บทที่ 120 หากว่า

ลู่ชิงชิงจึงแกล้งกระแอมเบาๆ หนึ่งที พอลู่ชิงหวยหันมามอง เธอก็รีบส่งสายตาบอกใบ้ แต่กลัวว่าความมืดจะทำให้เขามองไม่ชัด จึงแอบทำท่าชี้ไปที่เสื้อผ้าด้านหลังของฉือซู่ฉิน

ลู่ชิงหวยอาจจะซื่อบื้อไปบ้าง แต่ก็ไม่ได้โง่ พอได้รับการสะกิดแบบนี้ก็เข้าใจได้ทันที เขารีบถอดเสื้อตัวนอกของตัวเองออก

ชุดที่เขาสวมเป็นชุดทำงาน ด้านในยังมีเสื้อเชิ้ตอยู่อีกตัว จึงไม่ได้น่าเกลียดอะไร เขายื่นเสื้อทำงานไปตรงหน้าฉือซู่ฉิน “คุณเอาตัวนี้ไปใส่เถอะครับ!”