บทที่ 62 นี่แหละคือโชคชะตา

ลู่อีอีร้องไห้อย่างน่าเวทนา พลอยทำให้เด็กทั้งสองคนร้องไห้ตามไปด้วย

ลูกสาวคนโตเริ่มรู้ความแล้ว ขอบตากลมโตแดงก่ำขณะจับมือของไป๋เอี้ยนไว้แน่น พลางสะอื้นบอก “ป้าสะใภ้ใหญ่ ป้าช่วยบอกน้าเล็กที อย่าดุแม่เลยนะ แม่เจ็บมาก”

ผู้ใหญ่จะบาดหมางอย่างไร เด็กก็ไม่รู้อีโหน่อีเหน่ด้วย ไป๋เอี้ยนจึงก้มตัวลงลูบหัวซุนไอ้หนานเบาๆ “หนานหนานทำไมพูดแบบนั้นล่ะจ๊ะ? แม่เจ็บตรงไหนเหรอ?”

ซุนไอ้หนานยื่นแขนเล็กๆ ชี้ไปที่ผู้เป็นแม่ “พ่อตีแม่จ้ะ”

“อะไรนะ?!” หยางซิ่วอิงผุดลุกขึ้นยืนทันที รีบรุดมาข้างกายลู่อีอี “ลูก ซุนหย่งมันกล้าตีแกเหรอ? บอกแม่มาสิ แม่จะไปคิดบัญชีกับมันเดี๋ยวนี้แหละ!”

ลู่อีอีน้ำตาไหลพรากหนักกว่าเดิม “ช่างเถอะ แม่ไปหาเขาแล้วจะทำอะไรได้ พ้นจากนี้ไป เขาก็ตีฉันเหมือนเดิมอยู่ดี ชะตาชีวิตฉันมันคงเป็นแบบนี้เองแหละ”

เมื่อครู่ลู่ชิงชิงยังโมโหพี่สาวคนโตอยู่เลย แต่พอได้ยินเรื่องนี้เข้า ก็พลอยระงับโทสะลงไปได้ “พี่ใหญ่ เขาตีพี่ขนาดนี้ พี่ยังจะยอมทนอีกเหรอ?”

“ไม่ทนแล้วจะทำอะไรได้ล่ะ?” ลู่อีอียังคงเคืองเธออยู่บ้าง “ขนาดเธอยังรังแกฉันได้เลย นับประสาอะไรกับคนอื่น ฉันมันคนไม่มีน้ำยา ก็ต้องทนไปสิ”

ลู่ชิงชิงยกมุมปากขึ้น แค่นยิ้มเย็นชา “ที่ฉันว่าพี่ เพราะอยากให้พี่ฮึดสู้ขึ้นมาต่างหาก แต่เขารังแกพี่ แบบนี้ไม่ได้! พี่อยู่ที่บ้านนี่แหละ ฉันอยากจะรู้นักว่าเขายังจะกล้ามาไหม!”

แม้ในใจจะยังเคืองพี่สาวคนโตอยู่มาก ทว่าอย่างไรก็เป็นคนในครอบครัวเดียวกัน โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ลู่ชิงชิงทนเห็นผู้หญิงถูกกระทำอย่างอยุติธรรมไม่ได้

สามีภรรยาลิ้นกับฟันย่อมมีกระทบกระทั่งกันบ้าง แต่การลงไม้ลงมือเป็นความผิดของผู้ชาย เทียบเรี่ยวแรงกันแล้ว ผู้หญิงจะไปสู้แรงผู้ชายได้อย่างไร? หากสู้ได้จริง ผู้ชายก็คงไม่กล้าลงมือส่งเดชหรอก

ลู่ชิงชิงคิดว่าตัวเองไม่มีข้อดีอะไรเด่นเลย นอกจากรักพวกพ้องและปกป้องคนของตัวเอง ญาติมิตรของเธอ เธอจะบ่นจะว่าอย่างไรก็ได้ แต่คนอื่นไม่มีสิทธิ์มาแตะต้อง

หยางซิ่วอิงจับเสื้อผ้าของลู่อีอีไว้ “ให้แม่ดูหน่อย ตีหนักไหม?”

ลู่อีอีเลิกแขนเสื้อขึ้น พูดด้วยน้ำเสียงอู้อี้ในลำคอ “เอากิ่งไม้ฟาดค่ะ ตามตัวก็มีอีก เขาไม่ยอมตีที่หน้า กลัวคนอื่นจะเห็น

ฉันทนไม่ไหวจริงๆ ถึงได้พาหนานหนานกับเสี่ยวอวี๋กลับมาบ้าน แต่วันข้างหน้าจะทำยังไงดีล่ะ?”

ลู่อีอีเป็นคนผอมมาก แขนไม่ได้ตากแดดจึงยังขาวผ่อง บนนั้นมีรอยบวมแดงคล้ายรอยแส้ฟาดอยู่หลายรอย เห็นแล้วรู้สึกเจ็บแทนขึ้นมาทันที

“โธ่เอ๊ย ทำไมถึงทำกันขนาดนี้นะ เดี๋ยวฉันไปเอาน้ำมันยามานวดให้นะ” ไป๋เอี้ยนหันไปหยิบน้ำมันยามา นั่งลงริมเตียงเตา ทาให้อย่างทะนุถนอมแล้วช่วยนวดคลึงเบาๆ “นี่ฉันเอาไข่ไก่ไปแลกมาจากในตำบล เอาไว้เผื่อฉุกเฉิน คนในบ้านเดินสะดุดหกล้มจะได้เอามาใช้ได้”

ลู่อีอีทนความเจ็บ อีกมือหนึ่งก็กอดซุนเสี่ยวอวี๋ลูกสาวคนเล็กไว้ พลางถอนหายใจไม่หยุด

วันนี้พวกผู้ชายในบ้านไปช่วยเพื่อนบ้านสร้างบ้านกันหมด ขืนรู้เรื่องเข้าคงยิ่งโมโหกันใหญ่ หยางซิ่วอิงจึงเอ่ยปาก “เรื่องนี้อย่าให้พ่อกับพี่ชายแกรู้เชียวนะ สองคนนั้นใจร้อน แม่กลัวพวกเขาจะบุกไปเอาเรื่องซุนหย่ง ตีจนเป็นอะไรขึ้นมาจะไม่ดีเอา”

ไป๋เอี้ยนพยักหน้าเห็นด้วย “นั่นสิ ดูซุนหย่งนั่นสิ ช่างกล้านัก! อีอีอยู่บ้านเราไม่เคยโดนแม้แต่คำด่าแท้ๆ เขากล้าลงไม้ลงมือได้ยังไงกัน มันเพราะเรื่องอะไรกันเนี่ย?”

ลู่อีอียิ้มเจื่อน “ก็เพราะฉันไม่คลอดลูกชายให้ตระกูลซุนเขาน่ะสิ ต่อให้ฉันยอมเป็นวัวเป็นม้าให้ ก็ชดเชยเรื่องนี้ไม่ได้อยู่ดี คนบ้านนั้นถึงได้คอยรุมรังแกฉันกันทั้งบ้าน”

เธอมองดูลู่ชิงชิง จู่ๆ ก็รู้สึกว่าคำพูดที่น้องสาวเพิ่งว่าไปนั้นถูกต้องที่สุด อยู่ที่บ้านตระกูลซุน เธอไม่ใช่คน พวกเขาไม่เคยมองเธอเป็นคนเลยสักนิด

“บางที นี่อาจจะเป็นชะตากรรมของฉันก็ได้”

บางเรื่องใช่ว่าเธอจะไม่เข้าใจ แค่ไม่อยากยอมรับต่างหาก โดนทรมานมาจากบ้านสามี พอกลับมาก็อยากได้รับความอบอุ่น แต่บางครั้งกลับลืมไปว่า ความอบอุ่นก็ต้องมีให้ซึ่งกันและกันเช่นกัน

ตอนนี้ลู่ชิงชิงหายโมโหแล้ว นิสัยของพี่ใหญ่จะมีข้อเสียอยู่บ้าง ทั้งเอาแต่ใจไปนิด เห็นแก่ตัวไปหน่อย แต่นั่นก็ไม่ใช่เรื่องคอขาดบาดตายอะไร

ทว่าเรื่องจะได้ลูกชายหรือลูกสาว มันไม่ได้ขึ้นอยู่กับคนคนเดียวเสียหน่อย ตอนนี้เธอไม่มีทางอธิบายให้พวกเธอฟังเรื่องโครโมโซม X กับ Y อะไรเทือกนั้นได้ ถึงพูดไปก็คงไม่เข้าใจอยู่ดี

แต่อย่างน้อยลู่ชิงชิงก็มั่นใจอยู่อย่างหนึ่ง บ้านหลังนั้นจะปล่อยให้ลู่อีอีกลับไปไม่ได้เด็ดขาด นั่นมันขุมนรกชัดๆ ขืนกลับไปไม่มีทางจบดีแน่

เธอวางอคติในใจลง แล้วเอ่ยกับลู่อีอี “พี่ไม่ต้องกลับไปหรอก ปล่อยให้มันไปมีลูกชายกับคนอื่นไปเลย พี่ก็อยู่บ้านนี่แหละ พวกเราเลี้ยงพี่กับลูกสองคนได้”

ไป๋เอี้ยนพยักหน้าเห็นพ้อง “ใช่ๆ! ผู้ชายดีๆ ยังมีอีกตั้งเยอะ ซุนหย่งมันก็แค่หมาป่าตาขาวตัวหนึ่ง! เธอทนเหนื่อยตรากตรำยอมเป็นวัวเป็นม้าให้บ้านนั้น ยอมคลอดลูกให้ แต่สุดท้ายมันกลับทำกับเธอแบบนี้เนี่ยนะ!”

ใบหน้าของลู่อีอียังคงเต็มไปด้วยความทุกข์ใจ “พูดน่ะมันง่าย ฉันกระเตงลูกติดมาด้วยสองคน ใครเขาจะอยากแต่งด้วย? ต่อให้มีคนยอมแต่ง ก็คงมีแต่พวกเฒ่าหัวงูโสดไร้คู่ ไม่อย่างนั้นก็คงเป็นพวกมีตำหนิไม่ปกติ

อีกอย่าง…ผู้หญิงยุคนี้ ใครๆ ก็เหมือนฉันกันทั้งนั้นไม่ใช่เหรอ? คนที่ไม่คลอดลูกชาย ส่วนใหญ่ก็ไม่มีใครเห็นหัวอยู่แล้ว”

จู่ๆ ลู่อีอีก็ดึงมือไป๋เอี้ยนไว้ “พี่สะใภ้ใหญ่ พี่อย่าเข้าใจผิดนะ ฉันไม่ได้พาดพิงพี่หรอก บ้านเราไม่ใช่พวกใจไม้ไส้ระกำแบบนั้นสักหน่อย”

ไป๋เอี้ยนตบหลังมือที่ผอมแห้งหยาบกร้านของเธอเบาๆ “อืม พี่เข้าใจ แต่น่าเสียดายที่คนดีๆ แบบพ่อแม่บ้านเราน่ะ หายากเหลือเกิน”

ลู่ชิงชิงกลอกตาคิดไปมา พลางเอ่ย “ฉันเข้าใจความคิดพี่ใหญ่แล้ว สรุปก็คือยังอยากทนอยู่ถูไถต่อไปสินะ!”

ลู่อีอีพยักหน้าเบาๆ “แล้วฉันจะทำยังไงได้ล่ะ ใครๆ เขาก็ผ่านเรื่องแบบนี้กันทั้งนั้น ทนไปอีกสักสองสามปี รอพวกนั้นแก่ตัวลงหน่อยก็คงดีขึ้นเอง”

“เหอะๆ พี่ยังคิดจะทนจนกลายเป็นแม่ย่าจริงๆ เหรอเนี่ย? ยุคไหนสมัยไหนแล้ว ผู้หญิงเราต้องพึ่งพาตัวเองได้สิ หรือพี่ยังอยากจะใช้ชีวิตอยู่ในความมืดมนไร้อนาคตแบบนี้ไปเรื่อยๆ?”

“ไม่อยากหรอก แต่ฉันก็ไม่มีปัญญาทำอะไรนี่” ลู่อีอีเริ่มสะอึกสะอื้นอีกครั้ง

หยางซิ่วอิงปลอบใจอยู่ครู่หนึ่ง แล้วแหงนมองดูเวลา ใกล้จะเที่ยงแล้ว “พวกแกนั่งคุยกันไปก่อนนะ แม่จะไปทำกับข้าวแล้ว”

ลู่ชิงชิงไม่ได้พูดอะไรต่ออีก เรื่องบางเรื่องก็ต้องให้เจ้าตัวตกผลึกเอาเอง สิ่งเดียวที่เธอทำได้ตอนนี้คือใช้กำลังสั่งสอนให้ซุนหย่งเข้าใจเสียใหม่ ว่าคนบ้านลู่ไม่ใช่พวกที่จะมารังแกกันได้ง่ายๆ

เรื่องนี้แม่ไม่มีทางบอกพ่อแน่ แต่ไม่บอกก็ดีเหมือนกัน เธอจะได้ออกหน้าเอง อย่างไรเสียเธอก็เป็นผู้หญิง หากลงไม้ลงมือซ้อมซุนหย่งเข้าจริงๆ คนอื่นก็คงหาเรื่องมาว่าอะไรไม่ได้

ส่วนย่าน้อยลู่อีอีคนนี้ เธอเคยเจอตอนเด็กๆ พอโตขึ้นก็ไม่ได้เจออีกเลย ได้ติดต่อก็แต่กับลูกหลานของย่าน้อยเท่านั้น

เท่าที่จำได้ ลูกๆ ของย่าน้อยไม่ได้แซ่ซุน น่าจะหย่ากันไปในที่สุด

แต่เรื่องที่ยังค้างคาใจเธออยู่ตอนนี้ก็คือ ชื่อลู่ชิงชิงคนนี้ ตั้งแต่เล็กจนโตเธอไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย แม้แต่เรื่องเล่าของปู่ทวดเธอก็ยังเคยได้ยิน ทว่าในเรื่องเล่าเหล่านั้นกลับไม่มีตัวตนของคนคนนี้อยู่เลย ตกลงแล้วมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?

คิดไปคิดมา ก็มีเพียงข้อสรุปเดียว นั่นคือย่าน้อยคนนี้กระโดดน้ำตายไปจริงๆ คนในครอบครัวถึงไม่อยากเอ่ยถึง และการที่เธอจับพลัดจับผลูข้ามมิติมาที่นี่ เดิมทีก็เป็นเรื่องที่ไม่เคยเกิดขึ้นอยู่แล้ว

พอคิดตกเรื่องนี้ ลู่ชิงชิงก็รู้สึกโล่งใจขึ้นมาก อย่างน้อย ชีวิตหลังจากนี้ก็เป็นของเธอเอง ไม่ใช่กำลังใช้ชีวิตแทนคนอื่นอีกต่อไป

โดยเฉพาะเฉียวอวี้ เดิมทีเขากับย่าน้อยคนนี้ไม่ได้มีความเกี่ยวข้องกันเลย ตอนนี้เป็นเพราะตัวเธอ ทั้งสองคนถึงได้มาข้องเกี่ยวกัน

นั่นก็แปลว่า เขาไม่ใช่ปู่ทวดน้อยของเธอ แต่เป็นผู้ชายที่เธอชอบต่างหาก

แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน