บทที่ 117 เดินเที่ยวในเมือง

ลู่ชิงชิงไม่รู้ความคิดซับซ้อนในใจของเฉียวอวี้ เธอเดินตามเขาข้ามถนนสายยาว เลี้ยวตรงหัวมุม แล้วพบว่าเข้ามาในถนนด้านหลังเขตบ้านพักคนงานของโรงงาน

เฉียวอวี้อธิบาย “ตอนเด็กๆ บ้านผมอยู่ตึกหลังสุดของเขตบ้านพัก ตอนนั้นพ่อผมยังเป็นแค่คนงานธรรมดา พอตึกข้างหน้ามีห้องว่าง ครอบครัวเราถึงย้ายไป ผมก็เลยเดินผ่านทางนี้อยู่ตลอด”

“ตอนเด็กๆ ที่บ้านไม่มีใครอยู่ พ่อแม่ต่างก็ออกไปทำงาน ผมเลยชอบแอบมุดออกจากประตูด้านหลังเขตบ้านพัก พอพ้นประตูหลังไปก็เป็นทีมวูซู นานวันเข้าก็เลยสนิทกับคนที่นั่น