนในบ้านไหนเลยเคยต้องมาทนรับความอยุติธรรมพรรค์นี้ “อีอี แกกับลูกๆ อยู่ที่นี่แหละ ไม่ต้องกลับไปแล้ว ถ้าอยากจะแต่งใหม่ พวกเราก็ค่อยหาคนใหม่ แต่ถ้าไม่อยากหา แม่กับพ่อแล้วก็พี่ชายแกจะช่วยกันเลี้ยงดูพวกแกสามคนแม่ลูกเอง”

ลู่อีอีรู้สึกอึดอัดแน่นอยู่ในอก “เอาไว้ค่อยว่ากันเถอะจ้ะ”

ไป๋เอี้ยนได้ยินเข้าก็ชักไม่สบอารมณ์ “อะไรคือเอาไว้ค่อยว่ากัน แกยังคิดจะกลับไปคุยกับมันอีกหรือไง แล้วเจ้าซุนหย่งมันจะไม่ลงไม้ลงมือกับแกอีกเหรอ”

“แล้วฉันจะทำยังไงได้ล่ะ” ลู่อีอีวางตะเกียบลงทันที ไม่มีกะจิตกะใจจะกินข้าวต่อแล้ว “จะให้หย่าจริงๆ เหรอน่ะ แล้วหลังจากนั้นใครเขาจะยังเอาฉันอีกล่ะ ไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่น แค่ฉันมีลูกติดมาด้วยนี่ก็ไม่มีใครเอาแล้ว”

ลู่ชิงชิงแย้มยิ้ม “พี่ใหญ่ อย่าพูดแบบนั้นสิคะ ตอนนี้พี่ยังอายุไม่มาก จะยอมทนให้เขารังแกไปทั้งชีวิตจริงๆ เหรอ ตัวพี่เองอาจจะทนได้ แล้วหนานหนานกับเสี่ยวอวี๋ล่ะจะกลายเป็นยังไง

อีกอย่าง ใครบอกกันว่าไม่มีใครเอา ถึงจะเคยแต่งงานแล้ว แต่พี่ทำงานก็เก่ง หน้าตาก็ดี ยังต้องกลัวว่าจะไม่มีใครเอาอีกเหรอคะ”

จากการทำความเข้าใจมาระยะหนึ่ง ลู่ชิงชิงรู้ว่าการหย่าร้างในยุคนี้ ฟังดูแล้วไม่ใช่เรื่องดีสักเท่าไร อย่าว่าแต่ยุคนี้เลย แม้แต่ในยุคเดิมที่เธอจากมา คนโสดกับการหย่าร้างก็ยังต่างกันลิบลับ เพียงแต่ระดับการยอมรับของผู้คนไม่เท่ากันเท่านั้น

ถึงชื่อเสียงจะไม่ค่อยดี แต่ในกรณีของลู่อีอี ผู้คนก็น่าจะเข้าใจและเห็นใจอยู่หรอก เพราะฝ่ายที่ผิดคือซุนหย่ง ส่วนเธอเป็นผู้ถูกกระทำ

คล้ายกับได้รับความกล้าหาญที่ทุกคนช่วยกันเติมให้ ลู่อีอีจึงไม่ได้ดูหดหู่เซื่องซึมเหมือนก่อนหน้านี้แล้ว พอจะมีกำลังใจขึ้นมาบ้าง “จริงเหรอ เอาเข้าจริง ฉันเองก็ไม่อยากกลับไปบ้านหลังนั้นแล้วล่ะนะ ถึงยังไงเด็กทั้งสองคนก็เป็นผู้หญิง พวกเขาไม่ได้มีความรู้สึกเสียดายอะไรอยู่แล้ว”

“อื้ม คิดแบบนี้แหละถูกแล้ว ผู้ชายดีๆ ยังมีอีกตั้งเยอะแยะค่ะ” ลู่ชิงชิงเอ่ยปลอบ

ในใจเธอตัดสินใจแล้วว่า ในอนาคตจะต้องช่วยหาผู้ชายดีๆ ให้ลู่อีอีสักคน อืม… เอาล่ะสิ ภารกิจเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งอย่างแล้วใช่ไหมเนี่ย?

“ที่จริงแล้ว…” ไป๋เอี้ยนลังเลเล็กน้อย กวาดตามองทุกคน ก่อนจะพูดออกมาว่า “ในหมู่บ้านเรามีคนที่เหมาะสมอยู่นี่นา ฉันว่าต้าจ้วงก็ดีอยู่นะ”

“ไม่ได้ ไม่ได้เด็ดขาด!” ยังไม่ทันที่ลู่อีอีจะคัดค้าน หยางซิ่วอิงก็ปฏิเสธเสียงแข็งทันควัน “อู๋ต้าจ้วงเนี่ยนะ ไม่ได้เด็ดขาดหรอก คนทั้งหมู่บ้านเขาก็รู้กันหมดว่าสมองเขาไม่ค่อยดี อีอีบ้านเราจะไปแต่งกับเขาได้ยังไงกัน ต่อให้หย่ามาแล้วเขาก็ไม่คู่ควรอยู่ดี”

ไป๋เอี้ยนหน้าแดงระเรื่อ “ฉันก็แค่พูดไปเรื่อยเปื่อย คนตัดสินใจก็ยังเป็นอีอีอยู่ดีนั่นแหละ อีกอย่าง ต้าจ้วงเขาก็แค่เป็นคนซื่อๆ ไปหน่อย แต่ฉันว่าเขาไม่ได้โง่จริงๆ หรอก บางทียังหัวไวคิดทันเร็วกว่าใครเพื่อนเสียอีก”

อู๋ต้าจ้วงเหรอ?

ลู่ชิงชิงลองทบทวนความทรงจำ ดูเหมือนคนที่แบกเธอกลับมาจากริมแม่น้ำวันนั้นก็คือคนคนนี้ ซึ่งเป็นคนที่คนทั้งหมู่บ้านยอมรับกันว่าเป็นไอ้หนุ่มตัวโตแต่ทึ่ม

ทว่าหลังจากนั้นเธอก็ไม่ค่อยได้เจอเขาเท่าไร จำหน้าตาไม่ค่อยได้แล้ว คนคนนั้นจะไหวเหรอเนี่ย?