บทที่ 61 ระเบิดโทสะ

ลู่อีอีร้องไห้โฮกลับมา

ทันทีที่ก้าวเข้ามาในห้อง ลู่ชิงชิงก็เห็นดวงตาของเธอที่บวมเป่งราวกับผลท้อ แดงก่ำและเต็มไปด้วยความเจ็บปวด

ลู่ชิงชิงจำชื่อเด็กสองคนไม่ได้ อยากจะเข้าไปปลอบเจ้าตัวน้อยที่ขวัญกระเจิงก็ไม่รู้จะพูดยังไง ได้แต่นั่งมองอยู่ตรงปลายเตียงเตา

พอกลับถึงบ้าน ลู่อีอีก็ปีนขึ้นไปบนเตียงเตาแล้วเอาแต่ปาดน้ำตาไม่หยุด

หยางซิ่วอิงย่อมเดาออกว่าเกิดอะไรขึ้น จึงถอนหายใจยาว “เฮ้อ! ซุนหย่งด่าแกอีกแล้วใช่ไหม แม่ผัวแกไม่ห้ามปรามบ้างเลยหรือไง”

ลู่อีอีปาดหน้าแรงๆ เสียงยังคงสั่นเครือ “แม่เขาจะสนอะไรล่ะ! ทุกครั้งที่ซุนหย่งด่าฉัน ก็แม่เขานั่นแหละที่คอยยุแยง ถ้าไม่ใช่เพราะแม่เขา ฉันคงไม่ตกอยู่ในสภาพนี้หรอก”

“อย่าร้องเลย ร้องไห้จนตาเสียมันจะไม่ดีเอา เดี๋ยวแม่กับพ่อแกจะไปคุยเอาความจริงกับทางบ้านซุนเอง! จะมารังแกคนแบบนี้ไม่ได้!”

หยางซิ่วอิงพูดจากใจจริง และตั้งใจจะทำอย่างนั้นจริงๆ

ไป๋เอี้ยนในฐานะพี่สะใภ้ใหญ่ก็เห็นภาพแบบนี้จนชินตาแล้ว ตั้งแต่น้องสามีคนนี้คลอดลูกสาวคนที่สอง การโดนโขกสับก็กลายเป็นเรื่องปกติในชีวิตประจำวัน แต่ทางบ้านลู่ของพวกเธอก็พูดอะไรไม่ได้เต็มปากเสียด้วย

ลู่อีอีสะอึกสะอื้น แต่วาจาที่หลุดออกมากลับฟังดูระคายหู “ช่างเถอะน่า พวกแม่จะไปทำอะไรได้ คลอดลูกชายไม่ได้มันก็เป็นความผิดของฉัน นี่มันชะตากรรมของฉันเอง! น้าเล็ก ตอนนั้นพวกน้าไว้ใจซุนหย่งกันขนาดนั้น ตอนนี้เคยนึกเสียใจบ้างไหมที่ยกฉันให้แต่งกับเขาไปน่ะ”

สีหน้าของหยางซิ่วอิงเปลี่ยนไป เธออ้าปากเหมือนอยากจะพูดอะไรสักอย่าง ทว่าโดยเนื้อแท้แล้วเป็นคนนิสัยอ่อนโยน จึงนึกคำพูดเด็ดขาดมาตอบโต้ไม่ถูก คิดไปคิดมาก็ได้แต่เงียบไป

โอ้โห! ลู่ชิงชิงได้ยินเข้าก็รู้สึกเคืองในใจทันที ได้ยินมาว่าตอนที่ภรรยาคนแรกของลู่กั๋วเฉียงตาย ลู่ชิงซงเพิ่งอายุสิบขวบ ส่วนลู่อีอีเพิ่งจะหกขวบเอง

ลู่กั๋วเฉียงไว้ทุกข์อยู่นานถึงสามปี ภายใต้การเกลี้ยกล่อมอย่างหนักของพวกญาติๆ ทั้งทางบ้านตระกูลหยางก็เป็นฝ่ายเอ่ยปากเสนอเอง ถึงได้ยอมแต่งเอาน้องสาวของภรรยามาเป็นคู่ชีวิต

ซึ่งหยางซิ่วอิงก็ปฏิบัติต่อเด็กสองคนนี้ชนิดที่ไม่มีอะไรให้ติ เลี้ยงดูประคบประหงมราวกับลูกแท้ๆ ของตัวเองมาโดยตลอด ถึงขนาดที่ในปีแรกของการแต่งงานก็ไม่คิดจะมีลูกเลย เพราะอยากจะทุ่มเทแรงกายแรงใจเลี้ยงดูลูกๆ ที่พี่สาวทิ้งไว้ให้เติบใหญ่ขึ้นมาก่อน

เธอรู้ดีว่า หากมีลูกเป็นของตัวเอง ย่อมหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะต้องแบ่งเวลาความสนใจไป ต่อให้เธอไม่ได้ละเลยลูกของพี่สาว แต่ก็คงไม่พ้นต้องโดนชาวบ้านนินทาอยู่ดี

ช่วงเวลานั้น พ่อกับแม่ของลู่กั๋วเฉียงยังมีชีวิตอยู่ ทั้งคู่พาพวกญาติๆ กลุ่มใหญ่มาช่วยกันเกลี้ยกล่อมให้หยางซิ่วอิงมีลูก ต่อมาลู่กั๋วเฉียงก็รู้สึกว่าการทำแบบนี้ไม่ยุติธรรมกับเธอ ทั้งสองปรึกษาหารือกัน ถึงได้มีลู่ชิงหวยกับลู่ชิงชิงตามมา

แม้ในช่วงสามปีแรกนั้น หยางซิ่วอิงจะยังไม่ได้แต่งงานกับพี่เขย แต่ก็ช่วยดูแลเด็กทั้งสองคนไม่ใช่น้อยๆ เรียกได้ว่าทุ่มเทสุดกำลัง เธอปฏิบัติต่อหลานทั้งสองคนนี้ดียิ่งกว่าลูกแท้ๆ ของตัวเองเสียอีก

แล้วตอนนี้เป็นยังไงล่ะ ทางลู่ชิงซงยังพอดูไม่ออกเท่าไร แต่กับลู่อีอีคนนี้น่ะสิ ผ่านมาตั้งหลายปี ขนาดคำว่า “แม่” สักคำยังไม่เคยเรียก จนถึงป่านนี้ยังจะเรียกน้าอยู่อีกเรอะ!?

ลู่ชิงชิงแทบจะหัวเราะเยาะออกมา คนเห็นแก่ตัวแบบนี้ยังจะไปยื่นมือช่วยทำไมกัน ตัวเองไม่ได้เรื่องเองจนโดนคนบ้านผัวรังแก พอกลับมาบ้านกลับมาพาลลงกับคนในครอบครัวตัวเอง ช่าง “เก่งกาจ” เสียจริงนะ!

หลายวันมานี้ ลู่ชิงชิงสัมผัสได้ถึงความรักและความห่วงใยที่สองสามีภรรยาลู่กั๋วเฉียงมีให้แก่พวกลูกๆ มันช่างอบอุ่นและรอบด้านจริงๆ เธอไม่เชื่อหรอกว่าคนซื่อๆ อย่างหยางซิ่วอิงจะรักแต่ลูกสาวของตัวเองฝ่ายเดียว

คิดได้ดังนั้น ลู่ชิงชิงก็ยิ้มออกมา “พี่ใหญ่ แม่ไม่ได้บีบคอให้พี่แต่งกับพี่เขยสักหน่อย ตอนนั้นไม่ใช่ว่าพี่เต็มใจเองหรอกเหรอ”

ลู่อีอีกำลังหาที่ลงไม่ได้อยู่พอดี พอได้ยินประโยคนี้เข้าก็โมโหขึ้นมาทันควัน “ชิงชิง แกพูดจาอะไรของแกน่ะ แกคิดว่าทุกคนจะเหมือนแกหรือไงที่หาคู่เองได้น่ะ ฉันก็เพราะฟังพ่อกับแม่หรอกนะ ถึงได้ยอมแต่งให้ซุนหย่งน่ะ!”

ลู่ชิงชิงโตมาจนป่านนี้ ไม่เคยยอมให้ใครมารังแก เธอจึงตอกกลับทันควัน “พี่ใหญ่ นี่ไม่ใช่คำที่พี่ควรพูดเลยนะ ไม่ว่าฉันจะเป็นยังไง จะคบหาดูใจกับใคร ฉันก็ไม่เคยพาลโทษพ่อแม่สักนิด พี่มีน้ำยามาเก่งกับฉัน แล้วทำไมไม่ไปด่าซุนหย่งล่ะ?”

“น้า! ดูสิว่าชิงชิงทำตัวกับพี่สาวแบบนี้ได้ยังไง!” ลู่อีอีหันไปฟ้องหยางซิ่วอิงทันที “ตั้งแต่เด็กแล้วที่ยัยนี่ไม่ถูกชะตากับฉัน คอยแย่งทุกอย่างไปหมด ตอนนี้ยังริอ่านเถียงคำไม่ตกฟากอีก!”

ลู่ชิงชิงกดตัวหยางซิ่วอิงที่ทำท่าจะพูดเอาไว้ แล้วลุกขึ้นยืนด้วยแววตาหยามเหยียด “ฉันไปแย่งอะไรของพี่ไม่ทราบ ฉันแย่งเสื้อผ้าพี่หรือไปแย่งผู้ชายของพี่กันล่ะ? พี่โตกว่าฉันตั้งกี่ปี ไม่รู้จักยอมให้น้องบ้างหรือไง? แล้วฉันจะคบกับใครมันเกี่ยวอะไรกับพี่ด้วย อย่างน้อยที่สุดฉันก็ไม่ได้ถูกแม่ผัวด่าเช้าด่าเย็น โดนผู้ชายของตัวเองก่นด่าก็แล้วกัน!”

“เหอะ! แกไม่ถูกด่าน่ะสิ แต่ถึงขั้นกระโดดน้ำฆ่าตัวตายตามผู้ชายแล้วนี่ เป็นไงล่ะ โดนหลี่เฉิงหย่วนฟันแล้วทิ้งใช่ไหมล่ะ ไม่อย่างนั้นจะโมโหเป็นฟืนเป็นไฟขนาดนี้เรอะ?”

ได้ยินอีกฝ่ายพูดแบบนั้น ลู่ชิงชิงกลับหัวเราะออกมาแทนที่จะโกรธ “นั่นสิ ฉันเองก็นึกไม่ถึงเลยว่าพี่ใหญ่จะใจเย็นได้ขนาดนี้ น้องสาวตัวเองกระโดดน้ำเกือบตาย พี่ไม่แม้แต่จะกลับบ้านมาดูดำดูดีหรือถามไถ่สักคำ

เมื่อก่อนฉันยังนึกว่าพี่ไม่รู้ ตอนนี้ถึงได้ตาสว่าง พี่ไม่ได้ไม่รู้หรอก แต่ไม่อยากกลับมาเลยต่างหาก ยังไงพวกเราก็มีพ่อคนเดียวกันนะ ทำไมพี่ถึงได้เลือดเย็นขนาดนี้?”

“ฉัน…”

ไม่รอให้ลู่อีอีได้อ้าปากเถียง ลู่ชิงชิงก็พูดสวนขึ้นมา “ฉันอะไรอีกล่ะ? อ๋อ…ฉันเข้าใจแล้ว พี่ไม่เคยเห็นฉันเป็นน้องสาวเลยนี่ ในสายตาพี่ มีแค่พี่ใหญ่คนเดียวเท่านั้นที่เป็นญาติ พี่ไม่ชอบแม่ฉัน ก็เลยพานเกลียดฉันไปด้วย ใช่ไหมล่ะ?

เสียแรงที่แม่ดูแลพี่มาตั้งยี่สิบปี แลกไม่ได้แม้แต่เศษเสี้ยวความจริงใจ สู้เอาข้าวปลาอาหารไปโยนให้หมากินยังดีกว่า อย่างน้อยหมามันยังเฝ้าบ้านให้คนเป็น!”

ลู่อีอียกนิ้วอันสั่นระริกชี้หน้าเธอ “แก…”

“แกอะไรอีกล่ะ? ที่ฉันพูดมันไม่ใช่เรื่องจริงหรือไง? หลายปีมานี้พี่เคยเรียกแม่สักคำไหม แม่แท้ๆ ของพี่เสียไปตั้งนาน ป่านนี้คงลืมหน้าไปแล้วมั้ง? ชุบมือเปิบรับการดูแลจากคนอื่นทุกเมื่อเชื่อวัน ยังกล้ามาทำตัววางก้ามชี้นิ้วสั่งคนอื่นได้ลงคออีก

รู้ไหมว่าทำไมซุนหย่งกับแม่เขาถึงได้ข่มเหงพี่ ไม่ใช่เพราะพี่คลอดลูกสาวหรอกนะ แต่เป็นเพราะพวกเขาไม่เคยเห็นพี่เป็นคนในครอบครัวเลยต่างหาก!

ในสายตาพวกเขา พี่มันก็แค่ทาสคนหนึ่ง! มีแต่กับทาสเท่านั้นแหละที่เขาจะไม่แยแส พี่อยู่ในบ้านตระกูลซุนก็มีไว้แค่ทำงานงกๆ กับสืบสกุล คลอดลูกชายไม่ได้ พวกเขาไม่โทษพี่แล้วจะไปโทษใคร?”

โดนลู่ชิงชิงสาดกระสุนวาจาชุดใหญ่ใส่ ลู่อีอีก็ถึงกับบ่อน้ำตาแตกตรงนั้นทันที เธอร้องไห้โฮพลางกอดลูกสาวคนเล็กปาดน้ำตาป้อยๆ “พวกแกมีแต่รุมรังแกฉัน…อยู่บ้านผัวก็ต้องทนอึดอัด กลับบ้านมาก็ยังต้องทนน้อยเนื้อต่ำใจอีก…ฉันไม่อยากอยู่แล้ว…”

“พี่อยากอยู่หรือไม่อยากอยู่ก็เรื่องของพี่เถอะ โลกนี้ขาดพี่ไปมันก็หมุนต่อได้อยู่ดี! ไม่คิดบ้างล่ะว่าใครเป็นคนฟูมฟักเลี้ยงดูจนโตมา ชีวิตพี่ไม่ใช่ของพี่คนเดียวนะ ต่อให้ไม่อยากอยู่ ก็ไม่ใช่เรื่องที่พี่จะมาตัดสินใจเอาเองได้ ถ้าอยากตายนักล่ะก็ ไปชดใช้บุญคุณที่พ่อแม่เลี้ยงดูมาให้หมดก่อนค่อยไปตายเถอะ!”

“ชิงชิง พอได้แล้วลูก…” หยางซิ่วอิงรีบดึงแขนลู่ชิงชิงไว้ ส่งสัญญาณให้ลูกสาวนั่งลง

วันนี้ชิงชิงดูผิดปกติไปบ้าง แต่ก็เข้าใจได้ พอได้ยินอีอีพูดถึงเรื่องกระโดดน้ำนั่น ขนาดเธอยังทนไม่ไหวเหมือนกัน

ตอนนั้นเรื่องราวดังกระฉ่อนไปทั่ว ละแวกบ้านใกล้เรือนเคียงต่างได้ยินกันหมด เธอยังนึกแปลกใจว่าทำไมอีอีถึงไม่โผล่หัวกลับมาถามไถ่บ้าง ตอนนี้ถึงได้รู้แจ้ง ที่แท้อีกฝ่ายก็แค่รอดูเรื่องตลก คิดแล้วมันน่าเจ็บใจนัก

ว่ากันตามตรง เธอปฏิบัติต่ออีอีดียิ่งกว่าชิงชิงเสียอีก เพราะพี่สาวแสนดีกับเธอเหลือเกิน ลูกของพี่สาว เธอย่อมต้องทุ่มเทดูแลให้ดียิ่งขึ้นไปอีกอยู่แล้ว เพียงแต่ว่าหัวใจของอีอีเนี่ยสิ ช่างเย็นชาจนต่อให้เอาไออุ่นโอบกอดอย่างไรก็คงไม่ยอมเปิดรับเลยจริงๆ