บทที่ 63 มีบัลลังก์ให้สืบทอดหรือไง

ไป๋เอี้ยนช่วยทำมื้อเที่ยง ลู่ชิงชิงจึงอาสาช่วยเลี้ยงเด็ก เธอชอบเด็กเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว ยิ่งช่วงนี้สนิทสนมกับเสี่ยวเยวี่ยเป็นอย่างดี พอเห็นเด็กสองคนนี้เข้าก็เอ็นดูไม่แพ้กัน

ลู่เสี่ยวเยวี่ยก็อยู่บ้าน เลยมานั่งเล่นกับลูกพี่ลูกน้องทั้งสองคนด้วย

ปกติทางบ้านสามีของลู่อีอีกวดขันเคร่งครัดมาก เธอจึงแทบไม่ได้กลับมาเยี่ยมบ้านเดิม นอกเสียจากว่าบ้านสามีจะใช้ให้กลับมายืมของหรือยืมเงินถึงจะยอมให้มา หากคิดอยากจะมาดูหน้าพ่อแม่ บอกเลยว่ายากเย็นยิ่งนัก

นานๆ ครั้งเมื่อสองสามีภรรยาลู่กั๋วเฉียงคิดถึงลูกสาว ก็จะไปเยี่ยมที่บ้านตระกูลซุนในหมู่บ้านข้างๆ แต่แน่นอนว่าพอพวกเขาไปถึง คนบ้านตระกูลซุนก็เล่นละครตบตาได้แนบเนียน จนทำให้คิดไปว่าลู่อีอีมีความเป็นอยู่ที่ดี

ดังนั้นตลอดหลายปีมานี้ คนที่บ้านจึงแทบไม่รู้เลยว่าวันเวลาที่ลู่อีอีเผชิญอยู่นั้นเป็นอย่างไรกันแน่

รู้เพียงแค่ว่าเพราะไม่มีลูกชาย ชีวิตความเป็นอยู่ของเธอจึงไม่ราบรื่นนัก แต่คาดไม่ถึงเลยว่าจะลุกลามใหญ่โตถึงขั้นโดนลงไม้ลงมือ

เรื่องพวกนี้ เวลากลับมาบ้านลู่อีอีไม่เคยเล่าออกมาให้กระจ่างชัด เพราะกลัวว่าหากคนบ้านสามีรู้เรื่องเข้าจะยิ่งได้ใจทำรุนแรงกว่าเดิม เธอเองก็กลัวจนขึ้นสมองจากการถูกทุบตีไปแล้ว

วันนี้หมดหนทางจริงๆ ถึงได้หอบลูกกลับมาบ้านเดิมด้วยความโมโห เพราะว่า…ลูกสาวคนโตโดนตี ในฐานะคนเป็นแม่ ตัวเองจะตกระกำลำบากอย่างไรก็ช่าง แต่ทนเห็นลูกต้องมาทนทุกข์ทรมานไม่ได้เด็ดขาด

ขณะที่ช่วยดูลูกและชวนพี่สาวคนโตคุย ลู่ชิงชิงก็หลอกล่อล้วงคำพูดออกมาได้ในเวลาอันรวดเร็ว พอรู้สาเหตุที่พี่สาวคนโตต้องซมซานกลับมา ในใจก็ยิ่งเดือดดาล

ถ้าอย่างนั้น พี่เขยที่เธอยังไม่เคยเห็นหน้าค่าตาคนนี้ก็ไม่ใช่คนแล้ว ตบตีทั้งเมียทั้งลูก คนพรรค์นี้นี่มีลูกมีเมียดีๆ ไม่ชอบ ดันหาเรื่องใส่ตัว สมควรอยู่โดดเดี่ยวแก่ตายไปคนเดียวถึงจะสาสมที่สุด!

ชื่อของลูกคนโต ลู่ชิงชิงเพิ่งจะได้ยินไป๋เอี้ยนเรียกไปเมื่อครู่ ‘ซุนไอ้หนาน’ ฟังดูสิ อยากได้ลูกชายจนเสียสติไปแล้วจริงๆ

ทำไมกันล่ะ? ตระกูลซุนมีราชบัลลังก์รอให้สืบทอดหรือไง? ถึงแม้ค่านิยมรักลูกชายรังเกียจลูกสาวจะเป็นความคิดที่ฝังรากลึกของผู้คนมานานหลายปี แต่ก็ไม่ควรจะไม่รักลูกสาวขนาดนี้ไหม นั่นมันเลือดเนื้อเชื้อไขของตัวเองแท้ๆ!

ลู่ชิงชิงได้แต่ถอนหายใจในอก พลางอุ้มลูกสาวคนเล็กของลู่อีอีขึ้นมา เด็กน้อยคนนี้น่ารักน่าเอ็นดู ผิวพรรณขาวสะอาดสะอ้าน ตากลมโตคู่นั้นถอดแบบมาจากแม่ไม่มีผิดเพี้ยน

“เด็กดี ว่านอนสอนง่ายนะจ๊ะ คุณยายกำลังทำของอร่อยๆ ให้อยู่ หนูชื่ออะไรจ๊ะเนี่ย? บอกน้าเล็กหน่อยเร็ว ลืมชื่อตัวเองไปแล้วหรือยังเอ่ย?” ลู่ชิงชิงเอ่ยถามเสียงอ่อนหวานคอยปลอบโยน

เจ้าตัวเล็กอายุสองขวบเต็มแล้ว ฟังผู้ใหญ่พูดรู้เรื่อง จึงเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงเจื้อยแจ้ว “หนูชื่อซุนเสี่ยวอวี๋ ปลาน้อยที่ว่ายน้ำเก่งค่ะ!”

“โอ้โห ชื่อหนูเพราะจังเลยจ้ะ!” ลู่ชิงชิงเอ่ยชม ทว่าในใจกลับกระจ่างถึงที่มาของชื่อนี้ทันที

เมื่อครู่พอได้ยินพี่สาวคนโตหลุดปากพูดถึง เธอก็นึกออกทันใด เสี่ยวอวี๋ที่แปลว่าปลาน้อยน่ะเหรอ? คงหมายถึงส่วนเกินมากกว่ามั้ง! ตามตรรกะความคิดของคนบ้านซุนหย่ง มันก็คงมีความหมายแค่นั้นแหละ

ลู่อีอีทอดสายตามองน้องสาวคนเล็กตรงหน้า คล้ายกำลังมองคนแปลกหน้า เธอพินิจดูอย่างถี่ถ้วน

ในความทรงจำ ชิงชิงน้องสาวคนเล็กเป็นคนโดดเด่นเหนือใครมาตั้งแต่เด็ก หน้าตาสะสวย ทั้งยังเฉลียวฉลาด คนที่เติบโตมาท่ามกลางการตามอกตามใจของคนในครอบครัวย่อมมีนิสัยเอาแต่ใจอยู่บ้าง ในจุดนี้พี่น้องพวกเธอสองคนแทบไม่ต่างกันเลย

เพียงแต่ความทะนงตนในตัวเธอได้ถูกคนบ้านตระกูลซุนบดขยี้จนแหลกสลายไปหมดสิ้นแล้ว ก็เหมือนอย่างที่ชิงชิงพูดเมื่อครู่นั่นแหละ เธอทำได้แค่เอาอารมณ์ร้ายมาลงกับคนในครอบครัวตัวเองเท่านั้น เพราะมีเพียงคนในครอบครัวที่จะยอมโอนอ่อนผ่อนตามและให้อภัยเธอได้ทุกอย่าง

สิ่งที่ทำให้เธอรู้สึกแปลกใจก็คือ ชิงชิงดูเหมือนจะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป สองพี่น้องอายุห่างกันตั้งแปดปี ตามหลักแล้วความสัมพันธ์ก็น่าจะดีต่อกัน แต่ตั้งแต่เด็กจนโต เธอกลับไม่เคยใส่ใจไยดีชิงชิงเลยสักเท่าไร

ในความทรงจำอันเลือนราง แม่ของเธอช่างอ่อนโยนและงดงาม นั่นคือความงดงามทั้งหมดในชีวิตของเธอ ทว่าต่อมาแม่ก็จากไป แล้วน้าเล็กก็แต่งงานเข้ามาแทนที่

ทำไมต้องเป็นน้าเล็กด้วยล่ะ? ถ้าเปลี่ยนเป็นคนอื่นเธอก็อาจจะยังพอทำใจยอมรับได้ แต่นี่กลับเป็นน้าเล็กเสียอย่างนั้น! ตั้งแต่จำความได้น้าเล็กดีกับเธอมากเหลือเกิน พอแต่งเข้ามาก็ยิ่งดีกับเธอขึ้นไปอีก แต่ในใจของเธอกลับไม่อาจก้าวข้ามกำแพงเรื่องนี้ไปได้สักที

ตอนที่พ่อกับน้าเล็กแต่งงานกัน ลู่อีอีก็รู้ความแล้ว ทุกครั้งที่ออกไปเล่นกับเพื่อนๆ มักจะถูกคนอื่นล้อเลียนเสมอ ราวกับว่าการที่น้าเล็กแต่งงานกับพี่เขยตัวเองเป็นเรื่องน่าอับอายขายหน้าเหลือเกิน

เรื่องนี้ฝังลึกอยู่ในใจดวงน้อยๆ จนกลายเป็นปมที่ทำให้เธอไม่อาจเงยหน้าสู้ใคร ด้วยเหตุนี้ลู่อีอีจึงไม่เคยยอมเปลี่ยนคำเรียกเลยสักครั้ง

สำหรับลูกทั้งสองคนที่น้าเล็กคลอดออกมา เธอยิ่งไม่ชอบหน้าเข้าไปใหญ่ แต่สุดท้ายแล้วก็มีพ่อคนเดียวกัน สายเลือดผูกพันจึงไม่อาจตัดขาดได้

ที่บ้านดูแลเอาใจใส่ลูกผู้หญิงเป็นอย่างดี ตามใจเธอ และแน่นอนว่าก็ตามใจชิงชิงด้วย ลู่อีอีไม่เคยยอมลงให้น้องสาวเลยสักนิด แม้ว่าทั้งคู่จะอายุห่างกันมากก็ตาม

ส่งผลให้พอชิงชิงโตขึ้นมา ก็ไม่ค่อยชอบพี่สาวคนนี้เท่าไร สองพี่น้องอยู่ร่วมกันได้ไม่ค่อยราบรื่นนัก จนกระทั่งตอนอายุยี่สิบ ลู่อีอีแต่งงานออกจากบ้านไป ทุกสิ่งทุกอย่างจึงเริ่มเปลี่ยน

หลังจากแต่งงานแล้วคลอดลูกสาวคนแรก ท่าทีของครอบครัวสามีที่มีต่อเธอก็เริ่มเปลี่ยนไป งานบ้านสารพัดถูกโยนมาให้เธอทำคนเดียว

ทั้งที่ทุกคนในบ้านก็ออกไปลงแปลงเหมือนกัน แต่พอกลับมาเธอกลับต้องเป็นคนทำกับข้าว คนอื่นได้พักผ่อนอยู่ในห้อง มีเพียงเธอคนเดียวที่ต้องทำอาหารให้คนทั้งบ้าน ยังต้องล้างชาม ทำความสะอาดห้อง ซักเสื้อผ้า และจิปาถะอีกมากมาย

อันที่จริงผู้หญิงในชนบทจำนวนมากก็ใช้ชีวิตแบบนี้ หากเป็นคนอื่นคงชินชาไปแล้ว แต่ลู่อีอีทำใจยอมรับไม่ได้

ตั้งแต่เล็กจนโตเธอได้รับการทะนุถนอมมาตลอด เคยต้องมาทำงานเหนื่อยสายตัวแทบขาดขนาดนี้เสียที่ไหน ตอนแรกไม่กล้าพูดกับแม่สามี จึงได้แต่พูดกับผู้ชายของตัวเอง เพราะอย่างไรเสียเขาก็คือคนที่ใกล้ชิดที่สุดและเป็นที่พึ่งพาไปตลอดชีวิตที่เหลือของเธอ

ผู้ชายอย่างซุนหย่ง ก่อนแต่งงานลู่อีอีไม่ได้รู้จักนิสัยใจคอเขานัก นานๆ ครั้งถึงจะได้เจอกันช่วงเทศกาล เห็นว่าฐานะครอบครัวพอฟัดพอเหวี่ยงกัน รูปร่างก็สูงใหญ่หน้าตาดี ไปๆ มาๆ ก็เลยตกลงแต่งงานกัน

ช่วงใช้ชีวิตหลังแต่งงาน ลู่อีอีคิดแค่ว่าเขาเป็นผู้ชายตัวโตคงหยาบกระด้างไปบ้าง จุดไหนที่ไม่รอบคอบเธอจึงยอมทนมาตลอด จนกระทั่งเธอเริ่มบ่น ซุนหย่งถึงได้เปลี่ยนท่าทีไปจากเดิม ไม่ไว้หน้าเธอเลยสักนิด ปากมีแต่คำพูดร้ายกาจถากถาง

เมื่อก่อนเคยคิดว่ารูปร่างสูงใหญ่หน้าตาดีเป็นข้อดี มาตอนนี้กลับกลายเป็นข้อเสีย เมื่อมองดูซุนหย่งที่ตัวสูงใหญ่ ลู่อีอีก็หวาดผวาขึ้นมาจากก้นบึ้งของหัวใจ เพียงแค่เขาถลึงตาใส่ หัวใจของเธอก็หดเกร็ง ความรู้สึกหวาดกลัวเข้าเกาะกุมจิตใจจนสั่นสะท้าน

ในเมื่อทำอะไรไม่ได้ก็จำต้องก้มหน้าอดทน เพราะลูกคนแรกเป็นผู้หญิง บ้านสามีจึงเริ่มเร่งรัดให้มีลูกคนที่สอง ทว่าท้องกลับไม่มีความเคลื่อนไหวอยู่นาน ท่าทีที่คนบ้านนั้นปฏิบัติต่อเธอจึงยิ่งเลวร้ายลงไปอีก

จนกระทั่งเธอคลอดเสี่ยวอวี๋ออกมาเป็นผู้หญิงอีกคน สิทธิ์ในการมีปากมีเสียงในบ้านสามีก็หมดสิ้นลงโดยสิ้นเชิง ทุกคนล้วนชี้นิ้วสั่งเธอได้ ไม่มีใครคิดจะไว้หน้าหรือเกรงใจเธอเลยสักนิดเดียว

มีอยู่ครั้งหนึ่งที่ทนไม่ไหวจริงๆ ลู่อีอีเถียงแม่สามีกลับไปเพียงคำเดียว ผลคือถูกด่าเปิงอย่างสาดเสียเทเสีย พอนำเรื่องไปคุยด้วยเหตุผลกับซุนหย่ง แม่สามีก็คอยเสี้ยมอยู่ข้างๆ ซุนหย่งจึงลงไม้ลงมือตบตีเธอทันที

เรื่องพรรค์นี้พอมีจุดเริ่มต้น มีครั้งแรกก็ย่อมมีครั้งที่สอง ซุนหย่งยิ่งลงมือก็ยิ่งคุ้นชินมือ ส่วนลู่อีอีก็ยิ่งหวาดผวาขวัญหนีดีฝ่อลงไปทุกที

วันนี้ที่ต้องซมซานกลับมาบ้านเดิมก็ไม่ใช่เพิ่งโดนตีเป็นครั้งแรก บางครั้งเวลาถูกทุบตีจนถึงที่สุด เธอถึงขั้นแอบคิดว่า ถ้าตัวเองกระโดดลงไปในแม่น้ำชิงสุ่ย จะถือเป็นการหลุดพ้นไปเลยหรือเปล่า?

ช่วงก่อนหน้านี้ ข่าวเรื่องที่ชิงชิงกระโดดน้ำก็แพร่ไปถึงบ้านเธอ ในตอนนั้นซุนหย่งยังพูดจาถากถางว่า น้องสาวช่างสร้างชื่อเสียงให้วงศ์ตระกูลเสียจริง

ความจริงเธอควรจะกลับมาดูบ้าง แต่ก็ประจวบเหมาะกับเป็นช่วงงานยุ่ง ทั้งงานในบ้านนอกบ้านรัดตัวจนปลีกตัวไม่ได้ จึงไม่ได้กลับมาเลย

สิ่งที่ชิงชิงเปลี่ยนไปจากเดิม ดูเหมือนจะกลายเป็นคนร่าเริงขึ้น และรู้จักใส่ใจความรู้สึกของคนอื่นมากขึ้นด้วย ถ้าเป็นเมื่อก่อน พอเห็นเธอโดนรังแก ชิงชิงก็คงยืนกอดอกดูเป็นเรื่องสนุกแล้วหัวเราะเยาะเย้ยไปแล้วล่ะมั้ง

คิดไม่ถึงเลยว่าวันนี้คนที่ดูเดือดเนื้อร้อนใจที่สุดกลับเป็นน้องสาวที่เธอไม่ค่อยชอบหน้าคนนี้ หรือว่าเมื่อก่อนเธอจะทำเกินไปจริงๆ กันนะ? ในโลกใบนี้ คนที่พึ่งพาได้ก็ยังคงเป็นคนในครอบครัวอยู่ดี!