บทที่ 112 ยอมรับ

เสียงของหนิวเคอเหลียนไม่ดังนัก ทว่าทุกคนตรงนั้นกลับได้ยินชัดเจน “ลูกก็แค่ของขวัญที่ฟ้าประทานให้ ถ้ามีวาสนาต่อกัน เดี๋ยวก็มีเอง หากไร้วาสนาก็ไม่มี เรื่องพรรค์นี้ไม่มีใครฝืนบังคับได้ แล้วก็ไม่ใช่ความผิดของเธอด้วย”

ลู่ชิงชิงปรบมือเปาะแปะ “พูดได้ดีมาก! แต่ฉันก็อยากบอกความจริงข้อหนึ่งกับพวกเธอเหมือนกัน ที่จริงแล้ว…ในเมืองใหญ่รักษาอาการแบบนี้ได้นะ พวกเธอลงหลักปักฐานให้มั่นคงไปก่อน ยังไงก็ยังหนุ่มยังสาว อีกสักสองปีชีวิตความเป็นอยู่ดีขึ้น ค่อยไปตรวจเช็กที่โรงพยาบาลในเมืองใหญ่ โอกาสที่จะมีลูกก็ยังมีสูงมากนะ!”

เธออดไม่ได้ที่จะให้ความรู้เชิงวิทยาศาสตร์ไปยกใหญ่ เธอดูออกแล้วว่าหนิวเคอเหลียนชอบจ้าวหลานมากจริงๆ ในเมื่อตอนนี้ยังไม่สนใจเรื่องจะมีลูกหรือไม่ ภายภาคหน้าก็คงไม่ใส่ใจเท่าไรนัก