บทที่ 111 ความคิดหนึ่งผุดขึ้นมา

“ฉันเป็นอะไรไป…” จ้าวหลานรู้สึกปวดศีรษะตุบๆ จึงยกมือขึ้นกุมขมับ พอนึกย้อนเรื่องราวได้ น้ำตาก็ไหลพราก “จะช่วยฉันไว้ทำไม! ปล่อยให้ฉันตายไปเถอะ ฉันไม่อยากมีชีวิตอยู่อีกแล้ว!”

หนิวเคอเหลียนรีบร้อนเอ่ยปลอบ “พูดจาเหลวไหลอะไรอย่างนั้น ทำไมถึงไม่อยากมีชีวิตอยู่ล่ะ หลายปีมานี้ฉันก็ยังทนอยู่มาได้เลยไม่ใช่เหรอ เธอต้องคิดให้ตกสิ ไม่มีอุปสรรคไหนที่ก้าวข้ามไปไม่ได้หรอก!”

จ้าวหลานสะอื้นสองสามที คล้ายนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงหันไปมองหนิวเคอเหลียน “ฉันขอโทษนะ! ฉันคิดทบทวนดูแล้ว คนที่ฉันรู้สึกผิดด้วยที่สุดก็คือนาย